Błędy matki ...

[ema01]

Witam,
zdecydowałam się napisać tutaj, ponieważ potrzebuję spojrzenia kobiet z
zewnątrz na moją sytuację, komentarze niespokrewnionych kobiet często pomagają..
Moja mama jest osobą na wysokim stanowisku, która cieszy się szacunkiem i
sympatią, jej życie osobiste jednak nie ułożyło się najlepiej- będąc z moim
ojcem zaledwie dwa lata pobrali się, a po latach okazało się, że są osobami
żyjącymi na dwóch przeciwnych planetach, którzy nie potrafią ze sobą nawet
rozmawiać.
Ja jestem z moim partnerem od kilku lat i mimo, że kontakty między nim a moją
mamą wyglądają na udane, jest (oczywiście na osobności ze mną, jemu nie daje
nigdy nic po sobie poznać) dość krytyczna w stosunku do niego i naszego
związku. Warto wspomnieć, że od zawsze imponowali jej mężczyźni nad wyraz
odpowiedzialni, którzy sami potrafią utrzymać rodzinę, są nie wiadomo jak
ambitni itd... Ja nie oczekuję od partnera żeby mnie całe życie utrzymywał, po
to też sama zdobywam wykształcenie. Ostatnio mama stwierdziła, że mój związek
to (z mojej strony) fascynacja seksem z partnerem i nic więcej, a to szybko
mija.. (wcześniej w jakiejś rozmowie dałam do zrozumienia, że jestem
zadowolona z naszego życia seksualnego i, że uważam,że dla kobiet seks jest
również b.ważny). Po wypowiedziach w tym stylu zaczynam analizować każdą
najdrobniejszą sytuację w naszym związku, zastanawiając się ciągle czy ja
czegoś nie zauważam(podobno zakochany nie widzi wszytskiego),czy przypadkiem
mama nie ma racji itp, mimo,że takie stwierdzenie jest dla mnie absurdalne
zaprzątam sobie nim głowę, co nie wpływa na pewno dobrze na nasz związek.
Zastanawiam się wtedy czy w ogóle słuchać jakichkolwiek rad mamy? chce mnie
chronić przed błędami popełnionymi przez siebie sobą, ale ja sama jestem b.
uważna i niepewna, bo boję się, że mogłabym popełnić błędy rodziców, stworzyć
związek, w którym będę się męczyła tak jak oni.. co o tym wszystkim myslicie?

[marzeka1]

Głodny nie powienien udzielać rad sytemu i odwrotnie. Jak możesz ba serio brać słowa matki, która oprócz pracy i szacunku na płaszczyźnie zawodowej nie ma udanego życia osobistego????? Poza tym nie żyjesz po to, by spełnić jej oczekiwania, że facet powinien być ambitny i umieć zapewnić rodzinie godziwy byt (wtedy możesz mięc męża na papierze, bo cały poświęci się pracy!!!!). Być może to nieuświadowmiona zazdrość (nie robi tego specjalnie), że ty masz i wykształcenie, i pracę i od lat udane życie osobiste. a matka ma pracę i nic więcej. Na pewno nie brałabym jej uwag pod rozwagę,bo bedziesz szukać tego, co chce matka, a z postu wynika,że tobie z partnerem jest dobrze- i o to chcodzi. Poza tym jestem zwolenniczką związku partnerskiego- wpólnie z męzem prowadzimy dom, wychowujemy dzieci i pracujemy- nie oczekuję samca alfa, dla którego praca i prestiż ma być przedłużeniem penisa.

[kachna79]

zgadzam się z Marzeką - Twoja Matka nie jest autorytetem w tej
kwestii. Oczywiście rozumiem, że liczysz się z jej zdaniem, ale
przecież to Ty budujesz związek z partnerem i sama wiesz najlepiej w
opraciu o jakie uczucia budujecie tę relację.

[mrozonka82]

Twoja mama projektuje na Ciebie i Twoje życie swoje lęki i własne
niepowodzenia. Robi to z dobrego serca i troski o Ciebie, co nie
zmienia faktu że robi w ten sposób krzywdę własnej córce.
Nie szukaj dziury w całym, skup się na tym by budować związek z
obecnym partnerem oparty na rozmowach, zrozumieniu i szacunku. Lęk
podobnie jak i bezwarunkowa, toksyczna miłość zniekształcają
prawdziwy obraz związku- rozmawiajcie o swojej przyszłości, jak
widzicie podział obowiązków, jak chcecie wychowywać dzieci, jakie
macie priorytety etc. Upewnij się, że "patrzycie w tym samym
kierunku" a lękami mamy się nie sugeruj.
Pozdrawiam

[horpyna4]

Nie sądzę, żeby matka chciała uchronić Cię przed błędami popełnionymi
przez siebie. Nie znam jej, ale z Twojego opisu wynika, że jest ona
osobą pewną siebie, nie dopuszczającą myśli, że mogłaby popełnić
jakieś błędy. To prawdopodobnie taki typ - wszystko wie najlepiej i
musi krytykować. Według niej błędy popełniają inni, nigdy ona sama.
Jeżeli rzeczywiście tak jest (mogę się mylić, nie znam osoby), to
najlepsze, co możesz zrobić, to nie opowiadać jej o swoich osobistych
sprawach. Bo inaczej będzie Cię dołować.
Każdy musi przeżyć swoje życie sam i matka tego za Ciebie nie zrobi.

