neurotyczni/depresyjni bohaterowie literaccy

[f_durkee]

był tu kiedyś wątek o książkach na depresję. a ja mam trochę inne pytanie –
czy znacie fajne książki, których bohaterowie cierpią na nerwicę i/lub
depresję?

Ja szukam zawsze historii, które nie będąc hagiografią czy łzawym
roztkliwianiem się, ani, z drugiej strony, jakimś potępieniem
neurotyków/depresyjnych jako społecznie nieprzystosowanego śmiecia - jakoś
nobilitują, czy rehabilitują takich ludzi, pokazują neurotyka jako kogoś, kto
mimo całego swego splotu fobii, presji, toksycznych zachowań potrafi być
porywający.

Dla mnie taką książką jest „Głód” Knuta Hamsuna. Zresztą z biografii Hamsuna
wynika, że chyba sam cierpiał na nerwicę. Tak samo chyba Dostojewski.

(Inna sprawa, że jak naczytam się literatury fachowej o nerwicy, wszędzie
widzę neurotyków. Wtedy, jak rzadko, czuję się normą, nie aberracją.)

[mr_hyde]

"Cierpienia młodego Wertera" - przypominają mi Negatywiste ;-)

[nevada_blue]

w V części to nawet Harry Potter ma objawy depresji ;)

neurotyczni/depresyjni bohaterowie FILMOWI

[cptniamo]

Podręcznikowym przykładem jest "Chcę przecież tylko, abyście mnie kochali"
("Ich will doch nur, dass ihr mich liebt") Reinera Wernera Fassbindera - to
opowieść o spętanym przez relacje gościu, opowieść o jego życiu przeplata się
ze scenami, w których on odpowiada na pytania swojego psychiatry. Na zdjęciach
z historii życia jest ładny i ogolony, w trakcie rozmów - zapuszczony i
zarośnięty.
Polecam też "Dogville" Triera - wg mnie temat podobny do powyższego, tzn
wywołanie choroby przez rodziców. Pisałam o tym
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15&w=11893322&a=12143796
jeśli kogoś obchodzi.
Co do literatury, zaraz pomyślę i napiszę.
Pozdrawiam, kapitan Niamo

[uri_ja]

rzecz oczywista: neurotyczny Prosiaczek, Tygrysek w manii, Kłapouchy bliski
samobójstwa...nie ja to wymyśliłam!

[dojrzalsza]

Byron, tylko wtedy to sie nazywalo "melancholia"
czesto tacy ludzie popelniali samobojstwo.

[tinu]

...Kubuś - binge eating

[tinu]

Yossarian / Paragraf 22

btw jedna z moich ulubionych książek

[desygnat]

tinu napisała:

> Yossarian / Paragraf 22
>
> btw jedna z moich ulubionych książek
>

Yossarian to jedyna postac z ktora bym sie pewnie dogadal i ktorej dzialania
rozumiem w 100% ale nie nazywalbym go postacia depresyjna. Jest to raczej
postac z szeroko otwartymi oczami, ktora widzi fakty i rzeczywistosc. A
rzeczywistosc gryzie go w tylek ile tylko sie da.

sam czytalem to juz dziesiatki razy i nadal czytam.
pzdrw
D.

[tinu]

tak sobie czekałam kiedy wreszcie ktoś powie, że facet jako jedyny był
całkowicie zdrowy :)
ale jakże go dręczyły jabłuszka Orra :)

[desygnat]

i sie doczekalas,
dziwne, malo kto zauwaza ze on jest normalny.... (a ci ktorzy to widza sa
postrzegani jako dziwaki i cudaki)

[apokalipsa86]

"weronika postanawia umrzeć"- właściwie to była moja Biblia przez pewnien czas
"wilk stepowy" H.Hesse, po prostu boska ksiązka, ale pod koniec za każdym razem
się gubię
i włąscicwie niezbyt się tu kwalifikująca "Nieznośna lekkość bytu", chodzi mi o
postać żony bochatera, która zainspirowała mnie swoimi obawami ze w intymnym
momencie zaburczy jej w brzuchu..:)

[emanon]

Mało znam takich u których jest to bardzo widoczne.

