Depresja, leki i seks

[Gość: panna]

Od prawie roku cierpię na depresję. Która objawia sie przede wszystkim ogólnym
brakiem zainteresowań chęci do robienia czegokolwiek. Kiedy było ze mną już
bardzo źle na przykład bałam się iść do pracy a przebywanie tam było dla mnie
katorgą ukojenie przychodziło w nocy kiedy zasypiałam, potem już nawet
potrafiłam nie spać kilka nocy pod rząd. zaczęłam się leczyć u lekarza
rodzinnego najpierw jakimiś środkami roślinnymi potem kiedy już nie pomagał
przepisał mi Coaxil i biorę go już prawie 5 miesięcy raz jest lepiej raz
gorzej. Stany lękowe jednak trzymają się mnie jak rzep psiego ogona i nie mogę
się ich pozbyć. Do tego ogólne wyjałowienie uczuciowe. Nie wiem czy jest to
skutek uboczny tego leku czy po prostu jestem jeszcze chora. Dodam że jestem w
stałym zwiazku z facetem mam 24 lata do tej pory to znaczy kiedy to cholerstwo
mnie zaatakowało byłam dziewczyną pełną życia brałam się za wszystkie wyzwania
a teraz czuję się jak namiastka siebie. No i oczywiście seks wogóle mnie już
nie rajcuję czasem się kocham z moim chłopakiem ale to już nie to samo Co
dziwne przeżywam orgazm i jest mi wtedy najlepiej na świecie ale jakoś szybko o
tym zapominam.Pomóżcie może ktoś ma jeszcze takie doświadczenia jak ja.
Powiedzcie mi że w końcu przestanę być uczuciowym i seksualnym impotentem

[Gość: leszek]

Sam wprawdzie nie mam doswiadzczen, ale stoje jakby po drugiej stronie muru.
Otoz moja zona leczy sie od kilku miesiecy i to z bardzo dobrym efektem.
Wrocila jej chec do zycia, dawne hobby i zainteresowania. Jest znow najlepsza
zona dla mnie i mamą dla naszych dzieci. Najwazniejszy w skutecznej kuracji
jest fakt wyaliminowania przyczyn depresji, w tym przypdku znaczna poprawa
naszych relacji partnerskich. Co do lekow, to pamietam, ze skarzyla sie na
coaxil, prosila lekarza zeby zapisal jej cos innego, bo zle sie po nim czula.
Ostatnio bierze bioxetin (poprzednio tez prozac), chyba 1 tabletke dziennie. Co
do seksu, to nie mamy z tym zadnego problemu, mysle nawet, ze to w pewnym
stopniu zasluga bioxetinu, ale byc moze to tylko zludzenie. Sprobuj wybrac sie
z Twoim problemem raczej do psychologa niz do psychiatry, moze on pomoze Ci
znalezc i usunac przyczyne Twojej choroby. Depresja nie bierze sie z chmur,
gdzies musi lezec przyczyna (problemy w domu, pracy, , uzaleznienia, koszmarne
przezycia itp).
Zycze Ci szybkiego i szczesliwego "powrotu do ludzi"
pozdr

[Gość: panna]

Dzięki ci Leszku za te słowa pocieszenia, dało mi to wielką nadzieję na to że
jeszcze będzie cudownie i przepięknie. Co do psychologa, to trochę się do nich
zraziłam, byłam u pewnej pani psycholog która po godzinnej rozmowie ze mną
stwierdziła że cała ta moja choroba jest przez moją pracę (w szczegóły wolę nie
wnikać) i że nie widzi sensu terapii ze mną dopóki pracy tej nie porzucę.
Owszem nienawidzę tej pracy ale ze wzgledów ekonomicznych i rodzinnych nie
mogłam się zwolnić, dlatego nie poszłam już do pani psycholog. Postanowiłam
pomóc sobie sama ale jak widzisz nie bardzo mi to wychodzi. Raz jest lepiej i
wydaje mi się że to cholerstwo ustępuje ale czasem jest nie do zniesienia że
myślę sobie jak mam tak dalej żyć żeby być namiastką siebie to wolę umrzeć i
zaraz mam oczywiście wyrzuty sumienia bo przecież mam kochająca rodzinę i
wspaniałego faceta i jak mogłabym im zrobić coś takiego. pragnę po prostu znów
byc sobą cieszyć się życiem znależć i pokochac się na nowo. Jeszcze raz
dziękuję ci za twoje słowa i nie mów że nie masz doświadczeń wiem co to znaczy
być z osobą chorą na depresję. Pa pa całuski sto dwa dla ciebie i dla twojej
żony:)))))

[Gość: Anka]

Jestem ofiara tej okropnej choroby i wspolczuje wszystkim ktorzy sa w jej
pazurach. Mieszkam w Kanadzie i wydawaloby sie ze wlasnie tutaj sa wspaniale
srodki do leczenia tej choroby. Kilka lat temu po raz pierwszy udalam sie z
moimi objawami do lekarzy no i oczywiscie przepisano mi Prozac. Od jednej
tabletki przeszlam na dwie. Owszwm czulam sie lepiej i lepiej...az zdecydowalam
sie skonczyc z tym i sprobowac zyc bez chemii. Mialam wiele ciezkich chwil,
czulam sie zle, mialam objawy uboczne. Obecnie musialam wrocic do lekarstw bo
moj stan znow pogorszyl sie i lekarstwa pozostaly jedynym ratunkiem.
Tym razem mysle ze strachem o sobie. Jaki jest naprawde skutek tych lekow na
moj organizm? Jakie spustoszenia i jaka cene bede musiala zaplacic za wiecej
usmiechu i mniej smutku? Pytania mnoza sie w mojej glowie i z lekiem patrze na
moja kuracje. W tej calej chorobie najsmutniejszy jest dla mnie brak
zrozumienia u innych. Spotkalam sie z niedowierzaniem i z glupimi usmieszkami.
W naszej swiadomosci czlowiek ktory choruje na depresje to wariat. Jak to jest
mozliwe ze nie mozna sobie samemu z tym poradzic? "wez sie w garsc!" slysze.
Od razu poczujesz sie lepiej. Wielu ludzi z tego tez powodu zamyka sie w
swojej skorupie i wegetuje. Lek przed odrzuceniem przez najblizszych z
otoczenia nie pozwala dzialac. Wiec wielu udaje ze wszystko jest OK i cierpi.

