kompleksowosc terapii

[madziulec]

Myslac nad terapia i czytajac rozne tu watki chcialabym wiedziec, czy w ogole
istnieje cos takiego jak "kompleksowosc terapii".

W przedszkolu, gdzie chodzi Misiek jest psycholog prowadzacy, on ustala plan
terapii, jej zakres itp.

Od jakiegos osrodka i psychologa prowadzacego tam oczekiwalabym, by rowniez
opracowal plan terapii, by ocenial postepy z terapeutami, by np. byl w stanie
mi powiedziec, ze dla Miska wlasciwe byloby to a nie tamto.
Np. oczekuje, ze mi ktos powie, ze np. dogoterapia to ok, a hipoterapia i
Tomatis nie, bo na przyklad ma problem z uszami i niepotrzebnie bym to robila.


Czy istnieja w ogole osrodki, ktore traktuja dziecko kompleksowo? Opracowuja
plan terapii, dziela sie z rodzicami uwagami itp?

[najlepszy.bruniak]

hmmm... My polegamy na Pani konsultantce z KTA, która nam doradza w
sprawach terapii. Mam do niej pełne zaufanie. Komus trzeba zaufac. ;-
)
Bruno chodzi do przedszkola integracyjnego 4 x w tyg (3,5 godz
dziennie), gdzie realizuje terapię behawioralną. Ma tam też zajęcia z
logopedą i integrację sensoryczną. Dodatkowo ma 2 godziny zajęć raz w
tyg z Panią, specjalizującą się w terapii małych dzieci, integrację
sensoryczną, logopedę, dogoterapię.
Terapeuci są zaopatrzeni w "plany zajęć" z "konkurencyjnych"
ośrodków.
Łącznie z tym,co my z Nim robimy to pewnie wyjdzie ponad 20 godzin
tygodniowo. Może mało, może dużo, ale dla małego wystarczająco. Bywa
przemęczony.

p.s.
w nast. poniedziałek prawdopodobnie lecimy do Orzesza

[madziulec]

Nie chodzilo mi o ocene, czy robi sie dla dziecka wystarczajaca ilosc terapii.

Bardziej chodzilo mi o skutecznosc i umiejetnosc podjecia decyzji, czy wlasnie
dana terapia dla dziecka jest wlasciwa i odniesie jakies skutki, a nie jest
wylacnzie namaczaniem rodzicow na kolejna kase.

[calosciowezaburzeniarozwojowe]

Owszem sa takie osrodki, ktore kompleksowo podchodza do prowadzenia, a jesli nie
prowadzenia to przynajmniej poradnictwa w kwestii terapii najodpowiedniejszych
dla konkretnego dziecka - jest takim osrodkiem np. Synapsis - niestety opcja
bardzo ekskluzywna, bo trzeba sie do nich zapisac zanim dziecko skonzcy 3 lata.
Inna opcja to wspolpraca z psychologiem/-ami, ktorzy diagnozowali dziecko -
niestety tu najczesciej na zasadach komercyjnych, bo tez chyba i w taki sposob
rodzice najczeciej uzyskuja diagnoze.
Mozna jeszcze probowac w Poradni Pedagogicznej, ale tego wariantu nie testowalam.
A na koniec - nie zabrzmi to pocieszajaco, ale najlepiej jednak, jak ze
wszystkim, probowac decydowac samemu, znajac swoje dziecko jednak najlepiej.
Swego czasu napalilam sie strasznie na Tomatisa, bylam przekonana, ze
nadwrazliwosc sluchowa mocno utudnai zycie mojemu wowczas dwuipolletniemu
maluchowi, zreszta potwierdzily to tez niby obiektywne testy w Centrum Audio
Psycho fonologii, ale kosztow przelknac nie moglismy, wiec sila rzeczy temat
zawieslilismy i teraz po poltora roku z wlasnej kasy bym tego nie
przeprowadzila, bo uwazam, ze wiele spraw naprawilo sie samoistnie. Gdyby ktos
chcial zasponsorowac pewnie potraktowalabym to jako eksperyment.
Wiec czesto chyba warto schowac emocje i dzialac jak rozsadek podpowiada -
skupic sie po prostu na najbardziej deficytowych obszarach funkcjonowania dziecka.

[titina_www]

To prawda. Synapsis jest ośrodkiem, fundacją, która kompleksowo
podchodzi do terapii, chociaż części sama nie oferuje. Ale terapeuta
prowadzący podczas spotkań z rodzicami i dzieckiem ocenia postępy,
pyta o problemy, doradza i pisze programy edukacyjne i stymulacyjne.
Programy oparte są na różnych metodach dostępnych w psycholgii i
pedagogice. Doradza jeśli zapytasz czy Tomatis lub DAN są wskazane,
czy nie. Ale de facto nie kieruje na te terapie, to Ty jako Rodzic
na podstawie takiej rozmowy możesz lepiej podjąć decyzję. Dodatkowo
otaczają opieką Rodziców, pomagają przejść przez etap godzenia się z
diagnozą, wspierają wychowawczo. Dziecko może mieć konsultacje
pediatryczne, logopedyczne. Tak więc podejście i zakres metod
wykorzystywanych w terapii jest całościowy.

