Jezyk wloski- pytanie

[purecharm]

Witam,

Wielokrotnie slyszalam opinie, ze jezyk wloski jest bardzo prostym jezykiem,
przynajmniej dla Polakow. Czy ktos moglby mi wyjasnic na czym ta prostota
polega?:)Mowi sie takze, ze angielski jest bardzo prostym jezykiem. Po czesci
sie zgodze, gramatyka jest prosta i przyjemna, jesli jednak ktos pragnie
poslugiwac sie tym jezykiem biegle,konstruowac swobodnie skomplikowane zdania
miec bogate slownictwo, to wymaga to sporej pracy. Czy z wloskim jest tak
samo? Do pewnego poziomu jest przyjemnie i latwo, dopiero potem zaczynaja sie
schody?:) Jesli ktos moglby sie na ten temat wypowiedziec, bylabym
wdzieczna...

Pozdrawiam.

[purecharm]

moze jednak, ktos by mi na to pytanie odpowidzial?:) bardzo mnie to ciekawi:)

[kaszka13]

Dokladnie tak jak napisalas. Prosto jest na poczatku na poziomie "Kali jesc",
potem gramatyka daje w kosc. Skonczylam Italianistyke i pomimo zaciecia
jezykowego niektore zagadnienia gramatyczne daly mi w kosc calkiem solidnie.
Dlugi pobyt we Wloszech uswiadomil mi tez jak bardzo zmienia sie jezyk w
zaleznosci od regionu i poziomu rozmowcy. Ale to samo zauwazysz z polskim,
angielskim i wszystkimi innymi jezykami. Oczywiscie bylabym ignorantka
twierdzac, ze jezyki azjatyckie sa proste. Tutaj trzeba rzeczywiscie sporo
zaciecia i checi.

[maialina1]

Jest prosty przede wszystkim pod względem fonetycznym. Prawie nie ma w nim
dźwięków których w polskim bym nie bylo (nie trzeba się mordować tak jak np. we
francuskim żeby wymówić R, w angielskim TH, w niemieckim U umlaut, itp). Z tego
też powodu nauka jest bardzo przyjemna.

Gramatyka nie jest trudna. Zależy jak się tlumaczy. Do mnie nie raz
przychodzily osoby które totalnie sobie nie radzily "a matura blisko" po czym
okazywalo się że temat nie byl trudny tylko po prostu nieprawidlowo
wytlumaczony, albo wręcz pozostawiony domyslom. Albo np. na konwersacjach
czasem mam uczniów którzy natrafiwszy na jakąś gramatyczną "przeszkodę"
stwierdzają "tego to może mi pani w ogóle nie tlumaczyć bo i tak nie
zrozumiem", po czym po mojej krótkiej namowie nagle mają "olśnienie" - "to bylo
takie latwe!".
Po prostu jak czegoś nie rozumiesz to nie udawaj że wszystko ok, tylko mów od
razu wprost że życzysz sobie żeby ci wytlumaczono w inny sposób, jeszcze raz.

[purecharm]

Dzieki dziewczyny za odpowiedz. Zastanawiam sie jeszcze nad jednym. Czy wloski
jest latwym jezykiem pod wzgledem mowienia? Chodzi mi o to, czy po pewnym
czasie nauki, mozna juz sie porozumiewywac? Uczylam sie np. kiedys francuskiego
i co z tego, ze wszystkie testy pisalam na 100%, jak nie potrafilam swobodnie
sie wypowiedziec. Jedna sprawa to nauka gramatyki i cwiczenie jej na
przykladowych zdaniach, a inna sprawa to rozmawianie na tematy codzienne z
Wlochami, kiedy to wczesniej cwiczone zdania typu: 'Ala ma kota' kompletnie sie
nie przydaja:)Czesto uczymy sie szybko jezyka 'biernie', jednak jak przychodzi
do mowienia, to juz tak rozowo nie jest. Mam nadzieje, ze wiecie o co mi
chodzi:)

Pozdrawiam.

