tomek.250
25.04.21, 07:36
Po latach przyszedł SMS od Wasyla nie na mój, ale na mamy numer, z pytaniem „czy żyjecie tam jeszcze?”. Nawet mi się nie chce odpisywać. Będzie chciał odnowić znajomość to zachowując odrobinę powagi zwyczajnie zadzwoni.
W sumie to nawet nie jestem pewien czy mama mu nie odpisała, bo jakieś tam przypadkowe wystukane litery w "roboczych" widziałem zanim skasowałem. Ale chyba wysłane przez mamę jednak nie zostało.
Numeru już w książce nie ma więc nawet się imię nie wyświetliło, ale w pamięci jeszcze pozostał. Końcówka 704. Całego publicznie przecież nie będę podawał.
Do przeczytania w wątku:
forum.gazeta.pl/forum/w,1,170047866,170047866,4mln_Polakowjest_wg_statystyk_dotknietych_depresja.html
---------------------
Odpisałem jednak życzliwie o co chodzi z dobrym słowem na koniec i takimi samymi życzeniami. Piotrek nie odpisał oczywiście. Nie wiem może jakiś przypadkowy SMS mu się wysłał.
Ja widziałem na telefonie 807 704. Spisałem to. Jestem przekonany, że to było od niego. Nie wziąłem tego z pamięci telefonu, ponieważ nie ma tego numeru w pamięci telefonu mamy, a ja sam jego numer ledwie pamiętam. Nie mam pojęcia o co mu chodziło. Dlaczego napisał? Po ośmiu latach nieodzywania się. Ponad rok temu jeszcze przed spotkaniem klasowym przypadkiem spotkaliśmy się na ulicy (ja nie miałem czasu porozmawiać) i umówiliśmy się na spotkanie w czasie, który będzie mu odpowiadał. Nie odzywał się. Na klasowe już ja nie miałem ochoty.
Smutna historia przyjaźni, która okazała się domniemaną przyjaźnią. Podobnie, jak z kilkoma innymi kolegami. Nie ma o czym mówić.
Historie jakich pewnie wiele w życiu niejednego człowieka.
