leki

[jedynymariola62]

Czy moze mi ktos powiedziec jak sobie radzic z lekami.Lecze sie juz
osmy rok.zmienialam leki jak rekawiczki i nic.dalej to samo a wrecz
coraz gorzej.pozdrawiam

[bietunia25]

proponuje psychoterapię..

[only_isabelle]

ja również, jakie leki stosowałaś?

[mariola-62]

zazywalam efektin er75,bioxetin,rexetin,laxapro,xanax i wiele
doraznych jak afuban neurol,spamilan,clonazepan,oxazepan i zomiren.
od tego sie bardzo uzaleznilam.Niech nikt tego swinstwa nie
zazywa.pozdrawiam

[fresh022]

terapia i czytanie ksiazek o lęku, zeby sie z tym
oswoic ,zaakceptowac i wiedziec ze to nic groznego ze to nasze
mysli ....

[daisy56]

no właśnie to tylko myśli, ale jak one potrafią marnować życie.
Chwilami aż trudno uwierzyć, że to tylko myśli. Ja też już obiecałam
sobie, że żadnych leków. Na psychoterapię narazie nie chodzę bo nie
mam gdzie, i tak codziennie staram sobie tłumaczyć, że nic mi się
nie stanie, że bedzie ok ale umieram ze strachu, że zaraz coś mi się
stanie. Chwilami nie mam już sił:((

[mariola-62]

Ja wychodze z domu jak sie lepiej czuje,dochodze do sklepu i
klapa.Robi mi sie slabo,siodme poty mnie oblewaja i niewiadomo co
robic.2 tygodnie temu bylam u lekarza zeby zmienil mi tabletki na
inne(zazywam asentre)bo mysle ze moja glowa juz tak niereaguje jak
przedtem,a lekarz podwoil mi dawke na 2tabletki dziennie i dalej
klapa.Od dwoch tygodni znowu niewychodze sama z domu.I tak w
kolko.Niemam juz sily do tej cholernej choroby.pozdrawiam

[daisy56]

Ja też raczej sama nie wychodzę z domu. Do pracy i prawie wszedzie
jeżdze samochodem.. są dni kiedy wejde nawet do supermarketu ale to
tylko z chłopakiem. Został jeszcze rower ale to jest też niezbyt
pewne. Wydaje mie się, że po lekach czuje się gorzej niz za czasów
gdy w ogóle jeszcze ich nie brałam, jakos poryły mi umysł dlatego
odradzam leki, no może jakieś lekko uspokajające i to wystarczy. Dla
mnie najwiekszym problemem jest to, że boje sie iż w każdej chwili
mogę zemdleć- to właśnie najbardziej mnie dobija:(

[mariola-62]

Chcialam ci napisac,że na tabletki trzeba trafic zeby byly dobre.Ja mialam taka mozliwosc i spieprzylam sobie sama.Zazywalam efektin er 75 przez 1,5 roku i musze przyznac ze czulam sie super i przestalam je brac.Nie trwalo to jednak dlugo.Po 0,5 roku wszystko wrocilo z podwojona sila.Gdybym nie przerwala to moze teraz byloby wszystko ok

[daisy56]

Tylko, że ustawicznie przecież nie możemy brać leków. Bierze się rok
dwa aż w końcu trzeba przestać bo już nasz umysł jest tak
przyzwyczajony do "normalnego" życia, że wydaje nam się iż damy rade
a jak piszesz to powraca ze zdwojoną siłą. Zapewne przez wcześniej
brane tabletki powraca z większymi objawami. Taki jest moje zdanie.
Sądze, że rzeba poprzez tarapie nauczyć się z tym żyć a nie uciekać
(ja narazie tego nie umiem)
A jak dajesz sobie rade w życiu codziennym, praca, szkoła?

[mariola-62]

Do szkoły nie chodze z racji mojego wieku(46), do pracy też nie ze względu na
dojazdy.Mąż stwierdził,że jak mam pracowac poto żeby wydac je na taksówki to
lepiej zebym siedziala w domu.Tylko przy takiej chorobie dobrze jest pobyc
miedzy ludzmi bo jak sie siedzi w domu to czlowiek bardziej ma obawy co stanie
sie jak wyjdzie sie z domu.Wracajac do efectinu jak sie dobrze czulam to sama
zrezygnowalam z brania tabletek i tu zrobilam błąd.Pierwszymi tabletkami ,które
bralam był efectin i dobrze go tolerowałam jakbym nie przerwała sama leczenia to
byc moze teraz nie siedziałabym w domu bo już wtedy mogłam wsiąśc do autobusu i
jechac do pracy to było super.