[mruwa9]

Pytanie mogloby brzmiec, czy jakakolwiek terapia (rehabilitacja) w
ogole ma sens, czy tu raczej nie jest bardziej potrzebna pedagogika,
niz psychologia, tj. zamiast programow terapeutycznych o wymyslnych
nazwach programy rozwoju formy komunikacji (PECS- obrazki, jezyk
migowy), socjalizacja ( nauka czasem bardzo banalnych czynnosci, jak
samoobsluga, zabiegi higieniczne, trening korzystania z komunikacji
publicznej i miejsc uzytecznosci publicznej, np, sklepy, kawiarnie,
etc), wykorzystanie dostepnych srodkow pomocniczych , ulatwiajacych
codziennie funkcjonowanie (budziki, zegary, kalendarze, ablice
informacyjne, kolorowe miarki i znaczki ulatwiajace orientacje w
domu, przeogromny zakres mozliwosci). Moje zdanie jest takie: jesli
ktos sie z autyzmem urodzil, to z autyzmem umrze, to, co mozna
zrobic, to ulatwic znalezienie sie w spoleczenstwie, w swiecie,
nauczenie jak najwiekszej samodzielnosci,a do tego to przede
wszystkim pedagogika, nie psychologia, jest potrzebna.

[yula]

Trochę masz racji, ale są różne dzieci, z różnymi potrzebami a pedagog powinien
być dobrym psychologiem więc gdzie tu widzisz sprzeczność? Moje dziecko wymaga
SI bo ma zaburzenia czucia i to dociskanie i inne takie mu wyraźnie pomaga, a
tego nie ma w pedagogice. Po za tym potrzebuje nauczyć sie panować nad emocjami
i nawiązywać kontakty z rówieśnikami. Ma ZA ale raczej w łagodniejszej postaci
co nie znaczy że nie potrzebujemy wskazówek psychologa jak mu pomóc.

[szalicja]

Mruwa, ja rozumiem, o co Ci chodzi. Tylko właśnie nie każde dziecko ma takie
problemy jak Wasze, zresztą chyba każde jest inne. Ja już wiem, po pół roku
jednych i ponad roku innych terapii, że najbardziej chyba potrzeba nam terapii
behawioralnej. Na pewno też w dużym stopniu SI, coś na wyciszenie (może
Tomatis), logopeda i zajęcie wyrównujące. Nie mam problemu z relacjami,
przynajmniej wśrod bliskich są zdrowe relacje. Największy mam problem z
posłuszeństwem i dyscypliną. Jeśli nie popracuję nad tym, to nie osiągnę nic w
innych sferach bo jak dziecko jest rozlatane i ma w dupie co się do niego mówi,
to nawet jak by był zdrowy i bez zaburzeń to niczego by się nie nauczył. I jest
to moje zdanie jako rodzica, które na co dzień żyje z dzieckiem, a nie
psycholog. Jak rozmawiałam w poradni, to to jest podobno nie dla niego tylko dla
dzieci głęboko zaburzonych a w ogóle to jest "be" terapia i oni tego nie
stosują. A moim zdaniem to jest właśnie TO. I co? I prawda jest taka, jak ktoś
napisał, że najlepiej samemu wybierać, co jest najlepsze, ewentualnie może brać
pod uwagę wskazówki psychologa.

[mruwa9]

Wychodzi na moje :-)
Bo w autyzmie czesto nie chodzi o to, ze dziecko ma dupie, co sie do
niego mowi , a nieposluszenstwo czy problemy z dyscyplina to kwestia
lenistwa czy zlosliwosci dziecka, ale przyczyna zwykle sa problemy
z komunikacja: mowa udziecka z autyzmem niekoniecznie sluzy
komunikacji, nawet, jesli jest niezle rozwinieta, za to rozumienie
mowy moze byc az do bolu wprost ("skocz po mleko" na przyklad- jako
doslowne polecenie skakania, a poza tym zupelnie niejasne- jak
skakanie ma przyczynic sie do dostarczenia mleka?)O tym wszystkim
pewnie swietnie wiecie z autopsji. Ale tu wracamy do mojej tezy, ze
w takim przypadku potrzebna jest przede wszystkim pedagogika, ktora
umozliwi jasna i zrozumiala komunikacje w obu kierunkach, oprocz
tego ulatwi codzienne funkcjonowanie, chocby w postaci check-listy
zadan do wykonania w ciagu dnia, listy w postaci obrazkow lub
pisemnej, jesli dziecko umie czytac, listy zawierajacej krok po
kroku, rozpiske dnia, od siku i umycia rak po toalecie, poprzez
ubranie sie, wyprawe do szkoly, sprzatanie pokoju etc etc. Takie
proste sprawy potrafia zdzialac cuda.

