Moje życie

[ir_zam]

Ja miałem kilku kolegów w podstawówce(mam obecnie 15 lat) i jednego przyjaciela. Na samym początku 1 klasy gimnazjum straciłem przyjaciela i kolegów (to byli tylko szkolni a nie "podwórkowi"- tych wogóle nie mam)Żyje w somotności w przezwiskach (jak na chłopaka nie mógł bym wdawać się w bójki[wychowała mnie sama matka] by się bronić)jestem tylko poniżany. Nie mam z kim pogadać a od ok. 7mies. wpadłem w kompletny dół (chyba depresja). To nie wina mojego charakteru czy czegoś tam... poprostu nikt do mnie nie zagadał bo nie chce być też poniżany. Od kilku dni myślę o samobójstwie ale wiem że to nie jest rozwiązanie. Nie mam o kogo się oprzeć, z kim pogadać (rodzice- ojciec się mną nie interesuje tylko młodszę 5 lat siostrą, a matka pół na pół ale też bardziej siostrą)i to tyle. Idę na dwór się przejść i rozmyślać o życiu, płakać - jak codzień....

[majka86_pl]

Drogi kolego niestety nie wiem czy masz założone konto mailowe na gazecie czy
też nie. Jeżeli będziesz chciał pogadać napisz do mnie na maila gazetowego.
Chciałabym Ci jakoś pomóc.

[indianova]

Droga Majko, czy Ty masz kontakt z naszym Piętnastolatkiem? Napisał do Ciebie na
Twojego maila gazetowego? Daj nam znać,proszę, gdyż martwimy się o Niego.
Pozdrawiam - Indianova

[majka86_pl]

Właśnie nie napisał niestety bardzo mnie to niepokoi. Drogi kolego odezwij się
prosimy Cię wszyscy, martwimy się bardzo o Ciebie.

[sarri16]

Cześć witam.Jeżeli odezwie się do kogokolwiek tem młody chłopak to
prosze niech ktoś da znać,że wszystko z Nim OK.Narazie zniknął bez
śladu i nie wygląda to za ciekawie
Pozdrawiam

[majka86_pl]

Oczywiście również pozdrawiam Ciebie Indianowa i wszystkich na forum a w
szczególności Ir_zama. Drogi Ir_zamie pamiętaj przed Tobą wszystko. Jeszcze raz
proszę Cię odezwij się do nas

[indianova]

Ejże, niech Ci nawet takie myśli do głowy nie przychodzą. Jesteś tak młodziutki,
całe życie przed Tobą! Już mi Ci tutaj pomożemy stanąć do pionu. śmiało wylewaj
na forum swoje smutki, swoje problemy w szkole i w domu, swoje oczekiwania,
marzenia, żebyśmy mogli Ciebie bliżej poznać i pomóc Ci. Zycie wcale nie jest
takie złe, to nasze myśli są czasami złe i trzeba szukać gdzieś wsparcia, aby
się ich pozbyć. Dobrze, że trafiłeś tu do nas... samotnych z doświadczeniem.
Pomożemy Ci na pewno! Trzymaj się i nie poddawaj, bo nie warto dawać złym
ludziom satysfakcję, że jest się słabym. Ze swej słabości my wszyscy tutaj
czerpiemy swe siły. Pamiętaj, nie poddawaj się!!!

[indianova]

Jeszcze jedno Ci muszę powiedzieć, bo bardzo mnie zmartwiło to, że taki młody
chłopak może mieć takie straszne myśli. Otóż powiem Ci, że nie masz nawet prawa
się poddawać, bo jesteś bardzo dobrym i wrażliwym chłopcem, którego czeka
wspaniałe życie. Wiem, że w tej sytuacji w jakiej teraz się znajdujesz, brzmi to
dla Ciebie nierealnie, a może nawet głupio, ale to prawda! Kiedyś wspomnisz moje
słowa. Tylko teraz wytrzymaj... i pomału, małymi kroczkami idź do przodu. Dzień
po dniu. Bo nikt nie ma prawa Ciebie niszczyć. Wierzę w Ciebie, że dasz radę!
Zobaczysz!!! Proszę odezwij się znów. Będę myśleć o Tobie i myślami przekazywać
Ci pozytywną energię. Trzymaj się mocno - Indianova

[indianova]

Halo, gdzie jesteś? Odezwij się, proszę. Domyślam się, że jesteś jeszcze w
szkole, ale jak będziesz już mógł - odezwij się. Pa!

