Kwestia Wartości

[negatywista]

Jakie macie wartości w życiu, co dla was się liczy, co jest naprawdę ważne?
Wiem, że na te pytania każdy sobie powinien sam odpowiedzieć, ale ja chyba
nie potrafię rozróżnić rzeczy ważnych i mniej ważnych. Wciąż mam wrażenie, że
spalam się na rzeczy drugorzędne, że dotykają mnie głęboko (za głęboko)
problemy de facto nieistotne, a ważnych spraw w swoim życiu nie zauważam (a
może ich nie ma?).
Nie przytruwajcie truizmami, tylko spróbujcie odpowiedzieć naprawdę szczerze.

[mskaiq]

Co jest wazne dla mnie w zyciu to to aby byc pelen radosci, optymistyczny,
wierzacy w dobre sprawy. Nie chce byc negatywny, nie chce widziec wszystkiego w
zlych barwach, nie chce sie bac.
To sa dwa rozne swiaty, jesli jestes w dobrym cokolwiek bedziesz robil bedzie
Cie cieszylo. Jesli jestes w tym zlym i tak nic nie bedzie mialo sensu.
Serdeczne pozdrowienia.

[carlabruni]

Cześć negatywisto. Dla mnie najważniejszą w życiu rzeczą jest miłość. Pragne
kochać i być kochaną. Nie wiem tylko, czy umię być z kimś w związku, bo jestem
strasznym nerwusem. No cóż nad tyn taż trzeba będzie popracować. Pozdrawiam Cię
serdecznie. Jak się dzieś czujesz?

[randybvain]

Dla mnie najważniejsza w życiu jest śmierć. Tylko ona może zmienić życie w
lepsze. Co nie znaczy, że zamierzam popełnić samobójstwo:P Poczekam te sto lat
sobie.

[havana_club]

Jeszcze trzy lata temu wiedzialam co jest wazne, a przynajmniej mi sie tak
wydawalo. Teraz nie wiem. Po prostu staram sie miec w d.pie wszystko, co nie
znaczy, ze jest mi z tym dobrze. Czasami czyms sie przejmuje (tez duperalami),
ale to podobno jest taki mechanizm obronny, zeby naprawde wazne sprawy mnie
mocno nie dotykaly.

[desygnat]

Jak definiujesz wartosc w zyciu? Chodzi ci o marzenia, ktore nigdy nie beda
spelnione i starasz sie o nich zapomniec a one wyrywaja ci resztki twojej
normalnosci i szydza z ciebie, czy o dazenia - chec wiary w cos co nada sens
zyciu?
W moim przypadku ani jedno ani drugie juz nie istnieje bo lepiej tego nie miec
i sie nie rozczarowac niz miec nadzieje ze kiedys cos bedzie tak jak chcesz.
Nie mam nic co by bylo bardziej lub mniej istotne (albo raczej nieistotne),
pojscie na poczte, wypelnienie drukow podatkowych czy pogrzeb ma dla mnie takie
same zabarwienie emocjonalne i tyle samo bezsensu - jedno jest wynikiem praw
biologii a drugie praw(idiotyzmow) stworzonych przez ludzi. W obu
przypadkach nie jestem w stanie nic zrobic zeby to zmienic, a kazda rzecz,
ktora mnie ogranicza doprowadza mnie do szalu i zostawia nieuleczalne zmiany w
psychice.
Chyba bym wolal nie miec swiadomosci tego wszystkiego i spedzic zywot jako
walesajacy sie zuczek.
Albo kapusta(odpada szukanie strawy i kulanie bobkow).
D.

[negatywista]

Chodziło mi o konkretne sprawy (rzeczy, pojecia), które mogą być wartościami -
seks, pieniądze, władza, zaspokajanie próżności, zaspokajanie ciekawości - te
rzeczy i podobne funkcjonują obecnie w naszej kulturze jako wartości. Bo takie
anachronizmy jak honor, ojczyzna, cnota - już nie są wartościami i to jest
bezdyskusyjne.
Zgadzam sie w wiekszosci z tym co piszesz, ale problem polega na tym, ze jesli
nie masz wartości, to strasznie się męczysz, bo wiesz, że nie uzyskasz żadnej
gratyfikacji za nakład trudu, który pochłania funkcjonowanie w codzienności.
Żyjesz siłą inercji i masz coraz mniej siły, bo żeby ją mieć trzeba umieć
rozpalać w sobie sztuczne podniety i zapały. Pozdr.