[szalicja]

Wiesz co, mi się wydaje, że mój bombel naprawdę czasem ma w dupie co się mówi.
Widzę to po minie. Kuma, kuma, tylko chce mnie sobie wytresować. On doskonale
wszystko rozumie, czasem trzeba uważać co się mówi. No i wychodzi jednak na
Twoje ;-D
Takie dogoterapie czy muzykoterapie też są bardzo ważne, ale nie decydujące.
Myślę, że to przyjemny dodatek to ciężkiej pracy, taki przerywnik umilacz,
wyciszacz.

[yula]

mój dokładnie rozumie co sie do niego mówi i co należy zrobić, co nie znaczy że
chce to robić. Chociaż trzeba uważać z przenośniami, ale też załapuje coraz
więcej i widać że czasem go bawi dosłowność wyrażenia typu skocz po mleko(zna
już znaczenie). Obecnie moim celem nadrzędnym jest rozwój motoryki małej która
leży i kwiczy, mimo usilnych naszych starań.

[yula]

Ja szukam kompleksowej terapii dla synka właśnie by wszyscy terapeuci byli w
jednym miejscu i wymieniali sie doświadczeniem i spostrzeżeniami. Ale we
Wrocławiu terapia dla ZA praktycznie nie istnieje :( Teraz ma SI, logopedę,
grupowe ale Psycholog od razu powiedziała że nie mają doświadczenia z ZA więc to
będzie też eksperyment. We wrocławiu doradzają ośrodek w Mikoszewie, ale to 40
km od nas bez możliwości dojazdu komunikacją publiczną, a prawa jazdy nie
posiadam :/

[mruwa9]

moje pytanie brzmi, czy jakiekolwiek terapie maja potwierdzona
naukowo i klinicznie skutecznosc, czy to tylko sposob na wyludzanie
od rodzicow pieniedzy i uspokajanie ich(rodzicow) sumien, ze zajmuja
sie dzieckiem nalezycie i ze robia wszystko co w ich mocy. Czyli -
jak brzmi odpowiedz na pytanie: czy dana terapia:
1-poprawia w sposob istotny umiejetnosci i funkcjonowanie dziecka w
spoleczenstwiem,
2-pogarsza (j.w.),
3- nie wplywa w istotny sposob na umiejetnosci i funkcjonowanie
dziecka w spoleczenstwie.
Wyniki uyskane na podstawie szerokich badan randomizowanych, w wielu
osrodkach, na odpowiednio duzej grupie osob badanych.

[madziulec]

Moje zdanie jest takie, ze powstaje od cholery osrodkow zajmujacych sie roznymi
schorzeniami.

Ostatnio jak grzyby po deszczu zaczely powstawac jakies placowki oferujace Si,
bo to takie modne.
Podejrzewam, ze wiekszosc dzieci majacych tam zajecia w ogoel takiej terapii /
stymulacji nei potrzebuje, a wrecz jest dla nich niewskazana, z racji braku
wskazan. Problem, ze rodzice cesto nalegaja na prowadzenie tego czy tamtego.
Mozliwe, ze wynika to takze z checi uspokojenia swojego sumienia, ale takze z
checi pomocy dziecku (tonacy brzytwy sie chwyta).

Niestety nie mozna stwierdzic, czy akurat dany efekt osiagnelibysmy zostawiajac
dziecko w spokoju i nie prowadzac terapii. Mogloby sie wtedy okazac, ze czesc
problemow jest typowo wiekowych, a tylko czesc trzeba jakos "terapeutyzowac".

[calosciowezaburzeniarozwojowe]