[maialina1]

Kuuuurcze! Tyle napisalam i mi sie skasowalo, wiec teraz napisze krotko: mój
mąż - który jest Francuzem - mówi że ile lat by ktoś nie siedzial we Francji -
jeśli się tam nie urodzil, to zawsze da się poznać po jego mowie, że nie jest
Francuzem.
A wloski można odtworzyć tak wiernie że sami Wlosi się nie poznają i myślą że
mają do czynienia z Wloszką / Wlochem. Co więcej, nawet akcenty poszczególnych
regionów przychodzą tak naturalnie że Wlosi przypisują nas odpowiednio do
danego regionu kiedy tylko powiemy parę zdan. :) (oczywiście nie mówię o
początkujących, tylko osobach które solidnie się nauczyly wloskiego a do tego
jeszcze wyjechaly na jakiś czas do Wloch).

[linn_linn]

Z tym bywa roznie. W moim przypadku Wlosi zauwazaja, ze nie jestem z regionu, w
ktorym mieszkam / nie mam lokalnego akcentu /. Dziwi ich potem to, ze nie tylko
nie pochodze stad, ale w ogole nie jestem Wloszka. Jest to jednak sprawa
indywidualna: zdarza mi sie slyszec mowe Polakow, po 30 latach pobytu we
Wloszech, skandujacych poszczegolne wyrazy czy zaznaczajacych w wymowie pp, tt
itd. Mysle, ze to sprawa lingwistycznego ucha.

[purecharm]

Szkoda, ze Ci sie skasowalo:)A moge niedyskretnie zapytac, jak Ty sie jezyka
nauczylas i w jakim czasie?

Pozdrawiam.

[maialina1]

Ja się zaczelam sie uczyć wloskiego już "za dzieciaka" - milością do Wloch
zarazilam się od rodziców. Pierwsze wyjazdy, potem liceum z wloskim, wloska
milosc, studia Filologia wloska, kolejna wloska milosc :)) mnóstwo przyjaźni,
mnóstwo podróży, kilka dluższych pobytów i oto jestem :) - osoba mówiąca po
wlosku ;)
PS. Gramatycznych podstaw wloskiego nauczylam się wlaśnie w liceum. Mialam
świetnych nauczycieli. Poza tym sama się bardzo interesowalam, dużo czytalam po
wlosku, "doksztalcalam się" jak prawdziwy kujonek :) z wlasnoręcznie
zakupionych podręczników, sama robilam sobie listy slówek i ukladalam do nich
zabawy (np. napisać jakiś w miarę sensowny tekst z użyciem 20 wylosowanych
przez mnie nowopoznanych slówek - jak jakiegoś zapomnialam to i tak musialam go
użyć i potem wychodzily takie śmieszne rzeczy), czytalam namolnie wloskie
gazety i sama tlumaczylam dla siebie teksty (w dwie strony), prowadzilam różne
zapiski po wlosku (np. w kalendarzu) itp.

mplatek,przestan spamowac z ta gra komputerowa

[maialina1]

Forumowiczki, forumowicze, nie klikajcie na ten link. Tam jest jakas platna gra
komputerowa! A koles spamuje tym go.wnem na roznych forach i nikt go na razie
nie zabanowal.

[purecharm]

Wlasnie przegladalam sobie dostepne w internecie materialy do nauki wloskiego i
mam kolejne pytania:)
Przeczytalam, ze we wloskim sa 2 rodzaje 'o' i 'e', przy czym nie ma zadnych
regul okreslajacych uzycie. Czy to prawda, a jezeli tak, to jak Wy nauczylyscie
sie poprawnie wymawiac slowa?

