!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Wiersze~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[mala200333]

Bądź przy mnie blisko
bo wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje
z przestrzeni
kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
Twoich dwóch
ramion zamkniętych
dwóch
promieni wszechświata.
H.Poświatowska

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

TAK MYŚLĘ

Nikt nie zawiesił dla nas jemioły
- może dlatego nie całowałeś
Nie ważne jak bardzo miałeś głodne ręce
-nie wyciągnąłeś nie dotykałeś
Przestraszona byłam lada szelestem
- nie wyszłam naprzeciw tobie

I tak zakończyliśmy spotkanie
pożegnalnym gestem
-ledwie uśmiechem
z daleka przesłanym sobie

e.żukrowska

LUDWIK JERZY KERN

[rawik-is-me]

LUDWIK JERZY KERN
"W KAŻDĄ SOBOTĘ"

Jeden fryzjer spod Zduńskiej Woli
W każdą sobotę
Jeże goli.
Nawet niedrogo za to bierze,
Więc chodzą do fryzjera jeże.

Przychodzi jeż,
Siada w fotelu:
- Ogol mnie - mówi - przyjacielu.
Wyglądam bowiem nie jak jeż,
Ale jak zarośnięty zwierz.

Więc goli fryzjer jak szalony.
Za jeżem jeż,
Za jeżem jeż,
Za jeżem jeż wychodzi ogolony.
I bardzo zadowolony.

Czują się świetnie,
Czują się młodo,
Pachną cudownie kolońską wodą,
A w domach cieszą się żony i dziatki
"Ach,jaki tatuś dziś gładki!"

Kazimiera Iłłakowiczówna "Kot"

[rawik-is-me]

Kot
Kazimiera Iłłakowiczówna "Kot"

Na małej wysepce,
w oceanie dalekim, dalekim
mieszka mądry biały kot,
co się pokłócił z człowiekiem.
Mewa mu śpiewa,
a on w słońcu ziewa,
morze mu szumi,
a on wszystko rozumie.
I wychodzi co dzień daleko nad wodę,
po długim koralowym pomoście,
patrzeć, wyczekiwać,
czy nie jadą, nie płyną, nie lecą
nieznajomi, wędrujący goście.

[rawik-is-me]

Leszek Aleksander Moczulski: Wiersze
2004-09-19

Boga nie widać
Boga nie widać
ale od słońca wschodu
jesteśmy zaproszeni
do Niego, do ogrodu.

Boga nie widać
dzień się układa różnie.
By dostrzec Jego odbicie
wystarczy twój i mój uśmiech.

W niepewności tego ładu
Choć śmierć ugodzi,
dobrze żyć się godzi.
Mocniejszego szukać gruntu,
kiedy brak ratunku.
Bo słońce powstawa,
Bóg za darmo dawa.
Za dobro dziękować,
rozdawać, nie psować.
W niepewności tego ładu
Miłosierdzie głosić światu.

Aż po tożsamość
Nie spocznie pamięć,
nie spocznie miłość.
Tymi się staniesz
Których skrzywdziłeś.

My, chroniczni analfabeci
Tylko Pan Bóg czyta nieczytelne życie -
Koślawe - pięknieje, po łzach - dzień w zachwycie.

Spokój południa
Miód spokoju,
płatki - ciszy,
i woń domu.
Na balkonie kwiat nas słyszy.

Podpowiedzi
Nakazuje roztropność
Doradza cisza
Ogarnia miłość

Fresk o potędze powstania
W Orvieto, fresk, Sąd Ostateczny -
po łzach, po trudzie, po dróg rozstaju.
W zapamiętaniu. Jak nieśli krzyż.
Z taką potęgą też zmartwychwstają.

[seremine]

Leszek Aleksander Moczulski: Wiersze
.
Strony zapisane dniami życia
Kleks rozpaczy,
że nie mogło być inaczej.
Strona życia mglista, mglista.
A łza czysta,
i przejrzysta.

Kto różę otwiera?
Kto różę otwiera?
barwi niebo zorzą,
błysk kładzie na fali,
mrok zanurza w morzu?

Strzały dni co czarne.
Bezsens głupio boli.
Późno poznajemy
Miłość.
Czemu tak powoli?

Prośba o wytrwanie
Pokrzep nas, Panie, ożyw światło,
wątpiącym ulgę daj w potrzebie -
logiką uczyń przebaczenie
w nas. Nie oddalaj nas od Siebie.

Przeoczenia
Choć przeoczone, nie jak potęgi,
błahe, nieważne, Twoje też Panie,
to też się składa na hymn do Ciebie
zmysłów bezradnych podziękowanie.

Z Leopolda Staffa
Od pewnego czasu zanurzam się w ciszę jak w morze,
roztapiam się w liściu, ginę jak wiatr, ginę jak
poranne zorze.
Dziś dzień ledwo zaczęty a już jest skończony.
Ślad zaledwie widać. Jak kamyk co w wodę rzucony.
Jeszcze kręgi rozciętej tym kamykiem wody.
Lecz nad nami obłoki co idą bez zwłoki.

