żeby zdrowym być

[reedycja]

... musiałabym zerwać ze wszystkim tym, czym teraz jestem. Lucyna przywołała
niedawno sławnego barona - takie to wychodzenie właśnie jest z zakrętasów
zafundowanych samemu sobie (u pechowców przez los).

Wiem co robię źle (większość). Wiem jak myśleć normalnie. Ale bez moich
dziwactw nie byłabym sobą. Trzeba się więc wyrzec siebie?

I jeszcze za włosy się ciągnąć, gdy ciało mówi, że chce spać 20 godzin na dobę.

Wychodzenie z dołów i manowców to musi być niezwykła przygoda.
Siedzenie w dole, to samo życie.

[aurelia_aurita]

od kiedy masz doła?
chyba nie od zawsze?
a wtedy, kiedy jeszcze nie miałaś tego doła - czy nie byłaś sobą?

(eh, gadać mi łatwo - a sama niedawno przeszłam kilkudniowy bunt antylekowy. z podobnych powodów, choć może nie identycznych).

[reedycja]

aurelia_aurita napisała:

> od kiedy masz doła?

Od nastoletniego czasu. Teraz jest osiągam trzydziestkę.
Poza tym też jestem na antylekowym. Od 3 miesięcy.

Taka sobie statystyka.

[tlenoterapia]

A to nie jest sie soba gdy sie pozbywamy dziwactw? Jestesmy na drodze jakiegos
rozwoju , a trzymanie sie tego co złe ale znane hamuje rozwój duchowy.Tak
jestesmy zaprogramowani ,ze sie zmieniac mamy.Inaczej to wiezienie ...tak bez
rozwoju zyc.

[432ir32i93]

Tak
> jestesmy zaprogramowani ,ze sie zmieniac mamy.Inaczej to wiezienie ...tak bez
> rozwoju zyc.

trzeba sie rozwijac zeby nie zamknac sie we wlasnym wiezieniu. rozwoj zawsze
dokonuje sie w momencie dojscia do muru. trzeba, zeby sobie poradzic ze swiatem.
tylko niesprawiedliwe jest to ze ci co sporo dostali od swiata, natrafiaja na
mniej takich murow, łatwiej je przeskakuja i moga sobie wiecej brac ze swiata,
jak sie rozwina dalej. a ci co dostali mniej, tych murow maja wiecej, i
rozwijaja sie tyklko po to zeby nie oszalec, a nie po to zeby cos sobie wiecej
wywalczyc.

[432ir32i93]

> Wiem co robię źle (większość). Wiem jak myśleć normalnie. Ale bez moich
> dziwactw nie byłabym sobą. Trzeba się więc wyrzec siebie?

rzecz nie w dziwactwach i spelnianiu norm zdrowia, tylko w tym czy zaspakaja sie
swoje pragnienia. bycie soba, ktore tego nie robi, nie jest takowym. mozna
dotrzec w sobie pewne przeszkody ktore nie pozwalaja sie realizowac i je
przezwyciezac, wtedy nie ma mowy o wyrzeczeniu siebie. z przeszkodami sie
przeciez nie sposob utozsamiac, to sa rzeczy zewnetrzne, choc tkwiace w
osobowosci. walka moze byc ciezka, ale wiadomo o co sie walczy. gorzej, gdy
wlasna tozsamosc jest tak zafalszowana, ze calkowicie uniemowzliwia realizacje
pragnien. zyje sie w fikcji, ucieczce od swiata. wtedy kontakt ze swiatem moze
boleć i albo sie tego "wyrzeczenia siebie" dokona albo strzli sie sobie w lep.
do jednego i drugiego trzeba odwagi. do tego pierwszego jeszcze wiary.