Zycze nam wszystkim wytrwalosci i wiecej zrozumienia.
Anka

[Gość: Kazaa]

Gość portalu: Anka napisał(a):
<cut>
>W tej calej chorobie najsmutniejszy jest dla mnie brak
> zrozumienia u innych. Spotkalam sie z niedowierzaniem i z glupimi usmieszkami.
> W naszej swiadomosci czlowiek ktory choruje na depresje to wariat.
---
Moim zdaniem ludzie (z nablizszej rodziny np.) nie wiedza co to depresja.
Oni po prostu nie rozumieja ze czlowiek nic nie moze zrobic, ze
zmusza sie do wszystkiego. Ze jest mu ciezko. Oni mowia zebys sie
wziela za siebie, zebys sie wziela w koncu w garsc. Z tym ze Ty nie mozesz.
Nie masz sily. IMHO nic tu nie wskurasz. Po prostu ludzie sa jacy sa...

Pozdrawiam
-

[Gość: cleo]

cześć
moim zdaniem jeśli jeszcze masz stany lękowe i "wyjałowienie uczuciowe" to
znaczy że jeszcze nie jesteś wyleczona. Kilka miesięcy to dużo, może trzeba
pomyśleć o zmianie leku. u mnie stany lękowe przeszły na samym początku i
dopiero po tym ujawniła się "prawdziwa" depresja. leczę się od 4 lat. ostatnio
brałam seroxat i bardzo mi pomógł. ostatnie pół tabletki wzięłam 23 września i
drżę czy depresja nie wróci. byłam na terapii i może to mi pomoże. proszę
trzymajcie za mnie kciuki! za pół roku chcemy zacząć się starać o dziecko,
marzę o tym i jednocześnie boję się nawrotu depresji. ale może już nie wróci.

[Gość: panna]

Cleo co myslisz mówiąc "prawdziwa depresja" nie strasz mnie nawet że może być
jeszcze gorzej. Ale to colernie u ciebie trwa ja już nie mogę znieść tego
dziadostwa, czy toto mnie rozumie i nie ma zamiaru odwalic się ode mnie na
dobre. Widzisz o to chodzi że ja też chcę mieć dziecko. Ale po pierwsze nie
mogę byc w ciąży i szprycować się jakimś gównem a po drugie co byłaby ze mnie
za matka, nie potrafię za bardz być odpowiedzialna za siebie teraz, nie wiem
jaki będzie jutrzejszy dzień, co się stanie czy będą się mnie trzymały
najgorsze myśli, czy ludzie będą mi się wydawali obcy i czy zamknę się na
innych w swoim pancerzu? Staram się ty na pewno wiesz jak bardzo bo to znasz
ale to jest takie silne że kto tego nie przeżył to na pewno powie "weź się w
garść i nie histeryzuj" Lekarz ginekolog powiedział mi że jak zajdę w ciążę to
wszystko się unormuje ale jak ja mogę narażać dziecko przez to gówno.
Cleo dzięki za twoje słowa zawsze dowiaduję się czegoś nowego i pocieszające
jest to że nie tylko ja znam to wszyskto przez cp przechodzę chociaż
najgorszemu wrogowi tego nie życzę. Mam nadzieję że wam się uda i będziecie
mieli zdrowe i radosne maleństwo a ty poczujesz się najlepszą dla niego
matką.Trzymam za ciebie kciuki. Odezwij jak się czujesz :)))))

[Gość: leszek]

Czesc Panno, czes Cleo

akurat zauwazylem od paru tygodni, ze moja zona, choc ogolnie uwielbia dzieci a
one ją, zadaje mi dziwne, nietypowe pytania: a moze jeszcze jedno?, patrz jakie
sliczne!!, o jakie malutkie!!, jakie bezbronne !!. Pare dni temu, robiac jakies
zwykle zakupy, przyniosla do domu takie dziwne buciki. Pomyslalem, ze dla
ozdoby, moze na jakies wykalaczki czy waciki, rozmiar jakies 8-10 cm. W koncu
powiedziala, ze tak ją zamurowaly, ze musiala je kupic, a chcialaby zeby sie
przydaly. Ja od dluzszego czasu bylem przekonany, ze jestesmy juz "w
komplecie", ale teraz widze, ze ona pragnie miec jeszcze jedno dziecko, a ja
jestem bardzo sceptyczny, majac za soba rok koszmaru z jej choroba. Nawet nie
wiem, czy tego chce.
Dziewczyny, glowy do gory, wyjdziecie z tego, bo mojej zonie sie to udalo, a
macie na pewno nie gorszych facetow niz ja.
pozdr

[Gość: cleo]

cześć
odpowiadam jak to było ze mną.. więc na początku miałam objawy nerwicy,
histerii, hipochondrii.. nie spałam po nocach, wyobrażałam sobie że mam hiva,
stwardnienie rozsiane itd.. miałam ataki paniki, mdlałam w tramwaju, duszności,
raz wylądowałam na pogotowiu.. po tym jak zaczęłam się leczyć te objawy
przeszły a pojawił się bezbrzeżny smutek i zniechęcenie do życia. kolejni
lekarze, coraz to nowe prochy, skutki uboczne: przytycie 5 kg w ciągu miesiąca,
zawroty głowy, mdłości, senność, spadki ciśnienia, hiperprolaktynemia i brak
okresu, enzymy wątrobowe ponad normę... ale pomogło!!

teraz po odstawieniu leków mam duże kłopoty ze snem (to jest skutek uboczny
odstawienia) co sprawia że czuję się strasznie wyczerpana. mam też wrażenie że
czasem mam ataki duszności, dławienie w gardle. bardzo się boję że to nawrót. z
drugiej strony samopoczucie psychiczne nienajgorsze, więc może to nie to? tylko
kwestia tego niewyspania, poza tym w zeszłym tygodniu chorowałam i brałam
antybiotyk więc może to tak wpłynęło...