Kto nie wierzy, ten nie wierzy
Destylacja cierpienia -
łzy w perły, rany w diament zmienia.

Cios
Cios zbije cię z nóg.
Krzyż podniesie. Na Nim Bóg.

Częściowo tylko widzimy
Cokolwiek się staje to tylko częściowo.
Częściowo widzimy, lustra odbijają twarze.
Co częścią zaledwie, lecz kiedy się staje
to dla nas jedyne, to dla nas na zawsze.

Krzysztof Jarzyński "Impresja"

[rawik-is-me]

Krzysztof Jarzyński "Impresja"

a kiedy w twym sercu
zakwitnie maciejka
niespodzianie się zjawię
by pełną piersią
z pełną piersią
tak w-zdychać

1984r.

Władysław Andrzej Bobrzycki "Miłość ze snu"

[jutta_t]

Władysław Andrzej Bobrzycki
"Miłość ze snu"

Minęliśmy się gdzieś w bramie czasu
Ty i ja nawet nie ślepi
Tyle, że los grający z uciechą w kości
Rzuca inaczej niż byśmy pragnęli
Kwiatów nazrywawszy na polu
Takich zwykłych a jak pięknych
Szukałem twojej sylwetki
Spacerowałaś w innym czasie
Przestrzeni
Śmieję się nad swym losem potem
Tylko w snach
Tak właśnie w nich spotykamy siebie
Istniejemy tak naprawdę
Przecież czas nasz tak krótki
I ktoś może powiedzieć, że nawet nas nie widział
Znać nie miał zaszczytu
Wierzę, że oboje istniejemy
W tym innym świecie
Nasza miłość zakwita wciąż od nowa
Tak pięknie jak wiśniowy sad

[seremine]

MOJE NIEBO

Codziennie szukam się w tłumie
Gdy błądzę do celu jak pijak
I wiem, że bez Ciebie nie umiem
Żyć bez tego, co mnie zabija.

Ale dziękuję z całych sił
Że przytrafiłaś się poecie
Bo dałaś mi skrzydła bym się wzbił
Lecz jakże bez nieba mam wzlecieć?

Na kolanach przed Tobą więc stoję
Wstać się boję i pójść w paszczę świata
Bo mi zdaje się ukochana
Że bez Ciebie i drogi Bóg zatarł.

/Cezary Buszman/

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki •

[mala200333]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

•

IV. Zbiory

ten wielki dom jest za wielki

dla mnie i dla mojej matki

umierającej w łóżku po Argasińskiej

dla książek upchanych w kilku



pokojach i na strychu który też jest

po kimś pewnie po Argasińskiej (wszędzie tu

straszy) a w każdej książce znajduję

stronę z pieczątką pozostawioną wszelako



przez śmierć: oprócz pajęczyny w wilgotnym

zakątku która też jest po kimś pewnie

po Argasińskiej jest ten spis zagadnień

na końcu nie przeczytanej książki

VIII. Kółko zainteresowań

jesień już Panie daleko stąd

zostawiłem swoje dawne i niedawne

ciało z którym się kiwam

biegam w kółko po szkolnym boisku



z którym się nawet dzisiaj własnoręcznie

kiwam kiedy otwieram jedno wspomnienie

po drugim bo nigdy dość wspomnień z pierwszej

komunii na tyłach liceum (byliśmy właśnie



po lekcji wuefu) nie pytaj mnie zatem

o gmach szkoły i poszczególne izby

pytaj o strach przed złamaniem zakazu

i o woźnego który zaraz nadleciał



XX.

nie wolno stchórzyć kiedy wyjdzie

na jaw odrobina ich bohaterstwa

ale ją przechwycić jednym pocałunkiem

oni natomiast odwzajemnią się połykiem



jest ich co najmniej dwóch

i obaj kręcą tyłkiem

nic z tego panowie powiadam im przed budynkiem

publicznej użyteczności nic z tego



wracam do koszar w których się rządzi

chorąży Derkowski Czesław

[mala200333]

z tomu Przyczynek do nauki o nieistnieniu (2003)

Eugeniusz Tkaczyszyn- Dycki

XLVI. Wielokwiat

moja matka nie rodziła mnie w ciemno
dla miodu wielokwiatowego moje ty serduszko
dla kadzi miodu która stała w sieni
ale już nie stoi palce lizać na samo

wspomnienie kadzi i tego co z niej ubyło
nigdy się serdeńko nie dowiem choćbym
dociekał z kim mam na pieńku i kto mnie wyruchał
okradł znaczy się pomału pomaleńku


XLVII.

