szpital- miotam się- błagam

[emjott]

Juz od dwóch miesięcy miotam się iść. lepiej nie iść? Bardzo boję się,. Czy
można wyjść w każdej chwili na własną prośbę? lekarze oczywiście nic nie
mówią, "będziesz u nas to wszystkiego się dowiesz". Martwię się, że będą mi
aplikować leki, których ja wcale nie chcę itd.

NIE BÓJ SIĘ ZAPYTAĆ

[leksheygyatso]

witam,
celem rozwiania wszysystkich niejasności i obaw, polecam do
bezpłatnej konsultacji specjalistów.

Telefony zaufania :

młodzieżowy - (22) 988, (22) 672-52-26

ogólnoproblemowy - 0 800 120-226 (bezpłatne połączenie), (22) 628-36-36

rodzinny - (22) 831-24-29, (22) 629-30-25 g.8.00-21.00,

Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji ITAKA
(22) 654 40 41
W poniedziałki i czwartki w godz. 17-20 pod tym telefonem
dyżurują lekarze psychiatrzy.

Infolinia Psychiatryczna

0-800 600 700 (pt.-nd. 16-22)

Jeśli masz jakieś problemy czy wątpliwości...
Psychiatra chętnie odpowie na Twoje pytania.
adres:
[e-mail]

POLECAM TEŻ OBEJRZEĆ LISTĘ TELEFONÓW ZAUFANIA.
free.ngo.pl/pomoctel/tezety.htm l

Zyczę wszystkiego najlepszego i dużo zdrowia
OM MANI PEME HUNG
NAMO BODHISATTWA KSITIGARBHA
NAMO BUDDHA UZDRAWIANIA-TATHAGATA PROMIENIUJĄCEGO LAPIS LAZULI
pozdrawiam
lekshey

[emjott]

Dziękuję, spróbuję. Doszłam do takiej już perfekcji w miotaniu się, że tylko tym
żyję. Oczywiście nic nowego nie zaczynam robić (mam wolny zawód), bo przecież za
kilka dni idę do szpitala. Przychodzi termin, z płaczem dzwonię do lekarzy, że
rezygnuję, po kilku dniach z rykiem dzwonię, żeby mnie przyjęli, już,
natychmiast! Psychiatra sprytnie przesuwa termin na kilka dni (bo pacjent musi
być pewien, że chce) i zabawa się zaczyna od początku. Może to śmiesznie
(dziecinnie) brzmi, ale ja już tak rozwaliłam sobie poonad pół roku *wcześniej
zastanawiałam się, a gdzie się teraz dalej leczyć) A leczę się już od ponad 5
(bez leków nie mogę). Nowy termin mam w piątek. No wię siedzę w domu i się
gorączkowo się zastanawiam.

[smutaska3]

widzials keidys jakikolwiek szpital psychiatryczny w srodku??
czy nie masz pojecia jak tam jest?

do jakiego spzitala sie wybierasz?moze ktos ci powie jak tam jest bo juz byl
albo cos slyszal?

kazdy szpital jest w sumie inny,jesli chodzi o "wypuszczanie pacjentow",ale
jesli nie ma sytuacji ktora zagrazala by twoja zyciu lub zdrowiu innych
to musza cie wypuscic na twoje zadanie
z jakiego powodu tam idziesz?
rzeczywisice co do lekow to malo sie licza ze zdaniem pacjenta:( tak ja to
odczuwam,bo jak ci lekarz daje te co ci sie nie podobaja to pozesz go zmienic..
a tam co?
..
napisz cos wiecej
..
wiesz ja sie obawiam ze jak nie ebdziesz rpzekonana..a twoj stan nie jest taki
zly..to szybko z tamtad uciekniesz..

[emjott]