Interesuje sie takimi szczegolami, gdyz przede mna powazna decyzja: nauka
wloskiego czy hiszpanskiego. Moim celem jest biegla znajomosc jezyka, takze
bede uczyc sie bardzo intensywnie. Do hiszpanskiego mialam juz pare
krotkich 'podejsc' i przez to podstawy mam opanowane, jednak odkad slysze
codziennie hiszpanki w Stanach, troche mi on zbrzydl. Moze ktos ma
doswiadczenie z obydwoma jezykami i moze sie wypowiedziec, ktory jezyk jest
prostszy do opanowania? Troche czytalam o zagadnieniach gramatycznych z
wloskiego i odnioslam wrazenie, ze jest on troche bardziej 'pokrecony' od
hiszpanskiego:), jednak moze sie myle...

[maialina1]

"Przeczytalam, ze we wloskim sa 2 rodzaje 'o' i 'e', przy czym nie ma zadnych
regul okreslajacych uzycie. Czy to prawda, a jezeli tak, to jak Wy nauczylyscie
sie poprawnie wymawiac slowa?"

Chetnie odpowiem, ale chyba nie zrozumialam pytania.
jak to dwa rodzaje "o" i "e"?
Chodzi ci o koncowki?
Rodzaje faktycznie sa 2, meski i zenski, ale koncowki (w liczbie pojedynczej)
do wyboru sa 3 (pomijajac dosc spora grupke wyrazow konczacych sie na
samogloski akcentowane): sa to "-o", "-e" i "-a".
Pominawszy wyjatki (nie bedziemy sie wdawac w takie szczegoly na twoim
poziomie), koncowka "-o" jest koncowka wyrazow rodzaju meskiego, "-a"
zenskiego, a "-e" jednego lub drugiego. W przypadku tych wyrazow, konczacych
sie na "-e", (ktore moga byc albo meskie albo zenskie) rodzaj wskaze ci
rodzajnik.

A co do dalszej czesci twojego postu, to ja wybralabym hiszpanski bo uzywa sie
go w wielu krajach, a wloski tylko we Wloszech. Za to wloski wedlug mnie jest o
wiele piekniejszy.
Obydwa jezyki sa rownie proste do opanowania. Zreszta juz mowilam, 50%
sukcesuzalezy od nauczyciela. A drugie 50 od ciebie, rzecz jasna :)

[purecharm]

Piszac o dwoch rodzajach 'o' i 'e', chodzilo mi o wymowe. Czytalam, ze jest 'e'
zamkniete i otwarte, tak jak we francuskim.

Co do jezyka, to naprawde mam problem. Niestety nie bede miala zadnego
nauczyciela, takze bedzie to nauka samodzielna. Mam zamiar zakupic sobie kurs
FSI, uzywany przez dyplomatow, ktorzy musza w krotkim czasie przyswoic sobie
jezyk. Na kurs sklada sie 14 plyt audio i podobno jest to najskuteczniejszy
kurs na rynku, ktory naprawde uczy mowic, a nie tylko biernej znajomosci
jezyka. Do tego zakupie sobie jakas dobra ksiazke do gramatyki i na pewno bede
systematycznie sie uczyc. Myslisz, ze w ten sposob bede w stanie nauczyc sie
jezyka? Jak juz mowilam chcialabym nauczyc sie plynnie poslugiwac wloskim, a
nie podczas mowienia szybko w glowie przypominac sobie tabelki z odmiana i
roznymi koncowkami wyrazow:)
Co do hiszpanskiego, kazdy Latynos w Stanach mowi biegle w tym jezyku(a jest
ich zatrzesienie), takze chyba wiekszym atutem dla mnie bedzie nauczenie sie
wloskiego.

A Ty uczysz wloskiego prywatnie czy w szkole?

Pozdrawiam.