"nie śmiej się chodzą za mną skwarki
jakby mnie matka rodziła w ciemno
ciebie zresztą również mój okruszku
skazując nas z góry na placuszki"

moja matka nie rodziła mnie
w ciemno dla miodu wielokwiatowego
moje ty serduszko dla kadzi
miodu która stała w sieni obok beczki

z kapustą palce lizać serdeńko
na samo wspomnienie kadzi i tego
co ubyło z każdej beczułeczki
gdy się nam narodził Kinek Dycki

[mala200333]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
PIOSENKA O SYTUACJI BEZ WYJŚCIA

opowiem ci o śmierci w moim niedoskonałym
języku znanym z niedoskonałości
ale zanim opowiem ci o śmierci jak to
już robiłem dla wielu przed tobą
musisz mnie nazwać stosownie i zapamiętać
moje imię po dzień w którym zacznie się
ściemniać nad wszystkim czego się dotknąłeś
i wyzbyłeś raz na zawsze
wtedy opowiem ci o śmierci
wtedy opowiem ci głównie o sobie
nie zaczynaj z nikim przyjaźni
kto nie umie dawać w sytuacji bez wyjścia

PIOSENKA O SYTUACJI BEZ WYJŚCIA

opowiem ci o śmierci w moim niedoskonałym
języku znanym z niedoskonałości
ale zanim opowiem ci o śmierci jak to
już robiłem dla wielu przed tobą
musisz mnie nazwać stosownie i zapamiętać
moje imię po dzień w którym zacznie się
ściemniać nad wszystkim czego się dotknąłeś
i wyzbyłeś raz na zawsze
wtedy opowiem ci o śmierci
wtedy opowiem ci głównie o sobie
nie zaczynaj z nikim przyjaźni
kto nie umie dawać w sytuacji bez wyjścia

[mala200333]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

XLIV. Rekolekcje w 1988 roku

otóż poezja przypomina ci klasztor ojców
karmelitów bosych w Czernej
czystość i łagodność młodzieńców którzy tu
wstąpili by obmyć ciało

z miłości własnej i z grzechu matki
bo to grzech główny mieć matkę ziemską
którą można wysławić jednym tchem
i zgubić w tłumie niewiast co ciągnie do nieba

zatem poezja przypomina ci klasztor ojców karmelitów
w Czernej skoro karmi się tobą od początku twoich dni
gdy byłeś jeszcze grzechem w postaci czystej i to
zaledwie dotykanym przez sprośnych rodziców chrzestnych

[mala200333]

z tomu Kamień pełen pokarmu (1999)

I.
Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

moi przyjaciele Zbychu i Andrzej
od dawien dawna piszą wiersze
znowu więc nie zrozumieliśmy Pana Boga
który się do tych wierszy przykłada

(i to jeszcze jak) moi przyjaciele
Zbychu i Andrzej poprawiają skórę słońca
księżyca i deszczu co się mieni
na wiecznie niedoskonałym wężu w ich

ustach którego im zazdroszczę przy pocałunku
bo ich język znacznie więcej wypowiada
aniżeli mój zawsze zaśliniony i zadowolony
z siebie gdy go wpycham do nie swoich ust


II.

moi przyjaciele Zbychu i Andrzej piszą
wiersze znowu więc nie zrozumieliśmy
Pana Boga który nie rymował ale świat
stworzył ani trochę ułomny

ani chybi ułomny jeżeli idzie o nas
moi przyjaciele Zbychu i Andrzej piszą
wiersze poprawiają zatem i to
jeszcze jak skórę słońca księżyca

i deszczu która się mieni na wiecznie
niedoskonałym wężu w ich ustach
w ich ustach pod postacią pocałunku zamieszkał
ów wąż co nas wnet gładko wyślizga

[black_jotka]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

jesień już Panie daleko stąd
zostawiłem swoje dawne i niedawne
ciało jakie jeszcze oglądam
kiedy otwieram jedną furtkę po drugiej

bo nigdy dość wspomnień fotografii
nie daj Bóg nikomu widoku
dawnych i niedawnych ciał w jakich się
spodziewam zobaczyć ciebie aniołku

u progu pierwszej komunii świętej
do której mam prawo podejść
dlatego że jestem zdolny do grzechu
wybieraj mój diabełku płeć


IV.

zatem wybieraj mój diabełku rodzaj
perwersji czynnej biernej i nie pytaj
o siedlisko duszy ani o siedlisko
rozkoszy której nie znajdziesz w salonie

masażu pytaj raczej o mnie i o moje siedzisko
albowiem tylko mój punkt siedzenia
może cię doprowadzić do punktu zbawienia
liczy się ponadto nie tylko mój punkt

siedzenia zbawienia ale i punkt szczytu
wszystko razem wzięte daje nam gwarancję bytu

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki I. daj mi słowa aby

[black_jotka]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

I.



daj mi słowa abym kres

nazwał umiejętnie kresem

i w nim tańczył (żebym

z radością zatoczył koła



które będą kołami nicości

i moimi kresami) i abym pojął

abym szalony nie wybiegł

z domu bo i dokąd zawiedzie mnie



natchnienie jak nie do Pana Boga



V.

