pytanie o dziecinstwo

[wyjdeztego]

nie wiem, czy bedzie Wam sie chcialo odpowiadac, bo pytanie jest z rodzaju
prywatnych, ale ciekawa jestem po prostu czy jest ktos, kto mial udane
dziecinstwo, fajnych rodzicow, teraz ma dobre wspomnienia i ma depresje? Czy
raczej wszyscy mielismy prze...rane (sorry!) dziecinstwo i teaz placimy cene
za to?
Ja niestety mialam okropne dziecinstwo, no a potem juz bylo coraz gorzej i
chyba ta tendencja utrzymje sie, no i oczywiscie mam depresje.
A poza tym jest pozno i taka oto mnie refleksja naszla, wiec napisalam.

[evee1]

Ja mialam bardzo udane dziecintwo - kochajacych i wspierajacych mnie rodzicow
(jestem jedynaczka), ktorzy mieli udane i dobre malzenstwo. Rodzice spedzali ze
mna duzo czasu, jezdzilismy wspolnie na wakacje i ten czas bardzo mile
wspominam. I to jak bylo u mnie w domu rodzinnym raczej chce powielac w moim
zyciu, niz o tym zapomniec.
Teraz wiode takze bardzo udane wlasne zycie rodzinne, towarzyskie i zawodowe, a
mimo to od lat choruje na dosc ciezka nerwice i umiarkowana depresje (ha, jak
sie ma taka nerwice, to trudno nie wpasc w depresje!!). Pomagaja mi glownie
leki. Psychoterapia jakos nie bardzo, ale to moze dlatego, ze ja nie mam
zadnych trupow w szafie, z ktorymi musze sie rozprawiac.

[2312231u12312123]

evee1 napisała:

> Ja mialam bardzo udane dziecintwo

>ktorzy mieli udane

> Teraz wiode takze bardzo udane wlasne zycie rodzinne, towarzyskie i zawodowe,



Jest ksiażka taka "dramat udanego dziecka".

A w kinach "Biała wstążka" o rodzinie jako organizacji przestepczej, czyli jak
powstawali admini spoleczni.

[evee1]

2312231u12312123 napisał:
> Jest ksiażka taka "dramat udanego dziecka".
To chodzi o ksiaze Alice Miller, tak?
Przeczytalam z ciekawosci, ale nie moge odnalezc sie w zadnych z
opisywanych tam schematow.

[dolor]

evee1 napisała:

> Ja mialam bardzo udane dziecintwo (...)

Pożyczyliśmy sobie tę wypowiedź na szczura (znaczy obgadujemy Cię):
forum.gazeta.pl/forum/w,69731,103631994,103631994,jesli_nie_konflikt_to_co_.html

[lucyna_n]

wyparcie?

[terkana]

cokolwiek to jest to dziala! "udane wlasne zycie rodzinne, towarzyskie i
zawodowe" z ciezka nerwica i umiarkowana depresja to jest to. jak z broszurki
dla pacjenta : z depresja tez mozesz zyc szczesliwie

[lucyna_n]

no tak trochę się to wszystko wyklucza nawzajem, może chodzi o to że fakty
wskazują na udane życie rodzinne i zawodowe a w środku rozpierducha?

[terkana]

a jak fakty maja wskazywac na cos ze jest udane bez tego "srodka"?

czy tak ze obiektywnie rzecz biorac sytuacje we wszechswiecie, a w tym sytuacje
glodu i wojen w afryce, osobniki w ue nie powinny miec depresji sytuacyjnej?

[lucyna_n]

obiektywnie czyli kobieta siadła i mówi sobie, mam fajnego męża, mam zdrowe
dzieci, mam pracę, mam mieszkanie, nie mam długów, mam znajomych, wyniki badań
dobre czyli co, czyli pełnia szczęścia, ale w środkku nie ma pełni szczęścia, o
to mi chodziło z faktami, zresztą nie umiem inaczej tego wytłumaczyć.

[terkana]

ale depresja depresja jest, jak mozna odczuwac satysfakcje we
szystkich dziedzinach zycia i jednoczesnie odczuwac depresje? czy to
nie zaprzeczanie? moze tak samo z dziecinstwem. czy jest roznica
pomiedzy jest a powinno byc? bo z takim obiektywnie to chybaa
powninno byc a nie jest. byc moze powinno byc, a byc moze wcale nie
powinno bo nie ma powodow.