[maialina1]

Tak, faktycznie jest "e" otwarte i zamkniete, tak jak i "o". Niczym nie
oznaczone (z wyjatkiem nielicznych przypadkow gdzie jest akcentowane) trudno
zgadnac czy bedzie otwarte czy zamkniete. Sa pewne zasady, ale mnie na poziomie
liceum nikt tego nie uczyl. Mialam to dopiero na studiach (filologia wloska),
na zajeciach z fonetyki. Do tego okazalo sie ze wiele wyrazow wymawialam
dokladnie odwrotnie niz powinno byc, a to wynikalo z mojej praktyki (mialam
poludniowy akcent).
Pociesze cie jednak ze ta roznica w wymowie naprawde nie jest istotna, nie jest
to na pewno rzecz ktora powinnas sie zrazac.

Nie znam kursu o ktorym mowisz, ale jesli to jest jeden z tych zakladanych na
oczy, to slyszalam o nim same negatywne opinie (jedyne pozytywne opinie jakie
mi sie otarly o uszy pochodzily z reklam tychze kursow). Ich wada polega na tym
ze
1. tak szybko jak sie uczysz, tak samo szybko wszysto zapomnisz. Jest to
material w zaden sposob nieutrwalony (albo powiedzmy raczej, swietnie
utrwalony, ale na bardzo krotki czas. Po paru miesiacach w glowie zapanuje
pustka)
2. nie rozwija umiejetnosci poprawnego pisania

"Jak juz mowilam chcialabym nauczyc sie plynnie poslugiwac wloskim, a
> nie podczas mowienia szybko w glowie przypominac sobie tabelki z odmiana i
> roznymi koncowkami wyrazow:)"

Nie jestem zwolenniczka "klepania gramatyki", ale bez tych "tabelek" na pewno
nie bedziesz poprawnie mowic.
Sa to PODSTAWY, i tylko dzieki nim jezyka nauczysz sie GRUNTOWNIE. Inaczej
edziesz mowic jak imigrant z Albanii, a nie jak wyksztalcona osoba.

Odpowiedz na ostatnie twoje pytanie (dotyczace mojej pracy): wysylam mailem :)
bo wole tutaj zachowac wzgledna anonimowosc. Odbierz maila.

[purecharm]

Co do kursu, to nie jest to ten zakladany na oczy:)(nazywa sie on chyba SITA)
Jest to kurs audio oparty na kursach FSI(Foreign Service Instutute), z ktorych
korzystaja dyplomaci. Mam juz podobny kurs z hiszpanskiego i musze przyznac, ze
faktycznie jest skuteczny. Jest to kurs firmy PIMSLEUR, w Internecie sa same
pozytywne opinie, jednak jest bardo drogi. I minusem jest brak audioscript'u
lub jakiejs ksiazki wyjasniajacej gramatyke lub inne zagadnienia. Uczysz sie
mowic, jednak jak dobrze czegos nie uslyszysz, nie masz mozliwosci sprawdzic
pisowni np.. Jednak przyda mi sie ten kurs, gdyz musze sie troche 'osluchac' z
jezykiem. Wczesniej uczlam sie hiszpanskiego i zauwazylam, ze wymawiam wloskie
slowa z akcentem hiszpanskim:) Oprocz tego kursu, zamowilam juz kurs audio
Berlitza z 14 plytkami CD i audioscript'em, do tego musze kupic sobie jakas
dobra gramatyke i zabrac sie do roboty:) Bardzo chcialabym miec jakiego
nauczyciela, bo na poczatku to bardzo pomocne(jestem strasznie dociekliwa i
zawsze wszystko musze wiedziec), ale bede musiala sobie poradzic sama. W razie
jakichs watpliwosci, zawsze mozna napisac na forum:) Moze polecilabys mi
jeszcze jakies inne zrodlo nauki?

Mam pytanie dotyczace akcentowania sylab. Czytalam, ze zazwyczaj slowa
akcentuje sie na przedostatnia sylabe, jednak nie zawsze. Np. widzialam odmiane
czasownika i w roznych osobach wyraz byl roznie akcentowany. Jezeli poznaje
nowy wyraz, skad mam wiedziec, na ktora sylabe pada akcent. Sa jakies reguly??

