artykuł w "Przekroju" 20.V

[ania-pat1]

Jak w temacie - dwa spore artykuły o dzieciach z Aspergerem. Z punku widzenia szerzenia wiedzy fajne, choć znów wynika z nich, że jak masz aspi to znaczy, że konieczniecznie z wyjątkowymi zainteresowaniami (pasjami) i świetne z matematyki (a moje dziecko akurat z matmy niezbyt lotne, a ze szczególnych zainteresowań ?? ... więc jestem wyczulona, a na dodatek dziewczynka - a tu znów o samych chłopcach) - czyli znów brak stwierdzenia, że każde będzie inne. Za to fajne wprowadzenie Ziomeckiej w "przedmowie" redakcyjnej. Ale fajnie, że jest taki spory materiał w dobrym czasopiśmie, które nie jest o zdrowiu, ani o modzie, ani o psychologii.

[hankam]

Odpisałam już dawno, ale zżarło.
Myślę, że dobrze, że takie artykuły się ukazują, nawet jeśli są niezbyt głębokie. Wolę, żeby społeczeństwo miało utrwalony stereotyp aspergeryka jako zdziwaczałego geniusza, niz nieprzewidywalnego wariata. Na głębszą wiedzę społeczeństwa nie ma za bardzo co liczyć - chyba.
Ponieważ działam tu jako tuba mojego dziecka, przekazuje też opinię córki o artykule:
- jak zwykle w imieniu aspergeryków wypowiadają się ich rodzice, dlaczego nie porozmawiają z jakimś Aspim?
- jak zwykle pisze się o chłopcach, a gdzie dziewczyny?
- jak zwykle piszą o pociągach, zawsze musi być jakiś chlopiec, który ustawia pociągi.

[ania-pat1]

Twoja córka w skrócie wyraziła wszystko co myślałam czytając ten artykuł. Na dodatek to przekonanie o talentach matematycznych u ZA (moja z tym kulawo..., za to werbalnie-leksykalnie cudo). I z mojego punktu widzenia - znów pokazane, że matka/któreś z rodziców koniecznie musi zrezygnować z pracy (czyli wyrodna jestem). Ale artykuł przynajmniej pokazuje, że nie ma się czego/kogo bać i że nie są to dzieci aż tak inne. Ale z tymi pociągami to faktycznie jakieś natręctwo (wśród redaktorów jest).

[anaj75]

No, widzisz dla Ciebie rezygnacja z pracy to stereotyp, dla wielu rzeczywistość. Bo w sumie to bywa ZA, i ZA.

[marektatojakuba]

Wszystko zależy od tego kto ma jaką pracę i jaki wykonuje zawód.
Gdybyś pracowała 8 godzin, a więc z domu musiała wyjść o 7:15, tak aby o 8:00 być już przy biurku, a następnie o 16:00 wstać od niego, po to aby w domu być ok. 17:00, to zmieniłabyś trochę postrzeganie tej kwestii. A tak niestety wygląda typowa praca zawodowa (najemna). Nawet jeżeli rodzice mogą po drodze zawieźć dziecko i odebrać je wracając do domu, to już o wożeniu na terapię w ciągu dnia nie ma mowy. Z kolei terapia po godzinie 17:00 raczej do mało efektywnych należy, bo dziecko po całym dniu w przedszkolu zmęczone jest i raczej bawić się powinno niż jeździć na terapie.
Zatem Aniu, jak zwykle - punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

[aga_sama]

Dla mnie artykuł bardzo ok.
W fajny, prosty sposób przytacza istotę zaburzenia.
Co do rezygnacji z pracy - jest Asperger i Asperger. Trudno pracować na etat, skoro dziecko jest na NI.

[ania-pat1]

Oczywiście. Przy czym pracuję ponad 8 godzin dziennie (ale nie zawsze w tym samym schemacie 8-16), ale znam wielu rodziców pracujących - właśnie 8-16 z dziećmi z ZA (na terapię doprowadza wolontariusz zaciszowy z przedszkola lub szkoły/ fundacja zaciszeautyzmu).

[ania-pat1]

Nie potępiam zostania z dzieckiem - i rozumiem że różnie bywa. Ale tak pisane artykuły czytane przez rodziców maluchów ze świeżą diagnozą powodują myślenie "muszę zrezygnować z pracy, bo inaczej nie dam rady" - a to nie musi być prawda, bo po roku miotaniny może okazać się, że da się jakoś pogodzić wszystko. A po roku bez pracy może nie być powrotu na dawne tory. Tak to widzę. Oczywiście, czasem myślę, że powinnam zrezygnować z pracy. Ale - coraz rzadziej. Piszemy tu często, że dziecko wszyskie terapie ma w placówce - no to raczej się go nie wozi. Rozpisujemy się o podziałach obowiązków - po co je dzielić skoro to jedna strona zostaje w domu - po to by je wziąć na siebie. I jeszcze jedno - przyzwyczajamy dziecko do inności - ktoś przestał pracować by ze mną być (wniosek - coś ze mną nie halo, co w przypadku inteligentnych ZA nie jest trudne do wychwycenia). Myślę też o wymiarze psychologicznym - gdybym czuła, że siedzę ze starszym dzieckiem w domu to trudno byłoby mi uwierzyć, że będzie samodzielne i samowystarczalne. Warto dać sobie i dziecku szansę - a rezygnować w ostateczności. Jest to szarpanina to fakt, ale jest sporo samotnych matek, którym przyjdzie się zmierzyć z diagnozą i koniecznością pracy i choćby dla nich powinno się w takich artykułach zaznaczyć, że można mieć dziecko z ZA i pracować i mieć się nieźle.