[lucyna_n]

chyba nie chce mi się tego roztrząsać

[katia3.2.1]

Ja również miałam udane dzieciństwo. To nie znaczy, że wszystko zawsze było
pięknie i nie pamiętam żadnych złych rzeczy. Natomiast nie działo się "nic"
takiego, co można by podać jako przyczynę mojej depresji, tzn. w rodzinie nie
było patologii, nikt nie pił, nie bił, rodzice spędzali ze mną czas, odpowiadali
na moje problemy, ale też uczyli samodzielności, były zasady, ale nie było
reżimu, miałam koleżanki i kolegów, miałam swoje zainteresowania i zajęcia
dodatkowe, nie miałam kłopotów w szkole. Takie podstawowe warunki były
spełnione. Mimo to na depresję choruję i w tej chwili jestem zupełnie
nieporadna. W tej chwili mogę powiedzieć, że każde, nawet najmniejsze przykre
wydarzenie lub motyw z dzieciństwa, które pamiętam widzę wyraźniej, i wszystko
biorę pod uwagę. Wszystko mogło się przyczynić do zaistnienia choroby, ale na
pewno u mnie nie jest to tylko kwestia dzieciństwa.

[grosik68]

Moje dziecinstwo bylo koszmarne, lata mlodziencze juz w miare bezpieczna (mama
odeszla od naszego ojca alkoholika) choc tez nie latwa. Teraz prowadze dobre,
bezpieczne rzycie, mam dobrego, oddanego i cierpliwego meza. Mamy swoje male i
duze osiagniecia, choc potomstwo nie bylo nam dane, to mamy wiele powodow, zeby
byc zadowolonymi. Moge sobie pozwolic na rozne dziwne luksusy, o ktorych jako
mloda dziewczyna nie osmielilabym sie marzyc.
A depresja? Coz, przyszla i nie chce odejsc. Radosc z osiagniec i dobrych chwil
jest bardzo krotka, to troche tak jakbym wode sitem chciala czerpac. Ale jestem
wdzieczna losowi za to, co mam, cenie to i staram sie dzielic to z innymi.
Czy dziecinstwo jest przyczyna? A moze tylko jedna z wielu? Byc moze zycie za
duzo razy powiedzialo mi "nie". Nie wiem. Nauczylam sie z tym zyc, zyc w miare
dobrze. I kazego dnia jestem wdzieczna Bogu, ze stworzyl skuteczne antydepresanty ;)

[tlenoterapia]

Jesli trudne dziecinstwo i zle przezycia sa przyczyna depresji w wieku
doroslym to czemu w dziecinstwie tej depresji nie bylo?

Czesc dzieci ma objawy i jest leczona z powodu depresji ,schizofreni,
dwubiegunowki,nerwicy...zaburzen zachowania.
Z kąd ten spozniony zaplon?W dziecinstwie nic i nagle trachw doroslym zyciu z
powodu mamusi co sie z tatusiem zarla?

[berta-live]

> Jesli trudne dziecinstwo i zle przezycia sa przyczyna depresji w wieku
> doroslym to czemu w dziecinstwie tej depresji nie bylo?

Bystre spostrzeżenie. :)

Ale być może, że ta depresja jednak była w dzieciństwie, tylko świadomość tego,
że dzieci też mogą chorować jest nikła. A dziecko z zaburzeniami psychicznymi
często jest traktowane jako takie, które złośliwie sprawia kłopoty i zamiast
otrzymać fachową pomoc, staje się ofiarą przemocy. I może dlatego osoby z
zaburzeniami psychicznymi częściej niż zdrowe mają złe wspomnienia z dzieciństwa.

[grosik68]

A kto powiedzial, ze nie bylo? Bardzo latwo jest sobie z kpic nie majac pojecia
o jego zyciu prawda? A niech Ci tam na zdrowie pojdzie.
A ja dla swojego zdrowia wycofam sie z tego obrzydliwie agresywnego forum.
Zycze wielu milych wrazen.