przychodzą do mnie ludzie których

dzisiaj już nie ma (Jasiejo,

Jasiunio i Jasieczko) pewnie dlatego

spotykam się z nimi bo bez nich



nie byłoby Dycia to fakt

ogólnie znany choć z chorobą

mojej matki nikt się

nie równał nawet po denaturacie



(nawet Grenio) toteż przychodzą

do mnie ludzie bez których

akurat byłbym nikim bracie i nie ma

tu nic do rzeczy ów denaturat

[jerzy_55]

ugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

CX. Waleta

przez pięć kolejnych dni
nie usłyszą o mnie albo będą mówić
jako o umarłym i cieniem moim
bawić się przy świecach

przez pięć kolejnych dni będą opowiadać
jak bardzo byłem nieprzystępny za życia
i że broniłem się przed śmiercią w ciepłych
ramionach starców z Farbiarskiej

to będzie smutna opowieść o chłopcu
ze skradzionym słonecznikiem i szesnastu
tego dnia skradzionych książkach
i o tym jak się ów chłopiec rozmiłował

w słoneczniku gdy przyszła noc
po swoje ziarno

[jerzy_55]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

XLV.

moja siostra Wanda przynosi ze spaceru lilię
a ja piszę wiersz o śmierci
a ja znowu ten wiersz piszę od początku
i nie umiem skończyć

ani przerwać w połowie tak żeby się zachwiał
jak lilia śmiertelnie kiedy szukam dla niej
najodpowiedniejszego słowa
zamiast garnuszka wody


XLVI.

lilia zepsuła się w garnuszku wody
pytam się oczu co widziały i gdzie były
lilia zepsuła się jakby zniechęcona po ludzku sobą
pytam się swoich oczu gdzie sczerniały

lilie za którymi poszłyby do grobu
a one nie wiedzą i jak cudze na mnie patrzą
więc znowu piszę ten stary wiersz o śmierci
i wciąż jeszcze nie wiem od czego zacząć

[jerzy_55]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

mój przyjaciel jest martwy i z martwych
nie wstanie zbyt żywy dotąd
jego ciało jest w ziemi i jak ziemia
gada ze mną o wszystkim

i oddychamy znowu jak wtedy gdy otwieraliśmy
swoje pragnienia nie wiedząc nic jeszcze
o trumnach które przesuwaliśmy w snach
o trumnach wiedzieliśmy tyle co ziemia

w której myślimy nabrać ochoty
na wszystko co się nam przyśni
mój przyjaciel jest martwy i gada ze mną
o tym co się dzieje aby mógł istnieć

[jerzy_55]

Eugeniusz TKACZYSZYN-DYCKI

Uwodziciel

tu leż tu jest twoje miejsce
i nie powiadaj że nikt cię nie chce
to widać po ich zachowaniu
że przedkładają cię choćby nad kamień

i nad pestkę wiśni i nie powiadaj że nikt cię
nie chce gdyż jesteś o wiele bardziej
słodki aniżeli wiatr który sam siebie wyssie
w polu w pochyleniu drzew w szeleście

sam siebie wyssie z każdego źdźbła i z pestki wiśni
i pod nogi rzuci papierek tu leż tu jest
twoje miejsce to widać po tym jak na dno
wdzięczysz się do lustra mój drogi

[jerzy_55]

LXXXII. Manifestacja
Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

na dziedzińcu uniwersyteckim
mokną nikomu już niepotrzebne ulotki
choć nie dalej jak godzinę temu
studenci wznosili nieprzyjazne okrzyki

albowiem państwo jest niefortunne i grzeszy
czymś na kształt posłuchy mając tyle
kości przodków i wiązkę kości profesorskich
którzy również wznosili nieprzyjazne okrzyki

kto wie czy nie najgłośniej albowiem nasze państwo
jest sprzedajne mając tyle kości przodków
a przede wszystkim wiązkę owych profesorskich
które codziennie zabieram z wykładów

i wyrzucam za siebie

[jerzy_55]

Eugeniusz Tkaczyszyn - Dycki

piasek to sypkie ssące usta śmierci
ustom tym nie wymkniesz się choćbyś z deszczem spadał
choćbyś z deszczem w głąb innych ust
obsuwał się szczęśliwy że piasek nie istnieje

powiadam wszakże piasek to usta
śmierci nie zacieśnione na deszcz i kamień
szczęśliwy kto uwierzy w piasek i usta
napełnił swe a potem jeszcze raz zapragnął

piasek to sypkie ssące usta śmierci
które wciągają w drżenie martwych
powiadam wszakże ani deszcz ani kamień
nie spocząłby w nas wątpiących w samotność

[seremine]

Upał

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
płakaliśmy po osiemnastoletniej Bojarskiej
nic nie rozumiejąc z jej osiemnastu lat
pogrzebanych zbyt nagle żeby nie szukać winnych
tej śmierci na pożółkłych fotografiach

wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy iż stoimy
na lubaczowskiej drodze by pochować
Bojarską w skwarze popołudniowego słońca
które wybiegło skądiś i położyło swoje

ręce na otwartej trumience i bawiło się
sobą w uśpionych włosach Helenki
jakże wesoło bawiło się słoneczko w uśpionych włosach
Helenki i zachęcało nas do wejrzenia w głąb siebie

[samanta_ewa]

