Dziabnął mnie!

[balbina2]

Wczoraj mój pies wdał się w bójkę z psem sąsiada. Chciałam je rozdzielić i
nawet mi się to udało, ale sama zostałam ugryziona w łydkę przez mojego
własnego psa! Nie wiem, czy zrobił to "przez pomyłkę", w ferworze walki, czy
ze złości na mnie, że się wtrącam.....W każdym razie czuję się okropnie, noga
boli i serce boli - nigdy mnie jeszcze w życiu żaden pies nie ugryzł, a tu
własny...

[rzewuski1]

pies jest źle wychowany ,
trzeba dac mu nauczke by zrozumiał kto tu jest panem
pies chce przejąć władze nad tobą bo to zwierze stadne i
wie ze ktos musi rządzic jezeli ty nie jestes w stanie
tego zrobic to zwierze bierze sprawy w swoje rece
tylko terror nauczy psa gdzie jego miejsce
pies cie ugryzłwiec cie nie szanuje

[Gość: Flora]

Ja też tak kiedyś miałam - jestem pewna, że to było przez pomyłkę - z rozpędu -
przecież jak się zamierzył kłami, to już nie zdążył wyhamować. Psy się leją z
dużym impetem.
Proponuję komisyjnie uznać, że to było nieumyślne i wybaczyc mu

[balbina2]

Mam taką nadzieję, że nieumyślnie. Ale na razie gniewam się na niego mimo
wszystko, a on to czuje, bo od wczoraj boi się do mnie podejść. Siedzi w kącie
i jest smutny. Więc chyba mu przykro, że tak się stało.

No widzisz!

[dr.krisk]

Pies wie, że przeskrobał niechcący. Mój bokser pare razy w ferworze zabawy
uderzył mnie zębami i pociekła krew - potem parę dni chodził jak struty,
zaglądał mi w oczy, na spacerze był grzeczny niesłychanie.. I to wszytsko
pomimo tego że nie robiłem z tego problemu!
Proszę, niech balbina przestanie chlipac i pogodzi sie z psem. No chyba że noga
odgryziona zupełnie!
Pozdrawiam :)
KrisK

[Gość: Ewunia]

Hej! Wybacz pieskowi i to szybko. Są dwie możliwości. Albo ugryzł Cię umyślnie i wtedy musisz na niego troszkę uważać w podobnych sytuacjach, albo, co bardziej prawdopodobne "zdarzyło mu się" zupełnie przypadkowo. Twoje "pogniewanie się" pies odbiera jako formę kary. A ta nigdy nie powinna trwać długo - dotyczy to przecież także małych dzieci. Jeśli dziecko zostanie niesprawiedliwie ukarane, lub kara jest niewspółmierna do winy (lub zbyt długo trwa), zamiast efektu pedagogicznego budzi się naturalny bunt.
Przytul psiaka jak najszybciej. Niech wie, że wybaczyłaś.

Mam nadzieję, że nie masz psa!

[dr.krisk]

Terror.. nauczka... czys ty człowieku oszalał?
W wychowywaniu psów nie może byc mowy o "terrorze"! Stosowanie zastraszania i
terroryzowanie młodego psa prowadzi do wyhodowania żywej bomby zegarowej,
zwierzaka niezrównoważonego psychicznie. Potem jest wielkie zdziwienie, że pies
pogryzł dziecko... To przez takie jak twoja filozofie wychowania zwierząt.
Pewnie masz kompleksy i w ten sposób je leczysz.
Ja miałem po kolei: owczarka szkockiego, sznaucera olbrzyma i boksera.
Wszystkie duże i wyrazistymi charakterami. Nie były nigdy bite, zastraszane i
terroryzowane. Ale dobrze wiedziały co im wolno.
KrisK
P.S. Ugryzienie właściciela w trakcie rozdzielania walczących psów - tym bym
sie absolutnie nie przejmował! Pies to nie czlowiek, pamiętajmy o tym.

[Gość: hanka]

A tak poza Tobą wszyscy w domu zdrowi ?

