Hugo

[Gość: mamaemmy]

Jak Wam sie podoba?Jakie zdrobnienia oprócz Hugonka?
Co sądzicie ogólnie?Czy ktos zn jakiegos Hugo-jakie reakcje otoczenia?

[asidoo]

Śliczne. Znajoma nadała kilka lat temu. W rodzinie ma "zdrobnienie" Kołłątajek

[abiela]

Hugo bardzo mi się podoba, ale tylko i wyłącznie odmieniany. Nie
znam żadnego Hugona osobiście.

[nastka_19]

a mnie osobiście nie podoba się wcale, jakoś tak nie przypadło mi do gustu

[Gość: Julie1789]

Dziwne troszkę, poza tym kojarzy się jednoznacznie z Kołłątajem.
A czy znam jakiegoś Hugonka - tak.
Ma długie czarne futro, puszysty ogon, miły pyszczek i cztery łapki
w kolorze "przypalanym". Hugonek to mój pies...
Imię nie podoba mi się dla człowieka.
Może lepiej Bruno albo Hubert (z podobnych)?

[gaudencja]

Podoba mi sie od dziecinstwa. Zdrobnienie - moze jeszcze Hugus.

[donmari]

Mnie kojarzy się z hukiem,Kosmatym stworkiem z programu dla dzieci
i...paskudnym czteroliterowym wyrazem (sama nie wiem czemu) Nigdy
nie lubiłam i nie polubię. I jeszcze Hugo-Frugo (Frugo to była
kiedyś seria soków owocowych, kto jeszcze pamięta? A może są jeszcze
na rynku? Bo ja już ich dawno nie widzę)

[annajustyna]

Bardzo, tylko szkoda, ze ludzie nie umieja tego imienia odmieniac

[ibby2]

Właściwie to nie znam żadnego Huga, ale imię to od jakiegoś czasu
bardzo mi się podoba.

[annajustyna]

Boze!!!HugoNA!!!

[abiela]

annajustyna napisała:

> Boze!!!HugoNA!!!

Annojustyno było już na forum o tym, że aktualnie akceptuje się obie obiany,
podobnie jak w przypadku Iwona.

[annajustyna]

Taa, bo co zrobic z ludzmi, ktorzy nigdy o Hugonie Kollataju nie slyszeli (juz
nie mowic, ze wlasnego jezyka nie czuja(( Poza tym dopoki opinii Miodka na ten
temat nie uslysze, to nie uwierze...

[abiela]

annajustyna napisała:

> Taa, bo co zrobic z ludzmi, ktorzy nigdy o Hugonie Kollataju nie slyszeli (juz
> nie mowic, ze wlasnego jezyka nie czuja(( Poza tym dopoki opinii Miodka na te
> n
> temat nie uslysze, to nie uwierze...

Miodek dla mnie nie jest jedynym autorytetem. Voila:

Jak odmieniać imię Ivo? Kolega w pracy nosi takie imię i powstała dyskusja wśród
pracowników na temat jego odmiany. Mistrz ortografii Maciej Malinowski w jednym
z artykułów twierdzi, że powinno się mówić np.: „Mówię o Ivonie N.”. Natomiast
Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN podaje: „Wywiad z Ivo N.”. W Państwa
poradni można znaleźć tę pierwszą odmianę. Jak jest poprawnie?