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

"PIOSENKA O SYTUACJI BEZ WYJŚCIA"

opowiem ci o śmierci w moim niedoskonałym
języku znanym z niedoskonałości
ale zanim opowiem ci o śmierci jak to
już robiłem dla wielu przed tobą
musisz mnie nazwać stosownie i zapamiętać
moje imię po dzień w którym zacznie się
ściemniać nad wszystkim czego się dotknąłeś
i wyzbyłeś raz na zawsze
wtedy opowiem ci o śmierci
wtedy opowiem ci głównie o sobie
nie zaczynaj z nikim przyjaźni
kto nie umie dawać w sytuacji bez wyjścia

Ks. Piotr A. Faliński

[seremine]

kręte alejki wiodące przez ziemię
znaczone krzyżami
poświata płomieni wypełnia

ogrom ciemności
i cisza zmieszana z zadumą
otwiera jak klucz grobowe milczenie
spotkanie dwóch światów,
które są tak odległe
jednak bliskie bo związane
z człowiekiem
to życie
to jedność
to zaduszki

/Ks. Piotr A. Faliński/

[samanta_ewa]

Rewanż sentymentalny
Julian Tuwim

Rzecz między nami była cicha,

Bez żadnych słów.

Westchnąłem Panią, jak się wzdycha

Gałęzią bzów.



Spojrzała Pani tak promiennie,

Że obiecuję najsolenniej:

Gdy tylko ujrzę gałąź bzów,

Na przyszłą wiosnę, westchnąć znów...

I to — znamiennie.

Kazimiera Iłłakowiczówna/

[mala200333]

Modlitwa za wichry

Zmiłuj się, Boże, nad wichrami .....

.... W jarzębinach jesień.
.... Niechaj skrzydeł nie połamią.
.... Nocą szron na murawie.
Biegły lasem wichry ślepe,
krew im po policzkach ciekła.
Jeszcze jesień, jeszcze ciepło,
szron znika zaraz o świcie.
.... Tarninami i po lesie
wichry się daremnie krwawią:
łomot, chrzęst, i gwizd, i wycie
cierniem, zboczem, konarami!.......
.... W jarzębinach - jesień ...
Zmiłuj się, Boże, nad wichrami.

/Kazimiera Iłłakowiczówna/

Kazimiera Iłłakowiczówna Nie będzie nigdy żyło mi

[mala200333]

Kazimiera Iłłakowiczówna
Nie będzie nigdy żyło między nami:
ani nie wzrośnie, ani się nie złamie.
Kędyś wystrzeli ciepłem albo światłem,
ale nie będzie między nami kwiatem.

Nie będzie przenigdy łączyć nas ni dzielić,
ani zasmucać, ani też weselić...
Ani opuści nas - bo nie posiędzie!
I - prócz w tym wierszu - wcale go nie będzie.

Czarownica Kazimiera Iłłakowiczówna

[seremine]

Czarownica

Kazimiera Iłłakowiczówna

Mam mówiącego ptaka,
mam gadającą wodę,
mam starego czarodzieja
i dam ci go potrzymać za brodę;

mam węża, co się podnosi
na ogonie wśród kwiatów w trawie,
mam dwa uczone szerszenie,
które mi sypiają w rękawie.

Mam cudownego szpaka,
mam żabę i żuka, i jeża,
mam mądrą białą kawkę,
puszysty kłębuszek pierza:

przemówi do ciebie ptak mój,
gdy się najmniej będziesz spodziewał,
a smutny smok na podłodze
nogi będzie ci łzami oblewał.

Twój sen, najpierwszy na świecie,
u mnie ma swoją ojczyznę,
i u mnie mieszka radość,
którąś ty wygnał w obczyznę,

a jeśli do mnie przyjdziesz,
zbrojne zmyliwszy straże,
to własne twe śpiące serce
w pudełku ci małym pokażę.

Czarownica Kazimiera Iłłakowiczówna

[seremine]

Czarownica

Kazimiera Iłłakowiczówna

Mam mówiącego ptaka,
mam gadającą wodę,
mam starego czarodzieja
i dam ci go potrzymać za brodę;

mam węża, co się podnosi
na ogonie wśród kwiatów w trawie,
mam dwa uczone szerszenie,
które mi sypiają w rękawie.

Mam cudownego szpaka,
mam żabę i żuka, i jeża,
mam mądrą białą kawkę,
puszysty kłębuszek pierza:

przemówi do ciebie ptak mój,
gdy się najmniej będziesz spodziewał,
a smutny smok na podłodze
nogi będzie ci łzami oblewał.

Twój sen, najpierwszy na świecie,
u mnie ma swoją ojczyznę,
i u mnie mieszka radość,
którąś ty wygnał w obczyznę,

a jeśli do mnie przyjdziesz,
zbrojne zmyliwszy straże,
to własne twe śpiące serce
w pudełku ci małym pokażę.

[seremine]

Co się stać musi

Jeszcze się serce twe ku mnie nachyli,
jeszcze będziemy ze sobą mówili
o wielkim mieście leżącym na wodzie,
gdzie pełne kwiatów czarne płyną łodzie,
gdzie co wieczora słońce kryje głowę
za niewidzialne lasy koralowe,
gdzie, byle tylko trochę woda spadła,
morskie na światło wychodzą dziwadła.

