theniebiesky
12.06.06, 09:43
nie wiem czy mnie jeszcze pamietacie, pewnie nie - ale to niewazne. Chcialam
tylko napisac, ze nie uczestnicze w forach dot. problemów z jedzeniem od
jakiegos roku. Wyleczylam sie? Nie wiem.
Cztery miesiace temu urodzilam zdrowego chłopczyka. W czasie ciazy zdarzaly
mi sie kompulsywne zachowania, a jakze, bo tez czas ciazy byl dla mnie
potwornie stresujacym okresem. Nosilam sie z zamiarem zajscia w ciaze bo w
pracy osiagnelam wszystko (czyli nic) i potwornie sie w niej nudzilam nie
mowiac o tym, ze mialam jej serdecznie dosc. w dodatku okazalo sie, ze wcale
nie jest to taka pewna praca. zaczelam myslec o macierzynstwie - upatrujac w
tym jakies wyjscie. Bo tak - nie bede musiala chodzic do tej cholernej
roboty, bede miec dziecko, odchowam je,a wtedy poszukam sobie fajnej pracy. a
los szykował mi niespodzianke - bedac w ciazy a o niej nie wiedzac jeszcze
dostalam propozycje zmiany pracy na wymarzoną - no i przyjelam ją. A tam gdy
ciaza wyszla na jaw, wyrzucili mnie. niby moglam isc do sadu pracy, ale nie
chcialam w ten sposob wymuszac roboty. myslalam ze pracujac tam jako wolny
strzelec wiecej osiagne. ale kontakty sie urwały - od czasu do czasu jakies
zlecenie, teraz - nic.
nie zostalam tak zupelnie na lodzie, w starej pracy pozwolono mi wrocic w
ramach urlpu bezpłatnego (darujmy sobie szczegoły, to nudne dla
niezainteresowanych) w międzyczasie zlikwidowano moje stanowisko pracy -
przez kilka miesiecy nie dostawalam pensji. teraz wlasnie skonczyl mi sie
macierzynski
W czasie ciazy rozpaczalam, ze jest ona - znowu - nie w pore (wczesniej 2
razy poronilam). A jednoczesnie kazda wizyta u lekarza to był stres, ze
dziecko nie zyje. Martwilam sie kilogramami, bo codziennie musialam wsunac
jakies ciacho (wczesniej oczywiscie albo bylam na restrykcjnej diecie albo
rzygalam), ciagle bylam sama (maz pracował od switu do nocy, zeby zarobic na
remont)...
Urodził sie Kacperek i nie powiem ze od razu wszystko nabrało sensu, bo
mialam mała załamke, kiedy maz wrocił do pracy po urlopie a ja cały dzień z
noworodkiem,który płakał jesli nie był na rekach. Jesli danego dnia wzielam 5
sekundowy prysznic to był suksces.
Ale TERAZ JEST LEPIEJ. Pewnie, ze szkoda mi tej pracy. NO, trudno, moze tam
jeszcze wroce, moze trafie na lepsza propozycje, ale drugiego takiego
Kacperka nie znajde - pogodnego, radosnego, mało kłopotliwego w obecnej
chwili.
Przeczytalam spostrzezenia goni i horli na temat macierzynstwa i coz moge
powiedziec, no pewnie jest to racja, bo troche sie zmienia osad sprawy
jednak. Od porodu wymiotowalam raz, i to nie fura jedzenia a paczką ciastek,
przy czym uznalam ze jest to tak idiotyczne, ze incydent nie powtorzył sie.
Karmie piersią wiec nie moge sie odchudzac (apetyt mam jak drwal)ale chodze z
małym na aerobik dla mam, co przede wszystkim lepiej mi słuzy psychicznie.
Aha, oczywiscie po ciazy zostalo mi troche kiLogramow, przytylam ze 20, teraz
waze 6 kg wiecej niz przed ciaza - i wiecie co? Choc stare ubrania opinaja
sie na mnie, brzuszek troche zwisa a tyłek znacznie urósł - niejednokrotnie
czuje sie BARDZIEJ ATRAKCYJNA niz kiedys i nie wstydze sie swojego ciała. Dla
meza jestem piekna (no, ale dla niego zawsze bylam). Przede wszystkim mam
gdzies co kto o mnie pomysli gdy w obcisłych dzinsach ide z synkiem na
spacer, no ludzie kochani, nie jestesmy az tacy wazni, zeby inni tak sie
zajmowali naszą oceną.
Widuje inne mamy na spacerach i kiedys dziwowalam sie, ze dziecko ma juz rok
a matka dalej taka spasiona. Teraz widze, ze to wszystko niewazne. Jak
przyjdzie czas - wroci do dawnej wagi (albo i nie)
NO to tyle. Pozdrawiam Was serdecznie. Mam nadzieje, ze konkluzja tego postu
jest czytelna (mały wlasnie sie budzi i nie mam czasu jakos sensownie
zakonczyc)
