czy potrafimy rozmawiać...

[malarawka]

Hej! Wiecie ,kiedys bywałam tu nawet często ,bo wydawało mi sie ze tu własnie
sa ludzie z którymy bym mogłabym sie spotykać i miałabym wspólny temat do
gadania.Mam takie pytanie do was :czy wy potraficie normalnie
rozmawiać,zachowywać sie jak ludzie ,którzy nie mają depresji?Ja juz myślałam
ze nic mi nie jest ,jednak to cholerstwo wraca,nie wiem co to jest ,po prostu
jakby fobia ...Myślałam ,ze sie zmienialam, jednak nadal nie potrafię rozmwaic
z ludzmi.Po prostu nic mnie nie cieszy i wsztyko wydaje mi se bez celu ,a juz
szczegolnosci to co "oni" robią.Czy depresja daje sie wam we znaki w kazdej
sferze zyciowej??Jak stoicie w relacjach z innymi ludzmi?jak z pracą?,gdzie
trzeba bys tak silnym?? pozdr

[sylwia_a_s]

Wlasnie to mnie meczy "wszystko wydaje sie bez celu". Oczywiscie teraz jest mi
lepiej i gdzies tam cele widze w dzialaniach, ale ten NAJWIEKSZY cel jest jakby
nieokreslony. Dla niektorych religia jest wybawieniem ...

Teraz kontakty z ludzmi tez troszke odzyly, jakis czas temu, wszystko bylo
wlasnie takie bez sensu. W ogole kazda rozmowa wydawala sie bez sensu, a
spotkanie z kims znajomym wlasciwie przymusem. Zmuszalam sie i moze dlatego
teraz mi lepiej, bo czuje sie zrozumiana, bo zauwazylam, ze inni tez ludzie i
tez maja problemy, czesto cholernie podobne do moich.
Wazne jest, zeby w innych zobaczyc siebie w pewnym sensie. Ze to nie jakies
istoty, a ja jedynie chory pepek swiata, tylko, ze oni tez zyja, tez umra i tez
zmagaja sie z zyciem - latwiej czy trudniej.

Mysle, ze jakies poczucie wspolnoty moze pomoc, chociaz nie umiem opowiedziec Ci
o konkretach, gdyz sama jestem w trakcie poszukiwan.

Pozdrawiam

[uri_ja]

nie wiem, jak my ale ja potrafię, w ogóle moja depresja jest dziwna. bywają
miesiące, gdy nic mi nie jest. mogę góry przenosić (nie, nie mam
dwubiegunówki), jestem wtedy "normalna" i nagle trach,po mnie. zawsze to się
źle kończy. wtedy rzeczywiście nie tyle nie potrafię, ale dosadnie ujmując mam
w d... rozmowy.
kiedy dobrze się czuję pracuję, prowadzę dom. i życie pozadomowe mnie
podnieca.lubię wtedy ludzi i bycie z nimi. lubię siedzieć z przyjaciółmi i
pitulić o głupotach. o tych ważnych sprawach też lubię... niekoniecznie o
depresji...
zrozumiałaś coś z tego,bo chyba się zamotałam :)

[mskaiq]

Mysle ze jest tak jak napisala Uri_ja, wszystko zalezy jak sie czujesz. Jesli
masz radosc w sobie wtedy mozna rozmawiac z ludzmi, nic nie nudzi, wszystko ma
sens.
Jesli jest w nas niepokoj, zlosc lub strach wtedy jest inaczej nic nas nie
obchodzi, rozmowa denerwuje, kazdy temat jest glupi a ludzie sa beznadziejni.
To jak sie czujesz zalezy od nas. Jesli akceptujemy strach, zlosc wtedy nasze
zycie zmienia sie w pieklo, wtedy nie akceptujemy siebie, nie akceptujemy
wszystkich.
Mysle ze Twoje problemy biora sie z tego ze nie ma w Tobie wiele radosci, ze
jest wiele zlosci, strachu. Jesli to zaczniesz zmieniac u Siebie to relacje z
ludzmi automatycznie sie zmienia, zaczniesz lubic rozmawiac z innymi.
Serdeczne pozdrowienia.

[uri_ja]

czy Ty odpowiesz kiedys na moje pytanie?
jesteś jak Lepper tego forum... piszesz co jest złe, ale nie piszesz jak to
zmienić.
pza tym nie powołuj sie namnie, dobra :)
ja niestety piszę, że choroba na nas wpływa, a nie, że my wpływamy na chorobę.
jasne?