[tlenoterapia]

To tylko zadane pytania, za bardzo grosik do siebie je wzielas,szczerze mowiac
nawet nie przecztalam tego co wyżej pisalas.ym.
Co do zaburzen w dziecinstwie to
schizofrenii dzieciecej nie da sie nie zauwazyc, tak jak prob samobojczych dzieci...
Nie da sie wytlumaczyc jednoznacznie, ze przezycia z dziecinstwa musza
deformowac doroslosc, bo przeciez roznie bywa,jest wiele czynnikow ,ktore
wplywaja na to jak sie czujemy jak zyjemy jak spostrzegamy swiat w swoim zyciu.
A jak ma sie obnizony nastroj to wszystkie zle emocje sie czepiaja i zle
wspomnienia, wiec z tad moze byc przekonanie, ze ktos jest temu winien.

[tlenoterapia]

A tu specjalnie dla Ciebie forum gdzie panuje atmosfera wsparcia i
rozumienia,seryo :)
forum.gazeta.pl/forum/f,15184,choroba_afektywna_dwubiegunowa.html

[grosik68]

tlenoterapia napisała:

> To tylko zadane pytania, za bardzo grosik do siebie je wzielas,szczerze mowiac
> nawet nie przecztalam tego co wyżej pisalas.ym.

Czasem trudno nie odniesc czegos do siebie, co stoi bezposrednio pod wlasnym
(byc moze nawet nazbyt otwartym) postem. Coz nalezy to tez do obrazu choroby.
> Co do zaburzen w dziecinstwie to
> schizofrenii dzieciecej nie da sie nie zauwazyc, tak jak prob samobojczych dzie
> ci...

A co z myslami samobojczymi? Co z apatia, strachem przed zyciem i kompletna
pasywnoscia?

> Nie da sie wytlumaczyc jednoznacznie, ze przezycia z dziecinstwa musza
> deformowac doroslosc, bo przeciez roznie bywa,jest wiele czynnikow ,ktore
> wplywaja na to jak sie czujemy jak zyjemy jak spostrzegamy swiat w swoim zyciu

Absolutnie nie doszukuje sie przyczyny mojej depresji w dziecinstwie, ale mysle,
ze traumatyczne przezycia mialy wplyw na moja osobowosc, podejscie do zycia,
zachowania i reakcje, juz nie mowiac o postrzeganiu swiata.
Byc moze te przezycia mialy wplyw na rozwoj depresji u mnie, nie wiem. Nie widze
tez specjalnej potrzeby rozwijania tego watku tutaj.

> A jak ma sie obnizony nastroj to wszystkie zle emocje sie czepiaja i zle
> wspomnienia, wiec z tad moze byc przekonanie, ze ktos jest temu winien.

Chodzilo mi bardziej o szukanie przyczyn, a nie winnych.

[grosik68]

tlenoterapia napisała:

> To tylko zadane pytania, za bardzo grosik do siebie je wzielas,szczerze mowiac
> nawet nie przecztalam tego co wyżej pisalas.ym.
> Co do zaburzen w dziecinstwie to
> schizofrenii dzieciecej nie da sie nie zauwazyc, tak jak prob samobojczych dzie
> ci...
> Nie da sie wytlumaczyc jednoznacznie, ze przezycia z dziecinstwa musza
> deformowac doroslosc, bo przeciez roznie bywa,jest wiele czynnikow ,ktore
> wplywaja na to jak sie czujemy jak zyjemy jak spostrzegamy swiat w swoim zyciu
> .
> A jak ma sie obnizony nastroj to wszystkie zle emocje sie czepiaja i zle
> wspomnienia, wiec z tad moze byc przekonanie, ze ktos jest temu winien.
>
>

Sorki wielkie Tlenoterapia! Przesadzilam w mojej reakcji. A ta reakcja byla
najlepszym dowodem na to, ze jeszcze duuuuuuzo pracy przede mna.
Jeszcze raz przepraszam, to bylo egocentryczne, przesadzone i obrazliwe.

[tlenoterapia]

Grosik ,kiedy faktycznie taki wpis jaki umiescilam byl nietaktowny w konekscie
Twojej wypowiedzi.