Jeszcze będziemy w miesiącu jechali
przy czarnych wiosłach po szumiącej fali
gęstwią kanałów, pod zwodzone mosty,
gdzie się jak węże czają wodorosty,
i gdy nas pusta wesołość ogarnie,
liczyć będziemy gwiazdy i latarnie,
bo przy miesiącu i śród szybkiej jazdy
nikt nie rozpozna promyka od gwiazdy.

Jeszcze się we mnie miłość raz rozżarzy...
Milczeć będziemy czasem twarz przy twarzy
lub urywane prowadzić rozmowy,
trwożnie od siebie odchylając głowy
i bacząc pilnie, z tajnym tylko drżeniem,
by się wejrzenie nie zbiegło z wejrzeniem,
by z powitaniem albo też w podzięce
dłużej się czasem nie zetknęły ręce.

Jeszcze się płomień rozpali ostatni.
Schwytani razem do śmiertelnej matni,
złączeni - potem oddarci od siebie,
w najgłębszym piekle, to w najwyższym niebie,
miotani uczuć przeciwnych tysiącem,
rażeni chłodem, paleni gorącem
będziemy, nawet w najszczytniejszej chwili,
jak potępieńcy do siebie tęsknili,
na jednym stosie do krzyża przybici,
wiecznie pragnący i nigdy nie syci!

[seremine]

Czerwona róża
Kazimiera Iłłakowiczówna

Nie wiemy — jak przemówić, spotkać się nie umiemy...

O różo, różo czerwona, powiedz ukochanemu,

żeś mię widziała tutaj od płaczu pobielałą,

że życie — bardzo krótkie, niewiele go postało,

że w nocy anioł mię budzi, jego imieniem wzywa...

O różo, różo czerwona, powiedz mu — niech przybywa!

[seremine]

Sam na sam
Kazimiera Iłłakowiczówna
Obejmij mnie, pokochaj... Jesteśmy sami, sami...
...Wicher przebiega po włosach, wicher potrząsa oknami...
Ręce mam zimne, przybiegłam — jak liść — z pustego ogrodu
do ciebie, do oczu twoich o barwie ciemnego miodu.

Aż tutaj wieją wichury twardo splecione warkocze...
...Zamknij okno... Skończone zaklęcia i czary smocze:
smok mój ułoży się kołem w dziwaczne snu arabeski,
będzie różowy jak muszla lub — jeśli każesz — niebieski,

w ogromne, płetwiaste łapy jak w wieka zamknie pogrzebne
wszystko, co obok istnieje dalekie i niepotrzebne,
wszystko, co dzwoni i szczęka, gwiżdże i brzęczy łańcuchem,
wszystko, co nie jest liściem zziębniętym i wiatru podmuchem.

Chcę, abyś zginął przeze mnie Kazimiera Iłłakowicz

[seremine]

Chcę, abyś zginął przeze mnie
Kazimiera Iłłakowiczówna

Chcę, abyś zginął przeze mnie, z mej ręki,

od mojej zatrutej strzały,

ażeby moje żałosne piosenki

nad tobą martwym płakały.



Chcę, byś umierał pobladły od męki

pod różą w ogrodzie mleczną,

ażeby struny u mojej luteńki

spłynęły twą krwią serdeczną.



Ach kiedyż zobaczę pod różą białą,

gdy rano w mym oknie stanę,

na wieki zimną twarz twoją zuchwałą

i usta, usta kochane!



Kiedyż, ach kiedyż niesforną twą głowę

dłoń moja na popiół zetrze!

Ach kiedyż skrzydła moje orłowe

wzbiją się wolne w powietrze!

[seremine]

Jesienny żart
Klon krwawy i żółta lipa
liście, listeczki sypią.
Zrzuca je ptak lecący,
strąca osa niechcący.
Wiatrowi na płacz się zbiera,
że liście się poniewiera;
chodzi dołem i górą
i zbiera je oburącz,
i płacze nad nimi deszczem,
po gałęziach je mokrych wiesza.
Nic z tego ... Oczywiście.
Potem mówią, że wiatr zrywa liście.

/Kazimiera Iłłakowiczówna/

Miłość Kazimiera Iłłakowiczówna

[seremine]

Miłość
Kazimiera Iłłakowiczówna
Była podobna do śmierci — w smaku słodka, żelazna w dotknięciu,
mówiła słowa wolniutkie w półśnie, w drapieżnym ziewnięciu,
była podobna do głębi przybrzeżnej w wartkim potoku,
miała oczy ciemnym mułem nabiegłe, miała włosy z wonnego mroku.
Trzymała mnie związaną za ręce, trzymała mnie przykutą za barki,
zgasiła wszystkie myśli półszeptem, jak struchlałe pod czaszką
ogarki
i złożyła mi głowę — ciężką jak ołowiu złom — na kolanie,
przysięgając, że nie pójdzie przenigdy, że od kolan już moich nie wstanie.

