Radosna wytwórczość na lekcjach ZPT ;))

nie wierze!
a pudelka z pocztowek? nikt tego nie robil?
chodzilo o to by z 12 (chyba) pocztowek, waty oraz nitki zwanej mulina zrobic
pudelko do wkladanie i wyjmowania roznych rzeczy. Dostalem pale, gdyz sie
sprzeczalem po jaka cholere jest ta wata w sciankach .

Ja pamietam takie:
-fartuch (chyba kucharski)
-deseczka z papierem ściernym do ostrzenia ołówków
-taka podpórka do książek na półce

Tą podpórkę robiliśmy tak jakoś w 5. czy 6. klasie. Była to męska praca,
polegająca na zmaganiu się z blachą przy pomocy pilnika, młotka i piły, a mimo
to zajęcia były koedukacyjne. Nauczyciel miał z reguły lepsze zajęcie niż
ciągłe patrzenie nam na ręce, więc właściwie cały czas się obijaliśmy.
Pamiętam, że na tych dwóch ostatnich godzinach w piątek odchodziło straszne
flirtowanie :). Właściwie całe zajęcia spedzało się w grupce damsko-meskiej,
starając się zaimponować pewnej lasce i za wszelką cenę nie dać tego po sobie
poznać. To był jedyny w moim życiu moment, kiedy to żałowałem, iż następnym
dniem jest sobota.

U mnie też tradycyjnie:
- pudełka z pocztówek
- skrobaczki do ryb z deski i kapsli
- drabinka do kwiatków
- wazony z butelek po śmietanie obklejane plasteliną, później w plastelinę
wtykało się bodajże ziarnka fasoli

Poza tym kiedyś na ZPT robilismy kapcie jako prezent na Dzień Matki. Polegało
to na tym, że z kartonu trzeba było wyciąć odrysowaną stopę, a później połączyć
to wszystko klejem z czymś wełnopodobnym. To był dół kapcia. Żeby się
cholerstwo na nodze trzymało trzeba było z bodajże wiskozy uciąć kilkanaście
nitek i powiązać supłami. Jako że to miały być kapcie dla mamy trzeba je było
przyozdobić, więc musieliśmy jeszcze przyklejać na to kwiatki z krepiny. Jak
moja matka to zobaczyła była co najmniej lekko zdziwiona, ale dzielnie
założyła ;)

Jeszcze jedno mi się przypomniało. Kiedyś (pod koniec podstawówki) pani od ZPT
stwierdziła, że będziemy robić znicze nagrobne. To było jakoś przed 1
listopada. Składały się one ze starych świeczek, które trzeba było w szkole
ugotować. Potem roztopione świeczki trzeba było wlewać do pudełek po serku
homogenizowanym. Na tym wyrób zniczy się zakończył, bo jakoś pudełka się
potopiły...

Ja pamiętam traktorek ze szpulki po nitce, gumki, pudełek po zapałkach i czegoś
tam jeszcze. Nasza Pani ściągała pomysły od Adasia Słodowego. Był
jeszcze "elektroniczny mózg", deska do krojenia i klejenie modeli z plastiku.
Najzabawniejsze jest to że do wykonania drewnianych deseczek pani wydawała
brzeszczoty do metalu i to takie pamiętające pewnie powojenna młodzież. Jedno
ciecie to dwie godziny lekcyjne więc deseczki z początkowo bajecznych w.g
projektu kształtów przybierały najprymitywniejsze formy.

Mojej mamy to nic nie przebije. Jek chodziła do liceum(lata 60.) też miała ZPT,
na których musiała znać budowę magnetofonu szpulowego. Nauczyciel wziął ją do
odpowiedzi i pyta się jek jest zbudowany ten magnetofon. No to mojamama
odpowiada. Po czym zadał jej pytanie typu:"a co należy zrobić jak zepsuje się
coś tam". Moja mama po chwili namysłu odpowiedziała:"Ponieważ nie znam się na
naprawie to poproszę kolegę, który będzie umiał to zrobić":)))))))))
Ze swoich ZPT pamiętam, że kidyś w VI klasie trzeba było zrobić kwietnik z
listewek i sznurka(taki podwieszany). U mnie w domu wszyscy mieli gdzieś ZPT i
nikomu nie chciało się myśleć o listewkach i tym podobnych gównach. Na dzień
przed przypomnbiałem sobie, że mój kolega z VIII klasy robił wcześniej
dokładnie taki sam kwietnik. Pozczyłem go od niego i zaniosłem na zajęcia.
Babie sciemniłem, że myślałem, że to jest praca domowa. Dostałem 5+:))) A
kolega wcześniej dostał za to samo 6-.
Najbardziej przerażała mnie VIII klasa bo miała być elektronika, ale pani się
odwidziało i każdy mógł robić co chciał. Ja wybrałem robote z tekturą z dwóch
powodów: łatwo było w niej cokolwiek robić, a ponadto była łatwodostępna. Jakoś
nigdy nie miałem głowy do latania z listewkami czy innymi gównami typu blacha.
Zawsze na dzień przed ZPT była wielka improwizacja w dziedzinie zdobywania
materiału, no bo skąd normalny człowiek miał wytzrasnąć kawałek blachy czy
sklejki. Niemniej sposób zdobycia tej drugiej okazał się bardzo prosty-
niewyczerpalnym żródłem były skrzynki po owocach:)))
Pamiętam jak trzeba było coś samemu zaprojektować. No to wziąłem tetkturę
oczywiście jako materiał. Mo projekt polegał na tym, że wziąłem taki fajny
kalendarz ścienny, rozbebeszyłem go. Odrysowałem wszystko na tekturze, pszedłem
do szkoły, wyciąłem, skleiłem i dostałem 5 lub 6:))
Ale tzreba przyznać, że umiejętność przyszywanie guzików przdała mi się
wielokrotnie. ZPT-ech to były czasy, ale w liceum nie miałem ZPT-CAŁE
SZCZĘSICE.przdr:)

a i jeszcze. Kostka introligatorska. W siodmej klasie (tak mi sie wydaje) z
drewna, w nastepnej z starej szczoteczki do zebow. Po cholere to komu??? Ta
drewniana dalem mamie na prezent, jako breloczek do kluczy, udawala zachwyt,
ale raczej nie nosila.

Ostrzawka to grafitu olowka. Deseczka z naklejonym papierem sciernym. Dostalem
pale, bo sie wyklocalem o ozdobne szczeliny za uchwytem. Po cholere to komu?

Swiecznik z blachy. Pocialem sobie reke i juz mi wiecej nie pozwolono dotykac
puszki po groszku konserwowym.

oraz niezapomniane pismo techniczne!!! Jako ze nigdy nie bylem mistrzem
kaligrafii, mialem z tym problemy. Oj, cierpialem, wypelniajac kratki w bloku
milimetrowym :(

Na szczescie, w podstawowce mialem "technike z elementami informatyki", ktore
to elementy informatyki polegaly na probach uzytkowania mikrokomputera
domowego "elwro junior 9000" wyprodukowanego przez wroclawskie zaklady Mera-
Elzab. Jako posiadacz niezwyklego jak na owe czasy urzadzenia ZX SPECTRUM +,
podstawowe komendy jezyka programowania BASIC mialem opanowane. Zatem
przeslizgiwalem sie z klasy do klasy :)

Chodziłam do małej podstawówki, gdzie nie było warunónków do szaleńst
technicznych i kulinarnych.Mimo to one się odbywały! Piekliśmy ciasta w
osobiscie przyniesionych prodiżach i robiliśy placki na przytarganych kuchekach
turystycznych. Ponadto robiliśmy:
-karmniki (tatuś zrobił mi wszystko, musiłam tylko zbić elementy gwoździkiem)
-kanapki (każdej wiosn, standardowo z jajkiem)
-plansze z pismem technicznym (koszmar)
-maskotki z wykrojów.Zrobiłam pluszowego psa i przyszyłam mu odwrotnie
głowę .Psa dostała moja siostra i do dziś piesek gdzieś leży w domu (a wygląda
jak kaleka)
-kurczaki z pomponów
-pudełka z kartek pocztowych (całkiem sensowne)
-świniki ernestynki z gałganków i starych pończoch
-wazoniki z masy solnej
-ozdoby z gipsu

Ale się człowiek namęczył!
Nie szyliśmy!Do dziś nie umiem przyszyć ładnie guzika!

oprocz juz tu wyzej wymienionych pewrypetii z szyciem,gotowaniem i skrobaczka do
ryb, najlepiej pamietam

-bizuterie z plastikowych,pomaranczowych sloiczkow po lekach, nasza pani
twierdzila,ze tak uzyskana bizuteria jest nawet ladniejsza niz bursztyny i
mielismy nia obadrowywac wszystkich i na kazda okazje...do dzis mam blizne na
palcu, plastik gleboko sie wtapia w cialo;)

- obrazki wypalane na kawalkach drewna rozgrzanym nad palnikiem gwozdziem lub
drutem.potem sie to lakierowalo.potem przynosilo sie to cos do domu.moj ojciec
wyniosl to cudo juz po kilku dniach dyplomatycznie twierdzac,ze woli miec na
dzialce,bo tam latwiej mu kontemplowac,szczegolnie,ze mina wypalonego zwierzecia
tak wiele mowi...zwierze bylo takie bardziej uogolnione-cos pomiedzy
jelonkiem,duzym psem,a wielorybem-mniej wiecej..przyozdobilo drzwi skladziku z
narzedziami,jak sie okazalo;)

-myjki ze starych rajstop.obrzydlistwo.cielo sie rajstopy na dlugie paski,a potem
grubym szydelkiem-zrobionym zreszta z wygietej nad ogniem szczoteczki do zebow-
przerabialo sie te farfocle na myjki,kapcie ,rekawice i cos tam jeszcze..

-swieczniki i inne cuda z korzeni. chlopcy robili jakies stoleczki z pienkow,a my
przedmioty tzw.domowego uzytku, ktore eufemistycznie nazywano dekoracyjnymi;)

-koszmarne abazury smarowane olejem lnianym.najpierw zrszta trzeba bylo z drutu
te szkielety robic..
- jakies plataniny ze sznurka do snopowiazalek

zeby bylo zabawniej jedyna naprawde fajna rzecz- mianowicie kalejdoskop-
wykonalismy na lekcjach...fizyki. po wielu latach wykorzystujac tamten jako wzor,
zrobilam nastepny i calkiem niedawno-znowu.

U mnie pan od techniki byl fascynatem wschodnich technologii.
Nie masz olowka B6 - kup u Rosjan!
Nie masz pilki do drewna - kup u Rosjan!
Nie masz drewnianej linijki na 30 cm - Rosjanie maja z 500!
Siakies gotowanie - mama nie dala garnkow - kup u Rosjan!
Katomierz zbyt katowy - Rosjanie maja gitesowe!
Itd itp.
Pamietam tez w podstawowce mielismy lekcje ZPT polegajace na sklejaniu modeli
(ktorych Rosjanie mieli na kopy). Jaki modelarz skleil cokolwiek w 45
minut??????

PS.
Moj pan od ZPT nazywal sie Broda - jego syn robi (robil) rozne cuda
przedstawiajac politykow w TV (bywal kiedys u Jagielskiego)

O kurcze przypomniał mi się jeszcze "ekslibrys" czyli pieczątka do stęplowania
swojego księgozbioru. Na kawałku drewna niała być guma z wyrytym dłutkiem,
żyletką i innymi wynalazkami logo. Zamiast gumy niestety miałem PCV więc
wyryłem tylko dziurę, która imitowała radziecki sputnik :)

O jeszcze jedno. Najłatwiejsze. Szlifowanie kawałka szkła przy użyciu płytki
chodnikowej do pełnego zmatowienia. Nasza pani to miała pomysły.

Majonez,który się lał ciurkiem.

Najlepiej pamiętam taką lekcję ZPT:

Dawno, dawno temu, 7. klasie podstawowki uczyła nas pani, która nazywała sie
Depta. :)

Pani Depta była opiekunką sklepiku szkolnego i wsławiła się m. in. wywieszaniem
na sklepiku wywieszki: "Interweryzacja".

Pewnego dnia, korzystając z dwóch lekcji ZPT, pani Depta zabrała naszą damską
grupę do hurtowni po zaopatrzenie sklepiku. Miała tego gorzko pożałować...

Najpierw ładowałyśmy paczki z jakimiś paskudnymi plastikowymi okładkami na
zeszyty, z magazynu do żuka. Potem pani z kierowcą wsiadła do szoferki a grupie
kazała siedzieć z tymi okładkami na pace furgonetki. Nie był to dobry pomysł.
Pani Depta później mówiła, że na drugi dzień po drodze do szkoły zbierała
okładki z ulicy...

Nie to jednak było najgorsze. Pod szkołą odbył sie rozładunek nieco
uszczerbionego towaru i... klasa nie wróciła do klasy. Pani Depta znajdowała
się zaabsorbowana w sklepiku, tymczasem nam tak się spodobała jazda żukiem, że
postanowiłyśmy nie puścić pana kierowcy z powrotem samego. Pamiętam, że co
bardziej przedsiębiorcze koleżanki zaczęły go podrywać we własciwy
siódmoklasistkom mało subtelny sposób. Pan kierowca usiłował się nieznacznie
wycofać z podwórka szkolnego, ale grupa dziewcząt wciąż biegła za nim,
czepiając się furgonetki. Pamiętam wskakiwanie w biegu na pakę jak popadło, a
wyżej wspomnianym przedsiębiorczym koleżankom udało się nawet dostać do kabiny
kierowcy...

Na to wszystko wybiegła ze szkoły pani Depta: ujrzała swoją klasę oddalającą
sie żukiem w siną dal. Doszło do tego, że teraz to ona musiała puścić się
biegiem za autem... Udało się jej zmusić kierowcę do zatrzymania i powyciągać
nas z furgonetki. Szczególnie gwałtownie powyciągała z szoferki koleżanki
przedsiębiorcze.

Skończyło się na obniżeniu ocen z zachowania i histerycznym kazaniu na temat
moralności u młodych panienek. Co by się stało, gdyby nas nie dogoniła? Nie
przypuszczam, żeby doszło do którejś z rzeczy, jakich się obawiała. Jeżeli już
ktoś miał nastawać na czyjąś cześć, to... nas było kilkanaście, a biedny
kierowca jeden... molestowanie przez bandę nastolatek...

OOOOOj! Cudny temat! Gratuluję pomysłu :-)
W podstawówce (przełom lat 70 i 80) standard, czyli podział na grupy wg płci,
czyli dziewczynki szyją i gotują a chłopcy wiercą, skrobią i przycinają. My,
najpierw musiałyśmy sobie uszyć fartuszek, a ponieważ wtedy brakowało
wszystkiego, również materiału na fartuszki, mama podarowała mi taki jaki
miała: bardzo cienki w paskudne kwiatki... Fartuszek wyszedł mi jakiś taki
malutki (chociaż nigdy nie byłam duża :-)) i przezroczysty a to szycie....
brrr.... Pamiętam też robienie na drutach nigdy nie kończących się szalików bo
do zakończenia jakoś nigdy nie dotarliśmy. Ponieważ w sklepach nie było również
włóczki, pochodziła ona najczęściej z tego, co udało nam się spruć :-) Później
zaczęło się gotowanie. Pamiętam, że hitem było ciasto, dokładnie to pamiętam:
biszkopt (który nie jest chyba w ogóle najłatwiejszy do upieczenia, nie mam
pojecia, czemu nauczycielka wybrała akurat to ciasto?) do którego udało nam się
nawet przynieść wszystkie składniki (bo normą było, że któraś o czymś
zapominała, albo nie było jej tego dnia w szkole) ale za to, zupełnie
zapomniałyśmy, że aby upiec każde ciasto potrzebna jest jeszcze forma. Czas
naglił, w szkole blaszki do ciasta nie było, postanowiłyśmy, wspólnie z Panią
użyć do tego celu dużego, emaliowanego garnka. Efekt łatwo przewidzieć: ciasto
klapnęło, przywarło do dna i było niejadalne - chociaż nasi wiecznie
wygłodniali koledzy pożarli je oczywiście.
Pamiętam, że któregoś dnia Pani wymyśliła, że będziemy szyć laleczki, takie
potworki do ozdoby (!?) naszych mieszkań. Takie cudo, które składało się z: 1.
butelki, 2. starej rajstopy, 3. waty, 4. ścinków różnych szmatek - no to
wyobrażacie sobie jakie cudo wyszło, zwłasza tym pozbawionym zdolności
manualnych i cierpliwości do dziubania, ofiarom programu szkolnego...
A swoją drogą, jak sądzicie, czy istniał w ogóle jakiś program, jakieś
konspekty do tych lekcji??? Bo mam wrażenie, że to były tylko jakie zupełnie
ramowe ustalenia a reszta to już zupełna samowolka zależna od wyobraźni lub jej
braku (jak wskazują na to przytoczone tu niektóre przykłady) u nauczyciela. W
szkole średniej, zaczęła się moja męka... Pani od ZPT przeistoczonego w WT
ubrana, bez względu na porę roku w wełnianą sukienkę (zastanawiałyśmy się z
koleżankami, czy sama wszystkie wydziergała, a ponieważ wyglądało na to, że
pracuje już wiele lat, spekulowałyśmy, że ma ich niezliczone pokłady i za karę
będzie musiała chodzić w nich do końca życia...) zaskoczyła nas: zero
gotowania, zero szycia - tylko i wyłącznie rysunek techniczny!!! Póki chodziło
o pismo techniczne to spoko, dawałam sobie radę, mam jakieś uzdolnienia
manualne i lubię dłubactwo (chociaż nie widzę sensownego zastosowania!!!) ale
gdy przyszło do rzutów przestrzennych to okazało się, że jeśli chodzi o mnie,
to całkowita klęska: ponieważ człowiek uczy się całe życie, to dowiedziałam
się, że całkowicie i zupełnie jestem pozbawiona wyobraźni przestrzennej :-(
Wyobraźcie sobie moje męki: żebym nie wiem, jak bardzo się starała, te
makabryczne przedmioty, które pani losowała co lekcja ze swojej magicznej
skrzynki i dawała nam do rysowania NIGDY nie zostały przeze mnie narysowane
poprawnie!!!! Zawsze czegoś brakowało!!! A ja pełna przekonania, że tym razem
na pewno jest ok wykłócałam się o moje rysunki na każdej lekcji. Po jakimś
czasie, i ja i pani prof poddałyśmy się, przyjmująć do wiadomości tą smutną dla
mnie prawdę, że ja po prostu mam jakiś defekt w mózgu, który nie pozwala na
poprawne odwzorowanie wyobrażonego przekroju tych jakiś dziwnych przedmiotów
wyglądających jak pokrojony na kawałki kombajn bizon. Dodam, że o ile mnie to
napawało wiecznym smutnym zadziwieniem o tyle panią prof rezygnacją
zdecydowanie połączoną z odrazą. Przestała wołać mnie do tablicy w celu
sporządzenia rysunku na ocenę a z klasówkami, bo i takie były, radziłam sobie
przy pomocy koleżanki, która była bardzo dobra z rysunku i po narysowaniu
swojego zdążyła jeszcze nasmarować coś mojego,tak średnio mniej więcej na 3 :-(
Do dziś nie wiem po co cała ta męka (poza, oczywiście, dowiedzeniem się czegoś
o sobie...) bo jestem zdecydowaną humanistką z wahnięciem w stronę społeczną,
skończyłam zatem studia na Uniwersytecie (socjologię), zawodowo zajmuję się
organizacją i prowadzeniem szkoleń. Jeśli zdarza mi się przygotowywać jakieś
materiały szkoleniowe lub prezentacje (a jest to dość często) to wyłącznie w
PP :-)
No ale wtedy, kiedy się uczyłam, komputery były tylko gigantycznymi maszynami
do obliczeń albo zabawkami (ZX Spectrum) i nikomu nie śniło się widocznie, że
zstąpią pod strzechy zagranicznych koncernów, bo i o koncernach się nikomu w
Polsce nie śniło ;-)
Pozdrawiam ;-)