Ciagły lęk o malucha

[telimena_12]

Pani Psycholog. Proszę o radę. Od kiedy przyszyła na świat moja -
dziś 14
miesięczna córeczka - jestem w ciągłym panicznym strachu o jej
zdrowie.
Doszukuję się różnych chorób, ich objawów. Jeśli coś zauważę, to od
razu piszę w głowie najgorsze scenariusze (np. powiększone węzełki
chłonne to dla mnie od razu nowotwór). Przez to ciągle jestem
smutna (staram się tego nie pokazywać domownikom), nie potrafię w
pełni
cieszyć się macierzyństwem. Żyję w ciągłym strachu o zdrowie dziecka.
Gdy mija jeden lęk, pojawia się następny. Trudno mi z tym
funkcjonować.
Proszę o radę w tej kwestii, bo do psychologa wstydzę się iść.

[Gość: mama córeczki]

mam niestety tak samo, przeczytaj moją wiadomość bardzo boję się
moja cóeczka ma auutyzm na "wychowanie bez porażek"
ten `lęk odbiera mi radość macierzyństwa...

[Gość: monika]

Dziewczyny, miałam podobnie i poszłam po radę. To objaw depresji/nerwicy lękowej
- trzeba dłużej diagnozować, żeby dojść której z nich, ale w zasadzie nazwa mało
istotna. Tak czy inaczej lęk zatruwa życie, ale z tym można sobie poradzić, choć
bardzo trudno samemu, bez psychologa.

[verdana]

Wstydem jest wstydzić się iść do psychologa. Powiem wiecej - to jest
objaw jakiegoś koszmarnego zacofania. Do ginekologa chodzisz i się
nie wstydzisz? Czy także nie?
marnujesz sobie okres dzieciństwa dziecka, prawdopodobnie dziecku
tez marnujesz dziecinstwo - bo matka, ktora się za bardzo boi nie
pozwala normalnie, beztrosko żyć. i tego Ci nie wstyd. a iść do
psychologa - o nie, nie pójdziesz... dlaczego?
Psycholog zajmuje się róznorodnymi problemami - w tym także
nadmiernym lękiem. Dobry psycholog moze Ci pomoc i naprawde, nie
znam ludzi, ktorzy patzyliby krzywo na chodzenie do psychologa -
wstarczy, ze ogladają telewizje, widza chocby Superianie, ktora jest
psychologiem i jak widac jest zapraszana do domow.

[telimena_12]

mama córeczki - o jakiej wiadomości piszesz?

[justynia77]

Ze mna bylo jeszcze gorzej... Nie chcialabym opisywac tego na publicznym foru,
bo po prostu sie wstydze...Powiem Ci tak, ja juz w ciazy drzalam. Jak sie
urodzil jezdzilam sie z nim po neurologac(okazalo sie ze to byly tylko kolki),
potem robil brzydkie kupy, bylam wiec pewna, ze to mukowiscydoza, ciagalam go
wiec po IMiD, robilam proby potowe. Potem moj synus pozno
zaczal wstawac, raczkowac itp. ubzduralam sobie porazenie mozgowe. Chodzilam i
wylam, a teraz autyzm...Smutne, rodzina nie chce ze mna gadac, znajomi sie
odsuwaja widzac we mnie wariatke... A ja... ja nie spie, nie jem, rycze,
zatruwam zycie sobie, dziecku i innym. Potrzebuje psychologa, moze rzeczywiscie,
tylko nie dziecinnego..uff ciezko bylo to z siebie wyrzucic...nie jest mi lekko,
ale nie panuje nad tym, to uczucie strachu jest ode mnie silniejsze..
Pozdrawiam