[daisy56]

Zastanawiam się czy bardzo pomaga nam sama psychika, że bierzemy
tabletki czy one same. Mimo wszystko ja będę się starała z całych
sił aby już więcej nie brac leków. Jeśli już będę u kresu
wytrzymałości to zdecyduje się na terapie a narazie staram się
nauczyć żyć ze swoimi lękmi, wspomagać się czasem tabletką
uspokajającą i zobaczymy co bedzie dalej. Mój psychiatra kiedys
powiedział widząc mnie po 2 latach przerwy, że z taką chorobą zawsze
się powraca (bardzo mnie pocieszyła) zatem po co brac leki skoro i
tak wrócę do lekarza- choroba nieuleczalna..

[hania2.pl]

Witaj, ja przez oststnie pó roku brałam Zomiren, pózniej Afobam ponieważ nie
bylo Zomirenu w aptece, Skład leków ten sam i strasznie uzalezniający. teraz mam
problem , zeby przestać , uzalezniłam się, Chcę przestac i nie wiem jak, czuje
sie jak w pułapce. Wychodze z domu ,i za kazdym razem czuje lęk. Myslałam, że to
przejdzie, teraz gdy przeczytałam wypowiedzi tylu osób, obawiam się, że to może
nigdy już nie minie. Ale zdaje sobie sprawe z tego, że musze odstawic to
lekarstwo, będę sie starała brać mniej. Ty też staraj sie ograniczać, jeżeli
mozesz. Kiedyś miałam tylko nerwicę, teraz doszła agorafobia, kiedys pomagałam
sobie oxazepamem, po jakims czasie zażywania oxazepamu objawy złagodniały i
przez kilka lat brałam lekarstwa sporadycznie. Boję sie o pracę, zastanawiam się
jak wszyscy tutaj cierpiący na to radzą sobie z obowiązkami, przeciez trzeba
chodzic do pracy, sklepu, załatwiac inne sprawy. Wiem, ze nie odpowiedziałam na
Twoje pytanie,ale jak najmniej lekarstw, ja zazywałam do tej pory 1 lub dwie
tabletki dziennie ale stanowczo za długo. Pozdrawiam.

[mariola-62]

Z zomirenu trzeba wychodzić bardzo pomału i ostrożnie to jest
najgorsze świństwo z wszystkich tabletek.Ja przez zomiren wpadłam w
picie piwska zaczęło sie od 1 a z czasem to mi 6 było mało.Jak tylko
zażyłam tabletke odrazu czegoś zaczęło mi brakować wypiłam piwsko i
odrazu czułam się lepiej i mogłam wszędzie wyjść.Uzależniłam się od
tego okropnie.Teraz wyszłam z zomirenu,wyszłam z piwska i mam z tym
spokój ale lęki zostały ale co zrobić wole to niż
uzależnienie.pozdrwiam

[daisy56]

Właśnie sama sie nad tym zastanawiałam jak osoby z nerwicą radzą
sobie z codziennymi obowiązkami. Mam to szczęście, że mam prace
siedziącą przy biurku, siedzimy w 3osoby w pokoju więc nie jest źle,
gdzie ustawicznie kontroluje czy nie jest zbyt ciepło co mogłoby
spowodować omdlenie. Do pracy jeżdże samochodem, autobus-odpada.
Niestety kolejki w supermarkecie, załatwianie spraw urzędowych nie
wchodzi w gre. Zawroty głowy i uczucie omdlenia jest nieodłączne.
Nie wiem co będzie dalej bo narazie mieszkam z rodzicami i oni
raczej wszystko załatwiają ale gdy założe rodzine i pomyśle sobie o
kolejce do lekarza z dzieckiem to już teraz robi mi sie gorąco.
Przyznam, że lepiej się czuje gdy widze, ze nie sama jestem z tym
problemem.