PS: Sprawa jest poważna, ponieważ koledzy założyli się o, powiedzmy, dużą ilość
piwa.
Sprawa jest nie tylko poważna, ale i złożona. Przede wszystkim jest problem ze
sformułowaniem reguły, które imiona zakończone na -o mają być odmieniane z
dodaniem elementu -n-. Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN tłumaczy na s.
1648, że dotyczyć to ma imion Bruno, Hugo, Iwo. Nie wiadomo, dlaczego nie
wymieniono kilku innych: Gwido, Otto, Cycero, Kato, Plato, Scypio. Znany
poradnik O dobrej i złej polszczyźnie autorstwa W. Kochańskiego, B.
Klebanowskiej i A. Markowskiego podaje, iż chodzi o nazwiska i imiona
pochodzenia greckiego i łacińskiego, np. Kato, Plato. Zasada ta wydaje się
sensowna (występuje ona też w innych publikacjach), ponieważ element -n- pojawia
się w łacińskiej odmianie, a w konsekwencji i w polskiej. Jednak wśród
przykładów autorzy wymieniają m.in. imiona Bruno i Hugo, które są pochodzenia
germańskiego.
Nie koniec na tym. Dociekliwy czytelnik mógłby spytać, jak w takim razie
odmieniać na przykład imiona Pietro, Paolo, Pablo, które przecież także wywodzą
się ze starożytnej łaciny. Dostrzegłem ten problem, pisząc Słownik imion, toteż
zrezygnowałem z ogólnego charakteryzowania omawianych imion, wymieniając je,
ponieważ można je scharakteryzować tylko przez wyliczenie. W tym wyliczeniu nie
podałem imienia Iwo, ponieważ – jak sprawdziłem za pomocą niezawodnych
wyszukiwarek internetowych – formy do Iwona, o Iwonie są bardzo rzadkie nawet w
formach oficjalnych, np. w Krakowie działało Studio Dramatyczne Iwo Galla.
We wspomnianym słowniku zasygnalizowałem też problem fleksyjny, podkreślając, iż
odmiana z dodaniem -n- jest właściwa dla starannej polszczyzny. Wprawdzie imiona
tego typu występują bardzo rzadko, lecz gdy się pojawią, odmienia się je jak
inne zakończone na -o. Dowodem imię bohatera popularnego serialu Na dobre i na
złe, w którym mówi się o Brunie, nie Brunonie.
Imię Iwo jest pochodzenia germańskiego albo celtyckiego, co oznacza, że wraz z
imionami Bruno, Gwido, Hugo, Otto może mieć odmianę z -n- tylko dzięki tradycji
– imiona te były częstsze w średniowieczu, a więc za sprawą dokumentów
łacińskich utrwaliły się rozszerzone formy odmiany. Z moich obserwacji, które
udało mi się już wielokrotnie potwierdzić, wynika, iż formy Brunona, Brunonie,
Iwona, Iwonie traktuje się jako pochodne od Brunon, Iwon, nie Bruno, Iwo.
Możliwości są wobec tego trzy. (1) Imię Iwo może pozostawać nie odmieniane, i
tak jest najczęściej w praktyce językowej. (2) Może być odmieniane w sposób
tradycyjny, a powiedziałbym też „książkowy” (do Iwona, o Iwonie). (3) Wreszcie
możemy traktować je jak inne polskie imiona zakończone na -o, odmieniając: do
Iwa, o Iwie. Moim zdaniem najgorsze jest rozwiązanie pierwsze, najlepsze zaś –
ostatnie. Tradycyjne formy odmiany są natomiast nacechowane, nie neutralne, co
musimy mieć na uwadze, używając ich.
Zapis, który występuje w pytaniu, oznacza prawdopodobnie, iż posiadacz imienia
nie jest Polakiem. W takim razie mamy jeszcze jedną możliwość: możemy je
pozostawić w formie nieodmiennej, pod warunkiem że tego imienia użyjemy z
nazwiskiem.

— Jan Grzenia, Uniwersytet Śląski

Ponadto podejrzewam, źe przeciętna osoba sądzi, że Kołłątaj miał na imię Hugon.

[annajustyna]

Znam te opinie. Zwroc jednak uwage, ze imie Iwo jest nieco inaczej
zakorzenione w polskiej kulturze niz Hugo(n).

[abiela]

annajustyna napisała:

> Znam te opinie. Zwroc jednak uwage, ze imie Iwo jest nieco inaczej
> zakorzenione w polskiej kulturze niz Hugo(n).

Nie sądzę jednak, żeby to miało wielki wpływ na językoznawczy odbiór
imion. I nie sądzę, żeby foroswanie odmiany z -n, miało jakiekolwiek
szanse powodzenia.

[kaskahh]

znam malego, mama mowi na niego Hugot
ja Hugus, Hugos...

[annajustyna]

Hugot to zdrobnienie z francuskiego, cos jak Pierrot, bardzo ciekawe

[mal_art]

Ja znam jednego, mniej więcej w moim wieku, syn Polki i Czecha, urodzony w USA,
nie grzmij, Annojustyno - po polsku mówi kiepściuchno i życzy sobie być
odmieniany "Huga, z Hugiem" itd.
A ludzie o Kołłątaju i owszem, słyszeli, ale sądzę, że traktują tę prawidłową
odmianę jako przestarzałą, coś jakby ktoś teraz zaczął mówić do nas językiem
"Bogurodzicy": twego dziela Krzciciela itd... No może przesadzam. W każdym razie
nawet język "Lalki", nowelek czy literatury przedwojennej jest dla nas już
przestarzały, polszczyzna się zmienia. Ale wyraźnie występuje w języku coś, co
nazywa się normą potoczną, zgodnie z którą mówimy "weź tą książkę", i norma
literacka, poprawniejsza: "weź tę książkę". Skoro normę potoczną dopuszczają
językoznawcy (np. "Słownik Poprawnej Polszczyzny" prof. Markowskiego), to nie
musimy być świętsi od papieża... Coś, co dawniej było traktowane jako błąd,
pomyłka, przejęzyczenie, okazało się żywotne i weszło do praktyki językowej - i
nie można tego ignorować. Podobnie mamy z Hugiem i Hugonem.

[tami46]

Mnie sie podoba.

[panna_turkus]

podoba się... tylko ta odmiana...
osobiście nie dane mi było poznać żadnego hugona.

[ania.silenter]

Podoba mi się. Również przez sentyment do Hugona Kołłątaja - patrona mojej
podstawówki.