Idę na Nowowiejską, teoretycznie na oddział leczenia zaburzeń snu, ale też z
objawami uzależnienia. Lekarz, ktory mnie prowadził w przychodni przez 5 lat,
oddał mnie innemu, kiedy dowiedział się, że nie mowiłam mu wszystkiego i w
pewnym momencie zafaszerowałam sie lekami nasennymi i % i i spadłam na same dno.
Ale sama odstawiłam w zeszłym roku w maju, przetrwałam 6 miesięcy (na bioxtinie
i połówce Stilnoxu na noc), miałam lęki. Poszłam do lekarza (nic nigdy nie
mówiąc o uzależ, zgrywałam przed nim zajebistą, super fajną osobę), dostałam
xannax:))) no i znowu zaczęłam płynąć, ale to trwało krótko (tyddzień). Pod
koniec grudnia lekarz dowiedział się jak czasami było żle. Zaproponował oddiał i
innego lekarza (który ze mną nie gada, traktuje jak ćpuna). A ja czuję, że muszę
zaczą normalnie żyć, wrócić do pracy, a nie tak się miotać, bo się tylko pląćżę.
przepraszam, wiem, że jak to piszę, też się plączę. Jestem teraz o wiele
silniejsza niż rok, miesiąć temu i potrzebuję łapy, która pomoże mi wrócić do
życia (a może kopa w p***), boję się, że szpital mnie rozbije, boję się, że ten
lekarz nie skuma, stilnox to nie benzo, dwa piwa raz na trzy tyg to nie uzależ
od %. A z drugiej strony: siedzę w domu i się męczę

[smutaska3]

ee,no to chyba mozesz wyluzowac ,nic sie tam chyba nie stanie na tym oddziale?

moze trafisz tam na jakiegos dobrego lekarza?
bo widac ze z tymi poki co sie nie dogadujesz,,

no albo jaka masz jeszcze alternatywe???????

uzaleznienie jest wtedy kiedy czlowiek odczuwa przymus spozycia jakiejs
subtstancji (lub doswiadczenia jakiejs przyjemnosci) i nie jest wstanie sobie
jej odmowic/wiec to jak czesto i jak duzo to raczej swiadczy o fazie, o
glebokosci uzaleznienia//poczytaj wiecje o uzaleznieniach,moze zrob sobie jakis
tekscik tak szczerze,,

[emjott]

Tak szczerze to wiem, że jestem mało odporna na stresowe sytuacje (i wtedy
zaczyna się problem) z przymusowego, codziennego wyszłam (sama)w zeszłym roku.
Głupia byłam, że wtedy nigdzie się nie zgłosiłam (byłoby lżej), bo baaaardzo
długo chodziłam po ścianach. Ale nie ufam lekarzom, bo na samym początku
przeszłam przez takie leki (miałam przyjemnoąść trafić do lekarki starej daty i
leków starej daty). Boję się bezsennych nocy i wolę sobie pomóc i zasnąć niż się
męczyć. No i mam bogatą wyobrażnie (podtrzymaną przez studia- psychologia).
Jezzzzu ja już sama nie wiem, co robić

[awanturka]

Pójscie do szpitala potrafi wyciszyć emocje. Jak tam trafiasz, masz świadomość tego, że nie masz nic kompletnie do roboty tylko zdrowieć. I to samo w sobie jest juz ulgą.

W Twojej sytuacji wydaje mi się, że bedzie lepiej jak będziesz odcięta od informacji jakie leki dostajesz. Z tego co piszesz,wynika, ze sama do siebie nie mozesz mieć zbyt dużego zaufania. Chyba nie pozostaje Ci nic innego jak zaufać lekarzom...

awanturka

p.s
Gdys mnie trochę znała wiedziałabyś, że przewaznie wydaje mi się, że trzeba "trzymac rekę na pulsie" w kwestii tegoco robia lekarze. Ale Twoja sytuacja wydaje mi się na tyle specyficzna, że tym razem radzę zupełnie co innego.

[emjott]

Awanturko, masz rację. Tylko czy po takim czasie zdrowieniem jest położenie się
na oddział, czy zmuszenie się do wyjścia do ludzi? Ale to teraz jestem taka
mocna, a za tydzień mogę być już słaba, a przez te wszystkie lats ucieczki nie
wytworzyłam sobie zadnych własnych mechanizmów obronnych

[emjott]

Mam jeszcze takie głupie pytanie. jak jest z jedzeniem na oddziale? Dla mnie to
też problem, bo ja bardzo mało jem, ćwiczę, dbam itd i jest to dla mnie istoyne,
nienawidzę zmuszania do jedzenia (trauma z dzieciństwa:))))). Jak delikatnie
zapytałam o to tego nowego lekarza to się maksymalnie ucieszył: "o jeszcze
anoreksja, no oczywiście będziemy pilnowali!!!", no i u mnie nowy stres

[awanturka]

Nie wiem tak na prawdę co Ci jest, ale wydaje mi się, że w obecnym Twoim stanie "zmuszanie sie do wyjscia do ludzi" przyniesie więcej szkody niz pożytku. Na wszystko przyjdzie czas. Może własnie nadszedł czas aby "zmuszanie siedo wyjscia do ludzi" sobie całkiem odpuścić?