dodam że przez ostatnie 4 lata kiedy to się wszystko działo cały czas
pracowałam i studiowałam i nic nie zawaliłam przez moją chorobę, nie byłam ani
1 dzień na zwolnieniu (przez depresję). depresja wyraźnie pogłębiała się w
czasie weekendów i urlopów. jak patrzę wstecz to dziwię się jak to wszystko
zniosłam. a zniosłam i teraz potrafię się cieszyć i śmiać. może jeszcze nie tak
jak bym chciała, ale zawsze. rok temu wzięłam ślub i marzymy o dziecku. a więc
można.

z Twojego postu widzę że masz kłopoty z kontaktami z ludźmi. pomyśl o terapii
równolegle z braniem leków.

dzięki za dobre słowo. Tobie też życzę jak najlepiej. jeśli jesteś z Wawy to
mogę podać namiary na moją ostatnią lekarkę która zapisała mi wreszcie jakiś
skuteczny lek.
pozdrowienia, Cleo

[Gość: Ped]

Na napady leku stosuj metode regulacji oddychania
Buteyki opisana w dziale Zdrowie .

[Gość: cleo]

Gość portalu: Ped napisał(a):

> Na napady leku stosuj metode regulacji oddychania
> Buteyki opisana w dziale Zdrowie .

gdzie dokładnie? tzn w którym wątku?

[Gość: Ped]

Dzial Zdrowie . Nazwisko Buteyko w tytule watku .

[Gość: panna]

Kurczę ale nie mogę znaleźć tej twojej metody oddechowej, może by mi coś
pomogła.
Muszę się pochwalić obecnym na tym forum, ostatnio miewam sny erotyczne z moim
chłopakiem, nie poprzestajemy tylko na tym. Może jakoś to będzie, jakoś się
wszystko ułoży. Za radą Leszka wybieram się do psychologa chociaż trochę się
boję (w tej chorobie cały czas się o coś niepokoję)żeby mi coś znowu nie
wymyślili. Chyba pomówię z moim lekarzem na temat zmiany leku bo ten chyba nie
zdziała już nic nadzwyczajnego. Tylko że lekarz twierdzi że Coaxil działa na
mnie dobrze. Ja twierdze że powinno być lepiej ale biorę to gówno prawdę mówiąc
to boję się skutków ubocznych innych leków i to dodatkowo odstrasza mnie i nic
nie działam.
Dzięki Ci Cleo za twoje słowa ale z jedna rzeczą na pewno się nie zgodzę, otóż
ja nie czuję żebym miała problemy w kontaktach z ludźmi wręcz przeciwnie ja
ciągnę do ludzi. Największy problem jaki mam to z sobą, że nie mogę pokochać
siebie, że sama nie wiem czego chcę od życia, mam sobie wiele do zarzucenia.
Kiedyś lubiłam czasem przebywać sama byłam samodzielna teraz przebywanie samej
mnie męczy nie potrafię znaleźc sobie czegoś co by mnie wciągało co mogłoby
pomóc odnaleźć wartość samej siebie.
Czekam na inne głosy, kto ma cos ciekawego do powiedzenia serdecznie zapraszam
do moejgo wątku. Pa Pa!

[Gość: Sarah]

od trzech lat na psychoterapii analitycznej, od miesiaca bez antydepresororow, moj najwiekszy problem
to ze siebie nie akceptuje, nie lubie, nie kocham, nie cenie.
Wczoraj jeszcze (bo moje seanse sa we wtorki) zadawalam pytanie psychiatrze jak zrobic by sie
zaakceptowac i odpowiedzial mi (co zreszta znakomicie wiem i nad tym od tych trzech lat w bolu
pracuje) ze trzeba poglebic poglebic poglebic analize relacji z mama.
Ale tych oporow jest i jest !
pewnie na dziesiec przyszlych lat wystarczy !

[Gość: panna]

O co chodzi z tymi relacjami z mamą. Czy taka analiza siebie nie może prowadzić
do jakiś innych problemów, zcy to jest bezpieczne?

[Gość: Sarah]

sprawa jest prosta i niekontestowana przez nikogo : akceptacja siebie jest zalezna od relacji z matka
gdyz to wzorzec dla dorastajacgo dziecka a potem mlodej dziewczyny( i dlugo jest to jedyny wzorzec).
Jezeli twoja mama SIEBIE nie ceni jako kobiete masz wszelkie szanse by to "odziedziczyc".

Jesli byla oschla i twarda w stosunku do ciebie, wymagajaca i nie akceptujaca, malo czula i
nie waloryzujaca, to powiedz mi jakim cudem chcesz miec dobra o sobie opinie ...?????

jesli wymagala w sposob bezposredni lub posredni abys odpowiadala jej perfecyjnej i wyidealizowanej
wizji coreczki i nie umiala cie zaakceptowac taka jaka bylas (np . bijaca szklanki, draca rajstopy,
niezdarna, niesmiala lub wprost przeciwnie pyskata smarkula z pryszczem na nosie i trojami z
matematyki) to jakze ty myslisz siebie kochac ?

Jezeli obarczyla cie ciezarem swoich frustracji wymagajac zrealizowania tego czego ona nie mogla ("ja
to robie dla twojego dobra, coreczko"), to niesiesz ten ciezar teraz. Trzeba plecak zlozyc pod jakims
drzewem i poskakac lekko. Jesli nie - przistoczy sie w garb.
Skoro boisz sie cos tam odkryc tzn ze nie siegnelas dna i twoja depresja jest tylko "zlym
samopoczuciem".
Jezeli sie boisz poruszac te tematy, spedzisz cale zycie na zaslanianiu sobie oczu i nie uwolnisz sie od
problemow. Nie mozna ich rozwiazac uciekajac przed nimi. I co to za zycie ! w dalszym ciagu nie twoje
bo cokolwiek nie zrobisz zalezy od przeszlosci ktorej zmienic nie mozna.
I nie mysl ze co przezylas nie jest dramatyczne, skrajne wiec niewazne i bez wplywu ! Zalezy JAK to
przezylas. Szarpanie bolesne dlugich wlosow przy splataniu warkocza codzinnie rano przez lata i
szturchanie "stoj spokojnie, no, co ty masz za wlosy, nie mozna cie uczesac !" zupelnie wystarczy !

