Jutro

[layal]

Musiałam się jakoś zmobilizować i wyznaczłam sobie deadline na wizytę u
lekarza: to już jutro. Niestety, im blizej wizyty, tym lęk coraz silniejszy i
obawiam się, ze stchórzę.
Nie pomagają racjonalne wyjaśnienia: że to dla mojego dobra, ze już najwyzszy
czas, że jak tak dalej pódjdzie to nie będę w stanie funkcjonować, mogę
zawalic pracę.
Strasznie się boję i sama nie wiem, dlaczego aż tak bardzo. Ostatni raz u
psychiatry byłam jakieś 3 lata temu, prawie 2,5 roku temu odstawiłam leki i
jakoś funkcjonowałam: raz lepiej raz gorzej ale zasadniczo było ok. A teraz
znowu powrót do psychiatrii i do leków - może odczytuję to jako porażkę, nie
wiem. Boję się tez, że moze przypadkiem spotkam kogoś z pracy albo jakąś
wścibską sąsiadkę, a to już zupełnie nieracjonalne.
Wiem jedno: jak jutro znowu nie pójdę, to się chyba całkowicie załamię.

[pestka71]

To idź koniecznie. Przełam się i idź! Powodzenia, trzymam kciuki!

[offline1]

Lepiej żałować tego co się zrobiło, niż tego czego się nie zrobiło.
Potem będzie cię gryzło, że nie poszłaś.

[elvi3]

Dzielna jesteś z tą decyzją, tylko nie daj się strachowi.
Powodzenia! Na pewno wszystko będzie dobrze.

[srubka_87]

mam nadzieje ze dałas rade :))

[layal]

Szkoda gadać:(

[pestka71]

byłaś? I jak?

[layal]

Pestka, o to chodzi, że nie byłam...

[facet.z.lisciem.na.glowie]

Layal jak dla mnie to samo zapisanie się do lekarza to już jest coś.Dla mnie to
byłby postęp rewolucyjny.Od dawna wiem, ze muszę to zrobić. Tylko jak klasyczna
Zosia-Samosia ma pójść do psychiatry i przyznać się,że nie radzi sobie z własnym
życiem? No i do tego przecież to fobia społeczna, a tu trzeba zadzwonić, później
pojawić się w gabinecie, a po drodze jakaś rejestracja,poczekalnia...koszmar.
Reasumując: doskonale rozumiem,że mogłaś stchórzyć w ostatniej
chwili,zazdroszczę pierwszego kroku i trzymam kciuki za następną próbę.

[pestka71]

layal, a nie masz kogoś z kim byś mogła pójść dla większej pewności? Kto by
załatwił wszyatkie formalności itd? A może wizyta prywatna - wiem że to
kosztuje ale nie trzeba się rejestrować, wizyta może być wieczorem, zero
jakiegoś czekania? Może warto tak spróbować?

[layal]

Mam dwie koleżanki, które wiedzą o mojej fobii, ale ostatnio nawet przed nimi
ściemniałam, że wsystko jest ok. Co tu duzo gadać, nawet sama przed sobą nie
chcialam się przyznać, że moja fobia wróciła. Nie chcę ich w to angażować.
Z moim dotychczasowym partnerem jestem aktualnie "w separacji" i jego również
nie chcę w to angażować. Z róznych powodów - także jego nie najlepszego stanu
psycho-fizycznego. Mogę załatwić wszystko sama, tylko teraz bardzo trudno jest
mi się zmobilizować, bo oprócz fobii dopadła mnie depresja, a i ten upał za
oknem nie nastraja mobilizująco.
Wizyta prywatna jest jakimś wyjściem i chyba się na nią zdecyduję.

[layal]

Facet - no właśnie to jest najgorszy problem: przyznać się, że nie radzę sobie
z własnym życiem. Samo dzwonienie, załatwianie to jest jeszcze mały pikuś.

[pestka71]

mi tam jest łatwiej się przyznać że sobie nie radzę z ludźi, życiem, niż gdzieś
dzwonić i coś załatwiać

[layal]

dzwonienie i załatwianie formalności jest dla mnie trudne, ale w tym konkretnym
przypadku wiąże się to jeszcze z przyznaniem się do nieradzenia sobie w życiu.
Ja strasznie boję się do tego przyznać. Wolę kisić się we własnym sosie i
udawać, ze jest ok niż przyznać się, że sobie kompletnie nie radzę. A kiedy
sobie przestaję radzić i gdy już naprwdę nie jest ok, wtedy coraz bardziej
zaczynam się izolować. Robi się z tego błędne koło.

[offline1]

I myślę, że tym bardziej należy przerwać to błędne koło wizytą u specjalisty.
Bo prawda jest taka, że sobie nie radzimy. Raz jest lepiej, raz gorzej, lecz
fobia nam towarzyszy.
Trzeba się pozbyć tego gówna. Zabiera nam życie, wysysa energię, wszelkie
pozytywne emocje.
Poszedłbym do lekarza (tylko prywatnego; mam upatrzonego) nawet dzisiaj, lecz
mam problem całkowitego braku gotówki.

[elvi3]

> Ja strasznie boję się do tego przyznać. Wolę kisić się we własnym sosie i
> udawać, ze jest ok niż przyznać się, że sobie kompletnie nie radzę.

Znam ten ból, całe lata udawałam przed bliskimi, że jestem silna, ze wszystkim
sobie radzę i nie mam absolutnie żadnych problemów :)
Nie martw się, Layal, Ty masz przynajmniej plan pójścia do lekarza. Za którymś
razem się uda. Ja mam jeszcze lata świetlne aby wpaść na pomysł takiej wizyty :)

[layal]

I poszłam. I mam receptę na leki, tylko nie mogłam jej zrealizować, gdyż
niespodziewanie okazało się, że nie mam zbyt wiele gotówki, a kartę pred dwiema
godzinami pożarł mi bankomat. Chyba komuś coś zrobię!!!!!!

[offline1]

Spoko, z bankomatu nikt nieproszony jej nie wyjmie. Jeśli zgłosiłaś "pożarcie"
karty przez bankomat w oddziale banku to wszystko ok, wkrótce Ci ją oddadzą.

Cieszę się, że poszłaś do lekarza. Jakie leki dostałaś?