[sarri16]

Witaj.Nie podejmuj pochopnych decyzji.Prosze skontaktu się z kimś
dorosłym kto pomoże Ci w Twojej sytuacji.Może zacznij od rozmowy z
pedagogiem szkolnym.To co napisałeś to Apel o pomoc.Jeżeli będziesz
miał ochote porozmawiać napisz.Twoja sytuacja jest nie najciekawsza
ale nie beznadziejna.Widać,że jesteś bardzo fajnym młodym
człowiekiem,który poprostu szybko musiał dorosnąć.Dasz sobie napewno
rade tylko się nie poddawaj.
Pozdrawiam

[to.bezsensu]

Sarri16 mądrze napisała. Twoje wołanie o pomoc nie może przejść obojętnie.
Proszę posłuchaj, porozmawiaj , może ze szkolnym pedagogiem. Będzie Ci prościej
zrozumieć siebie i innych.Trzymaj się cieplutko młody człowieku.

[indianova]

Cześć, Ir-zam! Piszę ciągle, gdyż mam nadzieję, że choć się nie odzywasz do nas, to przynajmniej czytasz to, co do Ciebie i o Tobie piszemy. Piszę, bo chciałabym jeszcze zwrócić Ci uwagę na taką rzecz: - chodzi mi o Twoją MAMĘ. Bo wiesz, podejrzewam, że Ona chyba nawet nie wie, z jakimi Ty problemami się borykasz i jak Ci jest ciężko samemu żyć, bez normalnych kolegów i z poczuciem braku akceptacji w rodzinie . Piszesz, że Mama was sama wychowuje, a Ojciec tylko z doskoku. Że rodzice bardziej interesują się Twoją siostrą niż Tobą. Wiesz, myślę, że może to Ty tylko tak odbierasz, bo nie wierzę, że Mama Cię nie kocha. Na pewno Cię kocha, i to bardzo, ale że SAMA musi Was wychowywać, pracować, i zajmować się całym domem. Z pewnością nie ma już czasami nawet siły i czasu, aby bardziej przypatrzyć się Twoim problemom. Wierzy na pewno, że masz już swoje lata i sam dajesz sobie jakoś radę w swoim życiu w szkole, z kolegami. Na pewno to Ona oczekuje wsparcia i pomocy od Ciebie. W końcu jesteś jedynym mężczyzną w Waszej rodzinie. Weź się w garść i spróbuj porozmawiać z Mamą o swoich smutkach i o tym, co leży Ci na sercu odnoście Twojego odczucia, że Mama bardziej interesuje się siostrą niż Tobą. Ale poproś Mamę wcześniej o rozmowę w cztery oczy, żeby Mama mogła znaleźć sobie trochę czasu, kiedy będzie już wolna od wszystkich zajęć domowych, a tym samym i spokojniejsza. Zobaczysz poczujesz się od razu lepiej po tej rozmowie. A i Twoja Mama również. Nie ma lepszego lekarstwa jak spokojna i rzeczowa rozmowa. Nie duś w sobie swoich smutków, zawsze opowiadaj o nich Mamie. Nikt lepej Cię nie zrozumie jak MATKA. Trzymam za Ciebie i pozdrawiam - Indianova.

[indianova]

Hej MAREK, hej RUMCAJS, a cóż Wy tak zamilkliście? Tacy byliście aktywni na
forum, a teraz cisza...? Oczywiście żartuję, gdyż każdy tutaj jest wolny i robi
co chce... Ale jednak, gdybyście znaleźli choć chwileczkę czasu, to bardzo Was
proszę pomóżcie Ir-zam. W końcu jesteście facetami i nie tak dawno mieliście po
15 lat i też z pewnością mieliście nie jedego wrednego kolegę. Podpowiedzce
Ir-zam jak ma się zachowywać i postępować z takimi, aby nie musiał tak cierpieć.
Pozdrawiam Was serdecznie - Indianova

[dunka76]

Post Ir-zam przeczytałam dosłownie kilka minut po tym jak się
pojawił. I mam tego chłopca cięgle w myślach. Niestety obawiam się,
że może się tu nie pojawić szybko (obym się myliła). Dlaczego? Bo o
takich sprawach trudno się mówi, nawet w świecie, gdzie jesteśmy
anonimowi. To co przeżywa Ir-zam znam z autopsji. Właściwie byłam
jeszcze młodsza. Ja posiadałam ten komfort, że miałam oparcie w
rodzinie. Nikt dosłownie nikt nie potrafił przerwać łańcuszka
przemocy psychicznej skierowanej w moją stronę (ani nauczyciele ani
pedagodzy). Fakt, że nie trafiłam chyba na dobrych fachowców. Nie
dam rady przełamać się na forum, żeby o tym pisać i o sposobach jak
to przerwać. Przepraszam, ale nie umiem.
Ale Ir-zam, jeśli się tu pojawisz to podaj swój adres na skrzynkę.
Nie masz chyba maila gazetowego, bo już próbowałam, ale nie
przeszło.
Napiszę do Ciebie. Opowiem Ci moją historię i dam parę wskazówek,
które mam nadzieję Ci pomogą. Nie chcę, żeby bolała Cię dusza.