Czy wiesz, że jakktos się topi, to najwiekszym problemem przed jakim staje ratownik jest okiełznać jego paniczne próby utrzymania się na powierzchni? Dopiero jak to się zrobi - mozna topiącemu się pomóc.

Być może To co dzieje się z Tobą ma tu pewną analogię - z Twojego postu widać, że za wszelką cenę, w panice usiłujkesz utrzymać się "na powierzchni".

Jeżeli masz rzeczywiscie anoreksję to trzeba ją leczyć (i byc może rzeczywiscie pilnowac byś jadła), jeżeli nie - nie powinno być problemu.

Leżałam w szpitalu i wygladało to tak, ze jesli ktoś jadł, nawet dość mało (np. 1/3 porcji) to dawali mu spokój. Problem zaczynał sie dopiero jak ktos w ogóle odmawiał jedzenia. Nie próbuj oszukiwać - to droga do nikąd - akurat na to są w szpitalach bardzo wyczuleni i jak Cię raz na takim czymś przyłapią (na przkład, że oddasz porcje komu innemu i wyrzucisz, a bedziesz twierdzić, ze zjadłaś) to już będziesz pilnowana do końca. Lepiej, jeżeli, poprostu szczerze powiedziećj, że nie masz dzisiaj apetytu, albo Ci nie smakuje.

Nie radzę tez próbować przeforsować właśnego sposobu żywienia (tzn.przekonaćpersonej, ze bedziesz się zywicsama i po swojemu) - bo zwrócisz tym na siebie uwagę i bedą mieli Cię na oku, czego przeciez nie chcesz.

Moje rady daję Ci zakladając, że nie masz zaburzeń odzywiania. Jeżeli masz - nie traktuj tych rad jak rady typu "jak wyprowadzić personel szpitala w pole".

awanturka

Moje ad vocem do sprawy

[leksheygyatso]

Droga Emjott,

uważam,ze dla Ciebie jako dla osoby inteligentnej do tego z backgroundem
psychologicznym - powinno być oczywiste że, każdy projekt leczenia wymaga co
najmniej trzech elememntów:

1.Determinacji
2.Czasu
3.Zaufania

Dlatego odpuść-"głowę" tego wiecznego kontrolera za i przeciw.
Zaufaj lekarzowi.Daj sobie czas na kurację tyle ile mówi lekarz.
A potem jak będziesz chciała pomyslimy nad dalszą terapią.
Osobiście obiecuje Ci polecic w Warszawie bardzo dobrego terapeutę/kę
odpłatnego lub poszukam kogos gratis.
pozdrawiam
OM MANI PEME HUNG
lekshey

[emjott]

Och... Dobrze, zaufam, zgłoszę się w piątek. (Nawet jak to piszę to sie cała
trzęsę, ale to chyba do odważnych świat należy)
emjott

[smutaska3]

psychologia to najglupszy kierunek studiow jakie moze wybrac osoba ktora sama
sie leczy..i to niezbyt skutecznie:(
wiem po sobie:P na szczesice w pore sie obudzilam

zawsze warto trzymac reke na pulsie...nawte gdy to lekarze decyduja..takie jest
moje zdajie..

[emjott]

Smutasku3, a ja nie wiem, czy psych mi zaszkodziła, zawsze miałam pokręconą
naturę i wybór innego rodzaju zajęcia dla siebie jakoś nie widzę. Nie ma sensu
gdybać, gdybym nie uczyła się pewnie nie robiłabym tego, co robię, może nie
rozpadłabym się na tysiąc kawałków, ale i może nie szukałabym teraz odpowiedzi
na pytanie, jak dalej żyć...

[emjott]

Boję się, boję się nocy w szpitalu, innych pacjentów, smutku i rozpaczy, nie
wyobrażam sobie co można robić w takim zamknięciu całymi dniami, a nocami łykac
prochy,żeby zasnąć. Może spróbuję się dostać na oddział dzienny. Czy wie ktoś w
jaki sposób można to zrobić?

[jeszp1]

Witam!
Na oddział dzienny kieruje psychiatra z przychodni po rozpoznaniu. On
zadecyduje, czy i na jaki oddział dać skierowanie. Nie bój się, szpital to nie
jest najgorsze co Cie może spotkać. Samo cierpienie w depresji to koszmar. Ja
byłem zarówno na oddziale dziennym jak i zamkniętym. Oba pobyty wspominam
zupełnie miło. Do dziś utrzymuję kontakty z niektórymi zaprzyjaźnionymi
pacjętami z oddziału. Gdybym sie poczuł gorzej, to bez wahania poszedłbym do
szpitala. Ty też nie wahaj się i daj sobie pomódz.
Pozdrawiam serdecznie.

