Nastolatka z MPD

[Gość: 1talea]

Witam
Moja córka jest z MPD . Ma 16lat. Nie była kształcona w szkole
specjalnej. Jest bardzo ambitna i pobyt wśród zdrowych dzieci
mobilizował ją do tego aby dorównać innym. Może dlatego nie jest z
nią aż tak bardzo źle . Największy problem ma z chodzeniem. Ale
chodzi o własnych siłach tylko kuleje. Ale cały czas trwa
rechabilitacja .Oczywiście nie obyło się bez przykrych sytuacji.
Niestety dzieci są bezwzględne. Smieją się z niej , dokuczają, nie
potrafią pomóc. Uważam , że jest to okropne a wręcz straszne. Każde
z tych dzieci będzie kiedyś miało swoje dzieci i każdemu może się
zdażyć urodzić chore dziecko. I nie żebym im tego życzyła ale myślę
że wtedy przypomną sobie o koleżance z klasy , której dokuczali i
teraz sami będą się borykać z tym problemem. Zresztą to nie wina
tych dzieci . Takie dzieci są poprostu biedne . To wina przede
wszystkim ich rodziców. Oto sytuacja z przed paru dni; Córka wyszła
ze szkoły .W koło było mnóstwo śniegu i błota. Niestety wywróciła
się. Reakcja kolegów z klasy: potworny śmiech i rozbawienie.Ale to
jeszcze nic . Najbardziej zaboloło mnie podejscie koleżanki.
Powiedziała , że w sumie by pomogła jej wstać ale bała się , że się
wybrudzi......
Po przeanalizowaniu tego wszystkiego chciałabym chyba żeby moja
córka miała koleżanki i kolegów niepełnosprawnych. Tacy ludzie śą
bardziej wrażliwi. Nawet ostatnio zastanawiam się czy nie poszukać
takich nastolatków na internecie i czy nie podsunąć jej np numerów
gg czy maila takich dzieci.
Naprawdę bardzo mnie boli to wszystko. A najgorsze jest to że po
mojej córce(oczywiście jak nie idzie), nie widać niepełnosprawności.
Jest wręcz śliczną dziewczyną. I , każdy do niej podejdzie i zagada.
Ale jak zrobi tylko krok to uciekają od niej. A ona tak bardzo
chciała by mieć takich prawdziwych przyjaciół

[Gość: monika]

Witam serdecznie. Ja mam brata z MPD, ma 28 lat, też chodził do
normalnej szkoły i zdarzały się cięższe chwile podobnie jak Pani
córce. Niestety 16 latki to jeszcze młodzi na ogół niedojrzali
ludzie którzy są piękni, mądrzy i bogaci i nie przyjdzie im do głowy
zastanowić się nad czyjąś ułomnością. Mój brat jednak postanowił, za
moją namową przetrwać ten trudny okres (było nam łatwiej bo
chodziliśmy do tego samego liceum), potem skończył studia - 2
kierunki i teraz pracuje jest spełniony i szczęśliwy. Warto machnąć
czasem ręką na ludzką głupotę i pomyśleć sobie, że to Ci ludzie
muszą z nią żyć, nie przejmować się i spełniać marzenia - naprawdę
warto. Pozdrawiam

[marcelek1-1]

Każde dziecko jest tak samo ważne, takie samo nie ważne czy zdrowe czy chore
potrzebuje akceptacji i miłości. Ale niestety na świecie są idioci, ale co na to
poradzić ich się nie sadzi oni się po prostu rodzą. Jeszcze parę lat świetlnych
pewnie minie zanim nasze społeczeństwo zmądrzeje i zacznie traktować ludzi
niepełnosprawnych jak równych sobie, bo przecież tacy oni są. Pozdrawiam

[kiwwinka]

Ja również mam nastolatkę(15l) z MPD, która chętnie zaprzyjaźni się z Twoją
córką, wyslę Ci gg córki na maila gazetowego:)
moja córka ma już jedna koleżankę niepełnosprawną przez internet, ta przyjaźń
trwa już 2 lata i dziewczynki bardzo cieszą się jak mogą porozmawiać o swoich
problemach, dobrze się rozumieją,
moja córka tez chodzi do zwykłej podstawówki i zdarzają jej się różne sytuacje
ale na szczęście tych przykrych jest mało.
Pozdrawiam.