[rumcajs-76]

Cześć ir_zam.
Zobacz dla ilu osób jesteś tu nieobojętny. Zobacz ile osób chce Ci
pomóc. Daj im szansę, daj Sobie szansę. Wiedz o tym że w tym wieku w
jakim Ty teraz jesteś nawet małe problemy mogą stać się nie do
przebrnięcia. A jeśli te problemy są większe, poważniejsze dobrze
nie być wtedy samemu. Zobacz, tu nie jesteś sam. Tu są ludzie w
różnym wieku i każdy ma jakieś problemy. Jedni większe inni
mniejsze. Ale jakie by one nie były mocno ciężko nam z nimi. Staramy
się jednak sobie wzajemnie pomagać, jak tylko umiemy. Jeśli ktoś
mówi że przeżył w podobnym wieku to co Ty przeżywasz obecnie,
spróbuj się przełamać i posłuchać jak on z tym dał sobie radę. Nie
bój się, Przecież nikt tu Cię nie zna osobiście. Napisz coś Dunce,
tak po cichu. To fajna dziewczyna jest. Na bank nie powie nikomu
nic. Warto jej zaufać, uwierz mi bo trochę ludzi tu znam.
Podaj jej tylko maila do Ciebie. To wystarczy.
Trzymam za Ciebie kciuki.
Wszyscy trzymamy

[isha5]

Chociaż minęło kilkanaście dobrych lat od ukończenia szkoły to
doskonale pamiętam ten ból i podobne problemy do Twoich z którymi
przyszło się zmagać.Wtedy nie było aż takich specjalistów i
odpowiednich poradni psychologicznych.Ja miałam to szczęście,że od
przedszkola przez podstawówkę chodziłam z tymi samymi osobami i
znaliśmy się bardzo dobrze.Pamiętam jak naszą klasę nauczyciele
dzielili na dzieci ze wsi i miastowe,gorsze i lepsze oraz
pochodzenie.Tragedią było zaniżanie ocen.Dla nas nie było
barier.Była Beata,Kaśka,Tomek ale jakie miało znaczenie czy ojciec
jest urzędnikiem a matka kucharką.Problem typu trądzik,niski
wzrost,zero piersi,czyli kompleksy na punkcie wyglądu to była
pestka.Szykany były ze strony starszych klas.Wyzwiska od
wieśniaków,kąśliwe uwagi na temat ubrania,kradzieże,poniżanie,podaję
tylko te łagodne bo od innych włos by się zjeżył co wtedy z nami
robili.Zawsze trzymaliśmy się razem i jedno stawało w obronie
drugiego.Było zaciskanie zębów do czasu aż kogoś nie pobili i nie
zrobiła się afera.Oparcie mieliśmy zawsze w rodzicach,nie zawsze u
swoich.Ciebie też o to proszę porozmawiaj ze swoją Mamą,nikt lepiej
Cię nie zna i nie zrozumie jak Ona.

[nusia0]

cześć Ja mam 24 lata i czasami czuje się tak jak Ty. I często chce mi się wyć.
Mam dwuletniego syna, chłopaka, rodziców i dlaczego czuję się samotna? Bo nikt
tak naprawdę mnie nie rozumie,tylko udają i mówią, że rozumieją zeby mieć już
spokój. Dlatego trzymaj się ciepło i nie daj nikomu satysfakcji tego że będą się
nad Tobą kłamliwie litować.

[zietka1986]

Drogi kolego tak nie mozna .Ja tez bylam w podobnej sytuacj jak ty i naprawde
mozna z tego wyjsc.Nie zalamuj sie bedzie ok .Jesli chcesz pogadac to zapraszam
cie na moje gg jestem czesto na niewidocznym ale pisz z chcecia ci pomoge.Moj
numer 9307891.pozdrawiam.

[czarnussia1993]

Hej.....
Ile masz latek bo ja 15 i z kąd klikasz bo ja z Lubinka.....