Błękitna chwila Kazimiera Iłłakowiczówna

[seremine]

Błękitna chwila
Kazimiera Iłłakowiczówna

Zniknie nad brzegiem, ujdzie za skały

Żagiel, w błękicie jak skrzydło — biały

na rozpalonym zboczu rozścielę

wiatr przedwieczorny pachnące ziele,

niską buczyną, ostrym jałowcem

wstrząśnie nad dzikim, górskim manowcem.



Dom jest daleko, świat jest daleko,

Za zapomnienia górą i rzeką:

nic nam nie grozi, nikt o nas nie wie:

ptak w migdałowym ukryty drzewie

potrząsa skrzydłem i gwiżdże z cicha ,

Zdeptany piołun wonią oddycha.



Połóż mi rękę pod senną głowę.

Wczoraj — zginęło, dzisiaj — jest nowe,

jutro — pod żaglem białym na głębi.

Jesteśmy wolni, jesteśmy sami

śród ziół pachnących, pod błękitami.



Koniki polne w kamieniach dzwonią,

Serce zamiera, jak ptak pod dłonią,

Czas coraz pustą napełnia czaszę...

Wczoraj — zginęło, dzisiaj jest nasze,

a jutra nie chcę widzieć za mgłami

oczy, zamknięte pocałunkami.

[jutta_t]

Piekne wiersze

[black_jotka]

Kazimiera Iłłakowiczówna

Nie mogę pisać wierszy,
bo nie mam słów.
Cisną się żale najszczersze
na usta znów.
Cisną się, piętrzą miłości
najczerwieńsze, najtęższe wina.
Najlżej by było, najprościej,
żagle rozwinąć
i pod chmurami gnać z prądem,
co ziemię żłobi...
A ja dokoła spoglądam,
patrzę po sobie;
majaczą mi się oczy szydercze
i uśmiech, co schodzi w grób...
I nie mogę pisać wierszy,
bo nie mam słów.

Rzeka Ciemną klamrą, mostem, spięta rzeka ...

[mala200333]

Rzeka

Ciemną klamrą, mostem, spięta rzeka
od kamiennych brzegów ziarnek żwiru żebrze;
czepia się i zapomina, czego chciała,
i dźwiękając łzami, w świetle cała
bieży dalej, gubiąc łzy w miesięcznym srebrze.

[dunant]

Wędrujący dzwon JOHANN WOLFGANG
Był sobie wisus, mały smark,
co w święta, przez swawole
nie do kościoła, ale rad
biegł na wagary w pole.
Powiada matka: "Słyszysz ton?
To - rozkaz... Radzęć szczerze:
pójdź sam, inaczej - ruszy dzwon
za tobą i - zabierze!"
Pomyślał chłopak patrząc wzwyż:
"Przecież on - tam, wśród belek!"
A potem - w pole prędko hyc,
choć winien być w kościele.
Nie dźwięczy głos, nie woła już...
"Kto by tam matce wierzył!"
Ale - o zgrozo! - polem tuż
dzwon kaczym chodem bieży.
W bok balansuje, w tył i w przód;
nieszczęsny urwis w strachu
jak strzała mknie na przełaj, w bród,
byle go dzwon nie nakrył.
W wyścigu przecież górą był,
bo lotem błyskawicy
przeciąwszy pole - resztką sił
znalazł się wśród kaplicy.
I odtąd niedziel smyk i świąt
pilnuje, pomny iście,
że lepiej, by nań wołał dzwon,
niż prosił osobiście.
tłum. Kazimiera Iłłakowiczówna

...Cinque - Anna Achmatowa ....

[mala200333]

Cinque
Anna Achmatowa

Sam wiesz przecież, że nie będę sławić

Dnia spotkania, gorzkiego żałobnie.

Co ci mam na pamiątkę zostawić?

Może cień mój? A po cóż cień tobie?

Dedykację spalonej dramy?

Nawet popiół z niej się nie ostał.

Albo może ten, co wyszedł z ramy,

Noworoczny okrutny portret?

Albo ledwie, ledwie dosłyszalne

Podzwanianie węgli w okna smudze?

Albo słowa niedopowiedziane

Przez znajomych o miłości cudzej.

Przełożyła
Eugenia Siemaszkiewicz

Wyszłam żegnać go do....- Anna Achmatowa ....

[mala200333]

Wyszłam żegnać go do przedpokoju...

Wyszłam żegnac go do przedpokoju,
W złotym kurzu postałam chwilę.
Na dzwonnicy cerkiewki spokojnie,
Uroczyście dzwony dzwoniły.

Porzucona!... Jakie śmieszne słowo -
Jakbym była kwiatem albo chustką...
Ale oczy patrzą już surowo
W pociemniałe, ogromne lustro.



tł. Eugenia Siemaszkiewicz

Widzę, widzę łuk miesiąca....- Anna Achmatowa ..

[mala200333]

Widzę, widzę łuk miesiąca...