A prawdziwa depresja JUZ niczego sie nie boi - woz albo przewoz.
Wysc z tego bagna lub umrzec.

[Gość: cleo]

hm... rozpoznaję się w tych opisach... ale co z tym się robi tzn jak to zmienić?

[Gość: Sarah]

zrobic raz a dobrze i doglebnie analityczna (z fachowcem) wycieczke w przeszlosc - rabnac maske w
kat dwa razy w tygodniu po pol godziny, pozwolic sobie na bycie" mala nieszczesliwa
placzaca dziewczynka", wyrzucic bez cenzury cala nienawisc (bo ja mamy !), wypluc wszystkie
skargi, wyplakac kazdy zawod, a potem ustawic to wszystko w doroslym kontekscie zrozumienia,
akceptacji i przebaczenia.
Pokochac bez zastrzezen rodzicow, takimi jacy byli/ sa - bledni, niezdarni, niekompetentni, zablokowani,
w sumie tez ludzie i moze tez ofiary. Wybrakowani, bum z piedestalu, nie wymagac niemozliwego od
nich (zmiany) = nie wymagac niemozliwego od siebie. Plus w tym ze wlasna osoba jest jedyna ktora
mozemy zmienic. Innych nie. Nigdy. Ludzie sie zmieniaja tylko i wylacznie gdy sami o koniecznosci tej
zmiany zadecyduja. Nie bic sie z wiatrakami.

[Gość: panna]

Droga Sarah nie boję się spojrzeć w przeszłość z tym że ja nie widzę tam
przyczyny tego co teraz się ze mna dzieje (może nie potrafię patrzeć) W do
rosłość wkraczałam kilka lat temu gdy kończyłam liceum byłam pewna siebie,
silna, samodzielna. Moge powiedzieć że miałam szczęśliwe dzieciństwo i okres
dojrzewania i chociaż mam czworo rodzeństwa nie czułam się ani gorsza ani
lepsza od innych. Mama traktowała nas i kochała tak samo wszystkich. Nie była
dla nas surowa ani nas nie rozpieszczała. Teraz zastanawiam się jak ona to
robiła. Czy uważasz że wszystki porażki czy choroby w dorosłym życiu mają swoje
podłoże w dzieciństwie? Rodzice dali mi poczucie swojej wartości i ambicje
(wcale nie wygórowane) to kto inny odebrał mi to wszystko i to całkiem niedawno
zburzył to wszystko nad czym pracowałam co dali mi moi rodzice. A to że dałam
to sobie odebrać? Może to był taki moment, zresztą dużo w tym mojej winy że
dałam sie zapędzić w pułapkę że komuś uwierzyłam i byłam naiwna. W depresję
wpadałam bo po prostu ktoś mnie zgnoił. Nie mów mi że to jest "złe
samopoczucie" bo gdyby nie moja mama to już by mnie tu pewnie nie było. To ona
najpierw zaprowadziła mnie do lekarza rodzinnego, potem do poradni zdrowia
psychicznego. Z nikim innym bym tam nie poszła, to ona była gdy płakałam jak
bóbr w poradni patrząc na tych biednych chorych ludzi i zastanawiałam się czy
ja też do nich należę. I było mi tak przykro że moja mama też musiała na to
patrzeć jak ona musiała się czuć? Nie zostałam napiętnowana w domu za to że
jestem słaba, że czuje się do niczego, że zawalam jedną rzecz za drugą, chociaż
coraz bardziej się staram. Mam nadzieję że wyjdę z tego syfu i obejdzie się bez
drążenia mojej przeszłości. Ból sprawia mi moja obecna sytuacja w której tkwię
i nie mogę znaleźć wyjścia (chodzi o moją pracę gdzie to wszystko się zaczęło)
Nie mam jeszcze odwagi by odwrócić się od tego wszystkiego co mnie dobija i
zostawić za sobą, podświadomie czuję że to by mi pomogło. I na pewno nie
patrzyłabym w przeszłość ale chciałabym o tym wszystkim zapomnieć o tym że ktoś
znęcał się nademną psychicznie, to czemu ja się mam nad sobą znęcać :)

[Gość: Sarah]

majac tak solidne fundamenty osobowosci jak opisalas dalas sie "zgnoic" pierwszemu lepszemu ?-cos tu
nie gra....
Bylabym sklonna myslec ze akceptujac do granic wytrzymalosc patologiczna sytuacje, zrobilas juz
sobie "alka".
No ale przeciez nie znamy zycia osob tu piszacych wiec mozna tylko usilowac ze SWOJEGO punktu
widzenia i przez pryzmat wlasnego doswiadczenia patrzec na sprawy...
Ja jestem na etapie "pelnej odpowiedzialnosci" tzn jesli tak sie stalo to tylko i wylacznie dlatego ze na to
pozwolilam-swiadomie czy nieswiadomie, nie o to chodzi.
Nie mozna isc naprzod oskarzajac innych, ludzie sa rozni, trzeba wybierac i otaczac sie zdrowymi.
W momencie gdy przyciagam i akceptuje patologie to chyba dlatego ze na nic innego mnie nie stac w
danym momencie.
Wziac odpowiedzialnosc na wlasne plecy, wbrew pozorom, jest o wiele lzej niz winic innych z tego
prostego powodu ze na SIEBIE mozemy oddzialywac, na innych - nie. Ja unikam w ten sposob
uczucia bezsilnosci- przynajmniej wiem ze cos z tym fantem mozna zrobic.
I nie mam zamiaru spedzac reszty zycia zadajac sobie zalosne (i retoryczne) pytania - dlaczego on (ona)
tak postapili, dlaczego sa zli, zlosliwi, bez serca, perfidni. I po cholere mi wiedziec ! Co to zmieni?!
Interesuje mnie natomiast dlaczego dalam sie nabrac na taki ewidentny pic i skad u mnie ta slabosc,
slepota, naiwnosc ?
Znalezienie odpowiedzi (szczerej) na takie pytania jest jedyna gwarancja nie powtorzenia bledow w
przyszlosci.

