Scanie, niespodzianka

[oleg3]

Rzepa promuje swoje archiwum - jest okazja przeczytania wywiadu z Wiktorem
Jerofiejewem Rosja to nie Europa

arch.rzeczpospolita.pl/a/rz/2003/10/20031025/200310250017.html?k=on;t=2003012420040123

Pozdrawiam

Wielkie dzięki, Oleg, za pamięć.

[pan.scan]

Już zapisałem. Odpowiadam szybko, by postu nie wyciął tow. Szacik.
Kłaniam się nisko,
S.

Cała przyjemność etc n/t

[oleg3]

Z wywiadu z Jerofiejewem:

[pan.scan]

"Napisałeś, że aby uratować Rosję, trzeba ją... "odczarować". Jak to zrobić?
Czytać moją "Encyklopedię"..."

Jest w www.merlin.com.pl - 27,50 realizacja 24 godziny. Zamówiłem.
Fragment recenzji:

Osobliwa to książka. Czaadajw postmodernizmu. Herostrates imperium rosyjskości.
Encyklopedysta końca świata. Znam Wiktora Jerofiejewa od lat, pisarza
rosyjskiego błądzącego po Rosji, po Polsce, albo raczej polskości, po całym
globie.

Mając ten komplet - można wrócić do Twego tematu sprzed kilku tygodni. Nie
sądzisz?
Pozdrawiam.
S.

Z przyjemnoscią

[oleg3]

pan.scan napisał:

> Mając ten komplet - można wrócić do Twego tematu sprzed kilku tygodni. Nie
> sądzisz?

Dobranoc

[ada08]

A to i ja skorzystałam sobie z linka , który podałeś Scanowi, Olegu
(konia kują, żaba nogę podstawia )

Książki jeszcze nie czytałam, zamówiona jest, ale słyszałam różne
o niej opinie, między innymi taką, że kiepsko przetłumaczona.

Rozbawiło mnie zakończenie rozmowy, które też cytuje Scan:

'- Napisałeś, że aby uratować Rosję, trzeba ją... "odczarować". Jak to zrobić?

- Czytać moją "Encyklopedię".'



Mam nadzieję, że to żart, a nie autorska megalomania
Pozdr.
a.

Wybacz, Ado

[oleg3]

Polecałem ten wywiad -w starym wątku- Tobie i Scanowi. Scan prosił o skan
textu, nie mogłem wtedy zrealizować tej prośby. W tytule wątku nie wpisałem
Twojego nicka, kajam się.

Co do książki- nie miałem jej w ręku, nie jestem też znawcą literatury.
Powoływałem się tylko na tezę : Rosja to nie Europa.

Dla mnie przewrotna jest ocena panowania tatarskiego: zdanie -nie wiadomo czy
była to wojna domowa czy wyzwolenie (o bitwie decydującej o uwolnieniu się
Moskwy spod tatarskiego zwierzchnictwa)-.

Ukłony

Ależ ... :-))

[ada08]

...ależ ja Ci nie robiłam wyrzutów, broń Boże ))
Ucieszyłam się, że trafiłam na Twój post i link.
Ciekawa jestem ksiązki i oby było w niej więcej
o Rosji, a mniej o rosyjskiej duszy. Bo cóż to
takiego jest rosyjska dusza ? Widział ją kto ? )
Może jest z nią, tą duszą, tak jak z tym Kremlem w
''Moskwa-Pietuszki'' Jerofiejewa (ale nie Wiktora tylko
Wieniedikta, Wieniczki), który swoją opowieść zaczyna
takim oto, lekko pijanym, oświadczeniem :

''Wszyscy mówią 'Kreml, Kreml', od każdego to słyszę, a ja
sam ani razu Kremla nie widziałem. A ileż to już razy
(chyba z tysiąc razy) na bani albo z kacem Moskwę schodziłem
z północy na południe, z zachodu na wschód, od krańca do
krańca, i na ukos, i jak popadło, a Kremla ani razu nie
widziałem.''



Jest to ''kawałek'', który mnie rozbawia, więc go cytuję,
żebyś i Ty się uśmiechnął
Pozdrawiam. I na razie
a.