[Gość: ktos]

Ja co prawda nie mam MPD. Uczę się w 2 techbikum , mam inny problem
ale jeszcze nie az tak tragiczny i chetnie nawiaze kontakt z Pani
córką. Mój e-mail: [e-mail]. Prosze pisac i podac
nr gg

[kiwwinka]

wyslij mi na maila Twój adres Italea:)

[ewka985]

Ja też jestem nastolatką z MPD. Co prawda trochę starszą (uczę się w LO), ale to chyba nie problem. Chętnie nawiążę kontakt z Pani córką, (jeśli oczywiście będzie miała na to ochotę). Może akurat uda się nam znaleźć wspólny język. :)
Pozdrawiam.

[Gość: 1talea]

Podaję jej numer gg 662253. Ma na imie Kasia. Dziękuję i pozdrawiam

[agatamarszalek]

Witam,
Przykro mi czytać o tym, że dzieciaki potrafia byc takie okrutne...
Myslę, że dla mamy to szczególnie trudna sytuacja, kiedy widzi jak
inni nie umieją dostrzec tego, jak wartościowe jest jej dziecko.
Nie dziwię się, że pierwszym odruchem jest chęć zabrania córki i
uchronienia przed takimi doświadceniami. Jednak wydaje mi się, ze
to niczego nie załatwi. Córka na pewno jeszcze nie jeden raz spotka
się z nieakceptacją ze strony innych. Czasem, zwłaszcza w takim
nastoletnim wieku młodzi ludzie sprawiaja innym przykrość nie do
końca po to, by dopiec innym, ale po to, by podbudować własne,
niepewne poczucie wartości. Niestety słabsze psychicznie , czy
fizycznie dzieci (młodzież) sa najbardziej narażone na bycie kozłem
ofiarnym.
Na pewno warto, by Pani córka szukała znajomych w różnych
miejscach, w różnych kręgach. Rówieśnicy z podobnymi problemami na
pewno lepiej ją zrozumieją, bo z autopsji wiedzą , z czym jest
trudno. Jednak myśle, że oprócz młodzieży, która nie umie być
wrażliwa na krzywde i niesprawność innych można znaleźć naprawdę
wartościowych ludzi.
Zastanawiam się jak Pani córka przeżywa takie sytuacje? Jaki ma
stosunek sama do swojej niepełnosprawności? To pewnie w kluczowy
sposób wpływa na to jak ona , ale tez Pani poradzicie sobie w tym
trudnym okresie.
Pozdrawiam, Agata Marszałek

[e-teacher]

Witam serdecznie, jestem mamą nastolatki z mpd. Chciałabym namówić Was na turnus
rehabilitacyjny CARITAS, który jest organizowany każdego lata w Drzewocinach.
Chętnie podam szczegóły, proszę pisać na mój adres:[e-mail]
Serdecznie pozdrawiam - Jagoda

PS Jeżeli jesteście z Łodzi lu okolic, rusza teraz b.ciekawy program
rehabilitacyjny dla dzieci i młodzieży z mpd. Czekam na kontakt :)

[Gość: Asia]

moja corka - prawie 14 letnia - przeżywa dokładnie to samo :(
koleżanki przechodzą obok i trudno im powiedziec "czesc"

[Gość: była mama specjaln]