[desygnat]

zgadza sie, nie mam zadnych wartosi i czuje bezsens tego co sie dzieje wkolo bo
i tak nie moge na nic wplynac. Kiedys myslalem ze taka wartoscia jest rodzina
ale okazuje sie ze jest to jedynie metoda na stworzenie sobie sztucznych
wartosci opartych na obowiazkach i przyzwyczajeniach. Myslalem tez o sztuce i
mialem nadzieje ze ona popchnie mnie w kierunku zycia ale moja beznadziejnie
zenujaca tworczosc nie dala mi powodow do radosci czy odnalezienia sensu mojej
swiadomosci. Cala reszta prymitywow ktore wymieniles (praca, pieniadze...) nie
maja dla mnie znaczenia ale bardzo bym chcial zeby ktoras z tych rzeczy byla
moja wartoscia - cokolwiekk by to bylo, tylko po to zeby miec cel i czuc sie
bardzo dobrze zaadoptowanym zwierzeciem. Co mi zostaje? Szukam dalej tego
czegos co bedzie mialo dla mnie wartosc. (ale juz mi sie nie chce...)pzdrw.

[negatywista]

Czyli jesteśmy w identycznej sytuacji. Szukamy wartości, pogrążając się coraz
bardziej w rezygnacji, zmęczeniu i wypaleniu. Też się zajmowałem w życiu
sztuką - mimo, że nie wyszło to poza fazę amatorską, nie oceniałbym swoich prac
tak surowo jak ty, mam do nich sentyment, zebrały też pozytywne opinie od
ludzi, z tm że... to nie zmienia faktu, że to nie przynosi żadnego spełnienia.
Sztuka nie ma większego sensu sama w sobie, jest tylko dodatkiem urozmaicającym
szarą, betonową strukturę egzystencji, której fundamentem jest co innego.
Myślę, że ten fundament to kopulacja i robienie pieniędzy. Co mi z tego, że
kilku ludzi zobaczy moje prace i powie: "aha, niezłe", i pójdzie sobie dalej
kopulować i robić pieniądze? A kopulowanie i robienie pieniędzy akurat w tym
okresie mojego życia średnio mnie interesują.

[desygnat]

Co do kopulacji to jest to dla mnie czynnosc fizjologiczna z niewielkim
zabarwieniem emocjonalnym (chyba ze jest ci wszystko jedno czy kopulujesz z
kura czy z koza).

Jak dalej pociagne temat to trzeba bedzie sie wyniesc z tego forum....

[morgana_le_fay]

anachronizmy: honor, ojczyzna cnota...
wartości: pieniądz, seks, kariera...

Otóż tu właśnie drogi negatywisto jest Twój pies porzebany.

I dalej: Zajmowałem się sztuką, ale jakie to ma znaczenie... Zebrała
przyjazne recenzje raptem dwóch, trzech osób...

Drugi pies Negatywisto.

Nie znajdziesz wartości szukając wśród pozorów. Jeśli ktoś mówi, że miłość nie
jest wartością, bo po związek po jakimś czasie nie jest uczuciem, a układem, to
ja mu zawsze powiem, że się myli, bo po prostu brał za miłość coś, co nią nigdy
nie było. Jeśli ktoś wchodzi w sferę miłości lub twórczości z nadzieją, że ta
go uleczy, to ryzykuje. Jeśli nie wie, że to wymagający partnerzy i szuka
ukojenia zbyt tanim kosztem, nie znajdzie. To, o się na prawdę liczy
przychodzi najczęściej niejako przy okazji. Często niepostrzeżenie i ze strony
z której byś się tego najmniej spodziewał. Tylko, żeby to nastąpiło, nie można
odgradzać się murem i biernie czekać przy jednej pozostawionej w nim wąskiej
szczelinie. I podstawowy warunek: trzeba siać, żeby zbierać żniwo.


