Dodaj do ulubionych

Depresja-walka

18.09.21, 12:48
Witam. Mam ze sobą problem, już dosyć długo to trwa, ale chcę coś z tym zrobić, głównie dla córki. Mam 28 lat. Skończyłam studia. Mam 1,5 dziecko. Aktualnie nie pracuje i utrzymuje mnie partner, który pracuje za granicą. Jeżeli chodzi o prace to nie zdołałam zdobyć nic co by mnie satysfakcjonowało. Nic mi się nie chcę, potrafię siedzieć całe dnie, bo nie mam siły posprzątać czy ugotować, nie chce mi się chodzić do sklepu. Każdą taką czynność traktuje jako karę. Nie czerpie radości z czasu wolnego, bo po prostu nie mam ochoty nic robić. Siedzę tylko na komputerze albo telefonie. Czasem płaczę w nocy, że nie potrafię się zebrać i że życie to dla mnie męczarnia, nie lubię opiekować się córką, nie mam na nic ochoty, źle się czuję i chciałabym czasem zniknąć. Myślę czasem o śmierci, ale wiem że tego nie zrobię. Zawsze jak o tym myślę zaraz myślę o rodzinie, która by cierpiała. Boję się jeździć autem, nigdy nie miałam poważnego wypadku, ale czasem jak jadę to czuje, się jak w bańce i muszę otworzyć okna żeby z tego wyjść. Podczas jazdy zdarza się, że trzęsą mi się ręce. Jeżeli chodzi o moje myśli to ciągle myślę o tym dlaczego nie mam siły i dlaczego się tak czuje, jestem smutna i nic mnie nie cieszy. Każda stresująca sytuacja powoduje, że jestem wściekła krzyczę na córkę a bardzo nie chce. Dzwoniłam kiedyś po poradę na telefon zaufania i Pani poradziła mi abym skontaktowała się ze swoim lekarzem pierwszego kontaktu i poprosiła o leki. Tak zrobiłam, ale ta rozmowa mnie zdołowała. Lekarka nie potrafiła zrozumieć jak ja mogę nie mieć sił zajmować się dzieckiem skoro jest lato i taka ładna pogoda. Pytała także o to jak czułam się po porodzie to powiedziałam, że było mi bardzo smutno. A ona się zdziwiła jak mogło mi być smutno skoro urodziło się dziecko. Otrzymałam leki, których nie wykupiłam, bo przeczytałam, że nie powinno się po nich jeździć, a czasem musze. Myślałam o tym żeby iść na terapie, ale nie lubię rozmawiać na te tematy, bo od razu zalewam się łzami i ciężko mi się uspokoić. Kiedyś byłam na rozpoznaniu i zdiagnozowano u mnie nerwice lękową. Mam ciągle wrażenie, że jak coś osiągnę lub się przeprowadzę, będę miała więcej pieniędzy, fajną prace to wszystko wróci do normy, ale za każdym zrealizowanym celem wcale nie jest lepiej i teraz wiem, że to siedzi we mnie i gdzie bym nie była i w jakiej sytuacji to ja musze zmienić siebie od wewnątrz tylko nie mam pojęcia jak.

Co chciałabym osiągnąć:
-Panować nad emocjami zwłaszcza agresją. Nie chcę krzyczeć na córkę.
-Nie wiem jak zebrać siły, jak dodać sobie ochoty i motywacji do działania.

Proszę o pomoc. Proszę także nie pisać, że najlepsza byłaby terapia. Nie chcę na nią iść. Chcę wiedzieć czy jeżeli zmuszę się codziennie do działania to czy to jest w stanie mi pomóc, czy jednak będę tak się zmuszać w nieskończoność. Jak zachować ciszę podczas gniewu. Chciałabym się w tym czasie nie odzywać. Jak to tłumić. Czy są na to jakieś sposoby i triki psychologiczne. Jeszcze kwestia jazdy samochodem. Staram się unikać tej czynności jak mogę, ale jeżeli to się nie uda i wiem, że w najbliższym czasie będę musiała gdzieś jechać nie mogę myśleć o niczym innym. W głowie planuje drogę oraz wszystkie możliwe przeszkody jakie mogę napotkać. Jestem w tym czasie roztrzęsiona i nerwowa.

