Sposoby na deprechę poporonieniową

[kowali]

Hej
Cierpię na depresję poporonieniową, wszystko jest bez sensu i barw na
przyszłość. Nie wiem jak z tego się wyleczyć. Nie wierzę w psychologów, praca
nie pomaga w 100% zapomnieć tym bardziej że dokuczają mi jeszzce dolegliwośc
intymne i chyba zielone światło się opóźni. Macie jakieś sposoby na psychikę?
bo to najważniejsze. Przyjaciele i hobby to na krótką metę pomaga

[89mika]

jestem po pronieniu, wokół mnie same znajome w ciąży i nie mam żadnego dziecka,
mimo to nie wpadam w depresję , bo wierzę że moje życie mimo tych wszystkich
cierpień ma sens, poza tym mam kochającego mądrego męża i on mi mówi a gdybyś
miała gorzej ?, przed chwilą w faktach była pokazana kobieta chora na serce
która z małym dzieckiem mieszka w piwnicy w totalnej nędzy bo nie ma
mieszkania , więc może warto się zastanowic nad tym co masz juz w zyciu i nie
narzekać bo ludzie mają jeszce gorzej

do 89mika

[kowali]

Łatwo tak powiedzieć nie przejmuj się, psychika nie sługa. Poza tym "dzięki"
za "pocieszenie",nie takich odpowiedzi szukałam. Wiem że ludzie mająo wiele
gorzej aleto chyba nie jest najlepszy argument w tej sytuacji

kowali

[bach28]

rozumiem cię i wiem co pzreżywasz ja przechodziłam przez to dwa razy sądze że
warto byłoby jednak porozmawiac z psychologiem wbrew temu co mowisz może jednak
ci pomóc...no i bede beznadziejnie nieoryginalna ale Słońce uwierz że z czasem
bedzie lepiej u mnie mija 4mc i jest lepiej naprawde mam swojecięzkie dni ale
jest ich coraz mniej to banalne ale próbuje staram sie mysleć o rzeczach
pozytywnych (a jest ich mało w moim zyciu) ale staram sie...skup się na tym co
masz i staraj się to doceniać i tym się cieszyć...to trudne ale warto a nawet
trzeba...
Sciskam cię baaardzo mocno

[89mika]

wiesz co robisz z siebie najwiekszą ofiarę tak jakby żadna z nas nie przeżywała
tego samego , niektóre z nas mają jeszcze gorzej bo straciły wiecej jak jedno
dziecko i nie zaauwazyłąm jak czytam żeby tak histeryzowały raczej dają
wsparcie innym, przykład - chyba anuteczek, wiem ze szukasz pocieszenia ale
pomysl czy dobrze wpływasz na inne kobiety, które byc może sie tu nie ujawniaja
ze swoimi problemami ale czytaja posty i tez szukaja wsparcia

[kowali]

no waąśnie ja też szukam wsparcia ale Ty chyba go nie dajesz tylko jeszzce
bardziej dołujesz. I nie robię z soebie ofiary bo każda z nas to przeżywa (na
swój sposób) i Ty też piszesz rózne posty i szukasz wsparcia i rady. Bądź tak
miła i nie wypowieadaj się jak masz komuś dopiec bo to nie na tym polega

[89mika]

ja tobie nie dopiekam może się tego tylko doszukujesz, nie bedę wiecej sie z
Toba tu wykłócac bo to nie ma sensu, ja tez szukam wsparcia i go daje ale
staram sie też mysleć o tym jak inni to odbierają, dziekuję

[marta266]

zabieg miala 2 miesiace temu... nadal poplakuje bladzac po roznych forach-
zaczynajac od ciazy przez poronienie, strate dziecka, forum dla starajacych
itd... przestalam bac sie widoku matek w ciazu- budza we mnie nadzieje-tyle ich
jest i ja tez kiedys bede... nie wolno sie poddac bo wtedy po tobie- trzeba
sobie znalezc jakis punkt zaczepienia i najlepiej zeby bylo to cos dajacego
nadzieje... jest mi tez bardzo ciezko- to tej pory zdarza mi sie poglaskac po
brzuchu... wiem ze moj najukochanszy aniolek tam jest- nigdy nie pozwole sobie
o nim zapomniec... trzeba sie wyplakac, nawet na chwile obrazic na swiat...
ulge przynosza te fora-daja wsparcie i nadzieje- daj sobie czas i zacznij
planowac przyszlosc i pamietaj ze nie jestes wyjatkowa- wtedy latwiej znosi sie
tragedie- mi to sformulowanie pomoglo- nie jestesmy wyjatkowe- mialo prawo nam
sie to zdarzyc- nasze malenstwa odeszly czujac sie kochane, nie cierpiac, pod
srecem matki, w spokoju i cieple. trzymaj sie kochana

