przewrażliwiona jestem

[Gość: seg-undo]

co mówicie sąsiadkom nt choroby dziecka
nie mówię nic bo generalnie jestem małomówna i nie plotkuje, ale
zdaję sobie sprawę że większość ludzi żyje życiem innych
może niekoniecznie są podli a wyłącznie dla urozmiaicenia i samego
pogadania opowiadają co się u kogo dzieje a już chory dzieciak
to 'atrakcja' sama w sobie
męcza mnie też wścibskie spojrzenia przechodniów itp.

jak sobie z tym radzić, jak się nie dać

[Gość: urbanchaos]

Moje dziecko ma już ponad 2 lata i chyba zdążyłam się przyzwyczaić i znieczulić...Owszem czuję na nas spojrzenia i ciekawość, ale na moim podówrku chyba nikt nie wie do końca co i jak i nie ma odwagi po prostu podejść zagadać, bo ja z natury jestem odludkiem, ale jakby ktoś mytał to bym opowiedziała. Wiem, że ciekawi ludzi inność, ale zazwyczaj są życzliwi i jak znają problem to nawet chc pomóc, pocieszyć...

odludkiem

[Gość: seg-undo]

jestem też, niestety chyba jak się okazuje, ale na stare lata już
się raczej nie zmienię
chętnie z pomocy skorzystałabym, ale jakoś nie wydaje mi się że ktoś
tak bezintetresownie chciałby jej udzielić
nie chcę natomiast litości i miłosierdzia ani użalania się

kiedyś pytałam dwie osoby o to czy ich dzieci nie przyszłyby pobawić
się z moim, unikają mnie obecnie jak mogą, w przelocie burkną pod
nosem "...bry" i głowa w drugą stronę, a jak się już spotkamy na
placu zabaw to ich dzieci nie chcą sie z moim bawić, co moim zdaniem
wynika z tego co się mówi w domu nt mojego dziecka i mnie, bo samo
dziecko 2-3 letnie nie będzie uciekało z wykrzywioną miną, np.
dzieci w przedszkolu integracyjnym nie uciekają

[izzy69]

Mówię dużo, wyolbrzymiam i narzekam, aż znudzona sąsiadka tudzież inna ciekawa
osoba stwierdza "niech pani nie narzeka nie jest tak źle, gorzej mają" i ucieka
szybko.
A temat jest wyczerpany i więcej nie poruszany.

[agatamarszalek]

Witam,
Myślę, że zrozumiałe są Pani uczucia. Jednak wydaje się, że to, jak
sobie można radzić w takich sytuacjach w dużej mierze zależy od
tego, jak Pani sama przeżywa chorobę dziecka, jak sobie z nią
radzi.
Często spojrzenia innych nie wynikają z niczego innego jak po
prostu z ludzkiej ciekawości - dlatego czasem warto odpowiedzieć na
pytanie sąsiadki czy osoby, która często Panią zagaduje, w krótki
jasny sposób, tak aby nie dopóścić do snucia fantazji
i "dopowiadania scenariuszy". Ludzie często mają mylne informacje
bądź zbyt małą wiedzę o niektórych chorobach, by adekwatnie na nie
reagować.
Na obcych ludzi specjalnie chyba nie ma Pani wpływu - dlatego warto
przyjrzeć się sobie i swojemu przeżywaniu choroby dziecka.
Ludzie w różny sposób postrzegają chorobę i innych: czasem są
ciekawi, czasem się boją (co często wynika z niewiedzy), czasem
współczują, a czasem po prostu nie wiedzą, jak mogliby zaistnieć w
relacji z człowiekiem, który ma tak inne problemy niż oni sami (
np. jak tu rozmaiwać o kłopotach w pracy, skoro Pani boryka się z
chorobą dziecka?- lepiej już nie mówić nic). Czasem też po prostu
boją się, że nie będą umieli poradzić sobie z tym, co usłyszą.
Są różni ludzie i z różnymi reakcjami będzie się Pani musiała
mierzyć. Warto pamiętać, by samemu z góry nie zakładać pewnych
scenariuszy - np, że ktoś mówi o naszym dziecku, czy o nas źle za
plecami - łatwo wtedy odizolować i siebie, i dziecko od ludzi,
którzy często bywają jednak przyjaźni i życzliwi :-)
pozdrawiam, A.M.