Korzystam z okazji

[pan.scan]

Ado, by Cię pozdrowić. I ukłonić się. Widzę, że zabrałaś się też do
Jerofiejewa. Będzie całkiem sympatycznie.
S.

[oleg3]

Droga Ado,

muszę Ci się przyznać, że ja widziałem rosyjską duszę )).
Jest to doznanie dostępne tylko nielicznym inastrańcom i raczej mężczyznom -


Na pocz. lat 90-tych ubiegłego wieku byłem kilka dni służbowo w Kałudze -firma
w której pracowałem walczyła tam o kontrakt-,poźniej gościliśmy ich w Polsce.
Chorowaliśmy tydzień -).
Pięknie się pije i gada z Rosjanami, oczywiście jak się ma zdrowie.

Ja myślę, że ta rosyjska dusza jest wykorzystywana w sytuacjach bezradności
intelektualnej. Zdecydowanie wolę styl francuskich arystokratów Custina czy
Tockevilla (nie sprawdzam pisowni nazwisk, na pewno robię błąd).

Ukłony

No i proszę jak miło się zrobiło

[pan.scan]

kiedy dziewczyna dołączyła. I to taka! do tego.
Wiesz Oleg, mam wrażenie, że ci Rosjanie, którzy więcej mają kontaktu z
Zachodem odbrązowiają swoją historię, która interpretowana w "mesjański" sposób
była potrzebna zawsze władcom Rosji dla zwierania nacjonalistycznych szeregów.
Michał Heller, o którego "Historii Rosji" pisałem Ci w poprzednim wątku
dochodzi do podobnych wniosków.
Z wieloletniego konfliktu bynajmniej wcale nie o narodowym charakterze a
zwykłej walce o wpływy i koncepcję państwa, gdzie z jednej strony centralizm
Moskwy z sojusznikami –Tatarami (którzy po 150 latach, mimo nadawania jeszcze
jarłyku księciu moskiewskiemu, ale już solidnie osłabieni stawali się partnerem
i sojusznikiem dla Moskwy) stanął naprzeciwko samodzielności
i "demokratyczności" miast (Twer, Riazań, Suzdal) popieranych przez Litwę. W
efekcie zakulisowych kontredansów wyszedł alians Litwy, Tatarów i miast
rosyjskich vs Dymitr i książęta ruscy. Jagiełło spóźnił się na pole bitwy….
Teraz z innej beczki – wątek Twój (tak jak i poprzedni - nie wiem dlaczego)
kojarzy mi się z pewnym fragmentem wywiadu – link niżej:" Po raz drugi
pojechałem do Moskwy. Z okazji festiwalu filmowego. Tym razem wszyscy,
dokładnie wszyscy, począwszy od etażowej, a na wysokich urzędnikach KC kończąc,
do każdej, nawet zdawkowej rozmowy dodawali: nie zostawimy was w biedzie. Jeden
tylko człowiek tego zwrotu nie użył. Był to wysoki urzędnik KC KPZR zajmujący
się kinematografią. Pochodził ze starej, inteligenckiej rodziny z Petersburga.
Dla niego KPZR - jak dla wielu Rosjan, których znałem wcześniej - była jednym z
instrumentów budowania wielkości Rosji. Wybornie znał polskie realia i rozmowę
ze mną toczył bez cienia ideologizowania. Chciałem od niego uzyskać kopie
filmów Andrieja Tarkowskiego, bo z Genkiem Mielcarkiem, szefem kinematografii,
mieliśmy ochotę zrobić retrospektywę jego twórczości. Rozmawialiśmy, spacerując
nad rzeką Moskwą, progułka jak z Trifonowa "Domu nad rzeką Moskwą".
Prawdopodobnie chciał mieć pewność, że jeśli on tej rozmowy nie nagrywa, to
nikt jej nie nagrywa.

A myślisz, że nagrywał?