Wyglada to na to ,ze do tematu podeszlam jak do jakiegos teoretycznego
zagadnienia,nie widzac za nim czlowieka z emocjami.
A swoja droga to skorke by sie przydalo miec grubsza i odproniejsza na rozne w
okolo nas reakcje i zachowania;)

"Kto umie smiac sie z samego siebie bedzie miec zabawe do konca zycia"

[koniec_wojny]

tlenoterapia napisała:

> Jesli trudne dziecinstwo i zle przezycia sa przyczyna depresji w wieku
> doroslym to czemu w dziecinstwie tej depresji nie bylo?

pomijajac juz skad przekonanie ze nie bylo, to po drugie o ile w wieku
wczesniejszym pewien sposob przystosowania kaleki przed czym chronil, to pozniej
na dalszym etapie jest tylko przeszkoda


> Czesc dzieci ma objawy i jest leczona z powodu depresji ,schizofreni,
> dwubiegunowki,nerwicy...zaburzen zachowania.
> Z kąd ten spozniony zaplon?W dziecinstwie nic i nagle trachw doroslym zyciu z
> powodu mamusi co sie z tatusiem zarla?

czesci dzieci diagnozowana jest potrzeba pmocy, ale tej z chorobami
psychicznymi, albo tymi co pojda w lamanie prawa. w nerwicach i zaburzeniach
glownie margines ktorego rodzice sami posla. czlowiek dorosly nie wie ze ma
problemy z psyche a dziecko ma wiedziec i samo sie zgliosic po pomoc?

[tlenoterapia]

Nie rozumiem sensu Twojej wypowiedzi .

"Emocje są kapitanami życia"

[koniec_wojny]

np, jesli dziecko ma nadmiernie opiekujaca i kontrolujaca matke to moze sie
wyrzec swojej potrzeby niezaleznosci, w celu pozbycia sie frustracji i unikania
konfliktu osoba od ktorej sie dostaje szanse na zycie. ale jak dorosnie i bedzie
musial odpowiadac za swoje zycie okaleczenie sie i ulegla postawa bedzie zrodlem
problemow w sprostaniu swiatu.

[tlenoterapia]

Tak bywa ze uruchamiamy dzieciece sposoby radzenia sobie w doroslym zyciu.
Ale mialam na mysli tylko to ,ze nie wiadomo czemu na jednych w tych samych
warunkach jakies wydarzenia maja dysfunkcujny wplyw na innych w cale...Roznie bywa.

[koniec_wojny]

uruchamiamy taki jaki mamy uksztaltowany.

bo nie jestesmy tymi samymi ludzmi i kontekst sytuacji nigdy nie jest ten sam.

mozna absolutyzowac garnitur genetyczny, tak jak mozna uznac ziemie za centrum
wszechswiata, i sprowadzac zawsze ze ostatecznie choroba polega na tym ze sie
jest za wrazliwym na ten swiat, tylko konsekwentnie trzeba by za wzoz uznac
"zelaznego noworodka" na ktorego swiat nie mialby zadnego wplywu.

--

znalezienie trupa w szafie sprawia ze swiat jest znow prosty, za to znalezienie
przyczyzny w "stanie zapalnym" badz "reaktywnosci ukladu nerwowego" pozwala
dostrzec jego glebie i skomplikowanosc.

[evee1]

O, widze, ze moj przypadek stal sie slawny ;-).
Alez dysktujecie sobie, dysktujcie i diagnozujcie. Rozumiem, ze moze to byc
ciekawy przyczynek do dyskusji.
Prawda jest taka, ze tylko JA tak naprawde wiem jaka byla i jest moja sytuacja.
I dla mnie jest wazne, ze przedyskutowalam ja wte i we wte z psychoterapeuta i
on jakby wie wiecej niz szanowne forum.
O ile trudne dziecinstwo jest przyczyna problemow w zyciu doroslym w znakomitej
wiekszosci przypadkow, to nie jest nim w 100% przypadkow.
Moge dodac tyle, ze jezeli juz koniecznie musi byc jakas przyczyna, to poczatki
mojej nerwicy maja zrodlo w zespole stresu pourazowego, ale napewno nie w
kiepskim dziecinstwie.

[lucyna_n]

rzucasz coś na forum to chyb jasne że ludzie będą dywagować, kombinować,
zastanawiać się nad tym co przeczytali, wyciągać swoje wnioski, zwłaszcza że nei
raczylaś niczego dodać, sprostować, więc o co chodzi z tym "ależ dyskutujcie
sobie" przecież oczywiste jest że tylko TY wiesz o co ci chodzi i chyba jest to
banał aż nazbyt oczywisty żeby to tak podkreślać. Forum zresztą tak naprawdę ma
glęboko gdzieś co gryzie ciebie czy inne hanie, basie czy krystynki. Jesteś jak
wszyscy teoretycznym bytem do dyskusji i/albo olania. taka prawda.