[Gość: hanka]

Moje pytanie czy poza Tobą wszyscy w domu zdrowi dotyczyło odzywiście Pana
Rzewuskiego 1

[Gość: Dropstar]

Rozdzielanie dwoch gryzacych sie psow zasze tak sie konczy.Z cala pewnoscia
ugryzl Ciebie przez pomylke,ale bol jest i zal tez.
Kiedys rozdzielalam dwa moje wlasne psy i tez mi sie to przydarzylo!
Potem dowiedzialam sie od ludzi doswiadczonych,ze "wtracanie sie" zwieksza
tylko zacietosc walki i do tego jest NIEBEZPIECZNE dla czlowieka.Pozdrawiam

[Gość: Jr]

Czasem trzeba się wtrącić żeby ratować psu życie. Moja wyżlica tak się w marcu
gryzła ze swoją znienawidzoną sąsiadką (mam na myśli psa - dużego mieszańca),
że niewiele by brakowało a zginęłaby tragicznie zagryziona przez tamtą, dużo
zresztą młodszą. Musieliśmy je rozdzielić. Skończyło się tylko na przegryzionym
gardle mojego psa, dobrze że w ogóle żyje..

[Gość: mola]

Co właściwie nalezy robic, gdy psy rzucaja się na siebie? Wiem, że teoretycznie
należy je zostawic samym sobie, żeby ustaliły, któ w tym towarzystwie jest
górą, ale w praktyce... Ja w każdym razie mam z tym problem, mój pies jest
duuuży i niestety uważa, że nic co sie rusza nie ma prawa na niego warknąć - a
jak warknie, to jazda na niego. No i nie zawsze uda mi się go wyhamować. Ludzie
na ogół podnoszą wrzask, ja poczuwam sie do rozdzielania, ale boję się łapska
pchać (mój jest w kagańcu, ten drugi zwykle nie). Paskudny stres.

[Gość: zoja]

balbina2 napisała:

> Wczoraj mój pies wdał się w bójkę z psem sąsiada. Chciałam je rozdzielić i
> nawet mi się to udało, ale sama zostałam ugryziona w łydkę przez mojego
> własnego psa! Nie wiem, czy zrobił to "przez pomyłkę", w ferworze walki, czy
> ze złości na mnie, że się wtrącam.....W każdym razie czuję się okropnie, noga
> boli i serce boli - nigdy mnie jeszcze w życiu żaden pies nie ugryzł, a tu
> własny...

Przez pomylke. Rozdzielanie walczacych psow to najskuteczniejszy sposob zeby
zostac ugryzionym.
Najlepiej to robic w dwie osoby, kazdego psa odciagnac za tyl.

[Gość: Venus]

Nigdy ale to nigdy nie nalezy rozdzielac walczacych psow.
Wlasnie dlatego ze pies bedacy pod wplywem adrenaliny dziala instyktownie i
prawie nie widzi co gryzie, dziala na oslep. Kot tak samo.
Wie to nawet juz krolowa angielska ktora ukochany corgi doktliwie uzarl w
czasie walki.
Nalezy starac sie odwrocic uwage halasem, lub jesli sa takie mozliwosci
zarzucic psom cos na glowe co uniemozliwiloby widzenie..
Pies z pewnoscia ugryzl cie nieswiadomie.
Venus

[erpa]

To okropne, jak się psy gryzą, a jeden z nich jest bez właściciela, który
mógłby pomóc w ich rozdzielaniu. Kiedy idę z moim OGROMNYM psem (na szczęście
łagodnym i flegmatycznym), wszystkie latające luzem małe pieski boją się go i
bardzo szczekają, ale część po prostu rzuca się na niego i to jest najgorsze.
Obawiam się, że kiedyś nie zdzierży prowokacji i "odgryzie się". Taki piesek
nie jest w stanie zrobić mu poważnej krzywdy, za to on może każdego przegryźć
na pół, a jeśli jest w kagańcu, to zadusić ciężarem, a w każdym razie
niebezpiecznie pokaleczyć. Dlatego po mieście zawsze prowadzam go na uwięzi,
ale przecież puszczam go luzem w lasku, na łące, nad rzeką, zawsze jest to
ryzyko - i zdarza się, że niespodziewanie w najbardziej odludnych miejscach
pojawiają się pieski luzaki typu kamikadze. Ponadto dobermany, które też z
reguły na widok takiego olbrzyma dostają amoku (a on już wie, że doberman to
jego wróg i niestety jest nastawiony na obronę, co utrudnia sprawę).
Ludzie, nie puszczajcie tych piesków bez nadzoru, ja wcale nie chcę, żeby mój
pies zrobił im krzywdę.

na ból serca :)

[emka_1]