Widzę, widzę łuk miesiąca

Przez listowie gęstych rokit,

Słyszę, słyszę stuk tętniący

Nie podkutych dźwięcznych kopyt.



Ach, i ciebie sen nie morzy,

Przez rok mnie nie zapomniałeś,

Przyzwyczaić się nie możesz,

Żeby łóżko pustką wiało?



Czy nie z tobą dyskurs toczę

W chciwych ptaków ostrym tonie,

Czyż nie w twoje patrzę oczy

Z czystych, zmatowiałych stronic?



Czemu się, jak rabuś, znowu

Skradasz, krążysz niedaleko?

Czy pamiętasz tę umowę:

Na mnie żywą ciągle czekać?



Już zasypiam. W duszne ciemnie

Księżyc rzucił ostrze swoje.

Znowu stukot. Ach, to we mnie

Bije ciepłe serce moje.



1914

Achmatowa

[rawik-is-me]

Węglem zaznaczył na lewym boku...




Węglem zaznaczył na lewym boku

Miejsce, gdzie strzelać trzeba,

Żeby wypuścić moją tęsknotę

Jak ptaka w pustą noc nieba.



Nie drgnie twa ręka, miły, wiem o tym,

Krótkiej się męki spodziewam.

Wyleci ptakiem moja tęsknota,

Znów na gałązce zaśpiewa.



By ten, co spokój ma w swoim domu,

Przez okno się lekko wychylił:

"Słów nie rozumiem, lecz głos znajomy" -

I wzrok opuścił w tej chwili.





31 stycznia 1914

Petersburg

Tyle próśb zawsze ma ukochana ...Anna Achmatowa

[rawik-is-me]

Tyle próśb zawsze ma ukochana
Anna Achmatowa

Tyle próśb zawsze ma ukochana,

Porzucona próśb żadnych nie miewa...

Jak to dobrze, że dzisiaj od rana

Lekkim lodem mróz rzekę odziewa.



Oto wstąpię — dopomóż mi, Chryste! —

Na pokrowiec ten kruchy ogromnie,

A ty moje przechować chciej listy,

By nas mogli rozsądzić potomni,



By jaśniejszy i bardziej wspaniały

Blask otoczył w ich oczach twą postać.

Czyliż mogą w biografii twej chwały

Jakiekolwiek bądź braki pozostać?



Nazbyt słodkie doczesne napoje,

Nazbyt gęste miłosne są sieci...

Niechże kiedyś z imieniem tem mojem

W podręcznikach spotkają się dzieci.



I tak smutną opowieść czytając,

Niech uśmiechną się chytrze i łzawo.

Mnie miłości i szczęścia nie dając,

Nagródź w zamian choć gorzką tą sławą.

Przełożył
Leonard Podhorski-Okołów

Anna Achmatowa Wieczorem

[seremine]

Anna Achmatowa

Wieczorem


Muzyka brzmiała w tym ogrodzie

Boleścią tak niewysłowioną.

I morza ostry zapach wionął

Od ostryg na półmisku w lodzie.



Rzekł: "Jestem zawsze wierny tobie!"

I lekko dotknął mej sukienki.

Jak te dotknięcia jego ręki

Są do uścisków niepodobne.



Tak ptaki głaszcze się lub koty,

Tak patrzy się na woltyżerki.

I drwiące świecą się iskierki

Pod rzęs osłoną jasnozlotych.



A rozpaczliwych skrzypiec głosy

Dochodzą poprzez dym rozwiany:

"Błogosławże szczęśliwe losy

Za pierwsze sam na sam z kochanym."



1913, marzec.

Anna Achmatowa Wszetecznice z nas i pijacy...

[seremine]

Anna Achmatowa

Wszetecznice z nas i pijacy...




Wszetecznice z nas i pijacy,
Niewesoło czas tu spędzamy.
A na ścianach kwiaty i ptaki
Tęsknią za obłokami.

Czarną fajkę pociągasz smutnie,
Dziwnie dymek wije się nad nią.
Dziś włożyłam najwęższą suknię,
Aby smuklej wyglądać i ładniej.

Okna są zabite na dobre:
Czy tam mróz, czy burza, czy słota?
Twoje oczy są tak podobne
Do oczu ostrożnego kota.

O, jak serce moje zamiera!
Czyżby życie ze mnie uciekło?
A tę, która tańczy teraz
Niewątpliwie pochłonie piekło.



przekład Zbigniew Dmitroca

[seremine]

Anna Achmatowa

Wszystko zrabowane, zaprzedane...


Wszystko zrabowane, zaprzedane

Skrzydło czarnej śmierci powiało,

Wszystko glodną tęsknotą zżerane -

Więc dlaczego tak nam pojaśniało?



W dzień powiewy wieją wiśniowe

Z niezwykłego lasu pod miastem,

Nocą gwiazdozbiory błyszczą nowe

W głębi niebios lipcowych, jasnych.



I ta dziwność zbliża się do domów,

Choć są nędzne i rozwalone -

To nie znane nikomu, nikomu,

Lecz od dawna przez nas upragnione.



1921