[backwoodsman]

". Ale z tymi pociągami to faktycznie jakieś natręctwo (wśród redaktorów jest)."

Aniu-pat nie czytałem niestety artykułu (może jakiś link?), ale nie powiedziałbym, że pojazdy szynowe to natręctwo redaktorów. Taka fiksacja jest częsta jak cholera. Spytaj mego syna o jakikolwiek tramwaj w Poznaniu, zna wszystkie typy, ich historię, chodząca encyklopedia... zresztą w jego przypadku to nie tylko tramwaje to cała komunikacja, z autobusami jest podobnie jak z tramwajami. Jeździliśmy na imprezy organizowane przez MPK (również do lokomotywowni). Wyraźnie jest coś na rzeczy z pociągami także. Takie zainteresowania to wcale nie rzadkość w ASD

[ania-pat1]

Ale wkurza w (artykułach) brak dziewczynek. A ja nie znam dziewczynki z ZA interesującej się pociągami, ani ich rozkładami. Nie lubię pokazywania, że to taka homogenna grupa. Jak widać córka jednej z nas też to zauważa. Dla dziewczynek to niezbyt fajna sytuacja, bo ktoś szufladkuje ich w nie tej szufladzie, co trzeba i przez to mogą dostać gorsze wsparcie. A z racji ZA trudno im samym o tym powiedzieć (zresztą jak - nie myśl o mnie, że powinnam być lepsza z matematyki?).

[mikkoevi]

Aniu bo też ZA (czy autyzm) damski i męski to wg moich obserwacji zupełnie inna para kaloszy.... Wręcz przeciwstawne czasami cechy.
Fajnie jakbyście się dziewczyny zebrały i opisały to w jakiejś gazecie;))

Co do uzdolnień to różnie bywa. Ważne jest chyba żeby jakieś uzdolnienia były, bo wtedy łatwiej kierunkować się edukacyjnie, zawodowo.... Twoja mała na dopiero sześć lat a ja mam takie wrażenie że kierunkujesz ją na Nobla;)) Zainteresowania rozwijają się z wiekiem. Mało kto (w przypadku całkowicie zdrowych dzieci też) w wieku 6 lat wie kim zostanie w przyszłości...
Znam dziewczynę z ZA (kończy liceum). która ma dyskalkulię... a jest świetna z języków...różnie to bywa..
Co do pracy, to w życiu różnie bywa... na początku się o tym nie myśli z reguły... niestety życie weryfikuje pewne rzeczy...myślę że rok nieobecności w pracy to pikuś...potem zaczynają się schody... jeżeli jest większy problem np nauczanie indywidualne to już nie tak łatwo...zresztą na poziomie przedszkola to da się to jakoś ułożyć...w szkole to już czasami trudniej :((
Każdy przypadek jest inny. Wy możecie kierować się ku normalnemu życiu i chyba powinnaś się z tego cieszyć...

[tijgertje]

mikkoevi, ja dobijam 40-tki i nadal nie wiem, kim chce byc " jak dorosne " ;) Najlepiej wszystkim na raz ;)

[mikkoevi]

Tig ;)) też prawda, im starsza jestem to tym bardziej nie wiem ;))

[mit-och]

Naprawdę? To ja mam tak samo! Po 40 na pewno do tego dojdę :)

[mojamama15]

o tak jako mama 7-mio latki potwierdzam, że dziewczynki nie interesują się pociągami chociaż zna typy lokomotyw itp. ale to dlatego, ze czyta wszystko co wpadnie w ręce i wszystko zapamiętuje:)

[mamawaw]

gdzie w necie (bez oplat) moge przeczytac artykuł?

[hiuppo]

> i (a moje dziecko akurat z matmy niezbyt lotne, a ze szczególnych zainteresowań
> ?? ... więc jestem wyczulona, a na dodatek dziewczynka - a tu znów o samych ch
> łopcach) - czyli znów brak stwierdzenia, że każde będzie inne. Za to fajne wpro

(...)

Ok. Tylko że ZA jest w 80% wykrywane o chłopców a nie dziewczynek. Co więcej popularne jest twierdzenie, że problem idzie w genach linii męskiej a nie żeńskiej. Tu nie ma parytetu płci. Niestety.