Nie wiem. Nagle stanął metr od mojej twarzy i rzekł: "Jeśli wy teraz, ta mała
grupka z PZPR, dopuścicie do tego, że PZPR - cytuję dosłownie - zerwie i straci
kontakt z czołówką inteligencji polskiej, my nigdy wam tego nie wybaczymy". Kto
my? - zapytałem. "Rosjanie". Dlaczego? "Jak to dlaczego - zdziwił się -
przecież do nas, do Rosji, każdy prąd idący z Zachodu przechodzi przez Polskę,
wy go polonizujecie i slawizujecie, wszystkie zachodnie idee - od średniowiecza
począwszy - docierały do naszego narodu, w naszą głubinkę wpadały, przetworzone
przez polskość, oswojone na tyle, że mogliśmy je do siebie wpuścić i naszemu
narodowi przekazać. Bo gdyby weszły bezpośrednio - groza - powiedział. Byłby
nadmiar idei i lud by nasz zwariował. I byłaby nowa rewolucja. A rewolucja w
Rosji to wiesz, każdy rżnie każdego. W was więc nadzieja". Byłem wstrząśnięty.
Polska jako poligon? - zacząłem go drążyć. "A co - zapytał - zły pomysł? Nie
podoba ci się? Tak, Polska jako poligon". Do zmiany systemu? - przyciskałem go.
Nie odpowiedział…."


serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34377,1811000.html?as=1&ias=14
Ale to temat na inną rozmowę.

Pozdrawiam,
S.

[oleg3]

Witaj,

nie otwierałem linku, nie musiałem !. Był na FA wątek Eliota Panie Michale rok
to nie wyrok.

Podobno car Iwan Groźny był jednym z pierwszych pisarzy rosyjskich. Jego bliski
współpracownik -kniaź, nazwisko mi uciekło- zwolennik "polonizacji" czyli
demokratyzacji (oczywiście szlacheckiej) systemu uciekł na Litwę, a car
prowadził nim listowe polemiki. Tak, że ta linia myślenia rosyjskich elit jest
bardzo stara.

Czytałeś Bratkowskiego "Pan Nowogród Wielki"?

A co dziewczyny - pełna zgoda.

Pozdrawiam

[pan.scan]

Książę Kurbski, swego czasu zausznik cara, pierwszy rosyjski emigrant
polityczny. Uciekł na Litwę i stamtąd wyliczył Iwanowi jego przestępstwa. List
przywiózł sługa Kurbskiego - Szybanow. Car przybił stopę Szybanowa laską do
podłogi, wysłuchał listu a potem kazał posłańca stracić. Typowe dla
Tatarstanu - prawda?
Mimo obowiązku składania przysięgi na wierność carowi z całowaniem krzyża, co
było u nich jak sprzedanie duszy, tamtejsi bojarzy zaczęli masowo uciekać na
Litwę i u boku Kurbskiego utworzyli spory ośrodek antycarski.
W tym samym czasie wyszło w Polsce "Oliva Pacifera" - "wolność myśli i słowa,
których osiągnięcie przysparza tyle trudu i kłopotu wszystkim innym narodom
jest głównym osiagnięciem Rzplitej", a na sejmie koronacyjnym Zygmunta Wazy
jakiś szlachcic mówił królowi "przyjmować raczysz od ludzi wolnych i pod
wolnościami od kilkuset lat żywiących koronę zacną, każdemu imperio pod słońcem
równą".
To z Tazbira "Pożegnań z XX wiekiem" - w rewanżu za Bratkowskiego, którego nie
znam. Nadrobię, ale miej na względzie moją kieszeń.
1:0 dla Ciebie - za Jerofiejewa
Rozumiem, że o Adę kłócić sie nie będziemy. Niech wybiera.
Nisko,
S.

[oleg3]

Kłaniam się,

obowiązki czekają

[oleg3]

Witaj,

Jeszcze za Jagiełły i Witolda, na Litwie, obowiązywał "tatarski" system władzy.
Po kolejnych uniach polski system wolności szlacheckich został rozciągnięty na
Litwę, objął również prawosławnych Rusinów. Moskiewscy bojarzy byli carskimi
rabami, ten polsko-litewski system musiał być (czy na pewno?) bardzo dla nich
atrakcyjny. A jednak Moskwa wygrała rywalizację z Wilnem.


Pozdrawiam

[pan.scan]

Witaj Oleg.