Jeżeli jednak terapia byłaby najlepsza to zamiast terapii proszę o polecenie mi jakichś książek.
Dziękuję za każdą pomoc.
Obserwuj wątek
        • mardaani.74 Re: Depresja-walka 18.09.21, 17:05
          Chciałaś pomocną lekturę a ja uważam że od tej powinnaś zacząć. Masz prawa ale masz też obowiązki lepiej je poznaj skoro zdecydowałaś się na dziecko.

          Chcesz żeby Ci spisać rady które rozwiążą twoje wieloletnie problemy. Żeby podać Ci na tacy to co inni latam wypracowują na terapiach i w pracy z samym sobą. Jeszcze zapewne w marę przystępne i krótko żeby się łatwo czytało i nie męczyło. Nie tędy droga.
          • magi993 Re: Depresja-walka 18.09.21, 21:13
            W czym ma Pan/Pani problem. Tak, chcę się wyleczyć jak najszybciej to chyba zrozumiałe. Napisałam jasno co chcę zmienić i zapytałam czy moje pomysły na rozwiązanie tych problemów są dobre. Nie rozumiem tylko tych docinków w moją stronę. Po pierwsze nie zawsze dziecko jest planowane. A po drugie dzieckiem opiekuje się i niczego mu nie brakuje. Szokuje mnie ta uszczypliwość z Pana/Pani strony, zwłaszcza do osoby która szuka wsparcia, ale ok internet rządzi się swoimi prawami.
    • lelum3 Re: Depresja-walka 19.09.21, 03:52
      Podjęłabym stałą pracę. Normalny człowiek, uwięziony z dzieckiem, może się udławić. Myślę, że stąd bierze się agresja. Każdy potrzebuje własnej przestrzeni. Na dłuższą metę trudno ją do cna oddać dziecku. Może byłam nietypową mamą, ale i Ty być może nią jesteś. Znam wiele kobiet, które nie radziły sobie, sprowadzone do wyłącznej roli opiekunki dziecka.
      Leki wykupiłabym i zażywała. Znam sporo osób, które bezproblemową jeżdżą, zażywająca antydepresanty. Bardziej hamuje Cię nerwica lękowa niż rzeczywiste zagrożenie. Ostrzeżenia, aby nie wsiadać za kierownicę bardzo często są na zapas i dotyczą wielu leków.
      • xawery39 Re: Depresja-walka 19.09.21, 04:37
        Co to za studia, po których jest się tak życiowo bezradnym ? Pierwsze , to iść do psychiatry i jak najrychlej zażywać leki antydepresyjne bo psychoterapia niewiele pomaga gdy organizmowi brak stosownych hormonów .
        • magi993 Re: Depresja-walka 19.09.21, 08:59
          Tak chyba zrobię, pójdę do psychiatry poproszę o leki, zobaczymy co się zmieni. Może to pomoże i jakoś stanę na nogi. A studia związane z fizyką, ale brak miejsc pracy w moim zawodzie. Muszę zrobić inną specjalizację, co też mnie dodatkowo załamuję.
      • magi993 Re: Depresja-walka 19.09.21, 08:53
        Dziękuję za odpowiedź tak poradziła mi też Pani z poradni przez telefon, żeby zmienić swoją sytuację posłać dziecko do żłobka. Ze żłobkiem właśnie zaczęłyśmy przygodę, ale córka ciężko to znosi ja przez to też, ale to dopiero początek. Jeżeli chodzi o bycie matką to nigdy nie chciałam nią zostać, ale córkę bardzo kocham i zrobię dla niej wszystko.
          • lelum3 Re: Depresja-walka 21.09.21, 13:32
            Terapia to nie panaceum. Potrzebną wiedzę można zdobyć samemu. Na jakiego terapeutę się trafi, nigdy nie wiadomo. Mnie zdarzyło spotkać inteligentną osobę, która przyjęła metodę ślizgania się po powierzchni. Dlaczego tak, nie wiem. Istotę moich problemów odnalazłam sama i metodę zaradczą także. Chyba udało mi się pomóc sobie samej. Podstawy psychologii nie są wiedzą tajemną.
            Jeszcze moment, a z katarem popędzimy do terapeuty. Tak sobie myślę, jak ludzie radzili sobie z życiem bez żadnych terapii?

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka