Kolejki grochowskiej koleje

andrzej_b2 Ciuchcią do Otwocka 18.10.05, 08:54

Losy wojenne rozrzuciły moją rodzinę po świecie. Ja z rodzicami zamieszkałem na
Grochowie a najbliżej nas, bo w Otwocku znalazła lokum moja ciotka. Od czasu do
czasu utrzymywaliśmy z nią kontakt dzięki kolei elektrycznej lub kolejce
wąskotorowej Jabłonna – Karczew, tzw. ciuchci. Z usług tej pierwszej
korzystaliśmy głównie zimą, ale w ciepłe dni tylko z ciuchci. Żeby wybrać się
do Otwocka koleją elektryczną należało pojechać na Dw. Wschodni, następna
stacja bowiem była dopiero w Wawrze. Z Grochowa do Wawra wprawdzie było bliżej
i po drodze, ale tu nie funkcjonowała komunikacja miejska, więc opcja stawała
się nierealna już na wstępie. W letnie dni najwygodniej było dojechać kilka
przystanków tramwajowych do stacji kolejki wąskotorowej >Grochów< (przy
Wiatracznej) i tu wariantem tańszym udać się w podróż. Cechą kolejki była jej
punktualność wadą, że jechała wolno, objeżdżając wiele osad i przysiółków na
trasie Grochów Otwock, ale o to nikt wtedy nie dbał, czas miał inna miarę. Tory
kolejki wiodły wzdłuż ul. Grochowskiej, tu gdzie obecnie wyasfaltowana wstęga,
oddzielająca dwa pasma ruchu. Dla mnie taki wyjazd w niedzielny w ciepły
poranek miał niepowtarzalny urok. Rano matka i ja ponaglani przez ojca
szykowaliśmy się do wyjazdu. Prasowanie ubrania, szybkie zjedzenie śniadania i
jeszcze tylko spakowanie upieczonego w sobotę ciasta i schabu, a potem prawie
biegiem do tramwaju. Teraz już tylko ojciec niecierpliwie wyciągał z kamizelki
>marvina< na dewizce i za chwilę w obłoku pary oraz dymu, ze stukiem i sapaniem
podjeżdżał skład. Ojciec jak zawsze przezorny wybierał wagony tzw. pełne, tj.
zadaszone, gdyż letnie składy miały dołączane wagony bez dachów. Na stację
wagony przyjeżdżały już pełne pasażerów i tych lokalnych, jadących kilka stacji
i tych dalekobieżnych, udających się na niedzielny wyraj do Józefowa lub
Świdra. Tych pierwszych można było poznać po dość niechlujnym ubiorze i
znacznych rozmiarach bagaży, w skład których wchodziły jakieś kosze, wiadra i
toboły. Trzeba więc było wcisnąć się do wagonu i stanąć w pobliżu takich
podróżnych. Czas przejazdu z Grochowa do Otwocka trwał 2,5 godziny, więc gdy
już za Wawrem i Kaczym Dołem ci lokalni pasażerowie opuszczali wagony i robiło
się luźniej, można było wreszcie zająć siedząca miejsce. W kolejce panował
nastrój świąteczny, dominowały wesołe pokrzykiwania dzieci i śmiech młodych
ludzi, który jechali na spotkanie letniej przygody. Lubiłem gdy zajmowaliśmy
miejsca w ostatnim wagonie. Gdy już znudziło mi się siedzenie na twardej
drewnianej ławce, szliśmy z ojcem na koniec składu, by wpatrywać się w
uciekające tory. W Świdrze kolejka opróżniała się z warszawskich pasażerów i
zostawali tylko nieliczni. Tamci zabierali z sobą gwar i śmiech a my już
smutnym składem dojeżdżaliśmy do Otwocka.
Pozdrawiam:-)

andrzej_b2 Sprawa Margrafskiego 19.10.05, 12:01

To był policzek wymierzony caratowi przez polskich rewolucjonistów. Wyłącznie
gazety za kordonem o tym pisały, bowiem w Warszawie cenzura nakazała prasie
kompletne milczenie. Niedługo potem przyszła niepodległość i sprawa przesunęła
się na drugi plan, a w okresie serwilizmu wobec wielkiego brata, zeszła do
podziemia. Wątek, o którym chcę opowiedzieć wprawdzie nie wiążę się wprost z
tematem kolejki wąskotorowej Warszawa-Otwock lecz z koleją nadwiślańską,
równolegle (prawie) na tej trasie kursującą, ale myślę, że jest dobra okazja,
by niektórzy Czytelnicy nasi historię poznali.

Świder i Otwock w na przełomie XIX/XX w. były ulubionym miejscem letniego
pobytu żon, dzieci i kochanek carskich urzędników państwowych wysokiej rangi. W
stylu nazywanym dziś >świdermajer< stawiali tam dla nich drewniane wille, które
były przemieszaniem stylu dacz rosyjskich i zakopiańskiej wizji
architektonicznej Witkiewicza. Na cały sezon wakacyjny wywozili tu różne swe
Wiery Iwanowne i Duniasze, do których w soboty po pracy dojeżdżali z Warszawy
koleją. Wykorzystali tę okazję bojowcy z PPS-Frakcji Rewolucyjnej i właśnie w
Otwocku zaplanowali zamach na komendanta głównego policji w Królestwie Polskim
gen. Andrieja Margrafskiego, znienawidzonego prześladowcę działaczy
niepodległościowych. Zawsze po południu przyjeżdżał on w eskorcie żandarmów na
Dworzec Petersburski (Wileński), a stamtąd salonką wprost do Otwocka. Taki też
scenariusz miał się powtórzyć 2 sierpnia 1906 r. Po przybyciu na dworzec w
Otwocku nic jeszcze nie zapowiadało dramatycznego końca. Jak zawsze zostawił
osobistą obstawę, z nakazem powrotu do Warszawy a sam wyszedł na plac przed
stacją, gdzie w dorożce oczekiwała go żona, 6-letni syn i 3-letnia córka.
Wszyscy mieli udać się do odległej o około 1,5 km willi. W połowie drogi doszło
do zamachu, którego dokonała 10 osobowa grupa bojowców z Tomaszem Arciszewskim
na czele. Oddali oni kilka strzałów z bliskiej odległości, od których na
miejscu został zabity Margrafski i ciężko ranny jego syn, który zmarł po
przewiezieniu do szpitala. Zaalarmowane tym władze gubernialne w Warszawie
przysłały najbliższym pociągiem policję śledczą, prokuratorów i oddział
piechoty, w celu ujęcia sprawców zamachu. Pomimo energicznych poszukiwań nikogo
nie udało się aresztować. Zamachowcy znikli, uchodząc za kordon na lewych
papierach. Konspiracja była tak doskonała, że sprawa dopiero ujrzała światło
dzienne po 1918 r.:-)
Pozdrawiam

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

andrzej_b2 Ciuchcią do Otwocka 18.10.05, 08:54

Losy wojenne rozrzuciły moją rodzinę po świecie. Ja z rodzicami zamieszkałem na
Grochowie a najbliżej nas, bo w Otwocku znalazła lokum moja ciotka. Od czasu do
czasu utrzymywaliśmy z nią kontakt dzięki kolei elektrycznej lub kolejce
wąskotorowej Jabłonna – Karczew, tzw. ciuchci. Z usług tej pierwszej
korzystaliśmy głównie zimą, ale w ciepłe dni tylko z ciuchci. Żeby wybrać się
do Otwocka koleją elektryczną należało pojechać na Dw. Wschodni, następna
stacja bowiem była dopiero w Wawrze. Z Grochowa do Wawra wprawdzie było bliżej
i po drodze, ale tu nie funkcjonowała komunikacja miejska, więc opcja stawała
się nierealna już na wstępie. W letnie dni najwygodniej było dojechać kilka
przystanków tramwajowych do stacji kolejki wąskotorowej >Grochów< (przy
Wiatracznej) i tu wariantem tańszym udać się w podróż. Cechą kolejki była jej
punktualność wadą, że jechała wolno, objeżdżając wiele osad i przysiółków na
trasie Grochów Otwock, ale o to nikt wtedy nie dbał, czas miał inna miarę. Tory
kolejki wiodły wzdłuż ul. Grochowskiej, tu gdzie obecnie wyasfaltowana wstęga,
oddzielająca dwa pasma ruchu. Dla mnie taki wyjazd w niedzielny w ciepły
poranek miał niepowtarzalny urok. Rano matka i ja ponaglani przez ojca
szykowaliśmy się do wyjazdu. Prasowanie ubrania, szybkie zjedzenie śniadania i
jeszcze tylko spakowanie upieczonego w sobotę ciasta i schabu, a potem prawie
biegiem do tramwaju. Teraz już tylko ojciec niecierpliwie wyciągał z kamizelki
>marvina< na dewizce i za chwilę w obłoku pary oraz dymu, ze stukiem i sapaniem
podjeżdżał skład. Ojciec jak zawsze przezorny wybierał wagony tzw. pełne, tj.
zadaszone, gdyż letnie składy miały dołączane wagony bez dachów. Na stację
wagony przyjeżdżały już pełne pasażerów i tych lokalnych, jadących kilka stacji
i tych dalekobieżnych, udających się na niedzielny wyraj do Józefowa lub
Świdra. Tych pierwszych można było poznać po dość niechlujnym ubiorze i
znacznych rozmiarach bagaży, w skład których wchodziły jakieś kosze, wiadra i
toboły. Trzeba więc było wcisnąć się do wagonu i stanąć w pobliżu takich
podróżnych. Czas przejazdu z Grochowa do Otwocka trwał 2,5 godziny, więc gdy
już za Wawrem i Kaczym Dołem ci lokalni pasażerowie opuszczali wagony i robiło
się luźniej, można było wreszcie zająć siedząca miejsce. W kolejce panował
nastrój świąteczny, dominowały wesołe pokrzykiwania dzieci i śmiech młodych
ludzi, który jechali na spotkanie letniej przygody. Lubiłem gdy zajmowaliśmy
miejsca w ostatnim wagonie. Gdy już znudziło mi się siedzenie na twardej
drewnianej ławce, szliśmy z ojcem na koniec składu, by wpatrywać się w
uciekające tory. W Świdrze kolejka opróżniała się z warszawskich pasażerów i
zostawali tylko nieliczni. Tamci zabierali z sobą gwar i śmiech a my już
smutnym składem dojeżdżaliśmy do Otwocka.
Pozdrawiam:-)
- andrzej_b2 Sprawa Margrafskiego 19.10.05, 12:01
  
  To był policzek wymierzony caratowi przez polskich rewolucjonistów. Wyłącznie
  gazety za kordonem o tym pisały, bowiem w Warszawie cenzura nakazała prasie
  kompletne milczenie. Niedługo potem przyszła niepodległość i sprawa przesunęła
  się na drugi plan, a w okresie serwilizmu wobec wielkiego brata, zeszła do
  podziemia. Wątek, o którym chcę opowiedzieć wprawdzie nie wiążę się wprost z
  tematem kolejki wąskotorowej Warszawa-Otwock lecz z koleją nadwiślańską,
  równolegle (prawie) na tej trasie kursującą, ale myślę, że jest dobra okazja,
  by niektórzy Czytelnicy nasi historię poznali.
  
  Świder i Otwock w na przełomie XIX/XX w. były ulubionym miejscem letniego
  pobytu żon, dzieci i kochanek carskich urzędników państwowych wysokiej rangi. W
  stylu nazywanym dziś >świdermajer< stawiali tam dla nich drewniane wille, które
  były przemieszaniem stylu dacz rosyjskich i zakopiańskiej wizji
  architektonicznej Witkiewicza. Na cały sezon wakacyjny wywozili tu różne swe
  Wiery Iwanowne i Duniasze, do których w soboty po pracy dojeżdżali z Warszawy
  koleją. Wykorzystali tę okazję bojowcy z PPS-Frakcji Rewolucyjnej i właśnie w
  Otwocku zaplanowali zamach na komendanta głównego policji w Królestwie Polskim
  gen. Andrieja Margrafskiego, znienawidzonego prześladowcę działaczy
  niepodległościowych. Zawsze po południu przyjeżdżał on w eskorcie żandarmów na
  Dworzec Petersburski (Wileński), a stamtąd salonką wprost do Otwocka. Taki też
  scenariusz miał się powtórzyć 2 sierpnia 1906 r. Po przybyciu na dworzec w
  Otwocku nic jeszcze nie zapowiadało dramatycznego końca. Jak zawsze zostawił
  osobistą obstawę, z nakazem powrotu do Warszawy a sam wyszedł na plac przed
  stacją, gdzie w dorożce oczekiwała go żona, 6-letni syn i 3-letnia córka.
  Wszyscy mieli udać się do odległej o około 1,5 km willi. W połowie drogi doszło
  do zamachu, którego dokonała 10 osobowa grupa bojowców z Tomaszem Arciszewskim
  na czele. Oddali oni kilka strzałów z bliskiej odległości, od których na
  miejscu został zabity Margrafski i ciężko ranny jego syn, który zmarł po
  przewiezieniu do szpitala. Zaalarmowane tym władze gubernialne w Warszawie
  przysłały najbliższym pociągiem policję śledczą, prokuratorów i oddział
  piechoty, w celu ujęcia sprawców zamachu. Pomimo energicznych poszukiwań nikogo
  nie udało się aresztować. Zamachowcy znikli, uchodząc za kordon na lewych
  papierach. Konspiracja była tak doskonała, że sprawa dopiero ujrzała światło
  dzienne po 1918 r.:-)
  Pozdrawiam

Najnowsze z forum Praga Południe

Zaloguj się