Znowu wojsko, – tak jak na Kulikowym Polu. Aleksander (brat Olbrachta) – wielki
książę Litwy, który wraz z Nowogrodem wojował z Rosją nie mógł z braku wojska
podjąć walki. W efekcie układu pokojowego uznał księcia moskiewskiego za władcę
wszech Rusi. To był, sądzę, zwiastun utraty możliwości oddziaływania na Rosję.

Piszesz:

> Moskiewscy bojarzy byli carskimi rabami, ten polsko-litewski system musiał
być (czy na pewno?) bardzo dla nich atrakcyjny. A jednak Moskwa wygrała
rywalizację z Wilnem."

A ja myślę, że niekoniecznie. Bojarzy ( dokładnie to było ich kilkaset rodzin)
tamtego okresu obracali się w systemie "miestniczestwa". Pozycja przodka była
niezmienna pozycją dla potomka. (Na marginesie – jakież podobieństwo
historyczne; jak się przyjmuje – wierchuszka władzy w Rosji Sowieckiej lat 1917-
1990 obracała się w kręgu nomenklatury pochodzącej z 600-1000 rodzin). Awanse
wojskowe i służbowe były ściśle związane z pozycją rodu. Innymi słowy –
wszystko było już dane, każde nieposłuszeństwo groziło utrata przywilejów.
Zyskać można było wiele, stracić wszystko, łącznie z głową. W imię czego?
Nowinek z Zachodu?
Szlachta moskiewska uzależniona od nadania i korzystania z majątku w zamian za
wierną służbę carowi i państwu i jego utraty w wypadku nieposłuszeństwa – głowy
nie podnosiła. Swoją drogą – zważ na to ówczesne państwowe niewolnictwo – każdy
człowiek od piętnastego roku życia do śmierci zmuszony był do służby państwu.
Przez pokolenia wyrabia to odpowiedni nawyk stosunku do państwa "batiuszki" –
nieprawdaż?
Myślę, że inaczej potoczyłyby się losy rosyjskiej wolności, gdyby nie porażka
miast-państw, głównie Nowogrodu. W końcu system zgromadzeń ludowych "wieczy",
stłumiony krwawo przez Moskwę, na tamte czasy był sporym osiągnięciem.

Pozdrawiam również,

[alfalfa]

Jeśli można się wtrącić do ciekawej rozmowy - czy tak jak opisujesz stosunki
bojarzy-państwo-a wszystko własnością cara nie było podobnie w Anglii? Tam też
feudalizm miał inną formę niż w reszcie Europy.
pozdrawiam
A.

[pan.scan]

Przyznam się szczerze, że nie znam specjalnie tych zagadnień w Anglii - byłoby
miło, gdybyś się włączył i Ty do rozmowy, by przybliżyć ten temat.
Skądinąd wiadomo, że Polska była w swoim czasie fenomenem w Europie jeśli
chodzi o organizację państwa i zagwarantowane wolności. Odpowiednik
naszego "neminem captivabimus" z 1433(!!) roku czyli uwięzienie szlachcica na
podstawie prawomocnego wyroku sądu - z wyjątkiem gorącego uczynku - uchwalono w
Anglii dopiero w 1679 roku. Nasza szlachta miała czynne i bierne prawo wyborcze
(było jej 8-10% procent w stos. do ludności, z czego połowa zamieszkiwała na
Mazowszu - sic!).W Rosji było jej ok.2%, we Francji ok. 1% - to w poł. XVII
wieku. We Francji połowy XIx wieku prawo wyborcze miało ok. 1,5% ludności, w
Anglii roku 1832 uzyskało je ok. 3 procent. Do roku 1794 nie spalono w Polsce
za czary żadnej szlachcianki, za ateizm stracił życie jeden szlachcic.
Tak oceniają tamtą Polskę współcześni nam zachodni naukowcy - "Polska nie była
państwem podobnym do innych, lecz czymś wielkim, posiadanym wspólnie, o co
należało się troszczyć i poczuwać do odpowiedzialności". Rzeczpospolita.
Na podst. J. Tazbira, o którym wyżej wspomniałem.
Pozdrawiam
S.