[Gość: panna]

O.K. przyznaję że byłam naiwna że dałam się wciągnąć ale nie uważam żeby to
miało jakikolwiek związek z moją przeszłością była to po prostu potrzeba
chwili. byłam w kiepskiej sytuacji finansowej bez pracy na studiach zaocznych
nie chciałam żeby rodzice płacili za moją naukę. Dałam się złapać na obietnice
wspaniałej pracy wyjazdów za granicę konkretnej pensji, zupełnie nic z tego nie
wyszło zamiast obietnic ciągłe pretensje bo interes nie idzie tak jak sobie to
wymarzył szef o co oskarżani są oczywiście najbliżsi pracownicy a w ogóle to
cała kupa syfu, znęcania sie psychicznego głupia byłam bo się tym przejmowałam
zamiast kopnąć to wszystko. Oczywiście wszyscy naokoło mówili mi: wytrzymaj
może trafi ci się coś lepszego kto w dziasiejszych czasach sam rezygnuje z
pracy. I tak tkwię w tym do dzisiaj a co tam przeszłam to książkę można by
napisać. A teraz jak na ironię losu mam dużą szansę na zmianę pracy, chce mnie
zartudnić ktoś bardzo konkretny kogo bardzo lubię i szanuję za jego
osiągnięcia. A ja teraz do jasnej cholery jestem chora i boję się podjąć to
wyzwanie , on potrzebuje kogoś odpowiedzialnego i konkretnego a ja tego o sobie
teraz nie mogę powiedzieć. No i poradź mi co mam teraz robić z takim
rozgrzebanym życiem boję się, że stracę szansę jaką może mieć niewielu moich
rówieśników ale boję się że wezmę na swoje barki obowiązki którym w tej
sytuacji nie jestem w stanie podołać. nie chcę zawieźć osoby która na mnie
bardzo liczy i której jestem potrzebna. Czy jest jakać natychmiastowa kuracja
która przywróciłaby mnie do życia ja po prostu chcę być sobą taką jaką byłam
zanim to wszystko się zaczęło. Poradźcie co mam zrobić:(

[Gość: panna]

Milczenie oznacza że nie ma natychmiastowej cudownej kuracji? myślałam że macie
może jakieś "przecieki" :( Cholera czas działa na moją niekorzyść:(

[Gość: Sarah]

Milczenie oznacza ze nie mam dostepu do netu w week-endy (pisze z pracy, oh! jak nieladnie ;-) )
Kuracje blyskawiczne to tylko w hameryce istnieja (ironia)
A gdybys tak zadecydowala ze nie CHCESZ byc chora ....???!
A gdybys tez cos poczytala o mysli pozytywnej ???
I zwlaszcza nie mysl, o przenigdy! ze bedziesz taka jaka bylas "przedtem" ! to bez sensu ! cale
szczescie ze tak nie jest ! trzeba wyciagnac pozytywne wnioski z negatywnych doswiadczen, ot co.

[Gość: cleo]

cześć Panno. wiesz jak czytam Twoje maile to aż pozazdrościć! znasz przyczynę
swojej depresji, nie jest to przyczyna nie do usunięcia bo w końcu nie
podpisałaś kontraktu że do końca życia będziesz tam pracować... czemu zatem nie
usuniesz tej przyczyny? pewnie kasa zobowiązania itd. ale trzeba sobie
powiedzieć: ZDROWIE JEST NAJWAŻNIEJSZE. dziewczyno, co Ci przyjdzie z życia i
kasy jeśli nie będziesz mogła się z tego cieszyć. miałam podobną sytuację 2
lata temu i byłam zdecydowana odejść z dobrze płatnej pracy i zatrudnić się
jako pomoc biurowa - na szczęście nie musiałam bo pojawiła się sensowna
propozycja. też byłam w kiepskim stanie ale naprawdę odżyłam po zmianie pracy!
moja depresja nie przeszła bo miała wiele innych przyczyn ale przynajmniej ten
jeden punkt życiowey przestał mnie dręczyć. gorąco Cię namiawiam do zmiany
pracy mimo Twoich lęków (to normalne, każdy się boi że będą na niego patrzeć,
bedzie się musiał wykazać itd.)
a z wiadomości z frontu odstawiania seroxatu - już prawie miesiąc nie biorę ;-)
śpię nadal nie najlepiej ale gdzieś co drugą noc w miarę ok.

[Gość: panna]

Do Sarah, twoje rady są dla mnie bardzo cenne, ale kłopot w tym właśnie że ja
chcę być taka jak przed tym wszystkim, akceptowałam się taką jaką byłam,
kochałam się a teraz nie bardzo mogę się ze sobą pogodzić nie wiem jaką drogę
wybrać. Oczywiście wyciągłam wnioski z tego wszysktkiego m.in. że powinnam
robić i żyć tak żeby siebie szanować poza tym odczułam bardzo mocno jak ważni
są dla mnie moi rodzice, bo przez ostatnie parę lat żyłam tak że nie słuchałam
ich w ogóle i robiłam to co chciałam i nie liczyłam się z ich uczuciami.
Przepraszam. Co do pozytywnego myslenia to uczę się cały czas tego i powiem ci
że nieźle mi idzie, chociaż są czasem takie maksymalne doły, że choćby nie wiem
co i tak wiem że muszę poryczeć kilka godzin to się uspokoję nabiorę dystansu.
Czytam sporo poradników na temat pielęgnowania spokoju umysłu.
Do Cleo, to cieszę się że wracasz do siebie, widzisz teraz przestałam brać
Coaxil 3* 1 tabl. biorę 1 rano i 1 wieczorem i wiesz że od razu lepiej, nie
czuję się już taka nabuzowana,za to pojawiły mi się okropne bóle głowy
zwłaszcza ze strony potylicznej nie wiem czy to ma jakiś związek. Cały czas
wybieram się do psychologa ale nie mogę się zebrać bo po prostu się boję że
stanie się coś co znów pogorszy mój stan. Co do pracy to na pewno masz rację że
zdrowie jest najważniejsze ale radzisz mi podjąć wyzwanie ale ja tego właśnie
się boję. Boję się że kogoś zawiodę, gdyby to był jakiś śmieszny interes typu
sklepik czy coś w tym stylu to nic wielkiego. Niestety jest to bardzo poważna
firma z głównym inwestorem zagranicznym nic to że się znamy i bardzo lubimy,
nasze stosunki mogłyby się zupełnie zepsuć gdybym ja nawalała. A tego nie
chcę .Głównym problemem jest to żeby zmienić pracę muszę pracować w obecnej czy
mi się to podoba czy nie. Sprawa jest dość skomplikowana chodzi mniej więcej o
to że główny dostawca naszego szefa chce się od niego odłączyć i stworzyć
własną spółkę w Polsce i chce mnie zabrać ze sobą. Jak mozna się domyslić muszę
być do końca na bieżąco z interesami. Ale wypracowałam już pewne
metody "wytrzymywania" w tej pracy, nie przejmowania się i potrafię się czasem
tak wyłączyć że mój szef zdziwiłby się o czym akurat myślę ;) A niech mu tam
jeszcze będzie płakał za mną.
Tymczasem powiedzcie jak tu się do wszystkiego zebrać żeby mi się tak chciało
chcieć. Pozrawiam i dziekuję za wszystkie opinie (nad każdą się zastanawiam i
analizuję)