Na pocieszenie historyjka: byłam szczęśliwą włascicielką cudownego, trochę
przerośniętego border collie, ale przyplątał sie do nas wyrzucony z okazji
rozpoczynających się wakacji mix setero-owczarka. Był uroczy i niezwykle
sympatyczny. Postanowilismy go przechować, w nadziei, że może jednak komuś się
zgubił. Kiedy okazało sie, ze nikt go nie szuka postanowiliśmy zaprzyjaźnić
psy ze sobą. Początkowo mieszkały w róznych częsciach domu, razem wychodziły na
spacer, razem przebywały w ogródku, po paru dniach, kiedy wyglądało, że chłopcy
się polubili, wpuściłam ich obu do kuchni, gdzie panem był Scotch (border). Po
chwili psy rzuciły sie na siebie z dziką zajadłością. Warunki fizyczne miały
wyrównane, więc walka mogła trwać trochę dłużej niż do pierwszej krwi. Bałam
sie dodatkowo o dziecko, które sie napatoczyło zaciekawione dziwacznymi
odgłosami, wiec nie pozostało mi nic innego tylko rozdzielić psy własnymi,
gołymi rękami:)) Skończyło sie na tym, że Scotch przegryzł mi na wylot prawą
dłoń. Krew sikała na pół metra, dziecko wyło z przerażenia (zapewne
podejrzewając, ze matka zostanie pożarta:) Moj kochany pieseczek chyba poczuł,
że to, co mu trysneło do pyska, to jednak nie krew przeciwnika, przyhamował na
chwilę, więc Burbon rzucił mu się do gardła. W końcu udało się przy pomocy
krzesła rozdzielić psy, wypychając Burbona za drzwi. 7 (słownie siedem) kotów
spokojnie obserwowało zdarzenie z szafki kuchennej i lodówki. Po rozdzieleniu
psów , opatrzeniu wszystkich ran, moich i psich, położyłam sie na łóżku,
przyszedł do mnie Scotch i łypiąc straszliwie przymilnie obwachiwał mi rekę,
lizał i bardzo chciał przeprosić. Wlazł w tym celu na łózko, położył sie na
wprost mnie i jak zwykle, na przeprosiny dawał łapę. Starym zwyczajem leżąc na
boku i przysuwając sie coraz bliżej mnie. Skończyło sie wpakowaniem pazurów do
oka i uszkodzeniem rogówki:)))
Tak wiec prawie na dwa tygodnie zostałam pozbawiona prawej ręki oraz oka, co w
przypadku praworęcznego grafika jest drobnym utrudnieniem w pracy;))))
Dodatkowa atrakcją okazała się próba dotarcia do okulisty. Przypadkiem byłam
ubrana na czarno, oko bolało i łazawiło okropnie, nie widziałam, więc nie
mogłam sama zadzwonić, chciałam prosić sąsiadkę, żeby zadzwoniła po taksówkę, a
ta uzanła, że najwyraźniej ktoś lbiski mi umarł skoro jestem w czarnej sukience
i płaczę, więc usiłowała mnie upić koniakiem "na uspokojenie" i nie mogła
przestać mnie pocieszać. Sama była niepocieszona, gdy okazało się, ze to tylko
oko:)))
Morał z tego jest taki, ze najbardziej kochający i wierny pies w ferworze walki
swojego pana/pania ugryzie, i lepiej, zeby nie miał świadomości, że to
zrobił:)))

Burbon niestety musiał nas opuścić, ale znalazł kochający dom u naszych
znajomych. Z następną znajdą, owczarkiem niemieckim już nie robiliśmy
eksperymentów, podzieliliśmy dom na pół, wspólny był tylko przedpokój.
pzdr.em

[Gość: piasia]

Emka, cudownie to opisałaś! I jeszcze ta sąsiadka... super!

Co do ugryzienia w ferworze walki - toc przecie nawet jak się rozdziela
walczących ludzi (np. lekko podpitych jegomościów) to też co poniektóry może
dołożyć rozdzielaczowi. Trochę z rozpędu, a trochę żeby się nie wtrącał.

Sprawa jest prosta - pies walczy, a tu nagle coś go łapie za kark czy plecy -
no to odruchowo robi się HAP, zanim się sprawdzi, co to złapało. Bo przeciez
kiedy walczę o jakies moje racje, a nagle pojawia się coś, co ZMNIEJSZA moje
szanse na wygraną, to to coś trzeba unieszkodliwić. Proste i logiczne.

Wybacz psu jak najszybciej. Pomyśl sobie, że człowiek by nie przeprosił w
takiej sytuacji, tylko jeszcze zrobił awanturę, że po co się wtrącałaś...