[alfalfa]

Magna Carta z 1215 dawała podstawy (i nadal w pewnym sensie daje) do dalszego
rozwoju monarchii. Gwarantowała prawa baronów i (z tego co pamiętam) również
ich wolnośc osobistą, król nie mogł uwięzić kogo chciał. Chociaż tak jak w
modelu rosyjskim był władcą kazdego poddanego, drabina zależności nie działała
na zasadzie "wasal mojego wasala nie jest moim wasalem" jak reszcie Europy.
Trzeba też uważać w porównywaniu systemów w średniowieczy, renesansie itd. Do
pewnego momentu nie ma powaznych różnic między wschodem i zachodem, potem drogi
się rozchodza.
pozdrawiam
A.

[oleg3]

Witaj, miło że jesteś.

Prawdą jest, że angielski feudalizm był specyficzny, ale w odniesieniu do
kontynentalnego, zachodnioeuropejskiego. Nie było tam rozdrobnienia feudalnego,
nie nastąpiła erozja praw korony, prawa stanowe były raczej związane z
własnością niż pochodzeniem. A już Parlament czy Wielka Karta Swobód (XIII
wiek) był w Rosji nie do pomyślenia. Może Duma z 1905 r. to rosyjski
odpowiednik Izby Gmin.

Ukłony

[alfalfa]

A witaj i Ty! Zaglądasz do skrzynki?

Ale do rzeczy: był inny w Anglii bo z podboju się wywodził. Król stał się
właścicielem (faktycznym) całości dóbr ziemskich. Tak jak w Rosji z zasadzie. I
patrzcie państwo jak to ewulowało. W Rosji (i Polsce niestety, chociaż stosunki
własności całkiem inne) ku pańszczyźnie (kwestia modelu gospodarki bardzo
ważna) i ku wolności gospodarczej (Brytania ogólnie). Złote czasy Jagiellonów
splatają się z dobrym czasem dla handlu zbożem i zamożnością właścicieli dużych
majątków, Gdańska. Następstwa tego zbożowego modelu to właśnie pańszczyzna, tym
cięższa im gorszym i mniej opłacalnym stawał się ten biznes. Ja w ustroju
Rzeczpospolitej widzę słabość mieszczaństwa, rzemiosła (z tego kapitalizm w
końcu). Stosunek szlachty procentowy Tyu właśnie to pokazuje, hegemonię. Zdaje
się, że wręcz przytłaczającą.
pozdrawiam
A.

[oleg3]

alfalfa napisał:

> A witaj i Ty! Zaglądasz do skrzynki?

Czasami, teraz to zrobiłem )).
Mam 3 listy: 2 reklamy i zaproszenie na forum prywatne. Zajrzę na to forum.

To miałeś na myśli?

[alfalfa]

A jużci! Trochę przed chorążego wybiegam ale z doświadczenia wiem, że
wyrozumiały)
pozdrawiam
A,

Polska zaraza

[oleg3]

"Uroczystość odbyła się w Perejasławiu 18 stycznia 1654 r. Uczestniczyła w niej
cała starszyzna kozacka. Wychwalające cara przemówienie Chmielnickiego zostało
przyjęte bez żadnego sprzeciwu, gdy jednak w cerkwi Buturlin oczekiwał na
złożenie przysięgi, hetman zażądał, by bojarzyn w imieniu cara uroczyście
zadeklarował zachowanie kozackich wolności i majątków. Wysłannik carski
odmówił, a na przypomnienie, że tak przecież postępują królowie w Polsce,
stwierdził: „Tego za wzór przyjmować nie można. To nawet nieobyczajnie.
Królowie są niewiernymi, a poza tym – to nie samowładcy”.

Kozacy, chcąc nie chcąc, ustąpili. Gdy po czterech dniach starszyzna poprosiła
Buturlina o dokumenty potwierdzające istniejące przywileje, by mogła je pokazać
podkomendnym i poddanym na podległych jej terytoriach pułkowych, poseł
moskiewski odmówił ponownie. W Perejasławiu przysięgę złożyły 284 osoby, na
całej Ukrainie – ok. 130 tys. Odmówili: pułkownik Iwan Bohun wraz z
pułkownikami bracławskim, humańskim, kropiwniańskim i połtawskim. Woli carskiej
nie podporządkował się również Czarnobyl oraz całe miejscowe duchowieństwo.
Właśnie dlatego przysięgę przyjmowali duchowni sprowadzeni z Moskwy."

polityka.onet.pl/c6f


Pozwoliłem sobie zacytować fragmencik art. prof. Serczyka z Polityki świetnie
oddający różnicę pomiędzy Rosją a Rzeczpospolitą.