[ema01]

Macie wszystkie rację, dziękuję. W głębi serca chyba nawet wiedziałam, że tak
jest, ale potrzebowałam, żeby ktoś jeszcze to stwierdził. Co do tego, że mam jej
nie opowiadać o osobistych sprawach też chyba prawda..chociaż bolesna. Za każdym
razem kiedy mówię, że się pokłóciliśmy albo po prostu mamy gorsze dni, bo to to
i tamto, zaraz się rozkręca i udowadnia mi, że ten związek jest bez przyszłości
albo z beznadziejną przyszłością. Winny oczywiście jest zawsze mój partner
wszystkiemu, mimo, że też nie jestem aniołem, też mam swoje wady i musiałaby
wysłuchać także jego aby stwierdzić kto czemu zawinił. Narzeczony mojej
przyjaciółki jest dla niej ideałem (prawnik, przedsiębiorczy, pewny siebie).
Pozdrawiam

[vincentyna]

Jesli jestes co najmniej rok z tym facetem, to zauroczenie seksualne odpada, ono
trwa krocej ;)

[lubie.garfielda]

Kochana!
Nie oczekuj, że jakikolwiek Twój partner będzie wystarczająco dobry dla Twojej Mamy. W końcu Jej Córka nie może się zadać z byle kim! A ponieważ przy bliższym poznaniu każdy w końcu powszednieje, chcąc jej słuchać musiałabyś coraz częściej wymieniać swoich facetów na lepszy model (np. ten twój jest be to zabierasz się za faceta koleżanki, on w końcu okazuje się draniem bo przecież zostawił swoją kobietę w przychodzi kolej na następnago... itd.)

"Trawa po drugiej stronie jest zawsze bardziej zielona"

To nie jest jej życie tylko twoje.

[to-wlasnie-ja]

"bo boję się, że mogłabym popełnić błędy rodziców, stworzyć
związek, w którym będę się męczyła tak jak oni.."
A meczysz sie?

[ema01]

Nie męczę się i na razie nic nie zapowiada na to, żebym się męczyła ale jakby
nie patrząc jestem krócej ze swoim partnerem niż czas związku moich rodziców,
czyli jakieś 25 lat... Może to tak wygląda z zewnątrz ale większość osób z
rozbitych domów/nieudanych małżeństw rodziców przyzna, że w swoich związkach są
bardziej podejrzliwi i ostrożni, czasem aż za bardzo.

[gad.forumowy]

Oj czas wygonić mamę ze swojego życia. Czas powiedzieć mamo, fajnie było, ale ja już jestem dużą dziewczynką i sama za siebie odpowiadam - choćby nawet oznaczałoby to drastyczne ochłodzenie kontaktów z matką.

[yadrall]

Owszem mama nie sanowi w tej kwestji autorytetu,ale moze patrzac na
Twojego mezczyzne z boku widzi cos wiecej??? Nie piszesz jaki
faktycznie jest Towj partner i czy Twoja mama podpiera sie jakimis
konkretnymi zachowaniami czy przykladami.
Pisze tak,bo sama trafilam na faceta bez ambicji,dla ktorego zwiazek
partnerski jest super. Ten uklad jest super,bo ja nigdy nie chcialam
byc na czyims utrzymaniu (tez konczlam studia),a z drugiej strony
maz duzo pomaga w domu (sparzata, gotuje, zmywa, myje okna, pierze,
robi zakupy-poprostu wszystko-uklad partnerski polega na tym,ze
kazde z nas tyle samo czasu poswieca na prace domowe-wiadomo,ze jak
on akurat naprawia kran to ja ugotuje obiad,albo on odkurza,a ja
myje lazienke itp.). Tylko ten uklad oznacza tez,ze jak w koncu
doczekamy sie dziecka to ja bede musiala wrocic do pracy jak maluch
bedzie mial 6 miesiecy... I wiesz w tym kontekscie to troszke
zazdroszcze mama,ktore moga ze swoimi dziecmi zostac przez rok czy
dwa... Jednak z drugiej strony wiem,ze tez zyskam,bo moj maz bedzie
mial taki sam obowiazek zajmowania sie maluchem jak ja-nie bedzie
tak,ze on wraca z pracy,a ja dalej jestem mama na caly etat,choc po
kolezankach widze,ze jednak mamie ciezko sie rozstac z takim 6
miesiecznym malcem...
Po co to wszystko pisze??? Zebys spojrzala z boku na siebie i swoj
zwiazek i przeanalizowala czy w przyszlosci taki uklad partnerski
(po zmianie okolicznosci w kolo Was) bedzie CI nadal pasowal.