Mnie sie wydaje, ze sredni rodzic znajacy swoje dziecko i obeznany z tematem
schorzenia dziecka i problemow towarzyszacych, potrafi rozpoznac czy taka np.
terapia SI jest dziecku potrzebna czy nie (inna rzecz, ze czesto ostatnio SI
jest zalecana dzieciom z wszelakimi problemami, bo ze niby taka ogolnorozwojowa
jest i przyjemna dla dziecka) - to po prostu widac i przeszkadza w codziennym
zyciu - moj np. drapie sie ciagle tam, gdzie ubranie jakos szczegolnie przylega
do skory (wszystkie sciagacze, gumki), nie cierpi sie ubrudzic i dostaje
histerii jak mu sie cos do rak przylepi i nie chce jesc niektorych konsystencji,
obawia sie wysokosci i ma kiepska rownowage, nie czuje tez swojej sily tzn. jest
delikatnie mowiac malo delikatny ;-). Nam terapia SI pomaga sie z tym zmagac i
wyjasnia szereg jego zachowan, to wazne wiedziec, ze np. zachowanie uwazane za
zle, to czesto nie jest wynik tego, ze chce sie zle zachowac, tylko tego, ze cos
konkretnego dzieje sie z jego ukladem nerwowym w tym konkretnym momencie, SI to
tez terapia dla rodzicow, by wiedzieli dlaczego dziecko zachowuje sie tak, jak
nam nie pasuje i co mozna z tym robic (naprawde sa sposoby na rozladowywanie
pewnych trudnych sytuacji w zarodku).
Diagnoze SI robilam dziecku u jednej osoby, a na terapie chodzimy do innej
niezwiazanej z ta pierwsza, a na diagnoze sprawdzajaca terapeutka sugeruje mi
znow te niezalezna osobe - to dla mnie wieksza gwarancja czystosci sytuacji.
SI nie powinno byc prowadzone, bo tak chca rodzice, musza byc konkretne
wskazania, to praca z bardzo wrazliwymi wbrew pozorom ukladami, mialam tego
potwierdzenie, kiedy zrobilismy zalecona serie masazy i dziecko reagowalo bardzo
gwaltownie.

[yula]

My nie chodzimy prywatnie, bo nas na to nie stać
Nie wiem czy mają odpowiednie badania czy inne, ale widzę po dziecku że SI jemu
wybitnie pomaga i w wyciszeniu sie i w poruszaniu sie, lepsza koordynacja, mniej
obijania sie o meble. Pod czas wakacji miał przerwę i było pogorszenie,
potrzebuje stymulowania czucia głębokiego, pewnie z tego ma obniżony próg
bólowy. Bez psychologa to ja nie wiedziałabym jak z nim postępować, nadal nie
zawsze wiem i potrzebuje wsparcia, takiego wsparcia może udzielić dobry psycholog.

mierzalność/niemierzalność

[roggalique]

Witam,

> moje pytanie brzmi, czy jakiekolwiek terapie maja potwierdzona
> naukowo i klinicznie skutecznosc, czy to tylko sposob na wyludzanie
> od rodzicow pieniedzy i uspokajanie ich(rodzicow) sumien, ze zajmuja
> sie dzieckiem nalezycie i ze robia wszystko co w ich mocy.

Alternatywa dość czarno-biała, albo skuteczność, albo od razu wyłudzanie. Z
dostępnych metod terapeutycznych mierzalna jest tylko jedna, tj. klasyczna ABA.
Efektem ubocznym mierzalności metody behawioralnej jest brak w tym podejściu
jakichkolwiek oddziaływań niemierzalnych, których to stosowanie - w mojej opinii
- stanowi o (niepotwierdzonej liczbowo) skuteczności metod łączących różne
kierunki (np. metoda stymulacyjno-poznawcza, czy rozwojowa, nawet nie ma na to
nazwy oficjalnej).
Wg mnie klasyczna metoda behawioralna jest do kitu w przypadku dzieci z autyzmem
czy Z.A., bo - to drugi warunek mierzalności - zakłada taki sam tryb
postępowania dla każdego dziecka. A to moim zdaniem podejście pozbawione
racjonalności.

Dlaczego inne terapie są niemierzalne?
Bo bazują na oddziaływaniach opartych nie tylko na uczeniu się (w ujęciu
wąskim). I tu jest za dużo zmiennych, których nie można w pełni kontrolować,
mierzyć.

Weźmy np. zaburzenia sensoryczne. Każde dziecko ma inny charakter, nasilenie
tych zaburzeń - jak to zmierzyć? (A tak BTW: skuteczność metody Delacato została
potwierdzona klinicznie, proszę poszukać).

W mojej pracy wykorzystuję techniki i narzędzia wzięte z neobehawioryzmu, ze
stymulacji i integracji sensorycznej, z terapii behawioralno-poznawczej,
korzystam z komunikacji alternatywnej (picto, pcs, makaton...), TEACCH-u itd.
Każdemu klientowi dobieram taką metodę, i takie techniki, jakie moim zdaniem
będą skuteczne w rozwiązywaniu konkretnych problemów, poprawie konkretnych
deficytów. Jak coś nie działa - zmieniam.
Dla mnie miarą skuteczności jest to, czy dzięki zastosowaniu danej techniki
jakiś deficyt czy problem dziecka został zniwelowany lub choćby uległ poprawie.

Można to oczywiście nazywać wyłudzaniem pieniędzy, ale też na szczęście
korzystanie z terapii jest na razie dobrowolne:)

pozdrawiam