A teraz moje wartości: honor, (kiedy wiesz, że masz wybór, ale wybierasz nie
korzyść, a prawdę), miłość (choćby i bez wzajemności), twórczość (jako proces
twórczy, nie kariera). Ręczę ci, że to wartości uniwersalne, a anachronizmami
zostały nazwane z tej prostej przyczyny, że w obecnych czasach bardzo
niewygodne. WYGODA nie jest dla mnie jednak wartością. Po prostu.

pozdrawiam
morgana

[negatywista]

> anachronizmy: honor, ojczyzna cnota...
> wartości: pieniądz, seks, kariera...
>
> Otóż tu właśnie drogi negatywisto jest Twój pies porzebany.

Mam nadzieję, że nie odebrałaś mnie jako piewcy wartości dzisiejszej
konsumpcyjnej zachodniej kultury. Po prostu wyciągnąłem wniosek na podstawie
obserwacji, bardzo chciałbym, żeby nie było jak jest, ale TAK JEST i nie ma
sensu temu zaprzeczać. Jesteśmy skazani na partycypację w ogólnie przyjętym
systemie wartości albo będziemy pariasami, pogardzanymi, wyszydzanymi i
odrzucanymi. Nie wiem czy jestem na tyle silny aby mieć swój własny,
niezachwiany system wartości, wierzyć w niego i nie wątpić. Egzystujemy przez
to, że widzą i osądzają nas inni.
Po rewolucji seksualnej w latach 60-tych i narodzeniu się kultury masowej
(zjawiska dotychczas niespotykanego) upadły wszelkie wartości powstrzymujące
proces atomizacji społeczeństwa - takie jak naród, rodzina. Religia również
jest w defensywie. Seks to ostatni mit zachodniej Europy, nadrzędny cel
wszystkich działań, motor życia - kariera jest tylko drabiną do dobrego
pierdolenia. Jesteśmy wszyscy przez to bardzo samotni - seks ustawiony na
najwyższym piedestale sprawia, że ci, dla których jest on osiągalny, nie
czerpią z niego takiej satysfakcji, jaką mogliby, gdyby nie był on wartością
nadrzędną. Ci, dla któych seks jest niedostępny w ogóle są zapchnięci poza
margines kultury, ich egzystencja w obecnym kontekście kulturowym traci
jakikolwiek sens. To samo tyczy się robienia kariery, pieniędzy i tym podobnych.
Nie wiem jak trzeba być silnym wewnętrznie, żeby wyjść poza kontekst kulturowy,
nie wiem czy to w ogóle jest możliwe.





> I dalej: Zajmowałem się sztuką, ale jakie to ma znaczenie... Zebrała
> przyjazne recenzje raptem dwóch, trzech osób...
>
> Drugi pies Negatywisto.

Tak jest, może masz rację - nie robiłem tego dla siebie, nie czerpałem
przyjemnosci z procesu twórczego, nie potrafię - interesował mnie tylko efekt i
oddźwięk. Zrozumiałem to i dlatego zaprzestałem.

> Nie znajdziesz wartości szukając wśród pozorów. Jeśli ktoś mówi, że miłość
nie
>
> jest wartością, bo po związek po jakimś czasie nie jest uczuciem, a układem,
to
>
> ja mu zawsze powiem, że się myli, bo po prostu brał za miłość coś, co nią
nigdy
>
> nie było. Jeśli ktoś wchodzi w sferę miłości lub twórczości z nadzieją, że
ta
> go uleczy, to ryzykuje. Jeśli nie wie, że to wymagający partnerzy i szuka
> ukojenia zbyt tanim kosztem, nie znajdzie. To, o się na prawdę liczy
> przychodzi najczęściej niejako przy okazji. Często niepostrzeżenie i ze
strony
>
> z której byś się tego najmniej spodziewał. Tylko, żeby to nastąpiło, nie
można
>
> odgradzać się murem i biernie czekać przy jednej pozostawionej w nim wąskiej
> szczelinie. I podstawowy warunek: trzeba siać, żeby zbierać żniwo.