[evee1]

Ale co ja mam prostowac? Mialam napisac "tak, macie racje,
dziecinstwo mialam do d.., tylko to wypieram, bo chce zapomniec".
Taka teorie maja prawie wszyscy i tak to skomentowali, i tutaj i na
Szczurze.
A jest akurat tak jak wczesniej napisalam - mialam bardzo dobre
dziecinstwo i teraz tez czuje sie spelniona i calkiem zadowolona z
zycia. Byc moze dlatego, ze potrafie docenic to co mam mimo, ze mam
nerwice. No bo jednak te nerwice mam (i chyba jednak jest ona
endogenna), czy to sobie ktos jest w stanie wyobrazic czy nie. Ale,
jak sama slusznie stwierdzilas, nikogo to tak naprawde nie
obchodzi ;-).

[lucyna_n]

nic nie masz robić, już nic nie mówię, bo mnie twoja energia normalni ezaraz
rozniesie na kopytach
nie czytaj mnei najleiej bo mi się już nie chce wyjaśniać niczego co napisałam
nie ma endogennych nerwic

[evee1]

> nie ma endogennych nerwic
Psychiatria kliniczka T.Bilinski. Ale moze sie pomylil...

[mskaiq]

Mysle ze bardzo wiele zalezy od tego czego dziecko zostalo nauczone
w dziecinstwie. Zbyt dobre dziecinstwo moze byc tak samo trudne jak
zle i moze uczyc dezadaptywnego zachowania niewlasciwego rozumienia
co jest wazne w zyciu a takze niewlasciwych wartosci.
Mysle ze liczy sie to czy dziecko zostalo nauczone empatii,
asertywnosci, komunikacji i nie bania sie ludzi, motywacji do
dzialania, itp. Z taka wiedza jest o wiele latwiej zyc, bo jest to
wiedza w jaki sposob unikac trudnych momentow, jak sobie radzic w
trudnych chwilach.
Serdeczne pozdrowienia.

[wyjdeztego]

no i tu sie chyba zgodze z mskaiq, ze jednak to dziecinstwo ma znaczny wplyw...
Bo to ze nie mialo sie depresji w dziecinstwie (ja np nie jestem pewna co do
siebie, bo nikt mnie wczesniej nie diagnozowal), to jeszcze nic nie znaczy.
Udane dziecinstwo = wspierajacy madrzy rodzice, ktorzy nauczyli dzieciaka radzic
sobie jakos z sytuacjami zyciowymi, nauczyli byc asertywnym i dali na tyle
wsarcia, ze ten dzieciak umie czuc sie pewnie w zyciu... Bo jak tego zabraknie,
to pozniej wlasnie cale zycie sie wali, wszyskie stresy przezywamy bardzo mocno,
nie radzimy sobie z zagrywkami roznych zle wychowanych chamow...
Tak ze w ogole wg mnie nie ma sensu taki wniosek, ze skoro zle bylo dziecinstwo,
to czemu w dziecinstwie depresji nie bylo... No bo moze jeszcze bylo za
wczesnie, dziecko czesto mysli, ze tak jak ma w domu, to normalne, wiec nie ma
takich frustracji jak czlowiek dorosly. Ale pozniej jak juz dorosnie i nie umie
sobie radzic w zyicu, to wlasnie powod, zeby nabawic sie deprsji... Tak mysle,
chociaz nie wiem tego na pewno.

[tlenoterapia]

Ani nauka(teorie genetyczne)ani psychologia nie wyjasnia ostatecznie powodow
chorob psychicznych.

To by bylo zbyt proste zeby zaburzenia psychiczne wystepujace w wieku
doroslym tlumaczyc toksycznoscia relacji z rodzicami,brakiem ich wsparcia.

Choroby psychiczne ujawnic sie moga juz we wczesnym dziecinstwie, niezaleznie od
postawy rodzicow.
Rowniez w wieku starczym.
A najczesciej w okresie pokwitania gdy najwazniejsze staja sie relacje z
rówiesnikami, a nie z rodzicami.

Masq. Jak mozna uczyc empatii kogos kto ma np.autyzm.To tak jak by daltonisty
uczyc kolorow;)

[koniec_wojny]

po co wrzucasz do jednego worka choroby psychiczne oraz nerwice i zaburzenia
zachowania?