ciągłe napady paniki

[juventi]

Z tym jest różnie, bo albo ludzie całkowicie się odseparowują od
społeczeństwa i się poddają lub w jakiś tam sposób sobie radzą.
Każdy przypadek jest inny. Jeśli chodzi o mnie to z perespektywy
czasu widzę, że albo mam jakieś cholerne szczęście, albo udaje mi
się wszystko tak poustawiać aby jak się tylko da unikać "tych
sytuacji". Oczywiście jak wiadomo do końca się nie da. Pociesza mnie
w tym wszystkim to, że nie jestem z tym sam jak wcześniej sądziłem.
Wiem że to zabrzmiało strasznie, ale nie cieszę się z tego, że inni
chorują, ale .... Największy problem jaki mi stwarza ta choroba to
to że praktycznie nie mogę się przemieszczać. Mieszkam w małym
miasteczku, ale praktycznie wszędzie poruszam się samochodem, nawet
do pracy chociaż mam do niej 1 km. O wyjazdach poza prawie
zapomniałem. Oczywiście nie ma mowy o pociągu, autobusie, a nawet
samochodzie gdy prowadzi ktoś inny. Straszne jest w tym wszystkim to
że nie można normalnie funkcjonować no i niestety nikt wokół tego
nie rozumie, no bo np. nie widzi kataru, guza czy złamanej ręki...

[mariola-62]

Święta prawda ktoś kto tej choroby niema lub niemiał nigdy nas nie
zrozumie.U mnie w domu tak jest os ośmiu lat,a teściowa mi mówi
żebym kupiła sobie melise to mi wszystko przejdzie.Głupie
gadanie.pozdrawiam

[daisy56]

U mnie w domu jedynie ojciec mnie rozumie, ponieważ w młodości
przechodził przez to samo. Sam nie wiem kiedy to się stało ale w
końcu przeszło... przeszła nerwica lękowa-dla mnie dziwne,
niezrozumiałe ale pewłne nadzieji na to, ze może kiedys i mnie się
uda. Pamiętam jak byłam mała to często w połowie drogi wracaliśmy do
domu bo ojciec źle się czuł. On sam nie potrafi mi wytłumaczyć jak
sobie dał rade. Sadze, że być może coś przejełam po nim w genach.

[only_isabelle]

Mariola, Daisy, Fresh, hania, wysłałam Wam zaproszenia na nasze forum, dajcie
znać, pozdrówki

[fresh022]