[Gość: sonia]

balbinko, mój własny kot lejąc się z drugim kotem tak mnie "dziabnął"
(niestety w staw przy palcu prawej ręki )że mi świeczki stanęły w oczach i
prawie zemdlałam z bólu.przez 3 tyg chodziłam do lekarza na czyszczenie rany
(bez przerwy zbierała się ropa) a rękę miałam spuchniętą tak jak by mnie rekin
użarł a nie kotek. niestety jak się pcha paluchy nie tam gdzie trzeba...a
twojemu psiakowi jest pewnie badziej przykro niż tobie.

to normalne, jesli......

[Gość: kaska]

...podejdziesz pod pysk walczacego psa. On to robi z rozpedu niejako.

[Gość: mona]

emka super historia ...az z zachwytu oniemialam....moj wilczur gdy
chodzil na zastrzyki raz dziabnal mnie w nos,ponoc pomylilo mu sie ,ze to
ja jestem weterynarzem..mam do dzis do niego o to zal,ale on doskonale
wie ,ze zrobil zle...i teraz jest kochaniutki...ale zastrzykow nadal sie
boi,wiec ta przyjemnosc zostawiam mezowi.to oczywiste,ze pies instynktownie
reaguje na bol,nie panuje nad odruchami....a moja blizna na nosie jest
tego dowodem.

[Gość: el]

Moj pies byl bardzo odważny, kiedy wiedzial, że jestem blisko. Kiedyś zaczepila
bardzo sędziwą sukę wilczura, szczekała na nią głośno, kiedy jednak ta zaczęła
zmierzać w strone mojej suni, mój dzielny pies schował się między moje nogi. I
tamta staruszka przez omyłkę ?[ mam nadzieję] dziabnęła mnie. Najadłam się
dużo strachu i miałam wielki siniec na łydce. Opowiadam to dlatego, że bardzo
tesknie za moim psem i lubie go wspominac :), a także dlatego, że też uważam,
ze psy w podczas ”bijatyk” robią głupoty, są nieobliczalne,chociaż oczywiście
granica jest płynna i nalezy jej przestrzegac.Tamten własciciel oczywiscie
przepraszal, pokazal szczepienia, ale mój pies czul sie winny - jak rzadko
kiedy. chyba nie chciala mnie do tego wplątywac. Ale może przeceniam jej
możliwości. Reasumując, własciciele mieli nauczkę, a psy i tak się nie lubily.
Pozdrawiam wszystkich kochających zwierzęta

sposób na walczących :)

[soczewica]

sprawdzony!
wylać na gryzące się pieski kubeł zimnej wody - owczywiście jeśli na to
pozwalają warunki (psy nie gryzą się na oryginalnym perskim dywanie)

zabwna historyjka o moich kandelburych:
pierwszy był u nas 4 lata samodzielnym władcą. kiedy przyniosłam do domu małego
terierowatego potworka - oczywiście chciał pokazać, kto tu rządzi i rzucił się
na małego (mniej niż 3 miesiace, zęby u nas tracił mleczne). mały narobił
wrzasku, jakby go obdzierali ze skóry. przez moment na pierdołowatego Psa Mojej
Matki padło podejrzenie, że przetrącił małemu kark, a to się ujawniła głośna
natura szczeniaka (do dzisiaj jest bardzo gadatliwy, potrafi stanąć przed
człowiekiem, miłośnie zajrzeć w oczy i powiedzieć "auałałałałał", skarżąc się
na niesprawiedliwego Pana który pogonił żebraka od stołu).
ale do rzeczy.
Pies Mojej Matki pies ustalił wtedy hierarchię: on jest starszy i on rządzi,.
przez dłuższy czas traktował małego z niechęcią, a kiedy wyrosło z niego coś na
kształt i charakterowo podobne do teriera (silny skubaniec jest, dobrze że nie
większy), nadal się to urzymywało. czasem wynikały bójki między psami -
najczęściej w domu, wtedy brało się szmatę i lutowało pomiędzy nimi, albo
czekało aż spór wygaśnie - bo one się nie gryzły ale bardzo szcekały na siebie.
Pies Mojego Ojca (tak rozłożyły sympatię, batony jedne :) mnie przypadła w
udziale kotka, ale to smitniejsza historia, bo ona jest patologicznie gruba i
nie do końca sprawna umysłowo :( niestety) rządził, i czasem prowokował "walkę"
a motywem była i jest zazdrość: o piłkę, o głaskanie, o kawałek kiełbasy.
rzadko bo rzadko, ale Pies Matki czasem dostaje zajoba.
no i ostatnio też tak było. rzucił się na Psa Ojca, i dwa diabły tasmanskie
zaczęły się przewalać po kuchni. Ojcowy od jAkiegoś czasu nie da sobie w kaszę
dmuchać (PMM ma 14 lat, PMO 9) i odszczekuje.
i co?
walka się skończyła. psy się rozeszły.
a Pies Mojej Matki dostał zadyszki. zasapał się! i zaczął kaszleć. nie
wytrzymał przepychanki, którą sam sprowokował :)
starość nie radość ;)

soczewica

[venus22]