Pozdrawiam,

P.S. Sprawdz poczte:)

[maialina1]

Tak, wiele wyrazow akcentuje sie tak jak w jezyku polskim, na druga sylabe od
konca (np. mamma, casa, fiore), ale rownie duzo wyrazow ma akcent na trzecia
sylabe od konca (np. mEdico, immObile, fantAstico). Wiele wyrazow akcentuje sie
rowniez na ostatnia sylabe, ale te sa odpowiednio oznaczone, ostatnia
samogloska ma namalowany akcent (np. - città, perché, falo', virtu', onestà)*
Jesli chodzi o akcent w odmianie czasownikow w czasie terazniejszym (presente),
to domyslam sie ze chodzi ci glownie o ostatnia osobe, ktora konczy sie na -ano
lub -ono. Te koncowki (-ano, -ono) NIGDY nie sa akcentowane. Akcent w wyrazie
pada roznie, w zaleznosci od jego dlugosc, ale nigdy nie akcektuje sie tych
koncowe. Oto przyklady: finIscono, guArdano, insEgnano, pArtono, dimEnticano,
suppOngono, pArlano).
PS. Odbierz maila.
:)


* jesli nie wyswietlily sie odpowiednio litery, to tutaj pisze duzymi: cittA,
perchE, falO, virtU, onestA

[makiusz]

Scusa, una domanda: ma Lei è insegnante? A scuola non mi pare - o forse la
memoria mi inganna? - di avere mai incontrato una illustrazione talmente
dettagliata e corretta delle caratteristiche grammaticali dell'italiano. Se
solo potessi domesticare maggiormente il polacco e adattarlo alle mie esigenze
espressive, mi rivolgerei a Lei per lezioni. Pozdrawiam

[maialina1]

hehehe, si, sono insegnante d'italiano e attualmente insegno anche il
polacco :))
Ma non vivo in Polonia. :(

[makiusz]

no to teraz wszystko jest jasne:) Rozumiem Pani, lepiej mieszkac w Polsce, ja
nie moge sie doczekac jak wracam do "mojego kraju"...jednak mam tylko wloskie
obywatelstwo bo sie urodzilem w smutnym i szarym Turynie, i nie tylko przez
zanieczyszczenie powietrza. Eh jak wole Polske! Pozdrawiam serdecznie

[rara_avis7]

W Polsce obowiązuje ius sanguis. Jeśli któreś z rodziców ma obywatelstwo
polskie, dziecko ma prawo do polskiego obywatelstwa nawet jeśli urodzi się w
samolocie rosyjskich linii lotniczych przelatującym nad Japonią.

[rara_avis7]

MSWIA » Zadania » Repatriacja i cudzoziemcy » Cudzoziemcy » Dokument

Cudzoziemcy

Obywatelstwo polskie


SPOSOBY NABYCIA OBYWATELSTWA POLSKIEGO:

Zasada krwi/Ius Sanguinis

Zasada ziemi/Ius Soli

Repatriacja

Nadanie przez prezydenta

Uznanie bezpaństwowca za obywatela polskiego

Uproszczony sposób nabycia obywatelstwa polskiego przez cudzoziemca,
pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem polskim

Odzyskanie obywatelstwa polskiego utraconego w dzieciństwie

Odzyskanie obywatelstwa polskiego utraconego na skutek małżeństwa z
cudzoziemcem – reintegracja

Utrata obywatelstwa polskiego

STWIERDZENIE POSIADANIA LUB UTRATY OBYWATELSTWA POLSKIEGO








REGULACJA PRAWNA

Zagadnienia nabycia obywatelstwa polskiego i jego utraty reguluje ustawa z dnia
15 lutego 1962 roku o obywatelstwie polskim, później wielokrotnie nowelizowana
(Dz.U. z 2000r. Nr 28 poz. 353 i z 2001r. Nr 42 poz.475).