Bardzo obrazowo to ujęłaś, ale wiesz, ja generalnie wątpię w słowa
niezdefiniowane - nie wiem czym jest miłość, a co nią nie jest. To słowo to dla
mnie kompletna niewiadoma, a mam coraz wyraźniejsze przekonanie że to raczej
iluzja i dogorywający postulat naszej kultury. Kiedyś o miłości mało się
mówiło, małżeństwa były z rozsądku, potem nadeszła moda na małżeństwa
z "miłości" - pewna zmiana w kulturze, zwrot ku większemu hedonizmowi, dziś ten
model też już przebrzmiewa, a ewolucja prowadzi w stronę jeszcze większego
hedonizmu i egoizmu - coraz mniej się mówi o miłości, która w pierwotnym
znaczeniu semantycznymm zakładała jakąś formę ofiarności i poświęcenia, dziś
nikt się nie chce poświęcać - związki męsko-damskie to coraz rzadziej "miłość",
a coraz częściej "bycie ze sobą" dla seksu, pieniędzy i wypełnienia konwenansu
społecznego. Kiedyś był ukochany na całe życie, mówiło się o jedynej miłości w
życiu, dziś parterów zmienia się jak rękawiczki, twardo egzekwuje od nich
okeślonych rzeczy - sprawności w łóżku, zarabiania forsy etc etc.
Tak ewoluuje kultura, my jako jednoski nie mamy na to wpływu, musimy albo się
dostosować, albo skapitulować i spaść na dno hierarchii społecznej.

>
> A teraz moje wartości: honor, (kiedy wiesz, że masz wybór, ale wybierasz nie
> korzyść, a prawdę), miłość (choćby i bez wzajemności), twórczość (jako proces
> twórczy, nie kariera). Ręczę ci, że to wartości uniwersalne, a
anachronizmami
> zostały nazwane z tej prostej przyczyny, że w obecnych czasach bardzo
> niewygodne. WYGODA nie jest dla mnie jednak wartością. Po prostu.

Niewygodne to mało powiedziane. Mnie miłość bez wzajemności praktycznie
rozwaliła życie i powiedziałem sobie, że nigdy więcej.
Honor wiąże się z posiadaniem zasad i szacunkiem do samego siebie, mam z tym
ostatnim problemy - chyba nie specjalnie wiem kim jestem i po co żyję, brak mi
wiary w siebie, więc w momencie konfrontacji moich wartości z wartościami
innych, jetsem za słaby by być sobą po prostu, chyba zbyt dramatycznie
przeżywam proces odrzucenia przez otoczenie i w tym tkwi mój problem.

pozdrawiam

[desygnat]

Masz bardzo realne (wg mnie) postrzeganie swiata ale dales sie tez kupic przez
mity wspolczesnosci:

> Seks to ostatni mit zachodniej Europy, nadrzędny cel
> wszystkich działań, motor życia - kariera jest tylko drabiną do dobrego
> pierdolenia.

Naprawde w to wierzysz????????????
Seks nie jest mitem, jest tylko marchewka. Mitem jest kariera i to co
napisales. Ci ktorzy mysla w kategoriach pieniedzy chca zebys robil kariere i
kusza cie na wszelkie mozliwe sposoby, tylko to im przynosi zyski a tobie
wciskaja jak to dobrze jest robic kariere.

> Jesteśmy wszyscy przez to bardzo samotni

Jasne ze jestesmy samotni - ci ktorzy robia kariere i ci ktorzy mysla ze
kariera to klucz do zycia.

> Nie wiem jak trzeba być silnym wewnętrznie, żeby wyjść poza kontekst
kulturowy,
> nie wiem czy to w ogóle jest możliwe.
>

wydaje mi sie ze wlasnie wyszedles poza 'realia' naznaczone przez kulture
masowa i materializm tylko ze taka jednostka nie pasuje w spoleczenstwie i masz
tego swiadomosc. Wlasciwie to przekichane, ty widzisz czarne w zielone kropki a
wszyscy wkolo wciskaja ci ze to jest pomaranczowe.

