dopadł mnie instynkt macierzyński

[kropcia1]

Nie wiem co się ze mną dzieje....do niedawna dzieci wiązałam z daleką
przyszłością..mam 23 lata..jestem jeszcze młoda..mam czas...a od kilku
tygodni o niczym innym nie myślę jak o zajściu w ciążę!!!! juz dawno niczego
tak bardzo nie chciałam. ale rozsądek mówi nie...najpierw musze skończyc
studia ( dzienne...długo dojeżdżam)..pogorszyła się nam sytuacja
materialna..nie stać nas na dzidzi..specjalnie wzięłam tabletki..a teraz
jestem wściekła ,że je biore..a biore żeby nas nie poniosło... czy to jest
jakaś burza hormonalna?? czy to jest naturalna reakcja organizmu kobiety?
przejdzie mi to? chciałabym starania jednak odłożyc na za rok...ale czy
wytrzymam tą straszną chcice!!! zachowuje się jak dziecko , które płacze bo
nie dostało cukierka..

[kropcia1]

aaaaaa i nie wiem czemu..mam takie wrażenie ,że jak bedę w ciąży to będę
najszczęsliwszą osobą na świecie.. Skąd sie to bierze??

[annalalik]

Tak bywa - instynkt czasem przychodzi w nieoczekiwanym momencie. Ja też pragnę
dziecka i jesteśmy na to gotowi. Rok temu odstawiłam tabletki anty i... teraz
przez to ze je brałam moje cykle zwariowały. Mam wielki problem z zajściem w
ciążę. Zastanów się czy nie warto zmienić tabletek na inne sposoby
antykoncepcji... forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=14906 - jak już
będziecie gotowi na dziecko to może będziecie mieli mniejszy problem niż ja z
ciążą. Zastanów się.
Wszystkiego dobrego

Ania

[sabi35]

Nie sądzę, że będziesz najszczęśliwszą osobą na świecie. Może przez jakiś czas.
Najlepiej jest uregulować własne sprawy, skończyć studia, mieć zawód i
perspektywy na przyszłość. Dziecko nie jest rozwiązaniem żadnych problemów.
Jeżeli się je planuje, lepiej jest mieć uregulowane sprawy (nie oznacza to
wielkiego komfortu materialnego). Kobiety często zapominają o sobie i swoich
perspektywach. A co do tabletek, ja też brałam i nie miałam problemów. A mam
też swoje lata. Jeżeli nie zostało ci dużo do końca studiów, to skończ je,
poszukaj pracy, będziesz miała większy komfort psychiczny. Wiem, co mówię. Pa

[kasia_1011]

> Nie sądzę, że będziesz najszczęśliwszą osobą na świecie.
> Najlepiej jest uregulować własne sprawy, skończyć studia, mieć zawód i
> perspektywy na przyszłość.

A potem może okazać się, że jesteś za stara, że na dziecko już nie masz czasu bo
kariera, bo jeszcze przed dzieckiem chcielibyscie zmienić samochód, że właśnie
szef zaproponował Ci sfinansowanie drugiego fakulteu i nie chcesz odmówić.
Jeżeli kończysz studia, masz oparcie w rodzinie i Twój partner też chce mieć
dziecko to nie zastanawiaj się tylko je miej. Nawet jeżeli pojawią się trudności
to łatwiej je pokonasz bo tak bardzo pragniesz dziecka.
Pozdrawiam
Kasia

[sabi35]

Ja nie mam na myśli jakieś strasznego statusu materialnego, domu, samochodu,
pieniędzy, tylko pewien rodzaj niezależności. Dlaczego kobiety poświęcają swoją
przyszłość dla dzieci a potem sfrustrowane siedzą w domu, szukają pracy, mają
kiepskie stanowiska? Ja też urodziłam dziecko w trakcie studiów i kosztowało
mnie to ogromnie dużo wysiłku, żeby jako tako urządzić swoje życie, bo
siedzenie w domu mnie jakoś nie satysfakcjonowało. Nigdy nie nadużywałam
dziadków, bo oni powinni mieć też swoje życie. Pierwsze dziecko urodziłam mając
28 lat, i to wcale nie było za późno.

[lollka]

Mnie również instynkt macierzyński dopadł wcześnie rok temu i też wahałam się
co lepsze czy może czekać do skończenia studiów czy zdecydować się w trakcie.
No i teraz mam 24 lata jestem na czwartym roku i w szóstym miesiącu ciązy,
zdecydowałam się bo bardzo tego pragnęłam i nie mam wątpliwości czy dobrze
zrobiłam, ja po prostu jestem szczęśliwa. Teraz na studiach jest coraz więcej
luzu a na piątym roku kiedy już dzidzia będzie na świecie większośc czasu będę
mogła spędzać w domu pisząc pracę. Termin mam na lipiec, więc te trzy pierwsze
miesiące będe z dzieckiem, a potem gdy będę musiała iśc na uczelnię opiekę nad
moją kruszynką przejmie babcia. Ja osobiście uważam, że więcej czasu dla
dziecka będę mieć studiując, niż gdy pójdę do pracy. Nikt za ciebie nie
zdecyduje, musisz sama się zastanowić co jest dla ciebie najważniejsze

[semidolce]

Możliwe, że to ten wiek :)
Ja też mam 23 lata, studia w toku i też myślałam, że dziecko to po studiach,
może jakaś praca w "międzyczasie" i jak juz wszystko bedzie gotowe i ustawione
to wtedy się zdecyduję. Ale...
Decyzja o dziecku jest spontaniczna i nie ma tu miejsca na zadne kalkulacje. To
dlaczego tak jest mozna tłumaczyć na wiele sposobów, w zalezności przede
wszystkim od wiary. Ja nie uważam tego obudzonego we mnie instynktu za burzę
hormonów, ale za sygnał od wszechświata, że to już ten czas, ta pora. I już
drugi miesiąc pracujemy sobie nad naszym maleństwem. I wiem, że chcę, z kazdym
dniem coraz bardziej.