A czy przypadkiem nie traktujecie lepiej i w pierwszym rzedzie tego "nizszego' -
z litosci?
Bo jesli tak, to ten "wyzszy" bedzie kontynuowal walke o pozycje w "stadzie".
Psa o wyzszej range nalezy ZAWSZE obsugiwac, karmic i piescic pierwszego.
Plecam ksiazke Dodmana "Pies ktory za bardzo kocha."
The dog who loved too much, by Dodman
venus

[Gość: Jr]

Jak moja wyżlica w wieku 10 mies. na mnie warknęła bo chciałam ją zrzucić z
fotela, nie dość że wyleciała z tego fotela z hukiem, to jeszcze dałam jej
dodatkowy wycisk. Pies musi być karcony OD RAZU, inaczej nie rozumie o co Ci
chodzi. Dlatego nie obrażaj się na psa tylko od razu go karć, inaczej wejdzie
Ci na głowę i dopiero będziesz miała problem!

[advokatus_diaboli]

Gość portalu: Jr napisał(a):

> Jak moja wyżlica w wieku 10 mies. na mnie warknęła bo chciałam ją zrzucić z
> fotela, nie dość że wyleciała z tego fotela z hukiem, to jeszcze dałam jej
> dodatkowy wycisk. Pies musi być karcony OD RAZU, inaczej nie rozumie o co Ci
> chodzi. Dlatego nie obrażaj się na psa tylko od razu go karć, inaczej wejdzie
> Ci na głowę i dopiero będziesz miała problem!

Popieram w całej rozciągłości. Wychowywanie (również psa), to stosowanie całego
systemu nagród i kar. Każde pozytywne zachowanie powinno być "wzmacniane"
nagrodą, ale i w drugą stronę - każde negatywne zachowanie musi się spotkać z
karą BEZPOŚREDNIO PO TYM ZACHOWANIU. Inaczej możesz psa w ogóle nie karać. I
niech co wrażliwsi nie skamlą tu, że to terror, przemoc, bestialstwo, etc...
Nie mówimy tu o fizycznym znęcaniu się nad psem. Tak jak nikt z nas nie został
dewiantem od kilku klapsów w pupę wymierzonych przez rodziców, tak też nic sie
psu nie stanie gdy w ramach skarcenia (współmiernie do winy) krzykniemy na
niego, przylejemy klapsa ręką, czy nawet smyczą. To jet miłość - może
trochę "chropowata" i surowa, ale miłość. Kształtujemy charakter psa po to żeby
JEMU było dobrze z nami, a nam z NIM. Tak wychowuję swoje obecne psy - owczarki
niemieckie. Trzymam je karną ręką, dzięki czemu nie wchodzą mi na głowę. Mają
dużo swobody, cały dzień bawią się w ogrodzie z moimi dzieciakami, ale też
wiedzą, że gdy coś przeskrobią (w tym gdy gryzą sie między sobą lub z psami
sąsiada), to kara będzie NIEUCHRONNA. Wieczorem by przeprosić przychodzi do
jeden czy drugi i sadza mi na kolana te swoje 35 kilogramów i wie, że zawsze go
wtedy przytulę, pogłaszczę...
Jako przykład innej miłości przytoczę krótką historię mojej koleżanki z pracy,
która nigdy swego psa mieszańca nie uderzyła. Koleżanka swoją sunię pieści, śpi
z nią w łóżku (!), zabiera na spacery, i tylko... nigdy nie skarciła za złe
zachowanie - pogryzione buty, obsikane meble, zjedzone książki (koleżanka ma
niezły księgozbiór - jeszcze ma ...), warczenie na właściciela... Doszło do
tego że sunia sika i robi kupy w łóźku (w tym którym śpi razem z pancią - wtedy
pancia przenosi sie na podłogę, na karimatę), albo przez dwie godziny nie
pozwala wyjść swojej pani z kuchni, bo ta akurat przy wyjściu z kuchni położyła
miskę z jedzeniem, a sunia postanowiła spożyć posiłek - na każdy ruch pani w
kierunku wyjścia z kuchni sunia reagowała warczeniemi i obnażaniem kłów.
Koleżanka opowiadała mi te historie płacząc, ale jednocześnie podkreśla, że ona
nie skarci psa, bo "ona tak smutno później patrzy, bo wie, że źle zrobiła".
Radzi sobie inaczej - pod prześcieradło zakłada folię, jedzenie stawia psu w
innym miejscu, tak by móc potem się wydostać z kuchni... Przecież ją kocha...