Ale znam książki które mogą do takich stanów doprowadzić zdrowego człowieka.
Jerzy Kosiński "Malowany Ptak"
Radzę to czytać z dystansem.

[mr_hyde]

emanon napisał:


> Ale znam książki które mogą do takich stanów doprowadzić zdrowego człowieka.
> Jerzy Kosiński "Malowany Ptak"


Hahaha.Świetna książka.Przeczytałem ją jak miałem 12 lat. :-)

[emanon]

Może dlatego jesteś teraz na tym forum ?


-

Odpier...a mi

[another_story]

O, takich postaci jest wiele. Nawet w sielankowych z pozoru klimtach
proustowskich ludzie mają lęki przed nagłą utratą oddechu. Doły hodowali sobie
z powodzeniem bohaterowie literackiego egzystencjalizmu ("Mdłości"
Sartre'a, "Obcy" Camusa), katastrofizmu (Hela Bertz z powieści Witkacego to
moja idolka), powojennego teatru absurdu (Hamm i Clov z "Końcówki" Becketta), a
nawet realizmu magicznego (Oliveira w Cortazarowej "Grze w klasy"). W
literaturze najnowszej weltschmerzowe zapędy ujawniają mieszkańcy
komunistycznej Rumunii z "Sercątka" Herty Muller, postacie z książek Johna
Maxwella Coetzee, a u nas - chłopiec z "Gnoju" Kuczoka.

Można by wymieniać dalej, ale to pewnie i tak nie poprawi nikomu nastroju...

[apokalipsa86]

właśnie czytam "mdłości" i dostaję schizy razem z bohaterem..szczerze mówiąc
nie spodziewałam się takiego "klinicznego" przykładu newricy wegetatywnej:)

[desygnat]

V. van Gogh pokazany w "Pasji Zycia". Nie mam pojecia na ile jego prawdziwe
zycie znalazlo odbicie w osobowosci stworzeonej przez Irvinga ale jezeli ten
facet mial takie zycie to przekichane. Depresja polaczona z wizjami,
natrectwami a wszystko to poklejone pasja zeby tworzyc. Jest co poczytac...

No przeeż, że Józef K

[negatywista]

A poza tym postać Bruna i Michela z "Cząstek elementarnych" Michela
Houellebecq'a to dwa genialne, skrajnie różne, przykłady nerwicy będącej
wynikiem konfrontacji wrażliwości z duchem naszych czasów.

[archin]

Cały Kafka - szczególnie chyba "Zamek".
"Herzog" Samuela Bellowa;
"Nierzeczywistość" Kazimierza Brandysa - dla mnie zaskoczenie;
AAAAAby - Sylvia Plath - klasyka gatunku "Szklany klosz" i cała reszta, poezje;

Lista długa.

mam zamiar...

[f_durkee]

...wreszcie zabrać się do Houellebecqa. Nb obok typowo nerwicowych zaćmień mam
też jakąś chorobliwą pamięć detalu, i pamiętam do dziś zdanie z recenzji w GW,
które jeszcze podsyciło moją ciekawość książki i człowieka. Szło jakoś
tak: „spotkałem Houellebecqa, kiedy pisał >Cząstki elementarne< - mieszkał
wtedy w mieszkaniu czynszowym w Paryżu i mówił o sobie, że jest komunistą”.
Chociaż dzisiaj jego poglądy są, zdaje się, zupełnie inne.

[emarcki]

Horacio Oliveira - Gra w klasy Cortazara.

Pozdrawiam

[cafe_lorafen]

Mozecie wpisac cokolwiek i kogokowiek i tak bedzie pasowalo. Wiekszosc artystow
a co z tym idzie ich bohaterow ma zab psychiczne.

[negatywista]

Cholera, oglądaliście pewnie "Dzień Świra" - jak mnie ten film zdołował! Adaś
Miałczyński jest meganeuro :)

Frodo, przecież!

[tinu]

[marleen]

cala literatura romantyczna to kopalnia barwnych zaburzen psychicznych i
emocjonalnych
procz wspomnianych wyzej - dziady, kordian etc.