Ukłony

"Moskwa na krwi stoi"

[pan.scan]

To powiedzenie ma swój początek w XII wieku. Bojar Kuczka, krewny księcia
moskiewskiego Andrieja Bogolubskiego zabił go w swych posiadłościach.
Majętności te znajdowały się w miejscu, gdzie później zbudowano Łubiankę i plac
Dzierżyńskiego.

Michaił Heller utrzymuje, że ważnym czynnikiem wzrostu znaczenia Moskwy było
m.in:

złamanie prawa dziedziczenia. Książęta moskiewscy zawsze przeznaczali większą
cześć najstarszemu synowi a nadwyżka zawsze stawała się coraz większa.

polityka stałej współpracy z chanem

popieranie przez Cerkiew chanatu i księstwa, którzy zagwarantowali jej
nienaruszalność a i powiększanie stanu posiadania

"..chytrzy, chciwi, pozbawieni cnót rycerskich, nie przebierający w środkach.
Poprzez podłość stopniowo zmierzali do wielkości"

Z listu Iwana Groźnego, którego religijność zamieniła się w dewocję, a który
głosił boski charakter władzy carskiej ( refleksy tego bodaj w Świętym
Przymierzu po ponad 250 latach) - do Batorego:

"Ja Iwan Wasilijewicz, car i wielki książę wszej Rusi z Bożej łaski a nie z
woli buntowników..."

Działaność Kurbskiego w Polsce, o którym pisaliśmy kilka wierszy wyżej została
oceniona w 1912 roku przez historyka Wieliszewskiego, w pracy poświęconej
Groźnemu.
Kurbski obwiniał cara o krwiożerczość, niesprawiedliwe wyroki, złe kierowanie
państwem, ucisk, doprowadzenie do zubożenia ludności. Kurbski nienawidził
Polski, "gardził nią, przeciwstawiając piękny ruski język polskim
barbaryzmom." Kurbski obwiniany jest o uciskanie chłopów w dobrach podarowanych
mu przez Koronę, najazdy na sąsiadów, "a posłańców królewskich witał
nieprzystojnymi moskiewskimi słowami".

Miłej niedzieli,
Scan

P.S.
Dzięki za link

Olegu - dodatkowo

[pan.scan]

Głęboka, tajemnicza, dzika, melancholijna, a czasami też czysta. Czyli jaka?

Bez wodki nie razbieriosz.A było to tak. Dusznym, gorącym latem próbowałem
wydostać się z ogarniętej wojną Czeczenii do Moskwy....
....Po drugiej stronie granicy była już jednak rosyjska milicja sensu stricto.
Spotkanie z nią w Czeczenii zawsze oznaczało kłopoty - czasami duże.
Szczególnie dla dziennikarzy. Parę dni wcześniej na drodze do Groznego rosyjscy
milicjanci pobili, okradli i wyrzucili z samochodu jednego z korespondentów
CNN - za to, że był dziennikarzem i w dodatku Ukraińcem.... Szczególnie
obrywali niedawni mieszkańcy baraków wspólnego "obozu socjalistycznego": Polacy
(za czeczeński ośrodek w Krakowie) i Ukraińcy (za to, że kilku z nich walczyło
po stronie partyzantów). Dowódcy wojska i milicji również wydawali odpowiednie
rozkazy swoim podwładnym. W podręczniku rosyjskiego snajpera był nawet opisany
strzał do "celu nr 10" - człowieka z kamerą. Na skrzyżowaniu dróg pod Besłanem
byłem więc wrogiem - dziennikarzem i w dodatku Polakiem - który szedł im prosto
w ręce. ... Zbliżaliśmy się do siebie, aż otoczyli mnie i musiałem się
zatrzymać. " Korespondent, co? Z Polski? - zapytał jeden, jak się później
okazało, dowódca zmiany. Wymamrotałem coś, jak potwierdzenie. Nieszczęście
wisiało w powietrzu. - Z Czeczenii? - upewnił się dowódca, choć przecież droga
prowadziła tylko stamtąd.

