takie luźne myśli

[blue_a]

Hej. Jestem tu pierwszy raz. Pomyślałam dziś, że czuję się jak dobrze
funkcjonujący robocik. Po lekach. Efectin 150 mg. Zero uczuć. Cynizm. Chęć do
działania, może nawet pewna nadaktywność, ale - mam nadzieję :) - nie mania,
o której przeczytałam w ulotce, dołączonej do E. Zniknęła nadwrażliwość. Jest
głowa, logiczne myślenie, nie ma "bólu istnienia". Nie boli mnie `sprawa`,
która dotąd tak bardzo bolała. Został chłodny ogląd. Żałuję? Nie.
Uśmiercam "ciepłą" blue_a...Będzie "po trupach do celu". Bez zbędnego
analizowania, bez przeżuwania. Przypomniałam sobie dziś coś mocno smutnego.
Pojawiły się dwie łzy...Zatrzymały się w oczach. Przestaję umieć płakać.
Pozdrawiam.

[alliss]

hej:)

tez biore effectin. na poczatku mialam podobne uczucia do twoich. totalna
obojetnosc na pewne sprawy( nie wazne jakie, ale bardzo wazne dla mnie).
z jednej strony radosc, z jakby "pancerza" ktory nie pozwala mi byc juz taka
nadwrazliwa, a z drugiej obawy: czy aby lek, chemia nie odbiera mi emocji,
wlasnego subiektywnego osadu pewnych spraw, tak waznych dla mnie. z jednej
strony radosc ze tak juz nie cierpie, nie doluje sie, nie schizuje, mam wiecej
sily, a z drugiej obawa czy nie zatracam powoli sama siebie, swoich uczuc,
mysli.trudno mi o tym myslec, mowic. minelo juz duzo czasu od poczatku
leczenia, jest coraz lepiej, odzyskuje emocje, ale pewna obojetjnosc
pozostala. "tamten"sposob myslenia daje o sobie znac szczegolnie wtedy, gdy
zapomne tabletki i przez nastepny dzien wracaja jakby "strzepy, skrawki" starej
osobowosci i sposobu myslenia.(az boje sie pomyslec o odstawieniu) ale sie
rozpisalam. jesli chcesz, prosze pisz na priva , to bardzo wazny temat dla mnie

pozdarawiam

alliss

[indziej]

Czesc!Napisz domnie jakiegos maila.Gdanie z osoba"zorientowana " w temacie
pomaga mi doraznie.Milo by bylo gdybys znalazla chwilke i napisala czy np.
wierzysz ,ze powrot do tamtego stanu swiadomosci jest mozliwy?A co na to twoj
lekarz?I czy Ci pomaga?Pozdr

[blue_a]

...od Pani Iwony :) Tak na marginesie - podoba mi się, że ktoś traktuje `nas`
poważnie. Ad rem: czy te odczucia miną? czy nadwrażliwość może wrócić po
skończonym leczeniu? i chciałabym ją zachować, i nie.

[iwona.grobel]

No i znów kij w mrowisko. To prawda, że robię na forum za eksperta (ekspercicę, jak ktoś mnie wcześniej określił),
ale naprawdę nie wiem wszystkiego. Z ogromnym zainteresowaniem czytam to, co państwo piszecie, jak opisujecie
swoje odczucia, emocje, samopoczucie, reakcje na leki. Cieszę się, że się tym dzielicie z innymi, to bardzo cenne. Nie
ukrywam, że sama wiele uczę się od pacjentów. Co innego wiedzieć, jakie mogą być objawy uboczne po leku,
wyczytawszy to z książki, a co innego usłyszeć bezpośrednią relację, móc o różne rzeczy dopytać. Odpowiadając
na państwa pytania też mogę się dzielić tak zdobytą wiedzą.

Leki przeciwdepresyjne nowej generacji, a do takich należy wenlafaksyna (Efectin jest jej preparatem) nie powodują
zmiany świadomości, nie otumaniają, nie sprawiają, że tracimy wrażliwość. Mogłybyśmy podyskutować bardziej
szczegółowo gdybym wiedziała, co kryje się pod określeniem utraconej nadwrażliwości. Tym bardziej, że z
napisanych słów wcale nie wynika, że to stan szczególnie pożądany. I czy przypadkiem ta "nadrważliwość" to nie
był powód zlecenia leku? Przecież jakiś powód być musiał. Blue_a, mówię szczerze, nie chce mi się wierzyć w to
"zero uczuć" i "cynizm". Zresztą dalsza część wypowiedzi zdaje się temu przeczyć (dwie łzy to jednak łzy, może nie
musi być ich więcej). Wierzę natomiast, że samopoczucie zmieniło się i to, rozumiem, zastanawia, na ile przyczynił się
do tego Efectin.

Pacjenci, którym z powodu zaburzeń depresyjnych zlecam lek, dość często mówią na początku leczenia, że nabierają
dystansu do spraw, które wcześniej wydawały się beznadziejne. Zastanawiają się, czy po odstawieniu leku
wszystko powróci do poprzedniego stanu. Okazuje się, że jeśli leczenie przebiega prawidłowo, dystans zostaje, bo
w tym przypadku oznacza on po prostu zdrowienie. Już byle co nie pogrąża w czarnej rozpaczy, nie jest
beznadziejne, można sobie poradzić, znajduje się na to na to siły. To chyba nie jest utrata wrażliwości, prawda?

Piszę oczywiście trochę obrazowo, w ogromnym uproszczeniu. Mam nadzieję, że czytający to psychiatrzy nie
stukają się w głowę, że język mało profesjonalny itd.

Pozdrawiam blue-a.

