Ameryka nas nie kocha

[Gość: w@ga]

O różnicy między Aleksandrem Kwaśniewskim i Aleksandrem Macedońskim.

27 stycznia 2004 r. Doradca prezydenta Stanów Zjednoczonych ds.
bezpieczeństwa Condoleezza Rice w rozmowie z red. Bartoszem Węglarczykiem
z „Gazety Wyborczej”:

Węglarczyk: Czy Biały Dom zamierza pomóc polskim firmom w otrzymywaniu
kontraktów na odbudowę Iraku?

Rice: Ogłaszanie przetargów na zamówienia publiczne jest w USA obwarowane
przepisami. Biały Dom nie może w nie ingerować. (...) Rząd USA może pomóc
polskim firmom przygotować się do ubiegania o te zlecenia (podwykonawcze –
przyp. P.Ć.) – wiem, że Departament Handlu o tym myśli – ale o jakiejkolwiek
ingerencji z naszej strony nie może być mowy.

6 marca 2001 r. Joyce Rabens, dyrektor Biura ds. Stosunków z Europą Północno-
Wschodnią w Departamencie Stanu USA, w liście do adwokata reprezentującego
amerykańskie
przedsiębiorstwo Millenium LLC biorące udział w publicznym przetargu
prywatyzacyjnym Polmosu w Żyrardowie:

Wierzymy, iż wstawiennictwo Ambasadora Hilla (ambasador USA w Warszawie –
przyp. P.Ć.) na rzecz oferty złożonej przez Millenium LLC, dotyczącej
prywatyzacji Polmosu Żyrardów jest zgodne z wytycznymi Rządu Stanów
Zjednoczonych w zakresie wsparcia. Zgodnie ze wspomnianymi wytycznymi
podstawą wpływającą na zakres wstawiennictwa Rządu Stanów Zjednoczonych jest
narodowy interes USA.

29 stycznia 2004 r. Komentarz „NIE”:

Rice i Rabens to dwie urzędniczki w ad- ministracji rządowej USA – jedna z
wyższej, druga z niższej półki. Rice mówi, że rząd USA nie może ingerować w
przetargi na kontrakty mające na celu odbudowanie podbitego Iraku
zniszczonego przez armię USA. Rabens pisze, że reprezentujący rząd USA
ambasador Hill będzie ingerował (to się nazywa wstawiennictwo) w publiczny
przetarg na kontrakt prywatyzacyjny państwowego przedsiębiorstwa w
niepodległej Polsce. Rice mówi, że rząd USA nie może pomagać polskim
przedsiębiorstwom uzyskać kontraktów w Iraku, bo takie są przepisy. Rabens
pisze, że ambasador Hill będzie pomagał amerykańskiemu przedsiębiorstwu
uzyskać kontrakt w niepodległej Polsce, bo taki jest interes narodowy Stanów
Zjednoczonych. Dodajmy, że ingerencja (wstawiennictwo) ambasadora Hilla
okazała się skuteczna, podobnie jak inne takie naciski.

Odmienność postaw obu amerykańskich urzędniczek można nazwać hipokryzją, a
Condoleezzę Rice oskarżyć o brak dobrej woli. Ale chyba lepiej nazwać to po
imieniu: rząd USA ma gdzieś pewien nadgorliwy kraik leżący w Europie Północno-
Wschodniej! Choćby jego prezydent łasił się do Busha juniora, choćby wjeżdżał
mu na ambicję, choćby żebrał o jałmużnę albo zniesienie wiz.

Imiennik Kwaśniewskiego, zwany Wielkim albo Macedońskim, powiedział dawno
temu, że jedyną skuteczną bronią narodów słabych przeciwko narodom silnym
jest honor. Państwo silne to bez wątpienia Stany Zjednoczone. Państwo słabe
to Polska, która zamiast honoru woli mieć samoloty F-16.

[Gość: V.C.]

A czy kiedykolwiek nas kochała ?

[Gość: w@ga]

W czasie ostatniej wizyty w USA prezydent Kwaśniewski dowiedział się, że Polska
jako jedyny kraj na świecie będzie kochać USA za darmo.

Pragnąc zdementować uporczywe pogłoski i podejrzenia Polaków, że prezydent też
może zostać zawrócony z granicy USA, Kwaśniewski rzucił się za morze. Tym
razem – po raz ostatni – udało się; ponoć nawet bez odcisku palca i portretu
dla FBI.

Będąc już na miejscu nasz lider upewnił się podczas audiencji w Biurze
Jajowatym Białego Domu, że Amerykanie ani myślą zwalniać Polaków z obowiązku
ubiegania się o łaskę wizową, o fotkach i odciskach nie wspominając. Nie jestem
rozczarowany – wyznał. Zaś Marek Siwiec, główny prezydencki macher od
narodowego bezpieczeństwa, radośnie oznajmił „Gazecie Wyborczej”: Jeszcze
tydzień temu spo-dziewaliśmy się dużo skromniejszych rezultatów tej wizyty.