[Gość: m.]

nie wiem co napisac.

pozdrawiam.

[Gość: Kreska]

Gość portalu: Sarah napisał(a):

/.../
> Jezeli twoja mama SIEBIE nie ceni jako kobiete masz wszelkie szanse by to "odzi
> edziczyc". /.../
> Jezeli obarczyla cie ciezarem swoich frustracji wymagajac zrealizowania tego
> czego ona nie mogla /.../, to niesiesz ten ciezar teraz.

> I co to za zycie ! w dalszym ciagu nie twoje
> bo cokolwiek nie zrobisz zalezy od przeszlosci ktorej zmienic nie mozna.
/.../
> A prawdziwa depresja JUZ niczego sie nie boi - woz albo przewoz.
(No z tym to bym polemizowała, ale osobno...)
> Wysjc z tego bagna lub umrzec.

Bardzo ciekawe rzeczy piszesz.
Dlaczego ta piekielna terapeutka nie chce tego o matce mi wprost powiedzieć? Ja
jestem otwarta na sugestie tego rodzaju, znane mi tylko w ogólnych bardzo
zarysach. Czy musi upłynąć 5 lat, zanim do tego dojdę, co mi sie w zyciu
zapętliło z poowdu matki??? Czekac az ona umrze?!
Ja nie jestem w wieku planowania dziecka, ja nie mam tyle czasu, co Cleo, Panna.
Mam wrażenie, że ci cholerni terapeuci siedzą też w swoich schematach i ani na
krok w bok!

A Ty dlaczego nie możesz przemóć problemu, skoro go tak dobrze opisujesz i
rozumiesz?
Kreska

[Gość: cleo]

cześć Kreska (to z Jeżycjady ten nick? ;-) z tymi terapeutami to jest tak że
każdy ma swoją metodę według której leczy. Sarah chodzi na psychoanalizę więc
nacisk jest położony na to a nie tamto. znalezienie powodu swoich zachowań,
zrozumienie ich to jeszcze nie znaczy pozbycie się ich. sama wałkowałam to
przez lata. znalazłam terapeutę który mówi że trzeba leczyć emocje a nie rozum.
ma swoje metody, byłam też na terapii grupowej. to mi pomogło a komuś innemu
pomoże co innego. jeśli nie odpowiada Ci terapeutka to ją zmień. możesz zawsze
spytać się nowego terapeuty jaką metodę stosuje (a tak na marginesie to dobry
terapeuta powinien sam to powiedzieć). natomist osobiście uważam że obarczenie
winą za swoje niepowodzenia rodziców niczego nie załatwia. potem jeszcze trzeba
im wybaczyć a to znacznie trudniejsze. bez tego wybaczenia nie da się żyć.

[Gość: cleo]

aha Sarah też o tym pisała (tym wybaczeniu) 11.10 - zgadzam się całkowicie.

[sylwka25]

Piszecie o matkach a co z ojcami? Nie można zwalić wszystkiego na matkę, w
wychowaniu dziecka bierze udział matka i ojciec. A z nim co? Przyłazi
z "roboty" , je obiad z nosem w gazecie, potem piwo, Kiepscy, może jakiś mecz.
Tak niestety z grubsza prezentują się nasi ojcowie. A matki, na ich głowie cały
dom. Niech ktoś wreszcie weźmie się za ojców. Pozdr.

[Gość: Kreska]

Gość portalu: cleo napisał(a):

> cześć Kreska (to z Jeżycjady ten nick? ;-)
Nie - z rysowania.
Mogłoby być też "farbka", ale bardziej z lisem spryciulkiem by się kojarzyło,
niż z twórczością, prawda? (jeszcze może być Toolbar_Grafitti i wiele innych
;-))))))

> z tymi terapeutami to jest tak że
> każdy ma swoją metodę według której leczy.
Ja ledwie zaczynam. Moja terapeutka mówiła mi o swojej metodzie, ale opisowo, a
nie nazewniczo-technicznie. Wiem, że rzecz w uczuciach. Moje się kłębią samopas,
nie panuję nad nimi. A zawsze się miałam za racjonalistkę, co za roczarowanie...
Co do rodziców - chyba nie ma domu bez różnych, nazwijmy to jednak tym słowem,
patologii. Niby patologia to coś odbiegajacego od zdrowia, rzadszego (?) od
zdrowia, a tu wskazuję na częstotliwośc niezwykłą ("chyba nie ma domu") tych
patologii rodzinnych.
Są i już. Ja jednak chciałabym zrozumieć szybciej niż po latach terapii, dlaczego
to, dlaczego tamto, wyzwolić się z ograniczeń, wedrzeć się do zaklętego ogrodu i
w nim grasować.
(Marzenie o raju? Jestem niewierząca...)

Moja matka była toksyczna, pajęczyca, kochająca do uduszenia, żądająca tylu
rzeczy... Teraz jej darowałam, jest stara, chora i bezradna.