Miłość

[empeka]

Cieszę się, że wróciłaś na forum, Morgano.

Zajrzyj do wątku 3356, on sprzed 2 dni, ale już zapadł w historię. Jest tam o podejściu
Negatywisty do miłości.

Zgadzam się z Tobą co do miłości i twórczości, może inaczej ujęłabym kwestię honoru i
ojczyzny, ale to raczej temat dla Kawiarenki Filozoficznej, niż dla Depresji.
Sporo tam ostatnio rozmawiamy o sztuce, zapraszam zainteresowanych:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10039
Natomiast poszukiwanie wartości może być wyrazem nie tyle niejasności poglądów, co zaburzeń
nastroju: czasem nic nie wydaje się warte samego siebie, ani nawet ułamka siebie ;-)
Każdy depresyjny to zna.

Pozdrawiam
Marta

[kochanica.francuza]

empeka napisała:

> No to dziekuj Bogu codziennie 5 godzin, że ją masz...
Mnie pozostała przyjaźń, rozwój indywidualny...sama nie wiem co.
Budowanie życia z resztek.

[samanta5]

A wiec jest ktoś, kto wierzy w idee..........ciekawe......

[marleen]

gubie sie
mam taka piramide rzeczy waznych i bardzo waznych
na razie zatrzymuje sie u jej stop - wazne, abym potrafila sie czyms zajac
pietro wyzej bedzie - myslec o innych i robic cos dla nich, ale nie w aspekcie
sprawiania przyjemnosci sobie...

[nevada_blue]

PRZYJAŹŃ
godność
szacunek [dla ludzi i dla siebie]
poczucie bezpieczeństwa
niezależność [nie mylić z egoizmem]
możliwość wyboru

i jeszcze parę drobiazgów, czasem ledwie dostrzegalnych, a tak istotnych, żeby
mimo wszystko próbować trzymać się życia...

[morgana_le_fay]

negatywista napisał:
> Nie przytruwajcie truizmami, tylko spróbujcie odpowiedzieć naprawdę szczerze.



No i mam problem. Bo to, co chcę powiedzieć, choć do bólu szczere, może
zabrzmieć jak truizm:

Wolność.

W-o-l-n-o-ś-ć nie: dowolność, jest dla mnie najważniejszą z wartości. Zauważ,
że wszystkie religie, wszystkie ideologie, wszystkie światopoglądy odnoszą się
do wolności. Problem w tym, że każda postrzega ją na swój sposób. Dlatego
zrobiłam pierwotne założenie: "nie do-wolnośc". Właśnie pojmując wolność,
jako "wolno mi wszystko" zaczynasz błądzić. Pragniesz wszystkiego, zatracasz
poczucie gradacji tego co naprawdę ważne. Seks zaczyna Ci się mylić z
miłością, brak pierwszego, wyklucza drugie i całą resztę. Praca, nauka stają
się dążeniem do kariery. Kariera, zaczyna oznaczać pieniądze. Szacunek u
ludzi utożsamiasz z pozycją na drabinie osiągnięć, a pozycja na tej drabinie
pozbawia cię ... wolności właśnie. Wprzęgasz się w machinę, stajesz się
zagubionym trybikiem z coraz bardziej złudnym poczuciem, że pniesz się w górę.
Ale po co?...

Otóż mój drogi wszystkie te wartości, które prowokacyjnie, czy nie nazwałeś
anachronizmami są wartościami w obrębie wolności. Tak zwane nowoczesne
wartości:pieniądze, seks, kariera, dorzuciłabym jeszcze kanony urody, moda,
przebojowość i parę innych wspięły się w ciągu ostatnich dziesięcioleci bardzo
wysoko, chciałyby być postrzegane jako wartości same w sobie, ale tylko od
Ciebie zależy, czy je jako takie zaakceptujesz. Cóż moim zdaniem nie są
wartościami, bo jako relatywne być takimi nie mogą. A samo to, że oznaczają
wygodę, eliminują przyziemne problemy nie oznacza jeszcze, że dają szczęście.
Może by i dawały, gdyby nie wikłały cię w układy których nie chcesz, które ci
dzień po dniu coraz bardziej doskwierają.

