Czy rodzice dobrze Was traktowali?

[mada69]

[pestka71]

Mama tak, ojciec nie - wydzierał się i poniżał psychicznie.

[airvaves]

heh..ci ojcowie to naprawde..jak to mężczyzni - zero podejscia ani do kobiet
ani do swoich wlasnych dzieci..:/ (dokladnie to samo co pestka71)

[rzeznia_nr_5]

jakbyście tak dostali solidne manto to by wam od razu przeszły te fobiaste
fanaberie pączusie,a przynajmniej co drugiemu

[layal]

rzeznia_nr_5 napisał:

> jakbyście tak dostali solidne manto to by wam od razu przeszły te fobiaste
> fanaberie pączusie,a przynajmniej co drugiemu

A dzięki takiemu pieprzeniu bez sensu na pewno się wszystkim polepszy

[layal]

Raczej dobrze, chociaż przeważnie ich nie było, zajęci pracą, więc poniekąd
wychowywałam się sama. Ale do rodziców nie mam żalu o nic.

[largeman]

layal napisała:

> Ale do rodziców nie mam żalu o nic.

Ja tez nie, z wyjatkiem tego ze dali mi zycie.

largeman!

[layal]

Dlaczego uderzasz w taki dramatyczny ton? Skoro żyjemy na tym świecie, nawet
będąc tymi pieprzonymi fobikami, to widocznie tak ma być i nie ma co płakać nad
rozlanym mlekiem.

[largeman]

jakos nie moge sie z tym pogodzic.
jestem nihilista

[layal]

Nihilista nie wierzy w nic, a Ty chyba jednak w coś wierzysz. Chociażby w
lepsze jutro...albo pojutrze:-)

[largeman]

nihilista nie wierzy w sens istnienia
jestem nihilista indywidualnym, ja nie wierze w sens istnienia i cierpienia
jezeli nie potrafi sie wyciagnac z tego nauki

[pestka71]

Popieram Largemana. Ja też się na ten świat nie prosiłam.

[smutny78]

Za trudne pytanie poproszę o koło ratunkowe telefon do przyjaciela :)

[layal]

Smutny: czyli nie za dobrze?

[kurka.mala]

To świństwo zwalać wszystko na rodziców. Ja się w tym temacie nie wypowiadam
więcej.

[pestka71]

Ja nie zwalam wszystkiego na rodziców. Nic takiego nie napisałam.
Odpowiedziałam tylko na pytanie autorki posta.

[mada69]

Dziękuję za odpowiedzi, te mniej mile też. Szukam przyczyn swojej fobii stąd to
pytanie ,co nie oznacza że obwiniam za wszystko rodziców.

Mada69

[kurka.mala]

Sorx za cięte słowa, nie chciałam nikogo urazić ani zganić. Pewnie zachowanie
rodziców ma jakiś wpływ na takie schorzenia u dzieci, nie mam pojęcia w jakim
stopniu, może w duzo większym niż mi się wydawało. Po prostu zła byłam na
siebie, kiedy pomyślałam, że oprócz tych wszystkich przykrości jakie rodzice
mają przeze mnie (bo wiem, że się bardzo o mnie martwią), mam im jeszcze
niewdzęczna wytykać niedociągnięcia w wychowaniu. Mam wobec nich poczucie winy
i pewnie dlatego podeszłam do tematu bardzo emocjonalnie.

[depresyjka4]

ja nic nie mam do swich rodzicow. sa wspaniałymi ludźmi i bardzo ich kocham.
pewnie i tak nigdy tego nie przeczytają ale to nie szkodzi, bo i tak okazuję im
swoja miłość na co dzień. nawet jeśli czasem sa na mnie źli, bo jestem
nieusłuchana, to nic nie szkodzi, bo złość szybko im mija.
cieszę sie bardzo z tego że są zdrowi. zwłaszcza moj tata, ktory kilka miesięcy
temu miał wypadek i powoli dochodzi do siebie. to zblizyło nas jeszcze bardziej.
cudownie jest widziec ich codziennie rano jak krzatają sie po domu i zerkaja na
mnie troskliwym okiem. i tak codziennie. i oby jak najdłużej :)

[zemon]