> Sarah chodzi na psychoanalizę więc
> nacisk jest położony na to a nie tamto.
> pomoże co innego. jeśli nie odpowiada Ci terapeutka to ją zmień.
Odpowiada mi. Tylko wszystko za wolno sie dzieje. Mówiłam jej o tym.
Ja bym chciała przyspieszenia, ona mówi że jestem niecierpliwa. Tak i co z tego.
Czas mi ucieka.
Ucałowania
Krska

[Gość: cleo]

Gość portalu: Kreska napisał(a):
> (Marzenie o raju? Jestem niewierząca...)

właśnie ja też. mój terapeuta jest zbliżony do kościoła i na terapii na której
byłam było kilka osób takich naprawdę wierzących i było widać jak im ta wiara
pomaga w wyciągnięciu się. spytałam się go czy można się wyleczyć bez wiary.
powiedział że będzie mi trudniej ale da się. on jest byłym alkoholikiem i w ogóle
w terapii aa bardzo dużą rolę odgrywa wiara w siłę wyższą. dlatego stykając się z
tą terapią nurtuje mnie ta kwestia.

> Odpowiada mi. Tylko wszystko za wolno sie dzieje. Mówiłam jej o tym.
> Ja bym chciała przyspieszenia, ona mówi że jestem niecierpliwa. Tak i co z tego
> .
> Czas mi ucieka.
kochana najważniejsze że w ogóle coś robisz, rozwijasz się. jeśli chcesz
przyśpieszenia to bardzo Ci polecam terapię grupową. dopóki sama na nią nie
pojechałam nie uwierzyłabym w to co się tam dzieje. 3 dni takiej terapii jest jak
rok albo więcej terapii indywidualnej.
pozdrawiam i jestem dobrej myśli jeśli chodzi o Ciebie no i o mnie też ;-)(już
prawie 2 mce bez prochów i czuję się swietnie)

[Gość: Ped]

Dla zainteresowanych odnawiam watek o metodzie
oddechowej Buteyko . Mozna ja znalezc w jezyku
angielskim pod haslem www.Buteyko.com

[Gość: ala]

Nie ma zadnej sily wyzszej tylko jest
podswiadomosc, ktora rzadzi czlowiekeim.Najbardziej
pomaga nauczyc sie koncentracji a nastepnie po prostu
"zaprogramowac sie" .Tak wlasnie. Kazac sobie byc
takim jakim by sie chcialo.
I tak sie stanie.
Po co sie grzebac w jakis starych sprawach, kazac
sobie je wyrzucic z umyslu, woli i uczuc i juz.
Szkoda czasu.
Gorzej jest z tymi lekami, chybamatoda oddychania
najbardziej przypadla mi do gustu. Prochy to
straszna rzec.

[sylwka25]

Gość portalu: ala napisał(a):

> Nie ma zadnej sily wyzszej tylko jest
> podswiadomosc, ktora rzadzi czlowiekeim.Najbardziej
> pomaga nauczyc sie koncentracji a nastepnie po prostu
> "zaprogramowac sie" .Tak wlasnie. Kazac sobie byc
> takim jakim by sie chcialo.
> I tak sie stanie.
> > Gorzej jest z tymi lekami, chybamatoda oddychania
> najbardziej przypadla mi do gustu. Prochy to
> straszna rzec.

Droga Alu, nie chcę być sarkastyczna ale jeśli nie wiesz to mózg jest jednym z
organów naszego ciała i podobnie jak wątroba może być chory. Czasem jest tak
chory, że pomoże przede wszystkim farmakoterapia, zwłaszcza na początku. Może
powiesz mi, jak miałam się "zaprogramować" gdy byłam na początku depresji, gdy
nie miałam zielonego pojęcia co się ze mną dzieje do tego stopnia że bałam się
być sama w domu, bałam sie z niego wyjść, bałam sie wszystkich i wszystkiego, a
słowo przyszłość brzmiało jak abstrakcja. Lekarz rodzinny wyciągnął mnie z tego
za kłaki, bo nie chcę mysleć jak by się to skończyło (tak, tak chciałam ze sobą
skończyć ale nie zrobiłam tego).Jeśli nie byłaś nigdy na toto chora to lepiej nie
zabieraj głosu bo tylko wkurzysz innych forumowiczów. Ja nie wiem, czy wierzę w
Boga, czy w jakąś siłę wyższą, ale nie chrzań takich bzdur, bo gadasz jakby
wysłali Cię z jakiejś sekty. Pozdr.

[Gość: seroton]

sylwka25 napisał(a):

> Gość portalu: ala napisał(a):
>
> > Nie ma zadnej sily wyzszej tylko jest
> > podswiadomosc, ktora rzadzi czlowiekeim.Najbardziej
> > pomaga nauczyc sie koncentracji a nastepnie po prostu
> > "zaprogramowac sie" .Tak wlasnie. Kazac sobie byc
> > takim jakim by sie chcialo.
> > I tak sie stanie.
> > > Gorzej jest z tymi lekami, chybamatoda oddychania
> > najbardziej przypadla mi do gustu. Prochy to
> > straszna rzec.
>
> Droga Alu, nie chcę być sarkastyczna ale jeśli nie wiesz to mózg jest jednym z
> organów naszego ciała i podobnie jak wątroba może być chory. Czasem jest tak
> chory, że pomoże przede wszystkim farmakoterapia, zwłaszcza na początku. Może
> powiesz mi, jak miałam się "zaprogramować" gdy byłam na początku depresji, gdy
> nie miałam zielonego pojęcia co się ze mną dzieje do tego stopnia że bałam się
> być sama w domu, bałam sie z niego wyjść, bałam sie wszystkich i wszystkiego, a
>
> słowo przyszłość brzmiało jak abstrakcja. Lekarz rodzinny wyciągnął mnie z tego
>
> za kłaki, bo nie chcę mysleć jak by się to skończyło (tak, tak chciałam ze sobą
>
> skończyć ale nie zrobiłam tego).Jeśli nie byłaś nigdy na toto chora to lepiej n
> ie
> zabieraj głosu bo tylko wkurzysz innych forumowiczów. Ja nie wiem, czy wierzę w
>
> Boga, czy w jakąś siłę wyższą, ale nie chrzań takich bzdur, bo gadasz jakby
> wysłali Cię z jakiejś sekty. Pozdr.