Otóż potrzeba wolności zmusza do ciężkiej pracy. Zmusza do myślenia, bo nie
wiesz czy jesteś wolny, jeśli brak Ci wiedzy. Ale sama wiedza nie daje
wolności. Musisz pragnąć mądrości, czyli niejako wiedzy wspomaganej duchem,
wprzęgnięcia sfery emocjonalnej do swojego postrzegania. No i masz babo
placek. Musisz zacząć kochać. Na początek siebie, później także i innych. A
to takie trudne. Być twardym, mieć zasady, utrzymać się na powierzchni, gdy
świat taki okrutny i jeszcze kochać, czyli odsłonić się na ewentualne
zranienia. A jak już zaczniesz kochać, to trochę wstyd nienawidzieć. A
spróbuj się pozbawić nienawiści, kiedy tyle jej wokoło! To na początek ignoruj
zło, póki nie masz siły z nim walczyć. Poczekaj. Nabierz sił. Nie będzie
łatwo. Ale za to pięknie. Zapewniam. Rozsądna, świadoma wolność, wewnętrzna
harmonia, nawet gdy ciągle jest się o krok, czy dwa od celu jest przyjemniejsza
od radosnego kokoszenia się w "dobrobycie" pseudowartości, które masowa
kultura podtyka ci na kiju prosto pod nos po to, byś patrzył nieustannie na
jego czubek.

Na koniec, chcę się posłużyć cytatem autorstwa ks. Józefa Tischnera:

"Wartości nie leją się na nas z góry jak woda z flaszki. One wymagają od nas
wyboru. Życie podsuwa pewne wartości, ale od człowieka zależy, czy je
dostrzeże, zrozumie, czy będzie je pielęgnował..."

pozdrawiam
morgana.

[morgana_le_fay]

Napisałam:

To na początek ignoruj
>
> zło, póki nie masz siły z nim walczyć.

Przepraszam, "omsknęłam" się. Sprostuję ten niefortunny skrót myślowy zanim
zostanie opacznie zrozumiany. Nie chodzi bynajmniej o sytuację, kiedy ktoś
bije słabszego, a ty nie reagujesz, bo ignorujesz. Chodzi mi o zło wewnątrz
każdego z nas. Ignoruj w sensie nie dopuszczaj, nie wchłaniaj, nie asymiluj.
I z naciskiem na DOPÓKI jesteś zbyt słaby, by z nim walczyć.

pozdrawiam.
m.

kwestia wolności

[negatywista]

> W-o-l-n-o-ś-ć nie: dowolność, jest dla mnie najważniejszą z wartości. Zauważ,
> że wszystkie religie, wszystkie ideologie, wszystkie światopoglądy odnoszą
się
> do wolności.

Wolność? Jak rozumiana wolność? Wolność myślenia, prawo do myślenia i widzenia?
Wolność w przyrodzie nie istnieje, wolność to abstrakcja. Zresztą jaka
wolność, jest ich tyle - wolność moralna, osobista, narodowa, obyczajowa?
PRAWDZIWĄ WOLNOŚCIĄ JEST TYLKO ŚMIERĆ. Dopóki człowiek żyje, jest zależny - od
środowiska, od społeczeństwa, od praw natury. To, że widzi się mechanizmy
zniewalające, nie oznacza, że przez to się jest mniej zniewolonym. Przynajmniej
tak jest u mnie. Co do religii, to zawsze wydawało mi się, że one są ucieczką
od wolności, bo wolność jest dla ludzi zbyt przerażająca.

Wprzęgasz się w machinę, stajesz się
> zagubionym trybikiem z coraz bardziej złudnym poczuciem, że pniesz się w
górę.
> Ale po co?...

