Bezdomne psy

[dynda92]

Oyo pewna histroia z poradnika domowego
Jeszcze pół roku temu był psem łańcuchowym na wsi.Pewnego dnia zranił się w
łapę.Nikt nei zauważył bo kogo interesuje podówrkowy burek.Choc wdała się
gangrena.Pieskowi pomogli dopiero sąsiedzi.Noge trzeba było amputować ale
piesek maiła szczeście trafił teraz do szczęśliwych ludzi.Dziś mieszka w
ciepłym domu i biega po łace, nie pamietając, że brakuje mu jednej nogi.
Co o tym powiecie ludzie są bardzo bardzo nie czuli.Choć mam 13 lat wiem o
tym dużo i gdy tylko widze na ulicy bezdomengo psiaka to w oczach mam
łzy.Bardzo cześto gdy gdzieś się wybieram biorę kromki chleba ipod rodze
karmię napotkane pieski. A ludzie patrz i się śmieją.Prosto w oczy!! Czy wy
tez nie zauważacie krzywdy zwierząt powiedzcie tylko ja ot widze nie rozumiem.
Czekam z niecierplwością na odpowiedz

[sylwia736]

niestety ludzie są często tacy jak opisujesz ,lecz rób swoje nie przejmuj sie
podłoscią i brakiem serca innych, jest wiele takich cichych wolontariuszy jak
Ty, ja też nie potarfię obojętnie przejść koło psa czy kota potrzebującego
pomcy ,właśnie od dwóch miesięcy mam kotkę ,która chciała u nas
zamieszkać .Bardzo się cieszę że 14 latek jest taki odpowiedzialny i wrażliwy
na los czworonogów, to napaja optymizmem ,że świat nie jest taki zły. Życzę Ci
powodzenia i wielu życzliwych ludzi na drodze pozdrawiam cieplutko

[dynda92]

Dziękuje pani za tak miłe słowa.Naprawdę to boli gdy przechodze obok
zagłodzonego zwierzaka.Postanowiłam ze coś z tym zrobię mam silną wolę zostałam
wegetarianką załóżyłam bloga ale to mało ciągle za mało gdy dorosnę założę
schronisko w którym bedzie dużo ciepła dla czekających na to
zwierzaków.Pozdrawiam

[dynda92]

Pewnie jesteście ciekawi o czym będzie ten artykuł będzie to i cierpieniu
zwierząt a dokładniej to o tym co mnie dręczy na co dzień. A zaczęło się to tak
parę lat temu gdy miałam zamiar przejść prze ulicę stanął na pasach samochód na
przodzie a dokładniej na szybie widniał napis: Przewóz zwierząt. Byłam wtedy
mała wtedy nie wiedziałam co to jest więc zapytałam mamę o co chodzi z tym
napisem niestety chyba takiej odpowiedzi nie oczekiwałam. Mama odpowiedziała
krótko te zwierzęta jadą na śmierć. Jechały w samochodzie krowy w mojej małej
główce wymyślałam sobie niewiarygodne rzeczy że one tylko jadą tam a później
ich nie zabiją tylko wypuszczą gdzieś na polanę i tam będą miały spokojne życie
ale wcale tak nie było to tylko mój wymysł. Chyba właśnie tego dnia zrozumiałam
że zwierzęta bardzo cierpią a dzisiaj chciałam wam przedstawić mój pogląd
patrzenia na to. Dowiedziałam się wiele na ten oraz inne tematy związane ze
zwierzętami. Przeczytałam wiele stron o tym, przyznam się płakałam gdy czytałam
je. I powiem szczerze że za każdym razem jak sobie pomyślę o tym jest mi bardzo
źle i chce coś z tym zrobić chyba robię porozsyłałam na różne forum, wysyłałam
e-malia i pomysły do stron które czytałam, zostałam wegetarianką, teraz jestem
w trakcie zakładania strony internetowej bo chce powiedzieć całemu światu że są
jeszcze ludzie zauważające inne istoty oprócz nas. Głównym moim problemem są
pieski ponieważ właśnie te zwierzątka spotykam najczęściej na ulicy. Bo
przecież sami sobie jeść nie kupią chodzą i szukają. Pomyślmy my sobie siedzimy
w ciepłym mieszkanku a one szukają jedzenia. I co one nam zrobiły żeby ich
gdzieś przywiązać w lesie i zostawić i później umierają w samotności z głodu
lub z tęsknoty za tym okrutnym właścicielem myślę że ten artykuł da wam trochę
do myślenia! Przeczytajcie cały ten tekst a zrozumiecie co mi leży na sercu.
Teraz może tekst który sama na pisałam ale dużo mnie to kosztowało łez:
Witajcie nazywam się Maks. Już od dwóch lat mieszkam z kochającym panem . Mój
właściciel pewnego wieczora zabrał mnie do lasu myślałem że to na spacer
niestety on tak nie myślał. Wziął sznurek pociągnął za moją malutką obrożę i
poszedł w kierunku wyjścia. Ja bardzo płakałem za nim chyba mnie słyszał i się
wrócił niestety nie po to że zmienił swoją decyzję tylko po to żebym już nie
skowyczał kopnął mnie nogą w głowę a później w przednią łapkę. Nie miałem już
siły upadłem. Gdy już wstałem nikogo nie było widziałem tylko krew wtedy
zorientowałem się że zostałem mocno zraniony w tylną łapkę żebym nigdzie nie
uciekł. Nic mi nie zostało wtedy już rozumiałem że właściciel już mnie nie
potrzebuje znajdzie sobie jakiegoś lepszego rasowego no bo po co mu jakiś
kundel. A ja tak go kochałem. Później nie pamiętam co było. Wiem że obudziłem
się na jakimś stole nade mną była pani w białym długim płaszczu. Tak jakby
uśmiechnęła się do mnie ale ja już byłem strasznie wykończony ale bardzo bałem
się zaufać próbowałem uciec z stamtąd ale nie dało się miałem za mało siły.Za
chwileczkę otworzyły się drzwi i usłyszałem: pani weterynarz czy będzie można
przyjść za chwileczkę do wyrwania tego zęba? Wtedy zrozumiałem że jestem tam
gdzie kiedyś byłem ze swoim panem u weterynarza .Za 1 tydzień trafiłem do
schroniska było tam pełno psów właścicielem była pani Gosia. Była bardzo miła
dawała na jeść ale nie potrafiła zapewnić nam tego co właściciele czyli że
będzie kochać nas tylko jednych bo tak się nie da. Zaprzyjaźniłem się z wieloma
innymi psami: Bulkiem- który został wyrzucony przez swojego pana przez okno,
Perełką- którą znaleźli w rowie wygłodzoną. widocznie nie tylko ja przeżyłem
coś strasznego. Gdy już przyzwyczaiłem się tam przebywać było mi tam dobrze.
Pani nasza zmarła wpadła pod samochód tuż przy schronisku wtedy już nie mogłem
tego wytrzymać straciłem już dwa razy kogoś bliskiego. I co teraz z nami będzie
co zadawałem sobie takie pytanie. Przyszedł pan które chciał mnie wziąć
niestety gdy już miałem wyjeżdżać ze schroniska zadzwonił do niego telefon z
wiadomością że jego ciocia jest bardzo chora i musi do niej jechać .To było w
tym momencie najważniejsze wiec nic z tego nie wyszło. Dużo moich kolegów
znalazło dom ale ja nie. Nie rozumiałem co się dzieje dużo również moich
kolegów jak i koleżanek uciekło na ulicę stamtąd bo nie miał się kto nami
opiekować nikt się nie zajął schroniskiem .Ja zostałem. ale w najbliższym
czasie przyjechała jakaś młoda para wzięli mnie i jeszcze jednego pieska na
początku byłem trochę zmieszane uczucia miałem. Może gdy ich pokocham znowu ich
stracę ale na szczęście wszystko dobrze się skończyło kiedyś gdy jechałem
samochodem zobaczyłem przez szybę mojego kolegę Bulka chodził obok jakiegoś
śmietnika i szukał jedzenia był cały brudny nikt go nie kochał. Widać że nikt
się nim nie opiekuje był bardzo chudy gdy przechodził przez ulicę samochód go
potrącił i przejechał dalej. Nie miałem co zrobić położyłem się i
zasnąłem..............
Jest to opowiadanie które napisałam ja sama
Jest to szara rzeczywistośc