SPOSOBY NABYCIA OBYWATELSTWA POLSKIEGO

Urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie –
Zasada krwi/Ius Sanguinis

Dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie z rodziców, z których co
najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie, bez względu na miejsce urodzenia
dziecka w Polsce czy za granicą. (Art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o obywatelstwie
polskim).

Zagadnienie obywatelstwa dzieci urodzonych z rodziców o różnym obywatelstwie
tj. polskim i obcym, zostało uregulowane w ten sposób, że stosownie do art. 6
ust. 1 ww. ustawy dziecko takich rodziców nabywa przez urodzenie obywatelstwo
polskie, bez względu na miejsce urodzenia w Polsce czy za granicą. Jednakże
rodzice w oświadczeniu złożonym zgodnie przed właściwym organem (konsul dla
osób zamieszkałych za granicą lub starosta - dla osób zamieszkałych w Polsce) w
ciągu 3 miesięcy od dnia urodzenia się dziecka, mogą wybrać dla niego
obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem jest jedno z rodziców, jeżeli
według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.



Urodzenie lub znalezienie dziecka na terytorium Polski – Zasada ziemi/Ius Soli

Zasada ta ma zastosowanie, gdy dziecko urodzi się lub znalezione zostanie na
terytorium RP, a oboje rodzice są nieznani lub nieokreślone jest ich
obywatelstwo, bądź nie mają żadnego obywatelstwa (Art. 5 ustawy o obywatelstwie
polskim). Dziecko takie z mocy prawa nabywa obywatelstwo polskie.

Innym sposobem nabycia obywatelstwa jest jego uzyskanie na podstawie decyzji
właściwego organu władzy, tj. w drodze nadania obywatelstwa polskiego przez
Prezydenta RP. (Art. 8 ustawy o obywatelstwie polskim) lub w drodze uznania za
obywatela polskiego przez wojewodę. (Art. 9 ww. ustawy).




Nadanie przez Prezydenta RP

Na podstawie Art. 8 cyt. ustawy cudzoziemcowi można na jego wniosek nadać
obywatelstwo polskie, jeżeli zamieszkuje w Polsce na podstawie zezwolenia na
osiedlenie się (Karta Stałego Pobytu) na terytorium RP co najmniej 5 lat. W
przypadkach szczególnie uzasadnionych, których cyt. ustawa nie precyzuje, można
cudzoziemcowi nadać na jego wniosek obywatelstwo polskie, chociażby nie
odpowiadał on warunkom wyżej określonym. Każda sprawa rozpatrywana jest
indywidualnie. Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom rozciąga się na
dzieci pozostające pod ich władzą rodzicielską. W przypadku ukończenia przez
dziecko 16 roku życia, następuje to jedynie za jego zgodą. O nadaniu
obywatelstwa polskiego orzeka Prezydent RP. Podanie o nadanie obywatelstwa
polskiego osoby zamieszkałe w Polsce wnoszą za pośrednictwem wojewody
właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, a
zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem właściwego konsula.
Szczegółowy tryb postępowania w sprawach o nadanie obywatelstwa polskiego oraz
wzory zaświadczeń i wniosków w tych sprawach określa rozporządzenie Prezydenta
RP z dnia 14 marca 2000 roku. (Dz.U. Nr 18, poz. 231).