Po co? Ze strachu. Przed byciem pariasem i spadnięciem na samo dno hierarchii
społecznej, byciem powietrzem dla innych, lub co najwyżej obiektem drwin czy
protekcjonalnego współczucia, doświadczeniem tego ,jak wszystkie drzwi zamykają
się przed nosem, zewsząd jest się przeganianym, zawsze lekceważonym i nie
branym pod uwagę - któż ma hart ducha aby znieść taką "wolność"?

Tak zwane nowoczesne
> wartości:pieniądze, seks, kariera, dorzuciłabym jeszcze kanony urody, moda,
> przebojowość i parę innych wspięły się w ciągu ostatnich dziesięcioleci bardzo
>
> wysoko, chciałyby być postrzegane jako wartości same w sobie, ale tylko od
> Ciebie zależy, czy je jako takie zaakceptujesz. Cóż moim zdaniem nie są
> wartościami, bo jako relatywne być takimi nie mogą.

Seks jest relatywną wartością? Ależ jest najbardziej namacalną ze wszystkich.
Pieniądze to samo itd. Te wartości właśnie zupełnie nie są relatywne, są jak
najbardziej wymierne i dlatego tak bardzo się wybiły.

Rozsądna, świadoma wolność, wewnętrzna
> harmonia, nawet gdy ciągle jest się o krok, czy dwa od celu jest
przyjemniejsza
>
> od radosnego kokoszenia się w "dobrobycie" pseudowartości, które masowa
> kultura podtyka ci na kiju prosto pod nos po to, byś patrzył nieustannie na
> jego czubek.

To, że w każdej marie claire jest artykuł "1001 sposobów na lepszy orgazm" nie
jest zmową kilku właścicieli koncernów prasowych. Piszą o tym, co ludzie chcą
czytać - to są wartości masowe, nie elitarne i wysublimowane, oddolne, nie
narzucane podstępem przez szare eminencje.
Można żyć warościami idealistycznymi i efemerycznymi, ale trzeba mieć bardzo
silną wiarę, żeby nie mieć wątpliwości czy rzeczywiście dostaje się coś od
życia, czy nie są to fantazmagorie, czy inni nie patrzą z protekcjonalną
satysfakcją, że nie są na naszym miejscu.

To co nazywasz pseudowartościami coraz częściej jawi mi się, ku mojej
rozpaczy, jako jedyne realne wartości, a hasła wolność, miłość, równość - to z
lekka przeterminowane postulaty pewnego etapu rozwoju kultury europejskiej,
kiedy jeszcze jej ton nadawały elity umysłowe skłonne do idealizmów. Te hasła
jeszcze wciąż telepią się po umysłach (przecież nasączone są nimi lektury
szkolne, które wszyscy grzecznie w stosownym wieku czytamy), ale są coraz
bardziej dwuznaczne, coraz mniejsze wrażenie robią i są de facto coraz mniej
obciążone semantycznie.
Niewątpliwie nie jesteśmy zesłani na tą ziemię aby zaznawać rozkoszy jaką jest
egzystencja, to oczywiste. Jesteśmy po to by walczyć o udział w ewolucji. Nasze
szczęście czy nieszczęście jest nieważne. Nakład sił wkładanych w codzienne
brnięcie przez codzienność zawsze znacznie przewyższa jakiekolwiek gratyfikacje
zsyłane przez los.
Nasze ambicje, które nas pchają do przodu, gryzą i wypalają wewnętrznie nie
wynikają z nas - zostały wstrzyknięte z zewnątrz w nasze młode główki - przez
telewizję, przez niespełnionych ambicjonalnie rodziców etc.
Wracając do "pseudowartości" - one są wartościami w zasadzie tylko wtedy gdy
pełnią funkcję fatamorgany. Wymagania środowiska są tak wyśrubowane, żeby broń
boże ktoś ich wszystkich nie spełnił, żeby nie było osoby bez kompleksów. Ale
jeśli już ktoś niesłychanym przypadkiem osiągnie żądany status społeczny, nagle
budzi się w kompletnej pustce i jest game over - bo widzi, że pustka
wewnętrzna, pragnienie dóbr i wartości są nie do ugaszenia, jako że stanowią
motor egzystencji, tylko że teraz nie ma już tego czym gasić. Wtedy wstępuje
się np. do sekty religijnej i przepisuje na nią cały majątek.