Iwona Grobel

[kkx]

Wg mnie to, co odbieramy jako "utrate wrazliwosci" to wlasnie zdobycie dystansu
do gnebiacych nas problemow i otaczajacej rzeczywistosci.
Moze to byc wplyw leczenia farmakologicznego, ale tez czasu i walki z samym
soba.
Z jednej strony jest to stan pozadany, bo dzieki chlodnemu spojrzeniu,
poskromnieniu emocji jestesmy zdolni do zaangazaowania sie w zwykle, przyziemne
funkcjonowanie.
Z drugiej- pojawia sie niezadowolenie i poczucie utraty tej waznej cechy
silniejszego odczuwania.... ale to przeciez wlasnie z ta cecha sprawia, ze
wszystko bardziej boli, dostrzegamy wiecej niekorzystnych dla nas wydarzen,
zbiegow okolicznosci, mamy wiecej obaw...
Zatem, cos tracimy, ale i duzo zyskujemy...
Wierze, ze z czasem uda sie znalezc "zloty srodek" miedzy rozsadna ocena
rzeczywistosci a wrazliwoscia.
Tego wszystkim zycze :-)

[nadja]

> "zero uczuć" i "cynizm". Zresztą dalsza część wypowiedzi zdaje się temu
przeczy
> ć (dwie łzy to jednak łzy, może nie
> musi być ich więcej).

Ale cos w tym jest.
ja kiedys plakalam bardzo duzo.
Sposob na wyladowanie. Teraz pojawia sie juz...
sama nie wiem, po prostu kiedy kolejny raz
dzieje sie cos zlego to...jakby...nie jestem zdziwiona?
i reaguje mniej "uczuciowo".
Ale nie tak,ze nie boli...
o nie....



n

Bardzo,

[blue_a]

bardzo dziękuję Pani za odpowiedź. Jestem co prawda pod opieką dobrego
psychiatry (miła kobieta), ale szukam też hmm ratunku na własną rękę. Wierzę
np., że zrównoważona dieta, ruch fizyczny (rzecz jasna nie wtedy, gdy chowam
się do mojej "jaskini" :), tj. przeczekuję najgorszy czas pod kołdrą) są w
stanie pomóc.
Nie chcę pisać, jakie wydarzenie skłoniło mnie do leczenia się, wiem już
także, że tabletki diametralnie nie zmienią mi życia (na co w swej naiwności
początkowo liczyłam :), ale ufam, że zmieni się moje jego postrzeganie.
Pasuje mi to, co usłyszałam w gabinecie. Że "gotowość do zachorowania nosi się
w sobie, a jakieś wydarzenie jest tylko mechanizmem spustowym". Nieważne, co
mnie "ustrzeliło" :) - "Efectin" w każdym razie pomaga. Przyznaję, że nawet
dość podoba mi się jego efekt uboczny w postaci niemal zerowego obecnie
zainteresowania seksem - kiedyś leczenie skończy się, przepraszam za
frywolność, ale teraz "jest czas suszenia sieci" :) (czyt. w tym cyklu teraz
jest czas pod nazwą `błogi spokój` :) Generalnie czuję, że leczenie to też dla
mnie czas zastanawiania się, co dalej, jak sensownie poprowadzić swoje
życie "po wyleczeniu". Proszę trzymać za mnie (i za wszystkich tutaj) kciuki.
Duże pozdrowienia, blue_a.

[sandra23]

Blue, polecam Ci ksiazke: "Jak pomagal i leczyl Profesor Antoni Kępiński"
Andrzeja Kokoszki. Ten znany psychiatra opisuje w niej mechanizm "korektywnego
przezycia wartosci". Zrozumienie tego mechanizmu, w duzym stopniu pomaga
zrozumiec dlaczego po farmakoterapii, ktora jest skuteczna, nie powracaja
schematy czucia i myslenia charakterysyczne dla okresu choroby.
Uczymy sie siebie od nowa. Obserwujemy swoje zdrowe reakcje, doswiadczamy
spokoju i zrownowazenia, widzimy, ze potrafimy. Ta nauka zostaje, wiemy juz, ze
mozemy byc..... A wrazliwosc powrqaca ale w zdrowym wymiarze.
Sandra

hej, Sandro

[blue_a]

wiesz, zaświtała mi niepewna myśl, że tak właśnie może być. Że siłą rozpędu,
tj. na gruncie uczenia się (nie chcę być psem Pawłowa !!! :), dystans
pozostanie. Dzięki za polecenie lektury, dziś będę jej szukać. Pozdrawiam.

luźnych myśli ciąg dalszy

[blue_a]

np. taka (zupełnie serio) - zacząć pisać dziennik z okresu leczenia, a później
go wydać :). Doskonale wiem, że pisanie, podobnie jak inne rodzaje twórczości,
to niezły sposób na wyrażenie tego, co w duszy, a danie temu upust to świetny
przyczynek do wyleczenia :) Martwi mnie trochę, że może nikt `tego` nie
kupi... :) Ale i tak napiszę!

[eremka]

Ja podobne odczucia mialam przy braniu seroxatu. Dystans - to odpowiednie
slowo. Bylo tak, jakby nic mnie nie moglo poruszyc, zmartwic naprawde czy
dotknac. Czy to zdrowienie? daj Boze! Ale czuje sie taka "wydrazana"..., no,
ale przynajmniej cos jem, pije, a nie spedzam dni na paleniu fajek...

[iwona.grobel]

Trzymam kciuki mocno.
Pozdrawiam.

jestem tutaj ponad trzy miesiace

[skrzyzow_ana]

prosze o dalszy ciag luznych mysli :)
a w szczegolnosci, czy Twoje sieci znow sa mokre

[skrzyzow_ana]

skrzyzow_ana napisała:

> prosze o dalszy ciag luznych mysli :)
> a w szczegolnosci, czy Twoje sieci znow sa mokre
?