Co powiedzieć?

[Gość: eleonora]

Witam
Chciałabym się zwrócić do rodziców chorych dzieci z pewnym pytaniem. Jak
chcielibyście by reagowano na Waszą sytuację?
Już mówię o co mi chodzi. Mam koleżankę, która kilka miesięcy temu urodziła
dziecko z ZD. Nie widziałam się z nią od tego czasu, wiem o chorobie jej synka
od wspólnych znajomych. Nie jesteśmy zbyt blisko zaprzyjaźnione, ale czasem
się spotykamy. czytałam na kilku blogach i forach, że mamy dzieci
niepełnosprawnych często bardzo przeżywają reakcje otoczenia na ich pociechy.
Co więc powiedzieć podczas pierwszego z Wami spotkania? Co chciałybyście
usłyszeć, co nie zrani Waszych uczuć? Gratuluję? (urodzenia chorego dziecka?!)
Bardzo mi przykro? (przykro z powodu urodzenia kochanej, wyczekiwanej
istoty?!) Wiem co czujesz? (bzdura nie wiem, moje dziecko jest zdrowe).
Powiedzcie proszę.
Eleo

[mruwa9]

A co bys zrobila, gdyby Twoja kolezanka urodzila zdrowe,
pelnosprawne dziecko? Kupilabys pewnie jakis upominek i poszla
pogratulowac, przywitac sie z dzidziusiem.
Niczego innego rodzic dziecka szczegolnej troski nie oczekuje.
Przynajmniej ja. Normalnego, naturalnego traktowania, bez falszywej
wesolosci i bez skladania kondolencji. na razie twoja kolezanka ma
niemowle i dotycza jej te same problemy, jak w przypadku rodzicow
innych niemowlat (kolki, karmienie, kupki, pielegnacja, sen), plus
dodatkowe problemy, poczawszy os szoku i potrzeby oswojenia sie ze
szczegolnym rodzicielstwem, po dodatkowe wady i schorzenia, czesto
wspolistniejace z ZD. Naturalne traktowanie, okazanie, ze rodzic
dziecka niepelnosprawnego ma prawo byc pelnoprawnym rodzicem i
czlonkiem spoleczenstwa i ma prawo byc dumny ze swojego dziecka,
jest IMHO bardzo wazne w procesie osiagania rownowagi po doznanym
szoku.
Kup kartke z gratulacjami, kup upominek (ale zadna zabawka
rehabilitacyjna) i zapomnij o tym dodatkowym chromosomie u dziecka...

[zielonatosia]

dokładnie to samo chciałam napisać.

[Gość: eleonora]

Dziękuję Wam za odpowiedź. To nie tak, że gdyby dziecko było zdrowe to bym do
niej poszła z upominkiem, a teraz nie idę bo dziecko jest chore, po prostu nigdy
nie byłyśmy w swoich domach (od 10 chyba lat) to nie bliska znajomość, ale wiem
że prędzej czy później spotkamy się gdzieś. I macie rację - bez względu na stan
zdrowia dziecka jest mamą, która przesypia nocki bądź nie, walczy z kolkami bądź
nie, szuka niani bądź nie, uwielbia chustę albo jest jej przeciwna, a stan
zdrowia synka - to nie moja przecież sprawa i nie muszę tego tematu poruszać ani
niczego komentować.