[anuteczek]

Miko,
Każda z nas jest inna. Każda z nas inaczej cierpi. Każda w inny sposób szuka
ukojenia. Wierz mi, że nieważne ile dzieci się straciło, cierpienia i tak nie da
się zmierzyć. Każda z nas inaczej przeżywa żałobę, inaczej przechodzi przez
wszystkie jej fazy. Niektóre z nas mają silniejsze wsparcie w rodzinie, inne są
bardziej odporne psychicznie.
Uważam, że pisanie o uczuciach jest bardzo, bardzo potrzebne. Wielu z nas wmawia
się,że nic się nie stało, że nie ma po czym rozpaczać...
Miko, moja babcia też przeżyła poronienie. Ból siedział w niej przez prawie 50
lat - tak silny, że mój Tata jest jedynakiem. Dopiero kiedy ja straciłam Zoję
zaczęła mówić. Razem płakałyśmy nad moją córeczką i niezaną ciocią czy wujkiem.
Tak sobie myślę, że może gdyby wtedy ktoś dał jej prawo do żałoby, żalu, mój
Tata miałby rodzeństwo. Wiem, że trzeba wziąć się w garść i żyć dalej, ale
najpierw trzeba przeżyć żałobę do końca. Proszę, nie pozbawiajmy się tego prawa.
Bądźmy dla siebie dobre...
przytulam
ania

[anuteczek]

Kochane...
Zastanawiam się co Wam napisać. Straciłam troje dzieci, mam też Synka. Z każdą
stratą umierała cząstka mnie i jednocześnie uświadamiałam sobie jak cennym darem
jest Dziecko... Każda strata była inna i z każdą inaczej sobie radziłam.
Najgorzej było za pierwszym razem. Ogromny ból fizyczny, niemalże zezwierzęcenie
w szpitalu. Byłam bardzo słaba. Wtedy jeszcze nie było forum... Pomogły mi
rozmowy z mamą, pierwszym mężem, kolegą, który stracił 3 malutkie siostry. W
nocy tuliłam malutkie śpioszki, które kupiliśmy dla Tosi i misia... Pisałam do
Niej listy. Rana powoli się zabliźniała. Znalazłam forum. Zaczęłam pisać
próbować pomagać innym. Jednocześnie zaczęlam pracę w fundacji pomagającej
dzieciom z rodzin patologicznych.
Druga strata Zojka - bliźniaczka Maćka. Prawie równocześnie z nią straciłam
pierwszego męża - zwariował na punkcie małolaty. Nie wierzyłam, że to dzieje
się naprawdę. Lekarze nie dawali mi większych szans na donoszenie Maćka. Nie
miałam siły, by pisać. Walczyłam o Maćka i żyłam nadzieją. Zamówiłam
dziewczynkom małe kamienne tabliczki, które umieściliśmy na rodzinnym grobie.
Pierwszego listopada zapaliłam im lampki, położyłam kwiaty - kiedy było mi
bardzo źle chodziłam do nich. Nadal pisałam listy. Poznałam mojego obecnego męża
kiedy byłam na samym dnie. To przyszło nagle i niespodziewanie. Pokochał nas
oboje, a ja odważyłam się mu zaufać. Był ze mną ciągle, chronił przed światem.
Maciek rozwijał się prawidłowo. Dostałam propozycję wyjazdu do Amsterdamu.
Warunkiem była szybsza obrona doktoratu - skupiłam się na pracy. Udalo się.
Oboje wyjechaliśmy do Holandii. W Holandii urodził się Maciek - 19 dni przed
terminem - była naprawdę malutki - 2250g i 48cm. Miałam cc w znieczuleniu
ogólnym, więc Mały trafił najpierw w ramiona mojego M... W lipcu w Polsce
wzięliśmy ślub. Przeprowadziliśmy się do Belgii. Wiedzieliśmy, że ze względu na
moje problemy z kręgosłupem musimy się pospieszyć ze staraniami. Udało się.
Bylismy najszczęśliwsi na świecie. Miało być długo i szczęsliwie. Niestety od
początku miałam problemy z progesteronem, lekarze naprawdę nie wiedzą dlaczego.
Brałam końskie dawki duphastonu i kaprogestu, leżałam plackiem. Rano jeszcze
biło serduszko, w nocy było po wszystkim... Emma jako jedyne z moich dzieci
miała pogrzeb. Tutaj to normalne.
Mocno wierzę, że to co nas spotkało miało jakiś cel. Staram się pomagać
dziewczynom w podobnej sytuacji. Cieszę się z każdego maluszka, który urodzi się
po trudnej ciąży. O moich córeczkach myślę z usmiechem. Czasami przychodzą do
mnie. Czuję to. Zaczęłam medytować, wtedy czuję je mocniej. Kiedy jest mi
szczególnie źle płaczę i proszę je o jakiś znak. Przeważnie jest to promyk
słońca na twarzy... Widzę jak Maciek gada i śmieje się do powietrza, wyciąga
rączki, podaje zabawki... Wierzę, że on widzi Tosię, Zojkę i Emmę. Nadal piszę
listy. Wiem, że kiedyś się spotkamy i będziemy wszyscy razem. Teraz zamiast bólu
jest cichy spokój i tęsknota...
Dziewczyny, dajcie czasowi czas...
przytulam mocno
ania