To jest problem-reakcja otoczenia na INNEGO. No coż....cale nasze spoleczenstwo
dalece odbiega od tolerancyjnego i otwartego. Problem leży nie tylko w tym, aby
dziewczyna znalazła sobie przyjazne osoby POZA swoim srodowiskiem, ale również ,
aby środowisko stalo się życzliwsze, lub też chociaż niedokuczliwe....to miło,
że są miejsca, gdzie dzieciaki mogą spotkać się z podobnymi sobie, bo tam
zyskają zrozumienie...ale mimo wszystko jednak to też powoduje zamknięcie na
szersze grono i swoiste..przepraszam za wyrazenie-towarzystwo wzajemniej
adoracji.Nie zalatwi to "sprawy, ponieważ dziecko będzie musialo się nauczyć
zycia w dwoch swiatach-tym własnym, z innymi mpd, i tym wrogim, zewnętrznym,
klasowym, szkolnym....a w przyszlosci studenckim, zawodowym.....
Moze dobrym pomysłem byłaby rozmowa z nauczycielem-wychowawcą klasy ( o ile jest
to osoba kontaktowa, a roznie to bywa).Moze pedagog szkolny wymysliłby takie
zajęcia dla mlodzieży-rówieśnikow corki, by mieli mozliwosć spojrzenia na sprawę
z drugiej strony. To brzmi jak mrzonka, ale....znam jedną szkołe, gdzie przykre
zachowania uczniow-gimn. w stosunku do jednego z dzieci spowodowały w efekcie
zajęć edukacyjnych swoistą modę na działalnosć wolontariatową na rzecz
niepełnosprawnych....i trwa to już ładnych 5 lat!
Nie chcę być zle zrozumiana, ale dobrej szkole powinno zalezeć na edukacji
spolecznej młodzieży i obecność jednego nawet ucznia z jakkakolwiek
niesprawnoscią może być swietną "okazją" do ksztaltowania postaw prospolecznych....
Moje dziecko przez kilka lat było obciążone sprzętem ortopedycznym. też były
złosliwości i uwagi, ale jakoś, jakoś, odwołując się do uczuc moralnych :-),
kultury osobistej itp. nauczycieli oraz rodziców udalo się jakoś stopniowo
zmniejszać przykrości. Ważne jest też, aby dziecko w jakiś sposób nabralo
odporności.
Córka jst dobrą uczennicą. moze ma inne umiejętności, jakieś hobby, coś, co
mogloby "wypłynąć" i odwrócić uwagę pozostalych od niesprawności i zazdrości
dobrych ocen?

coś optymistycznego

[mrymrysiek]