[emjott]

Jeszp1, proszę napisz (jesli oczywiście masz czas i ochotę:))), ile czasu
leżałeś w szpitalu i co z Tobą robiono 9fuj, jak to okropnie brzmi)

[smutaska3]

emjott,ale ty przeciez nie idziesz na oddzial depresji??
co nie?

tylko zbaurzen snu..wiec mysle ze nie bedzie tak starsznie

//heh tez bym chciala milo wspominac pobytu w szpitalu..o tak..hehe

[emjott]

Niby tak, ale ja wpadłam w taką paranoję, że już wynalazłam tyle powodów, że tam
jest przerażająco. I następny dzień przeżyłam zastanawiając się. Oprócz tego ci
lekarze nie będą mnie traktować jako pacjenta z zaburzeniami snu tylko osobę
uzależnioną, pogmatwaną, kłamczuchę itd. Szczerze mówiąc to chciałabym nie
pójść, ale nie ma chyba innej opcji...
Może w piątek rano pójdę, a wieczorem się wypiszę:)))) Boshe, gadam jakbym była
zdrowiutka i nie pamiętała co było i co może być.

[emjott]

Smutasko3, a nie mogłabyś mi napisać co takiego strasznego może mnie czekać? Tak
bym się lepiej przygotowała psychicznie:)))))

[smutaska3]

gadasz jakby byla bardzo spanikowana i bezradna
rzecyzwsice moze sobie emocje wyciszysz bo z taka chustawka decyzyjna to sie
wykonczysz nerwowa..idz tak jak tylko podejmiesz decyzje i nie mysl!!!

wiesz mysle ze jak nie bedziesz klamac to nikt nie bedzie cie traktowal jak
klamczuche,a tym ze pogmatwana,to chygba dla psychaitrow nic nowego
nie jestes jeszce tak ciezko chora wiesz co sie dzieje,to nnic zlego ci sie tam
nie stanie
zreszta jestes pscyhologiem,to chyba sama wiesz co nie co..nie badz dzieciak
<glaszcze>

[emjott]

Dzięki,
nio ciosz pojdę, a potem napiszę jak było, ale jak będą we mnie wmuszać jedzenie
to się obrażę i natychmiast opuszczę to traumatyczne miejsce!!!

[smutaska3]

szczerze mowiac tez mam takie schizy..bo choc anoreksji nie mam na 100%

w wielu rzeczach nie gustuje,a do tego w szpitalu wiele rzeczy mnie brzydzi
(gdy mam depresje to wrecz niemozlwie )

ale ejsli masz odpowiednia wage, to uwierz mi ze nikomu sie nie
zechce..przyspazac sobie roboty wpychajac ci na sile zarcie i pilnujac..
chyba ze bedziesz na siebie zwracala usilnie uwage:P

[ria2]

A może masz kogoś bliskiego (np. z rodziny), kto mógłby przynosić Ci jedzenie z
domu (za zgodą lekarza oczywiście)?

Też nie lubię szpitalnego żarcia. Dla mnie najgorsze są zupy mleczne, ble :(
Trzymaj się!
Ria

[rzeznia_nr_5]

ria2 napisał:

> Też nie lubię szpitalnego żarcia. Dla mnie najgorsze są zupy mleczne, ble :(
> Trzymaj się!
> Ria


Hehehe zupy mleczne.Jak w przedszkolu.A ze złe zachowanie w szpitalu idzie
się do kąta.

[emjott]

Tym przedszkolem to mnie podnosisz na duchu, bo wtedy znalazłam sposób na panie
wychowawczynie, to i teraz powinnam coś znależć. U mnie w przedszkolu to były
takie pyszniutkie zupkimleczne z wielkim, pływającym kożuchem (bleeeeee)
Po wzięciu pierwszej łyżki do buzi od razu wszystko zwracałam, a póżniej miałam
już odruch wymiotny na sam zapach, więc nie jadłam z innymi dziećmi:))))))))
A obiadki, jak mi się nie podobały, to przynosiłam do domu w fartuszku

[smutaska3]

niektorzy to maja zdolnosci od malego:P