Cudzoziemiec ubiegający się o nadanie obywatelstwa polskiego składa następujące
dokumenty:

własnoręcznie, w języku polskim, wypełniony wniosek o nadanie obywatelstwa
polskiego.

poświadczoną urzędowo kopię ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość i
obywatelstwo wnioskodawcy,

poświadczoną urzędowo kopię karty stałego lub czasowego pobytu, jeżeli
cudzoziemiec uzyskał zezwolenie na osiedlenie się lub zamieszkanie na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

odpis aktu urodzenia,

odpis aktu małżeństwa lub inny dokument określający stan cywilny,

własnoręcznie, w języku polskim, napisany życiorys,

oświadczenie o ubieganiu się o nadanie obywatelstwa polskiego w przeszłości,

oświadczenie o znajomości przepisów dotyczących aktualnie posiadanego
obywatelstwa.

dokument stwierdzający brak obywatelstwa polskiego lub zwolnienie bądź
zrzeczenie się obywatelstwa polskiego w przypadku, gdy wnioskodawca lub jego
wstępni to obywatelstwo posiadali, albo ich poświadczone kopie,

zaświadczenie o braku przeszkód prawnych do nadania obywatelstwa polskiego, o
ile tak stanowi umowa międzynarodowa,

aktualną fotografię formatu paszportowego.

Dokument wydany w języku obcym należy złożyć wraz z jego tłumaczeniem na język
polski, sporządzonym przez tłumacza przysięgłego lub przez konsula RP. Odpisy:
aktu urodzenia oraz małżeństwa, lub inny dokument określający stan cywilny,
zainteresowana osoba powinna złożyć w oryginałach. Natomiast cudzoziemcy
zamieszkali w Polsce na podstawie właściwego zezwolenia przedkładają odpisy
aktów stanu cywilnego wydane przez polski urząd stanu cywilnego.



Uznanie bezpaństwowca za obywatela polskiego

Na podstawie Art. 9 ustawy o obywatelstwie polskim w drodze uznania za
obywatela polskiego może być uznana za obywatela polskiego osoba o
nieokreślonym obywatelstwie lub nie mająca żadnego obywatelstwa
(bezpaństwowiec), jeżeli zamieszkuje w Polsce na podstawie zezwolenia na
osiedlenie się na terytorium RP co najmniej 5 lat. Uznanie następuje na wniosek
osoby zainteresowanej i rozciąga się na dzieci uznanego, jeżeli zamieszkują one
w Polsce, a jeżeli dziecko ukończyło 16 lat następuje to jedynie za jego zgodą.
O uznaniu orzeka wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania
wnioskodawcy.

Ustawa przewiduje również inny - uproszczony tryb uzyskania obywatelstwa
polskiego dla niektórych kategorii cudzoziemców w drodze oświadczenia woli
osoby do tego uprawnionej i przyjęcia takiego oświadczenia przez właściwy organ.


No tak, tylko że rodzice mogą w ciągu 3 miesięcy zrzec się obywatelstwa
polskiego w imieniu dziecka...
ale jest sposób na

Odzyskanie obywatelstwa polskiego utraconego w dzieciństwie.

Do tego sposobu uzyskania obywatelstwa polskiego zaliczyć należy nabycie
obywatelstwa polskiego na podstawie Art. 6 ust. 3 ustawy o obywatelstwie
polskim, który stanowi, że obywatelstwo polskie nabywa dziecko, które utraciło
obywatelstwo polskie na skutek oświadczenia woli rodziców o mieszanym
obywatelstwie polskim i obcym (patrz pkt. 1) o wyborze dla dziecka obywatelstwa
obcego, złożonego w ciągu 3 miesięcy od urodzenia się dziecka.

Dziecko takie po ukończeniu 16 lat, a przed upływem 6 miesięcy od ukończenia 18
roku życia, może złożyć przed wojewodą lub konsulem (w zależności od miejsca
zamieszkania) oświadczenie o woli nabycia obywatelstwa polskiego. Wydanie przez
właściwy organ, którym jest wojewoda lub konsul (o właściwości decyduje miejsce
zamieszkania osoby zainteresowanej) decyzji pozytywnej skutkuje nabyciem
obywatelstwa polskiego.

[redmamba]

a czy ubiegając się o obywatelstwo polskie nie trzeba rezygnować z włoskiego?