[sylwia736]

Piękne naprawdę jestem pod wrażeniem ciepła jakie płynie z Ciebie i wielkiego
serduszka a przy tym takie piękne opwiadanie ,widać ludzie szlachetni o dobrym
sercu mają również ukrtyte taleny pielegnuj go i nie pozwól by ta szara
rzeczywistość zmieniła w Tobie to co czujesz i pragniesz osiągnąć,

[dynda92]

Kochani dziękuje Wam bardzo ale to bardzo za tak miłe słowa.I staram sie ze
wszytskich sił aby każdy choc troszke nabrał szacunku dla zwierzątek.Bo dzięki
nim mogę się oderwać troszkę od szkoły.Mieszkam w bloku na podwórko przychodzi
taki piesek Tygrysek kuleje od kąd pamietam na jedną nóżkę mieszkasz tez obok
mnei taka starsza pani któa codziennie chodzi do sklepu kupuje resztki i karmi
pieski.Niestety pani jest bardzo nie zadbana ale mysłi o zwierzakach.Bardzo ja
podziwiam chociaż ma koło 60 jest silna i bardzo dobra.Mieszkam w bardzo małym
miasteczku jakim jest Rawa błąkają sie psy.Pewnego dnia gdy przechodziłam obok
sądu leżał tam taki piesek pojawił sie neidawno nei znałam go podeszłam do
niego pogłaskałam (pewnie wiele z Was sie boj głaskać wcale sie nie dziwię
różne są pieski nie które zostały tak mocno skrzywdzone że sie boją i sie
bronią).Szedł za mną jak sie odracałam on odwracał również główkę.Doszlam do
sklepu miesnego zostały mi pieniążki z chebka i kupiłam mu jakieś resztki
położyłam mu a on sie na mnie spojrzał.Pani która przechodziła powiedziała że
ona też go karmi i wyjęła z reklamówki bułeczkę i podała mi żeby mu dała wiecie
co czułam było to nie samowite.Teraz często daję jeśc temu pieskowi.Ma on taką
na ustach rozwalona wargę taki wielki bąbel nie wiem co to jest ale jest nie
groźny wręcz przyjazny.I na rączce miał jakby jakieś slady po pobiciu.Ale już
ładnie sie zarasta:)
Cieszę sie że mogę to komuś opisać bardzo Wam za to dziekuje.

[b-beagle]

Pozdrawiam cie bardzo serdecznie . Bądź zawsze taka a świat może choć trochę
stanie się lepszy