Witajcie , jestem i ja :)
powiem wam na pocieszenie ,że nerwica jednak może ustąpić i to na
długo , u mnie była przerwa 8lat. Do momentu az sie pojawił w sumie
ten sam problem nierozwiazany sprzed 8laty . Teraz jestem juz na
dobrej drodze , jest duzo lepiej ,ale bylo fatalnie. Nie wychodzilam
z domu 2 miesiace, a jak juz musialam to cala sie trzesłam, zawroty
głowy serce mi waliło jak oszalałe. Nie czulam ,że ide , szłam jak
pijana :( pomogły mi ksiazki o nerwicy , trening autogeniczny
valerio abisetti zreszta on mnie cały czas wycisza i bardzo, bardzo
pomaga. Miałam tez rozmowe z psychologiem kilka razy.Są gorsze dni
szczególnie przed okresem lęki sie nasilaja , biore codziennie
magnez , witaminy, na noc magnez rozpuszczalny i dodatkowo relamax 1
tab. rano wstaje wypoczęta, śpie dobrze tylko czasami są malutkie
problemy. Ale to co sie działo ze mną to masakra nigdy tak nie
mialam, nawet przed 8 laty nie mialam trzesiawki tylko serce mi
waliło jak szalone wtedy musialam jechac do spzitala ale tam
dostalam tylko cos na uspokojenie i lekarz zapytal czy mialam jakas
sytuacje stresowa ostatnia , a ja ze tak pogrzeb ojca ,aha wiadomo o
co chodzi! i zostalam tam na noc i mialam rozmowe z
lekarzem :powiedziala mi zebym sie nie przejmowala i kazala mi sobie
wyobrazac jakies mile sytuacje z zycia :) i powiedziala ze jak tak
bede wszystko analizowała to sobie w zyciu dorosłym nie poradze,
miala racje ... :)ale jest juz o niebo lepeiej... czego i wam
zycze ...choć wiem jak trudno przez to przechodzić gdzie nikt
człowieka nie rozumie ...ja to przetrwalam ,pomogla mi samotnosc i
odizolowanie sie od swiata zewnetrznego, az zatesknilam za
wychodzeniem do miasta i ludzi :) miałam rozne bóle , byly bardzo
mocne w okolicy serca , psychika moja byla bardzo. bardzo wrażliwa ,
mnie nawet cudze słowa bolały , to bylo okropne :( wytrzymalam ! ale
bylam z dala od otaczajacego mnie swiata ,mogłam sobie na to
pozwolić. Nie wiem jak musialabym do pracy chodzic to na pewno nie
dalabym rady , musialabym brac urlop ale kto w dzisiejszych czasach
da urlop az na 2 miesiace ?? ! wtedy trzeba by bylo szukac innego
rozwiazania , ale jak sie jest w takiej sytuacji to potrzebna jest
cisza , spokój zadnych info. z zewnatrz, ja w ogóle nie ogladałam
zadnych informacji w tv bo wszystko doprowadzalo mnie do jeszcze
wiekszego doła niz mialam. Ja nawet jak karetke gdzies slyszalam to
juz prawie mdlałam :( ehhh, teraz jak na to spojrze z boku to sie
śmieje , przeciez to kazdy słyszy to ludzie powinni przestac
pracowac w tym momencie i płakać albo sie dołować :)) ehh ale tak
było ...mam nadzieje ,ze ten optymistyczny stan mojego ducha na
dzien dzisiejszy pozostanie ze mna na bardzo długo...oczywiscie z
gorszymi dniami motywujacymi do wiekszej pracy nad sobą . :)

[mariola-62]

Może znasz jakąś literature,która w miarę by coś pomogła z lękami?

[juventi]

Jeśli możesz to napisz po kolei jak udało Ci się z tego wyjść, bo
szczerze mówiąc to ja nie widzę już żadnej drogi wyzdrowienia i
uświadomiłem sobie, że wewnętrznie już się z tym pogodziłem.

[mariola-62]

ja też chętnie się dowiem jaki masz sposób na wyjscie z agorafobii? czekamy na
receptę pozdrawiam

[juventi]

Szczerze mówiąc to nie wiem. Były momenty, gdy myślałem, że już mi
się udało z tego wyjść, niestety tylko się łudziłem. Lęki wracały w
najmniej oczekiwanym momencie. Cieszę się, gdy czytam, że ktoś
jednak wyzdrowiał, wówczas wiem, że jednak trzeba wierzyć do końca,
tylko każdy potrzebuje całkiem innego impulsu, by wyzdrowieć. Ja
swojego jeszcze nie odnalazłem. Szukam ciągle, chociaż zdarzają się
chwile zwątpienia.

[hot24]

wyrazy szacunku, podziwiam takie osoby jak ty pełne motywacji do działania, ja
mam wrażenie liczę tylko na łatwiznę tabletki.

[niesiwy]

Jestem tu nowy . Pozdrawiam wszystkich ex- pacjentow dr. Wrony.
Nie chcialbym sie wymadrzac , ale w TYM wątku przynajmniej wymieniono pare
medykamentów, ale nie wymieniono Seroxat'u (aka Seronil?)
Na mnie Seroxat nie działał, ale znam osoby (więcej niż mam palców), które
dzieki temu lekarstwu wyszly z agorafobii.
Skutki uboczne sa znikome tzn. przytycie i spadek libido.
A zyski niewymierne.
Skoro już wpadłem w ton mentora. Zaprawdę powiadam Wam :
proszki są jak kule inwalidzkie - po to,
żeby postawić człowieka do pionu po ciężkiej kontuzji.
Właściwa rehabilitacja to psychoterapia i... trening własny.
Tzn. wcielanie (mądrego) słowa w czyn, co mi średnio wychodzi.
ale to przez fatalne odcięcie od psychoterapeuty.
(Przeprowadzka na wieś, skąd nie ma jak dojechać do Katowic)
Aha - męczę się już z agorafobią ponad 10 lat.
pozdrawiam.