[tlenoterapia]

Czego nie rozumiesz ? Mowimy o dysfunkcjach pschicznych-in. zaburzeniach
psychicznych jest nia zarowno nerwica jak i depresja czy schizofrenia.

[koniec_wojny]

czyli zaburzenia psychiczne nie moga byc warunkowane duzo wczesniejszymi
zdarzeniami, bo stres pourazowy po gwalcie uwarunkowany jest bezposrednio
gwaltem, a jakas choroba urazem mozgu badz genu.

do nerwic i zaburzen osobowosci odnosi sie sposob ksztaltowania sie osobowosci w
dziecinstwie, co nie znaczy ze koniecznie musi sie odnosic chorob psychicznych.

[tlenoterapia]

Widze ,ze moze byc zwiazek przyczynowy miedzy wydarzeniami z dziecinstwa a
pozniejszymi zaburzeniami psychicznymi.
Rowniez widze ,ze czasem ten zwiazek jest ,a czasem go nie ma.
Rowniez wiadomo ,ze stres pourazowy u jednego wystapi a u drugiego nie.
Rowniez nieprecyzyjne i niczego nie wyjasniajace sa okreslenia "choroba-uraz
mozgu-genu".

>do nerwic i zaburzen osobowosci odnosi sie sposob ksztaltowania sie osobowosci
> w
> dziecinstwie, co nie znaczy ze koniecznie musi sie odnosic chorob psychicznych.--

Choroby psychiczne charakteryzuja sie zaburzeniami osobowosci. Niektorzy
twierdza, ze zrodlem chorob psychicznych jest "nieudane" dziecinstwo .

Jet taka moda odchodzenia w psychiatrii od podzialow na rozne jednostki
chorobowe,mowi sie ogolnie o zaburzeniach psychicznych.

"Emocje są kapitanami życia"

[koniec_wojny]

choroba psychiczna dezorganizuje osobowosc, ale zaburzenie osobowosci to cos
innego niz choroba psychiczna. szukanie przyczyn w dziecinstwie wziete od pana
freuda dotyczylo nerwic, bo nimi on sie zajmowal a nie schizofrenii czy choroby
maniakalno depresyjnej. nerwice i zaburzenia osobowosci sa ksztaltowane przez
srodowisko, mozna sie przystosowac mniej lub bardziej optymalnie, lub calkiem
marnie. nie znaczy to ze uwaza sie ze wszystkie mozliwe problemy z psycha musza
wynikac ze sposobu socjalizacji.

[tlenoterapia]

Wspolczesna nauka /psychologia nie odpowiada kategorycznie na pytanie z
jakiego powodu powstaja zaburzenia psychiczne,jest tylko wiele teorii w tym
rowniez ta , ze zaburzenia z kregu schizofrenii,czy depresji sa scisle zwiazane
z relacjami wczesnodzieciecymi.
Rowniez 100 teorii na temat tego czym jest osobowosc i jak oceniac skale
zaburzen powoduje ,ze trudno jest jednoznacznie wypowiadac sie na ten temat.


-
"Emocje są kapitanami życia"

[grosik68]

mskaiq napisał:

> Mysle ze bardzo wiele zalezy od tego czego dziecko zostalo nauczone
> w dziecinstwie. Zbyt dobre dziecinstwo moze byc tak samo trudne jak
> zle i moze uczyc dezadaptywnego zachowania niewlasciwego rozumienia
> co jest wazne w zyciu a takze niewlasciwych wartosci.
> Mysle ze liczy sie to czy dziecko zostalo nauczone empatii,
> asertywnosci, komunikacji i nie bania sie ludzi, motywacji do
> dzialania, itp. Z taka wiedza jest o wiele latwiej zyc, bo jest to
> wiedza w jaki sposob unikac trudnych momentow, jak sobie radzic w
> trudnych chwilach.
> Serdeczne pozdrowienia.

Amen.