[89mika]

anuteczek , podziwiam Ciebie

[balbusiaba]

Dziewczyny, chyba każda z nas tutaj cierpi z tego samego powodu - inaczej byśmy
się tu znalazły... zastanawiam się tylko dlaczego tak mało pozytywnej energii
sobie udzielamy, łatwiej tu się rozklejać i rozgrzebywać wszystko, co boli niz
szukać optymizmu. We wszystkich chorobach wazne jest przede wszytskim podejście
pacjenta i jego nastawienie, wola walki. Jeśli się poddamy zbiorowemu
lamentowi, to napewno nie przybliży nas do bycia mamą.

[kasiunia.fm6]

Bardzo, bardzo mi przykro, że to wszystko nas spotyka. Anuteczek ja też mam 3
Aniołki w niebie i jednego Duszka Kacperka na ziemi. Nie mam recepty na
przezycie żałoby lub jej szybsze przezycie. Wydaje mi się, że nie mozna tu
niczego przyspieszać, wszystko się dzieje w swoim czasie. Nie można tu mówić,
że się nad sobą rozczulamy czy histeryzujemy. My TAK własnie przezywamy stratę
naszego dziecka. Niektóre z nas szybko dochodzą do siebie, niektórym sie wydaje
że się juz pozbierały a dopiero za jakiś czas ból uderza dwa razy mocniej, a
niektóre powoli oswajają się z tą tragedią. Kowali i wszytscy osieroceni
rodzice dajce sobie czas, nigdy już ni będzie tak jak kiedyś ale z czasem
będzie spokojniej w wszych secach. Pozdrawiam Was wszystkich.

[bach28]

zgadzam sie z kasiunią to forum nie jest tylko po to żeby mówić i słyszeć będzie
dobrze mysle że to tu jest miejsce na żal i emocje negatywne których osoby z
zewnątrz bardzo często nie rozumieją, wydaje mi się że jeśli ktoś chce wyrazić
swoje smutki to chyba wlasnie tutaj...

Z perspektywy czasu....

[gogo2]

To jest bardzo trudne powiedzieć komuś by przestał mysleć o czymś przykrym co
go spotkało. Możesz tylko spróbować mysleć w ten sposób, że kiedyś napewno
będzie dobrze, że potrzebujesz czasu by cieszyć się tym szczęściem. To wszystko
jest zapisane u góry, nie mamy na to wpływu. Tylko czas leczy rany. Teraz z
perspektywy czasu wiem,że tak miało być, że inaczej być nie mogło. Mam już
dziecko po 2 poronieniach i już nie rozpaczam tego co się stało. Wiem, że
poronienia nauczyły mnie pokory, innego myslenia, nauczyły mnie żyć. Teraz mam
swoje kochane szczęście i jest ono doceniane 100x bardziej. Wiem ile to
szczęście jest warte.
P.S. A zapomnieć, niestety nigdy się nie da