Jak widać są różne drogi do wychowania psa - sami wybierajcie...

pzdr

*********************************
"Człowiek jest odpowiedzialny za to, co oswoi" - Antoine de Saint Exupery

[Gość: piasia]

Junior pisze o czymś innym - o psie, który spróbował dominować warcząć "ten
fotel jest mój!!!". Próbę dominacji należy natychmiast karcić. A najlepiej nie
dopuszczać do takich sytuacji. Jak? bardzo prosto: przez drzwi my przechodzimy
PRZED psem, na schodach nie pozwalamy mu się wyprzedzać, jemy jako pierwsi,
nigdy nie karmimy psa przy stole, jesteśmy po prostu WAŻNIEJSI i pokazujemy to
psu.

Ale ugryzienie "z rozpędu", przypadkiem to nieco inna kategoria. W opisanym
przypadku widać wyraźnie, że pies uznaje Balbinę za swoje bóstwo, i gryznął ją
niechcący. Teraz przeprasza i prosi o wybaczenie. Myślę, że juz mu wybaczyła ;)

[balbina2]

Cześć wszystkim!
Wybaczyłam mu oczywiście, niemniej siła jego dziabnięcia była straszliwa.
Ciągle zmieniam opatrunki, z rany cieknie, fuj! Do końca życia pozostanie mi
paskudna, wgłębiona blizna. I nauczka, żeby się w psie bitwy nie wtrącać.
A mój pies do tej pory, kiedy przypadkowo powącha moją ranę, spuszcza łeb i
chyłkiem wymyka się na swoje posłanie.....

[piasia]

Balbinko!

Fajnie że mu wybaczyłaś, źle, że rana Ci się paprze. Przyjmij sprawdzoną radę -
okładaj ranę świeżymi liśćmi babki szerokolistnej. Znajdziesz ją na każdym
trawniku, wygląda tak:

www.plantator.pl/atlas_roslin/babka_szerokolistna.html

Liść wystarczy zerwać, opłukać, wytrzeć, lekko zgnieść - i przyłożyć na ranę.
Zagoi się szybko i bez ropienia. Liście oczywiście zmieniaj na świeże.
Sprawdzone w każdych warunkach i przy każdym rodzaju ran z wyjątkiem
postrzałowych ;)

[Gość: hot_dog]

psiska mają swój honor, a twój jak widać do nich należy, znaczy się jest
naprawde mądry. Ale jesli rana sie paprze, to trzeba iść do lekarza i być może
coś "łyknąć" lub zastosować jakis antybiotyk miejscowo na ranę. Zwierzę jak to
zwierzę, mogło mieć jakieś "cóś" w paszczy - nawet najczyściej hodowane.Mnie
sie kiedys paskudziło od końskiego dziabnięcia a to tylko roślinozerca.

[balbina2]

dzięki,
babki już próbowałam, ale jakoś mi się gorzej zaogniło po tym. A może tak
powinno być? U lekarza byłam, dostałam antybiotyk doustnie i na ranę
(neomycyna). Lekarz podał mi też zastrzyk przeciwtężcowy. Tak że chyba niczego
nie zaniedbałam - po prostu trzeba czasu.

[Gość: piasia]

dziękujmy Bogu, że to nie waran z Komodo, który ma na zębach wszystko co
przyroda ma najgorszego z jadem trupim włącznie. Wtedy nikt by nie mial
dylematów - wybaczyć czy nie bo po dwóch dniach już byśmy byli sztywni...

[Gość: BASIA]

Ja też doświadczyłam dziabnięcia przez moją foxterierkę (miała skazę i wyłaziła
jej sierść do gołej skóry i za którymś razem podjęcia próby posmarowania tej
rany po prosty mnie dziabnęła w kolano.Paprała się rana długo.skończyło się na
wizycie u lekarza.Sprawdzony środek zasypka (na receptę-ale można wyżebrać w
aptece bez) ACUDEX - zagoiła w parę dni.Zyczę powodzenia.