[koniec_wojny]

> Mysle ze liczy sie to czy dziecko zostalo nauczone empatii,
> > asertywnosci, komunikacji i nie bania sie ludzi, motywacji do
> > dzialania, it


a na czym ma polegac uczenie motywacji do dzialania? pewnie na jakiejs tresurze.

jak to jest ze polanski bez rodzicow od dziecka sam sie zycia uczyl i sie zawodu
nauczyl na studiach, filmow duzo skonczyl, motywacje mial do dzialania. a nawet
sie dochrapal, w wieku kombatanckim gdy inni uczeni przez rodzicow, zajmuja sie
glownie wyproznianiem i nekrologow czytaniem, miana najgrozniejszego przestepcy
w zachodniej cywilizacji.

[evee1]

To ja tez przyklasne. Zdolnosc empatii, komunikacji i motywacja do dzialania, to
bardzo wazne umiejetnosci. Ja jeszcze dodam do tego umiejetnosc pojscia na
kompromis, a takze zdrowe poczucie wlasnej wartosci i godnosci.
I ja czuje, ze dom rodzinny w jakims stopniu w podstawy tegoz mnie wyposazyl.
Podstawy, bo czlowiek dorastajac i obcujac z ludzmi dopiero ma szanse te
umiejetnosci rozwijac i doskonalic.
Co do trudnych momentow, a akurat nie uwazam, ze koniecznie trzeba ich unikac.
Nie zawsze w zyciu sie da, a praktyka czasem sie przydaje ;-). Raczej wazne jest
jak sie do takich trudnych sytuacji podchodzi - mozna traktowac je jak
katastrofe, a mozna jako wyzwanie. Ja osobiscie preferuje to drugie, bo to
oznacza, ze JA moge probowac cos zrobic i byc moze sie uda.

[tlenoterapia]

Wszystko pieknie,tylko komus komu ukladaja sie relacje z ludzmi , ma satysfakcje
z zycia ten moze racjonalizowac, ze to przez "umiejetnosci"-wychowanie,wyuczone
pozytywne postawy ,umiejetnosci radzenia...itp.

U innych u ktorych pojawiaja sie zaburzenia psychiczne ,gdy traca poczucie
tozsamosci,doswiadcza zmian osobowosci,nastroju,taka racjonalizacja nie jest trafna.

[berta-live]

Czegoś takiego jak empatia nie można się nauczyć. Podobnie jest z innymi wymienionymi przez Ciebie cechami. One wszystkie są wrodzone, tak jak i umiejętność widzenia, odczuwania bólu, itp.

Co nie zmienia faktu, że są osoby, które mają inne zdanie na ten temat. Tutaj np ktoś sugeruje, że empatii można się nauczyć z podręcznika:
forum.gazeta.pl/forum/w,212,102638146,102855807,Re_to_jeszcze_o_empatii.html

[adamu2000pl]

można się zmieniać, a wtedy może być tak, że jako kierunek w tej zmianie ktoś
uzna za ważne "pogłębianie empatii" czy pracę nad nią, swego rodzaju trening...

[easz]

berta-live napisała:

> Czegoś takiego jak empatia nie można się nauczyć. Podobnie jest z innymi
wymienionymi przez Ciebie cechami. One wszystkie są wrodzone, tak jak i
umiejętność widzenia, odczuwania bólu, itp.
>
> Co nie zmienia faktu, że są osoby, które mają inne zdanie na ten temat.
Tutaj np ktoś sugeruje, że empatii można się nauczyć z podręcznika:

To nie było tak, Berto. Ten ktoś nie sugerował, że podręcznik nauczy
empatii. Ten ktoś, czyli easz, czyli ja - sugerował, że forumowicz, który
podaje się za wykształconego medycznie, za aktywnego zawodowo lekarza, z
jakiegoś powodu olewa znaczenie empatii w stosunkach z pacjentami, że
pomija przy tym fakt, iż nawet autorzy podręczników do jego zawodu
przywiązują ogromną wagę do roli empatii tak w stosunkach lekarz -
pacjent, jak i w wyzdrowieniu.
To jak widzisz zupełnie inne kwestie.

Nie wiem, czy empatii można się nauczyć, ale sądzę, że w pewnym sensie tak
i być może tylko do jakiegoś etapu życia. Myślę, że każde z nas ma jakąś
bazę, którą może rozwijać, nad którą może pracować - w relacjach i
kontaktach z innymi ludźmi. Myślę również, że życie pozbawione empatii
byłoby niezmiernie trudne, jeśli nie niemożliwe.

> umiejętność widzenia, odczuwania bólu, itp.