[gg24]

A jak żyć z takim poczuciem winy jak mam ja.... Ciągle się obwiniam, że za mało
walczyłam, za szybko się poddałam. Złamały mnie te 4 miesiące walki,
nieprzespanych mocy całych we łzach, leków, skurczów, krwawień i tego, że
lekarze ciągle mi mówili, że jest źle, że mogę poronić w każdej chwili. Byłam w
takim stresie, że miałam ponad miesiąc zapakowaną torbę do szpitala. I ten
dzień przyszedł i już nie chciałam walczyć, ja chcialam już poronić. I co,
myslałam, że będzie lepiej dla mnie i dzieci. A okazało sie jeszcze gorzej, jak
mam z tym żyć teraz. Czuję, że nie mam już prawa do szczęścia w życiu,do
sprawiania sobie przyjemności. Co za mnie za człowiek, że nie miałam siły
walczyć. Jeszcze mi gorzej jak czytam historie Waszych starań, przeżyć.
Dlaczego ja tak nie umiałam???

[kasiunia.fm6]

gg24, własnie dlatego że JESTEŚ CZŁOWIEKIEM poczułaś sie zmęczona. Przez te 4
miesiące walczyłaś dniem i nocą! Nie jesteś niczemu winna! Nikt nie jest.
Walczyłas tak długo jak mogłaś a potem pozwoliłaś odejść swojemu dziecku, to
tez jest duża odwaga. Każda z nas po smieci swojego synka lub córeczki czuje
sie winna lub szuka winnych. Masz prawo do bycia szczęśliwą i będziesz, juz w
inny bardziej wyważony sposób ale będziesz szczęśliwa. Każda historia jest inna
ale żadna z nas nie jest więcej czy mniej "bohaterska" od innej, każda z nas
inaczej przeżyłą ten koszmar, a potem żałobę. Nie ma co licytowac sie kto jest
czy był dzielniejszy. Tak jak każda matka kocha inaczej swoje dzieco tak każda
matka cierpi inaczej po jego śmierci. Mocno, mocno Cie ściskam i zapalam
światełko dla Twojej Dzidzi, która wie, że jej mamusia bardzo, bardzo ją kocha
(*) (*) (*)

[gg24]

Dziękuję Ci za takie słowa, kojące i wspierające...
Będę musiała z tym żyć. Chyba najważniejsze jest rzeczywiście to, że ja bardzo
chciałam tych dzieci, kochałam je i kocham. Jeżeli los pozwoli mi jeszcze
kiedykolwiek urodzić dziecko, to nigdy ono nie będzie pierwsze, zawsze będzie
trzecie. Bo ja nigdy nie zapomnę o moich Aniołkach-bliźniakach.

[mmmmmm2]

A ja już chyba wszędzie gdzie mogę, napisałam:
Bierzcie, kobiety psa!!!
Głowa zajęta problemem, z psem trzeba wyjść, pójść z nim do weterynarza,
nakarmić.
A jak płaczesz, a mąż ma Cię dość - Ciebie i Twoich łez, masz się do kogo
przytulić. Przyjaciel na dobre i na złe, który kocha nie za coś, ale mimo
wzystko.
To, między innymi była moja terapia.
Dwa psy, w tym jeden staruszek, który wymagał pielęgnacji.
Opieka nad nim i obowiązki z nim związane naprawdę mi pomogły. Teraz jest już
za Tęczowym Mostem i pewnie teraz on opiekuje się moją Julią.
Pozdrawiam!!!

[asa.asa]

Moje Kochane. Mam za sobą 3 poronienia, niemal jedno po drugim, rok w rok.
Później przez prawie 3 lata nie mogłam wogóle zajśc w ciążę. I wiecie co,
najgorsze było to że ja i rodzina męża winiła tylko mnie, że się nie udało. Ale
okazało się ze to nie moja wina a męża. On nigdy nie był dla mnie wsparciem.
Nie rozumiał po co ja tyle płaczę. Nie miałam komu się wyżalić. W koło
widziałam same wozki i małe dzieci oraz "ciężąrówki". Dałam sobie wtedy spokój.
Powiedziałam: "mam już dość. Nie będę mieć dzidzi". I gdy dałam sobie już ten
spokój to zaszłam w ciążę.