Razem ze mną studiował chłopak z mpd. Poruszał się samodzielnie ale miał
znacznie ograniczony zakres ruchu rąk, niesamowite trudności artykulacyjne. Na
samym początku wzbudzał sensację, często się o nim mówiło - w jaki sposób będzie
zaliczał egzaminy? Nie pisał ręcznie, wypowiedzi słowne były naprawdę z trudem
rozumiane. Z powodu mowy część studentów unikała z nim kontaktu - bali się
własnej nieumiejętności powiedzenia "powtórz bo nie zrozumiałem", bali się bo
nie wiedzieli jak z nim rozmawiać - no bo co odpowiedzieć gdy on powie coś o
swojej niepełnosprawności? Zaprzeczać jej? Pocieszać go? Jak nie urazić jego uczuć?
A tu niespodzianka - chłopak sam podchodził i mówił "pożycz mi notatek (jeśli
masz ładne pismo:)bo siadła mi bateria w dyktafonie". Nie trzymał się na uboczu,
chodził do knajpy ze wszystkimi komentując "dobra, albo mnie dziewczyny wnoszą
na rękach albo idziemy do knajpy gdzie nie ma tylu schodów". Po krótkim czasie
należał do paczki kilku studentów (nikt już nie miał problemów z rozumieniem
wypowiedzi - odprężony mówił o wiele lepiej). Potem był bardziej lubiany,
"popularny" niż niejeden student na roku. Chodził na imprezki pokonując schody,
znalazł dziewczynę (pewnie żeby nie musieć już spisywać wykładów z dyktafonu).
Zaliczanie przedmiotów okazało się zastanawiające tylko dla studentów -
wykładowcom nie przysporzyło to najmniejszego problemu. Obecnie pracuje, jest
mężem, chce być ojcem.
Kiedyś w rozmowie powiedziałam "trzeba niezwykłej odwagi żeby się odnaleźć w
świecie sprawnych" a on mi odpowiedział "koszmar przeżyłem w okresie
dojrzewania. Wydawało mi się że dookoła mnie są same gnoje i tępaki. Bez cienia
człowieka. Gdybym wiedział że to przejściowe i związane z wiekiem, łatwiej
byłoby mi to przeżyć. Ostatecznie nie wiadomo czy byłbym lubiany gdybym był
pełnosprawny. Może i tak musiałbym poszukać własnej grupy".
Pani i pani córka przechodzicie właśnie ten najgorszy okres - jej dojrzewanie.
Ale spokojnie, powoli. Ona też znajdzie swoją grupę w której będzie się dobrze
czuła.
Być może 16 latki jeszcze nie podadzą leżącemu ręki, będą unikać kontaktu bo
wstydzą się przed grupą. Głupie zachowanie którego sami przed sobą się wstydzą.
Ale wartości i społeczne postawy wraz z wiekiem się zmieniają. Niech pani córka
sobie spokojnie wyznacza własne cele, niech planuje teraz swoje życie, myśli o
perspektywach możliwych do spełnienia. I niech wie że za parę lat reagowanie
grupy będzie inne, doroślejsze. Że osoby niepełnosprawne mogą również znaleźć
"paczkę", grono zgranych przyjaciół nie inaczej niż osoby sprawne.
Życzę tysiąca różowych marzeń i spełnienia tych najważniejszych.

p.s A swoją drogą jakie to głupie, dlaczego w Polsce nie ma zwyczaju dbania o
relacje w klasie? Tak naprawdę wystarczyłyby warsztaty psychologiczne w oparciu
o dynamikę grupową a dzieciakom byłoby o tyle prościej!

[Gość: D]

Witaj

Sama mam MPD i doświadczyłam takich sytuacji na własnej skórze, ale
skończyłam studia jedne drugie, teraz normalnie pracuje . Myslę, że
zachowania ludzi na studiach są zdecydowanie lepsze niż młodzieży
szkolnej. Dlatego też warto przetrwać szkołę średnią i iść na
studia. Nie należy się zniechęcać nawet jeśli jest to bardzo bolesne
czasami i trudne. Poza tym polecam stronę www.ipon.pl jest tam grono
osób niepełnosprawnych które służą wsparciem . Trzymam kciuki za
ciebie i córkę . Pozdrawiam :))

[Gość: furiousdemon]

w sumie to ja tez moge pogadac z Pani corka ;p moje gg to 3030098

[Gość: AS]

Miałam koleżankę z MPD na studiach. Poruszała się na wózku, wszystko
trzeba było koło niej zrobić. Nauczyła się wykorzystywać ludzi.
Potrafiła by się sama ubrać, ale nie chciała. Zaliczała egzaminy
ustnie i puszczali ją na "dst" z połową wiedzy potrzebnej do
zaliczenia przedmiotu. Szkoda mi dziewczyny. Mam nadzieję, że się jej
poukłada w życiu i że spotka na swojej drodze osoby dojrzalsze ode
mnie. Nie potrafiłam się z nią zaprzyjaźnić. To tyle- głos od
postronnego studenta.Ale zgadzam się z przedmówcami. Niech się
dziewczyna uzbroi w cierpliwość, jak przejdzie do liceum to powinno
się zrobić łatwiej i przyjemniej. A na studiach będzie pewnie lepiej
niż w liceum. Koleżanka o której wspomniałam ma swoje oddane grono
przyjaciół, bo też ciepła z niej osoba o pięknym wnętrzu.
Życzę powodzenia.