- oraz empatia, jako wrodzone - ok, ale nie one same jako takie, raczej
ich natężenie, wielkość, jakość?, rodzaj.

[easz]

> umiejętność widzenia, odczuwania bólu, itp.

- oraz empatia, jako wrodzone - ok, ale nie one same jako takie,
raczej ich natężenie, wielkość, jakość?, rodzaj.

Jeszcze inaczej, zdolność do - może tak jest precyzyjniej.

[mskaiq]

Dzisiaj male dzieci uczy sie empatii. Nie trzeba wiele, wystarczy
zadac dziecku pytanie jak sie czulo kiedy kolega nie dal sie pobawic
zabawka.
A potem zadac pytanie "Jak myslisz jak sie czuje kolega kiedy ty nie
dasz mu sie pobawic swoja zabawka".
Olbrzymia wiekszosc ludzi ma emocje ktore pomagaja rozumiec co to
znaczy bol, zlosc, co przynosi strach, zal i jak z tymi emocjami sie
czuje.
Sa dzieci bardziej podatni na rozumienie innych, ale empatii mozna
nauczyc ale pod warunkiem ze samemu rozumie sie jej wage.
Serdeczne pozdrowienia.

[mskaiq]

berta-live napisala
>Czegoś takiego jak empatia nie można się nauczyć. Podobnie jest z
>innymi wymienionymi przez Ciebie cechami. One wszystkie są
>wrodzone, tak jak i umiejętność widzenia, odczuwania bólu, itp.

Czy mozna nauczyc sie empatii ? Zeby moc zrozumiec drugiego
czlowieka trzeba nauczyc sie rozumiec siebie.
Jesli patrzy sie na siebie jak na cos w rodzaju maszyny wtedy kazdy
inny czlowiek odbierany jest przez taka osobe jak cos w rodzaju
maszyny ktora mozna naprawic tylko za pomoca srodkow chemicznych.

Ludzie czesto potrafia pozbyc sie emocji, boja sie je dopuscic do
glosu bo przynosza one bol i cierpienie.
Duzo ludzi tak ma ale to mozna zmienic. Czasem udzial w grupie
otwarcia moze otworzyc gleboko ukryte emocje i pomoc zrozumiec ze
sie jest czlowiekiem.
Serdeczne pozdrowienia.

[twoja_przelozona]

bo mialam dobre dziecinstwo - rodzice kochali, duzo dawali, sie
opiekowali, mam dwie fajne siostry. I mam depsresje (chociaz na
diagnoze dopiero pojde, bo nie moge juz dalej wegetowac, marnuje
zycie) i moze nerwice, bo obgryzam pazury odkad pamietam. Ale - z
charakteru jestem niesmiala, cicha, niepewna siebie, kiedy miewam
gorsze dni prawie przepraszam, ze zyje, malo odzywam sie do ludzi.
Plus - rodzice mimo, ze byli ok nie zaszczepili wiary we mnie - byli
nadopiekunczy. Nie moglam wychodzic na dyskoteki, spotykac sie
spokojnie z chlopakami. Zauwazalam w nich wiele rzeczy, ktore mnie
irytowaly i przeszkadzaly - np. mama podsluc...ca pod drzwiami
kiedy siostra rozmawiala przez tel z chlopakiem itd. Wyroslam na
nieporadna, niezyciowa, kompletnie niezaradna mimoze. Mam problemy z
nawiazywaniem kontaktow, jestem odludkiem, plus depresja mnie
dopadla - znowu.

[sineite]

ja miałam bardzo dobre dzieciństwo
które wspominam z uśmiechem
tyle, że byłam małym nerwusem
i stworem lękliwym -
stąd tylko to łamanie siebie
by w różnych społecznych zaistnieć
się niezbyt powiodło

[mskaiq]

To dobrze ze wspominasz dziecinstwo z usmiechem, mysle ze to bardzo
wazne.
Nie mniej najlatwiej uczy sie kiedy jest sie dzieckiem. Mozna wtedy
nauczyc sie nie lekac sie bo ktos jest kto pomaga i pokazuje, mozna
nauczyc sie samodzielnosci, wiary we wlasne sily.
Kiedy jest sie doroslym jest o wiele trudniej, nie ma tego kogos kto
potrafi pokazac, komu sie bezgranicznie ufa.
Serdeczne pozdrowienia.