- A tam "gazawat" (święta wojna)?

Tu już nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Do czego on zmierza? - Znaczy, pić tam
też nie można - skonstatował, a ja zupełnie zbaraniałem. - No, nie można -
potwierdziłem na wszelki wypadek.
Milicjant spokojnie otworzył raportówkę, którą miał przy boku. - A piwka się
nie napijesz? Świeżutkie, dopiero co nam przywieźli. Przyjaźnie wyciągnął do
mnie rękę z butelką piwa Żiguliowskoje, wyjętej ze służbowej raportówki. I
wypiliśmy. Na środku skrzyżowania, w cieniu bunkra.
----
Na przełomie wieków rosyjska elita żyła w świętym przekonaniu, że "rosyjski
narodowy duch reaguje na ideały innych narodów, ale przemyśla je i
przeobraża". "Wiąże się to ze szczególnym uznaniem wartości moralnych.
Rosjanin, gdy staje się człowiekiem religijnym, znajduje się wyłącznie we
władzy kultu świętości" - dodawał filozof Nikołaj Bierdiajew.
Tak właśnie u progu rewolucji sami Rosjanie opowiadali o duszy swego narodu.
A Polacy im odpowiadali słowami Jana Kucharzewskiego, jednego z najlepszych
znawców Wschodu, autora książki "Od białego do czerwonego caratu":"Cechy
charakteru narodowego przenikające w ciągu stuleci politykę państwa to
zaciętość i bezwzględność, umiejętność ukrywania myśli i planów, używania w
grze politycznej kolejno oręża strachu i pochlebstw oraz dziedziczna
przewrotność". (Nawiasem mówiąc, Rosjanie nie pozostawali nam dłużni, mówiąc
o "jezuickiej przebiegłości Polaków" - wyrażenie to używane jest do dziś.)


kasstor26.webpark.pl/rosyjska%20dusza.htm
i Jerzy Pomianowski:

...I to jest prawda. wszyscy ci guwernerzy i teoretycy od siedmiu boleści,
którzy Rosję karmili nowinkami z Zachodu byli bardzo często ludźmi dość
pośledniego wymiaru. Teoretycy marksizmu, którzy trafiali do Rosji spotykali
się zaś z pewną sytuacją nieznaną już na Zachodzie. Zaraz wyjaśnię o co mi
chodzi. Chodzi mi o samowolę władzy. Samowola władzy rosyjskiej była powodem
tak karykaturalnego przekształcania się najbardziej nawet interesujących, jak
się to dawniej mówiło, postępowych idei jakie się na Zachodzie lęgły. Rosja
była klasycznym krajem samodzierżawia, samowoli. Tytułem cara, był tytuł
Samodzierżawny. I tu chciałbym pozwolić sobie na maleńką dygresję, która
bynajmniej nie jest, jakby to rzec, bez adresu. Konstytucja Amerykańska,
pierwsza Konstytucja, prawdziwa Konstytucja świata, narodziła się z jednej
tylko chęci, położenia tamy samowoli władzy. Wszystkie jej 7 artykułów, bo
Konstytucja Amerykańska ma 7 artykułów i pewną ilość poprawek, z których
najsłynniejsza jest pierwsza, która zabrania Kongresowi i wszelkim innym
władzom stanowym czy ogólnoamerykańskim uchwalania takich ustaw, które by
zamykały ludziom usta, a pisarzom zabraniały pisania tego co myślą. Innymi
słowy konstytucja ta narodziła się po to ażeby ograniczyć rzecz, która tak
długo istnieje, jak długo istniała ludzkość.

www.mateusz.pl/rozmowy/pomianowski.htm
Z szacunkiem,
S.

[oleg3]

Dzięki za cytaty i linki. Cytaty przeczytałem z zaintresowanim, z linków
skorzystam.

Ukłony