Puste wieczory

[jola-311]

Mamy mnóstwo zajęć, śpieszymy się, stresujemy. Wracamy do domu i...
No cóż, pustka. Telewizor, telefon do córki... Spieszy się na
imprezę. Gazeta. Fajny film, ale iść samej. Eeee... Mam 51 lat. Czy
jest ktoś, kto też ma taki problem?

[kawamija]

E tam .do kina samemu.......sama przyjemność

[jola-311]

A ja właśnie potrzebuję kameralnego towarzystwa. Sama mogę robić
zakupy. Teatr, kino w samotności to dla mnie nie to. Zresztą chyba
nie tylko dla mnie bo zwykle dookoła siedzą inni w towarzystwie.

[anirat]

Znam, chociaz się im póki co nie daje

[jola-311]

Czego nie dajesz?

[goszko1902]

tak, najgorsza jest właśnie samotność- przynajmniej dla
mnie.Odchodzimy, bo czujemy się samotni w związku ,a nie
umiemy, "boimy" się stworzyć nowy.Ja przynajmniej bardzo tęsknię za
kimś bliskim.Nie odkrywam Ameryki, ale chciałabym być kochana, ale i
szanowana. Zawsze było mi tego brak.

[ewwa35]

rozumiem Was dobrze ja mam 36 lat jestem samotna i tęsknię za drugą połową
.też chętnie poszłabym do kina , ale nie mam z kim -chodzenie samemu to nie dla
mnie byłoby mi smutno i myślałabym o tym , że przyszłam tu sama. teraz siedzę w
domu i patrzę jak śnieg sypie

[frip0]

Spróvbuj sie przełamać i zacznij wychodziś sama -Ja to paktykuje od
lat;d

[dwagrosze]

Ale nie ma co się użalać, tylko z powodu, że się jest samotnym. Skoro tak się ułożyło, to zapewne jest to stan przejściowy, dłuższy lub krótszy. Przecież można iść przykładowo na siłownie po pracy, umówić się ze znajomymi i iść coś zjeść. Od jakiegoś czasu jestem samotnikiem, ale na brak zajęć specjalnie nie narzekam, mimo, że musiałem odświeżyć znajomości, nawiazać nowe to jakoś daje sobie radę. A znajomych każdy ma.
W kinie akurat sam nigdy nie byłem, jakoś nie bawił bym się dobrze sam. Jest naprawde sporo rzeczy, żeby się nie nudzić, ważne, żeby się chciało...

[gapuchna]

Dwagrosiki (tajemnicze hhihihih), dobrze mówisz. Tylko ..... Tylko w wieku 30+
większość ma domy, dzieci, są zajęci życiem, zarabianiem. Mało komu chce się z
koleżanką iść gdzieś. Taka realna prawda.

Widze to choćby po mojej najbliższej przyjaciółce. Jak są dzieci, to bardzo
ciężko, co jest zrozumiałe.

[yskejp]

Puste wieczory, zwłaszcza jeżeli jest to stan zupełnie nowy bywaja
przykre, ale mozna sobie jakos czas zorganizowac.
Mówiąc szczerze to unikam takich wieczorów organizując sobie zajęcia
zast

[jola-311]

Cześć, witajcie! To ja wczoraj zaczęłam ten wątek. Fajnie, że KTOŚ
się dołączył. Mój problem to ten, że skończyłam pięćdziesiątkę i
jakby wszystko się dla mnie skończyło. No, nie przesadzajmy, ale
jakoś specjalnie nie widzę, zebym się postarzała, ale jakoś nikt nie
zaprosił mnie na Sylwestra. Pierwszy karnawał calutki przesiedziałam
w domu. Znajomi są, ale raczej wyjeżdżają, czy"bywają' parami i jak
się jest samej... kiepsko. Nie znaczy, że nie mam co robić. Nie mam
chociażby z kim zwyczajnie pogadać.Albo właśnie pójść do kina.

[jeszcze.ja.live]

witaj Jolu.
Ja ciągle jeszcze cieszę sie z odzyskanej "samotnosci" więc te
dolegliwosci odczuwam inaczej.
Oczywiście żartuję sobie, że juz tylko Jehowi zaczepiają mnie na
ulicy w związku z czym nie mam złudzen. To żart, bo kazdy ma
potrzebę bliskosci z drugim człowiekiem, ale u mnie bez desperacji.
Mam szerokie zainteresowania i zazwyczj dni są zbyt krótkie.
Być moze za jakiś cas?

[jola-311]

Nie powiedziałam, ze czuję się zdesperowana. Wszystko OK! Chyba
tylko trochę mi żal, że nie mam z kim podzielić się codziennymi
spostrzeżeniami, albo zwyczajnie popatrzeć komuś w oczy i posłuchać
jego. Jakoś do niedawna było inaczej. Chyba po doświadczeniach
pierwszego małżeństwa, nie chciałam tego kroku stawiać drugi raz. I
chyba właśnie od jakiegoś roku czuję pewien brak. Czyżby już wszyscy
mężczyźni z mojej kategorii wiekowej... Albo właśnie. Ukończywszy
pięćdziesiątkę, wypadłam poza kategorię!

[anirat]

Chciałam napisac, ze tez jestem sama, i tez wracam do domu i nikt na
mnie nie czeka, Opanowałam chodzenie samej do kona, restauracji do
teatru, czytam ksiązki, pracuje. Staram się nie dac smutką, przeciez
moze byc gorzej Mam mnostwo wirtualnych znajomych, niby to nie
real, ale są i cieszą Chcę korzytac z zycia na tyle na ile sie da
w dobrym tego słowa znaczeniu, a ze sama... trudno, taki los
Pozdrawiam.

[jola-311]

A ile masz lat? Ja zostałam wdową jak byłam trzydziestoparolatką.
Nie trafił się kandydat nadający się do wychowywania moich dzieci,
ale do tego, zeby pogadać, pójść do kina czy nawet wyskoczyć na
wakacje bywało. Po ostatnim nieudanym pseudozwiązku zanurkowałam w
pracę. No ale ostatnio przebudziłam się ze stwierdzeniem: Boże, ja
jestem taka sama. Przecież nie jestem aż taka! Ale nie da się ukryć,
że brakuje mi tego, że nikogo nie obchodzi jak spędziłam wekend.

[rumunska_ksiezniczka]

gapuchna, piszesz, że jak sie ma 30+ to znajomi mają już rodziny itp., ciężko
ich wyciągnąć, prawda to. jednak dziwny jest fakt, ze jak sie ma 27 to znajomi
również są już pozajmowani i nie tak bardzo rwą się do wyjść w piątkowy wieczór
na browarka, w tygodniu nie mają czasu, bo praca. wiek o niczym nie świadczy ;-P

anirat - ja się właśnie staram nie opanować sztuki bycia samej do perfekcji, bo
jakbym opanowała, to druga osoba mogłaby mi burzyć pewien porządek. mam
nadzieję, że zawsze samotność będzie dla mnie utrapieniem