Ja osobiście, po jakiejś szerszej refleksji, doszedłem do wniosku, że jeśli już
chce się jednak żyć (bo osobiście nie dam głowy, że naprawdę warto) to
najważniejszą wartością jest siła psychiczna, niezachwiane przekonanie o
własnej wartości i ważności, zaufanie do siebie i umiejętność zwalania przed
samym sobą własnych porażek i deficytów na okoliczności zewnętrzne, a przede
wszystkim pokonanie lęku. Wolność tu nie ma nic do rzeczy.
Pozdrawiam

[rumiankowa]

Hmm... dla mnie wartością jest:
* dbanie o siebie - w sensie dbania o zdrowie, dobrego traktowania siebie, z
szacunkiem i zyczliwoscia (a nie w sensie czasu poswieconego na makijaz ;)
* jakość związku małżeńskiego
* przyjaźnie i jakość kontaktów z ludźmi
* własny kąt (mieszkanie, ktorego wciaż nie mamy)
* praca, w której dobrze się czuję i mogę rozwijać (właśnie na nią czekam,
jeszcze nie pracuję)
* spełnianie hobby, rozwijanie zainteresowań

Stabliność w tych punktach bedzie wielkim szczesciem :)

[abdon]

Dyskutantów pokornie proszę o wyjaśnienie znaczenia słowa "wartość" Zachodzi
możliwość różnego rozumienia tego słowa prze różnych dyskutantów, a wtedy spór
jest jałowy. Proszę również o wyjaśnienie, czym rózni się wartość od wartości
prawdziwej.

Jestem miejscowym logikiem (mam legitymację)

[sklonowana40]

>>> co dla was się liczy, co jest naprawdę ważne? <<<<
Dla mnie to milosc do najblizszych i szacunek dla bliznich (szeroko i wasko
rozumiane), uczciwosc i bycie porzadnym czlowiekiem. Moim skromnym zdaniem
reszte moge sobie darowac.
Pozdrawiam z Krak

[mskaiq]

Mysle ze kiedy pokona sie strach wszystkie wartosci wroca same. A jest ich tyle
ze nie sposob tego policzyc. Strach to czarny kolor spoza ktorego nic nie
widac.
Serdeczne pozdrowienia.

UMYSŁ

[cptniamo]

Aż bałam się otworzyć ten wątek. Słowo "wartości" implikują "truizm". Czytałam
i myślałam, że z kilkoma się zgadzam, a z jedną wypowiedzią nawet całkowicie.
Cholerne wartości uniwersalne są tylko pierdolonymi uniwersalnymi zwierzęcymi
konstrukcjami pozorów. Wolałabym, żeby moją wartością był sex na przykład, niż
honor, wolałabym zdechnąć w rynsztoku niż uwierzyć w boga. Chciałam coś dopisać
do tego postu, ale "słowa mi się rozpadły w ustach jak zbutwiałe grzyby" po
przeczytaniu kilkunastu postów.
Jednak mam coś nowego do tego tematu. Mam wartość. Moją wartością jest mój
UMYSŁ, głównie inteligencja i umiejętność myślenia, ironia, umiejętność
dekonstruowania... Nie chciałabym nigdy tego stracić, chociaż mój mózg jest
teraz zamknięty w słoiku, istnieje sam dla siebie, bo po wielkich sukcesach
sprzed roku wyłączyłam się z życia (właśnie wylatuję ze studiów), nic nie
tworzę (autoironia nie pozwala). Nie chcę tego stracić, dlatego się nie
wyleczę, bo w moim myśleniu przecież siedzi depresja. Widzę przed sobą
alternatywa: cholerna, bagnista, obciachowa, syfiasta depresja - albo pozory,
umowność życia, podszyte świawdomością, że to wszystko na chuj... A może
wyczyszczenie tej świadomości i po prostu warzywno-biurowa egzystencja?