No u mnie to mówiąc cynicznie wyglądało to tak: ojciec tyran i Matka polka.
Ojciec moim zdaniem to miał/ma silne zaburzenia osobowości, pewnie w jakiejś mierzę z z powodu przeżyć wojennych (jest prawie 50 lat starszy ode mnie), ale to nie usprawiedliwia w moim mniemaniu znęcania się nade mną i rodzeństwem. Jeśli ktoś powie, ze dostanie raz po tyłku raz na jakiś czas to nic takiego to nie ma pojęcia, co znaczy wychowywać się w patologicznej rodzinie. Bicia zresztą nie było jakoś strasznie dużo, natomiast było permanentne znęcanie się psychiczne i poniżanie. Nigdy nie można było przewidzieć, kiedy ojciec wybuchnie. To było życie w ciągłym lęku, hamowało to moją naturalną ciekawość jako dziecka, bo nigdy nie było wiadomo czy nie zostanę za to ukarany. To wszystko już było w pierwszych latach życia, więc nic dziwnego, że do przedszkola a później szkoły poszedłem już jako mocno zalęknione dziecko.
Do Mamy też mam trochę żalu, bo próbowała łączyć ogień z wodą a wiara katolicka nie pozwalała jej podjąć bardziej radykalnych kroków. Szczególnie boleśnie odczuwałem nakłanianie mnie przez Mamę do przepraszania, za coś, za co przepraszać nie powinienem, o czym dobrze wiedziałem i ona i ja. Tak mi zostało do dzisiaj, ze jak mnie ktoś w tłoku potrąci to jako pierwszy machinalnie przepraszam. To jest nawyk, z którym walczę, ale szybciej mówię "przepraszam" niż zdążę pomyśleć. Tą przypadłość nie dotyczy niestety takiego błahego potrącenia w tłumie, ale i poważniejszych spraw.
Ja bym porównał rodzinę do rodziny alkoholika, (chociaż u mnie w domu nie piło się ani kropelki), gdzie ojciec był alkoholikiem, matka współuzależnioną żoną a ja z rodzeństwem wyrośliśmy na przykładne DDA. DDA mają w jednym aspekcie lepiej, mianowicie otoczenie wie, kto w tej rodzinie jest winny patologii.

Jak wam się podobają takie metody wychowawcze: przywiązywanie na wiele godzin paskami od spodni do krzesła nad talerzem czegoś do jedzenia na co nie miałem ochoty albo już po prostu było dla mnie za dużo, wyzywanie przy ludziach w sklepie, na środku ulicy (i jak tu się potem nie bać ludzkich spojrzeń), straszenie dzwonieniem na Milicję (to były czasy stanu wojennego), oddaniem do domu dziecka albo wyskoczeniem z okna ( to Mama, jak już nie mogła wytrzymać z ojcem). To wcale nie najbardziej drastyczne przykłady, ale o innych nawet nie mam ochoty pisać.
To wszystko działo się odkąd pamiętam, kiedy przecież rodzice są dla dziecka całym światem i do głowy nie przychodzi, że to, co robią jest złe. Jeśli jestem karany to małe dziecko, mysli, ze ono jest złe i nie potrafi zrozumieć, ze rodzić wyładowuje po prostu na słabszym swoją frustrację a ono jest właśnie najsłabszym człowiekiem w otoczeniu.
Nie uważam, że ojciec mnie nie kochał, kochał i kocha, ale to miłość bardzo egoistyczna. Były dobre chwilę, ale to były chwile i nie wiadomo było, w którym momencie się skończą i zacznie się koszmar.
Wiem, że te znęcanie nie było wyrachowane i wynikało z problemów psychicznych, o których możliwych przyczynach wspominałem na początku posta, ale to nie jest żadne usprawiedliwienie. Dziecko jest bezbronne!
P.S. Jeszcze parę lat temu mówiłem sobie, że sam nie będę chciał mieć dzieci, bo bałem się, że zrobię im z życia piekło, jakiego doświadczyłem, chociaż bardziej bałem się raczej przegięcia w drugą stronę, czyli dania dziecku nadmiernej swobody i pozwolenie sobie wejścia na głowę, a to też odbija się na dorosłości takiego dziecka, choć w inny sposób.
Teraz już chcę mieć dzieci, ufam, że będę potrafił być mimo wszystko dobrym rodzicem.

[pestka71]

Bardzo Ci współczuję zemon takiego ojca. Wiem coś o zachowaniu takich ludzi
(doświadczonych wojną), bo mam takiego dziadka. Skrzywiony psychicznie bardzo i
też krzywdził swoje dzieci psychicznie, patologia po prostu. Tacy ludzie
powinni się leczyć psychiatrycznie zaraz po wojnie, a nie wyżywać się na
najbliższych.

[natalka85]

Mnie rodzice nie traktują dobrze. Matka z ojcem wciąż się wydzierają. Poniżanie
psychiczne też jest, zwłaszcza w wykonaniu ojca. Jest mi z tym bardzo ciężko.

[pestka71]

I jaki z tego wniosek? Większość z nas nie miała (nie ma) dobrze w domu.

[natalka85]

coś w tym musi być, że dużo zależy od rodziców...

Książka godna polecenia

[offline1]

Książka godna polecenia:

"Toksyczni rodzice" Susan Forward
Warto przeczytać.

[sun_kiss]

Hej. Piszę tu pierwsz raz. Mam nadzieję że przyjmiecie mnie życzliwie jako że
jedziemy na jednym wózku zwanym fobią społeczną. Rodzice traktowali mnie
różnie, zależnie chyba głównie od własnego humoru, przeważnie była to
obojętność, czasem wręcz niechęć, odczuwałam i nadal odczuwam duży deficyt
uczuć i zainteresowania ze strony rodziców.