Może wsłuchaj się w siebie, w to, czego sama pragniesz. Nie słuchaj innych -
moja matka jest przerazona, uważa, że za wcześnie, bo przeciez studia, dom nie
skończony, a ja taka młodziutka, bla bla bla... Ważne jet to, czego chcesz ty i
przyszły tatuś, a nie otoczenie. Argumentów "przeciw" zawsze będzie mnóstwo,
ale to przecież nie o to chodzi.

Chociaż mogę zupełnie nie mieć racji, może to faktycznie powinno byc tak, że
najpierw trzeba wszystko ułożyć, skończyć, zarobić, itp?

Pewna starsza kobieta, z którą mogę porozmawiać jak z matką, taką przysłowiową,
bo ze swoją to nie mogę, zapytała mnie, kiedy jej o tej "chcicy" opowiadałam, o
dwie rzeczy: czy tego naprawdę, w głębi serca chcę i, kiedy powiedziałam, że
chcę, ale się boję, o to czego się boję. Powiedziałam, że boję się, bo to coś
nowego, czego jeszcze nie znam, rola, której jeszcze nie pełniłam. Wytłumaczyła
mi wtedy, że człowiek przecież zazwyczaj boi się rzeczy nowych, a im później
tym gorzej...

Nie słuchaj moich rad, mogę zupełnie nie mieć racji. W każdym razie ja nawet
nie próbowałam walczyc z sygnałami płynącymi tak z mojego ciała jak i (a może
to był skutek tych z ciała) z psychiki. staramy się i już. A wy wszystkie
(wszyscy?) trzymajcie kciuki, żeby nam się udało. Nie omieszkam poinformować :)

[beettinna]

Ja w październiku skończę 24 lata,studiuję,od 2óch lat jestem mężatką. Już pół
roku temu postanowiliśmy mieć dziecko,miałam wahania,ale staraliśmy się i teraz
mam straszne problemy,poronienie zagrażające,mam się bronić za 3 tygodnie z
licencjata ale chyba to przełożę,jestem strasznie ambitna,a teraz jak wiem że
mojemu dziecku coś grozi to wszystko mam gdzieś! uwierz: i szkołę i całą
resztę,liczy się tylko to maleństwo które mam w brzuchu,jestem bardzo zdziwiona
tym moim zachowaniem,ale to fakt,dlatego rozumię twój instynkt!
pozdrawiam i wszystkiego dobrego

[badarka]

A ja z perspektywy 30(prawie 31)latki, która w sierpniu urodzi swoje pierwsze
dziecko. Bo właśnie - najpierw były studia, potem trzeba było znaleźć pracę,
potem ją utrzymać, potem nie mieliśmy gdzie mieszkać... I tak zleciało.
Dziecko na studiach wydaje mi się teraz bardzo mądrą decyzją, i jeśli miałabym
szansę, na pewno zdecydowałabym się - to jest rzecz, którą chciałabym zmienić w
moim życiu. Tylko ja na studiach myślałam o imprezach i koleżankach a nie o
dziecku :(

Łatwiej jest pogodzić studia z dzieckiem niż pracę z dzieckiem.
Łatwiej znaleźć pracę, gdy masz już jako tako odchowane maleństwo (a najlepiej
dwa) i deklarujesz, w co łatwo uwierzyć, że nie chcesz więcej.
Później ciągle staje coś na przeszkodzie i wciąż się tą decyzję odkłada.
Gorzej, jak w moim przypadku, gdy wtedy okazuje się, że z zajściem w ciążę jest
kłopot. My walczyliśmy półtora roku.
pozdrawiam :)

[kropcia1]

dziekuje za zrozumienie i rady:)Warto słuchać swojego organizmu.. on najlepiej
podpowiada:) Za niedługo ide do lekarza i zacznę sie przygotowywać do ciąży:P
Za kilka miesięcy zaczniemy starania a Bog sam zdecyduje kiedy ma nam dac
potomstwo:)pozdrawiam Was serdecznie:)

[kriepka]

witam, to jeszcze ja doloze swoje 3 grosze.
tak jak juz ktos napisal, ja tez zaluje ze nie zaszlam w ciaze w czasie
studiow. zaluje ze nie zaliczylam zadnej wpadki, bo niestety zdrowy rozsadek mi
na swiadome zajscie nie pozwolil (czy znacie jeszcze kogos tak genialnego, zeby
przez 6 lat zabezpieczac sie pigulkami i prezerwatywami? bo ja poza soba
nie... :) )
to naprawde genialne wyjscie, przy zalozeniu ze masz oparcie w rodzince.
spokojnie studiujesz, znajomi sie troszcza i robia notatki, psorowie
łagodnieja... nic tylko miec dzidzie!

wiec calym sercem jestem z Toba i popieram instynkt! ja rok temu odstawilam
pigulki, staram sie od 7 m-cy, hormony rozregulowane i cykle tez.... i zamiast
na forum 'ciaza' krece sie po forum 'nieplodnosc'....
trzymaj sie dzielnie a zobaczysz ze bedzie dobrze. wierze w Twoj kobiecy
instynkt!!!
ania