Witam,pozwolę się wtrącić...Ala ma poniekąd rację,tyle ze proces przez nią
opisany może wystąpić tylko podczas terapi farmakologicznej,która daje
człowiekowi pewną odskocznię i możność popatrzenia na pewne
sprawy "obiektywnie".W tych przypadkach światopogląd nie odgrywa raczej żadnego
znaczenia(aczkolwiek może pomóc)W tym wszystkim jedyną rzeczą,która trąci mi
sekciarstwem to ta cała śmieszna i irracjonalna metoda oddechowa doktora???
jakiegośtam...Pzdrwm

przeprogramowanie

[Gość: m.]

przeciez dobrze wiecie, ze tego sie nie da zrobic. przeprogramowac myslenie.

nie wierzysz sobie, nie wierzysz w to co widzisz w lustrze, nie wierzysz innym.
kiedy wszyscy na okolo gratuluja ci sukcesu, myslisz, ze to z grzecznosci, bo
przeciez to nic wielkiego, skoro nawet tobie sie udalo. i myslisz, ze nastepnym
razem juz na pewno ci sie nie uda.

i nawet nie ma za bardzo poco, bo przeciez przyszlosc nie istnieje. wszystko,
co sie mialo wydarzyc w zyciu juz sie wydarzylo. przydlugie napisy koncowe.

nie da sie zmusic czlowieka do wiary. ani w Boga, ani w siebie, ani w
przyszllosc.

po prostu sie nie da...

[Gość: Sarah]

oczywiscie ze da sie przeprogramowac ! tak samo jak dalo sie zaprogramowac !
proponuje (nieee to nie sekta !) wam glupie male cwiczenie do wykonania zaraz, natychmiast : glowa do
gory, postura prosta i dumna, ramiona luzne i teraz powiedz : jestem przygnebiona, nie chce mi sie zyc.
Potem odwrotnie : zwin sie w mizerny klebek, leb na dol, plecy zgarbione i mow : zycie jest piekne,
przyszlosc sie do mnie usmiecha, dzien bedzie wspanialy.
I co ?
Nie da sie ?
cos nie gra.

to malutki dowod ze da sie przeprogramowac
nie masz wiekszego ani mniejszego powodu zeby dzis obudzic sie i myslec (bo tak myslisz i ja tez) :
moje zycie jest spieprzone i nigdy sie z tego nie wytaraskam.
Zmus sie aby myslec (mowic na glos) : dzien bedzie udany.

Dobre rady ciotki-klotki ;-)

[Gość: ala]

Moze bez srodkow farmakologicznych nie da sie rady
zupelnie wyciszyc, nie wiem. Bo wpierw trzeba sie
zupelnie wyciszyc podczas koncentracji a pozniej sobie
nakazac wszystko -zaprogramowac wszystko.
Mysle,ze innej drogi nie ma , psychoterapeuci tez tak
robia a trzeba im za to placic.

[Gość: adam]

Moze bez srodkow farmakologicznych nie
da sie rady
zupelnie wyciszyc, nie wiem"
Tutaj Ala ma rację, mózg to żywy organizm i musi dostać swoją "chemię",która
jest zachwiana stanem chorobowym.Trzeba wyraźnie powiedzieć i oswoić się z tą
myślą, że jest to choroba psychiczna i oprocz farmakologi wymaga rownież
usuniecia przyczn. Jak każda choroba może ,lecz nie musi powracać to zależy od
usunięcia przyczyn i odpowiedniej profilaktyki.
Do Panny;A ja teraz do jasnej cholery jestem chora i boję się podjąć to
wyzwanie , on potrzebuje kogoś
odpowiedzialnego i konkretnego a ja tego o sobie
teraz nie mogę powiedzieć. No i poradź
mi co mam teraz robić "- wydaje mi się, że jedna z przyczyn to stosunki
panujące w pracy,powiem w żargonie młodzieżowym olej tą pracę, skorzystaj z
nowej szansy ,zobaczysz jaki ciężar z Ciebie spadnie-poczujesz się lepiej-
natomiast nie zaprzestawaj leczenia.Należy podejąć ,podejąć to wezwanie z nową
pracą !Powodzenia
Pozdr. adam

[Gość: panna]

Dzięki Ci Adamie za pocieszenie, cały czas wypracowuję w sobie metodę olewania
tej pracy, sprawy sie niestety pokomplikowały, bo czując się jakbym z tego już
wychodziła, zaangażowałam się emocjonalnie. znaczy to ni mniej ni więcej że
chyba mi odbiły hormony (może to efekt wychodzenia)Jestem na etapie zmiany
leku, są to środki przeciwlękowe i przeciwdepresyjne, w dawkach niezbyt dużych,
więc może to wszystko jeszcze potrwać. W każdym razie myślę, że będzie dobrze.
Pozdr. :-)

[chrooper]

U mnie lekarz dopiero pół roku temu stwierdził, że "coś" mi dolega. Nie użył
stwierdzenia depresja, ale zaproponował leczenie zamknięte. Problem z seksem
jest dość bolesny (przynajmniej) bo dzięki mojej chorobie powoli staję się
impotentem. Jeszcze trochę i pewne narządy będą zbędne... Mam nadzieję, że
pobyt w klinice coś zmieni, bo jestem trochę za młody na tego typu "ubytki". Do
tego seks jest dla mnie ważny, więc pozbowiono mnie ważnej części życia :( W
pracy też mam problemy, jak pomyślę o zwaleniu się z łóżka to dostaję drgawek.
Jak nie wezmę się za siebie to mnie wywalą, bo opuściłem się w pracy
niemiłosiernie. Szkoda, że szef nie potrafi zrozumieć dlaczego? Ja czasami mam
wrażenie, że nie jestem zdolny do żadnych głębszych uczuć. Ale nie daj się
BĘDZIE LEPIEJ!!!

[Gość: Ped]

Jak tam ze skutecznoscia metody oddechowej ?
Niezaleznie od wszystkiego trzeba jednak zazywac leki .
Prozac niektorym pomaga , zwlaszcza w stanach lekkiej
depresji . a moze cierpisz tez na migreny ? Wtedy
depresja bywa druga stona tej samej jednostki
chorobowej i lepiej juz jest miewac migreny , bo wtedy
przynajmniej zchowuje sie pelna sprawnosc umyslowa.