Największy europejski przyjaciel USA ma wielki powód do radości.
Dablju zdradził, że w jego projekcie budżetu na rok 2005 znajduje się prośba o
66 mln dolarów na pomoc polskiemu wojsku. Jeśli Kongres zaakceptuje prośbę i
kopertówka dla Rzeczypospolitej zostanie wyasygnowana, wojsku naszemu zezwoli
się ją wydać w Stanach na 6 przelatanych transportowców C-130 Hercules z
demobilu US Air Force. Siwiec zapewnił, że mają być sprawne.

Poważnym cieniem na sukcesie wizyty kładzie się fakt, że Aleksander Nas
Wszystkich – dla ojczyzny ratowania oraz powodzenia naszych wojaży – nie na
żarty wkurzył lidera wolnego świata. Szczegóły zdradzł 28 stycznia „The
Washington Post”: Nie ma to, jak pokazać się reporterom w Oval Office z
zagranicznym liderem – pisze dziennik. – Okazja do uścisków dłoni i uśmiechów
oraz wyartykułowania kilku banałów i frazesów przed kominkiem. Lecz wczoraj
było inaczej.

„WP” przedstawia, jak niepomny zwyczajów „foto-op” Kwaśniewski nachalnie
nagabywał Busha II o zniesienie wiz dla Polaków.

Starając się przejść do porządku dziennego nad brakiem dobrych manier gościa
junior Dablju zbył temat okrągłym komunałem (pracujemy nad tą bardzo delikatną
kwestią) i zwaleniem winy na kontrolowany przez swą partię parlament. Nie
pomogło! Kwaśniewski przechylając się niebezpiecznie nie ustawał w
natarczywości. Będziemy pracować, oczywiście, ale celem jest zniesienie wymogu
wizowego. Taa... – odparł Bush. To jednak nie wstrzymało gościa.
Mówię do pana jako bardzo skromny obywatel Polski. Pan wie, że to sprawa
przyszłości – stwierdził. – Cóż, być może – odpowiedział Bush.

Według opinii gazety Dablju rozpoczął spotkanie w szczytowej formie, jednak
tupet gościa, który przerywał mu, a nawet go poprawiał co do liczby Polaków w
USA (miliony, miliony, nie tysiące) zbił juniora z pantałyku i sprawił, że
śmiał się coraz słabiej. Kwaśniewski zaś był w stuprocentowo lobbystycznym
nastroju. Usiłując przejść na bezpieczny grunt komunałów (kilkakrotnie próbował
tego bezskutecznie wcześniej, deklarując: Cenimy naszą przyjaźń z Polską.
Polska jest naszym wielkim przyjacielem) B-II chciał zmienić temat i wymamrotał
coś o zaletach swej inicjatywy pozwalającej nielegalnym imigrantom tymczasowo
pracować. Kwaśniewski napierał bez należnego respektu i żadnego umiaru: Bardzo
dziękujemy, ale to teraźniejszość. Przyszłość to likwidacja wiz. Hmm... –
odparł, według oficjalnego stenogramu, Bush.

Czekajcie tylko, jak Kwaśniewski spróbuje jeszcze raz przyjechać do tego kraju –
konkluduje Al Kamen na łamach „The Washington Post”.

Ostatnia podróż Aleksandra Nas Wszystkich do Stanów dobiegła końca. Nie było
zaproszenia na rancho... taki jest los tych, którzy nie pojmują, że frazesy
suwerena o przyjaźni są wartością samą w sobie. Nie rozumieją, że dopuszczenie
do udziału w okupacji i szansa umierania za Amerykę jest zaszczytem, nie zaś
kartą przetargową w negocjowaniu korzyści. Nasz przywódca nie chcąc odbierać
ludowi nadziei pociesza, że za 2–3 lata wizy i tak staną się marginalną
kwestią. Wie jednak znakomicie, że gdyby Dablju chciał pokazać minimum dobrej
woli w tej sprawie, to zamiast pieprzyć o możliwości powołania grupy studyjnej,
która upewniałaby się, że nasza polityka jest racjonalna, zgodziłby się na
zwrot zielonej stówy pobranej od każdego polskiego petenta wiszącego u klamki
USA i załatwionego odmownie.

Kwaśniewski przywiózł więc stare wysłużone samoloty transportowe dalekiego
zasięgu potrzebne tylko do wysyłania polskich wojsk na wyprawy wojenne u boku
USA. I zawód dotyczący offsetu związanego z samolotami F-16. Zbędnymi do obrony
terytorium Polski maszynami, których kupno miało spowodować wyposażenie
polskiej gospodarki w nowoczesne technologie amerykańskie.

Ale były to tylko nasze marzenia i złudzenia.

[xiazelulka]

Mimo to xiazeluka kocha Amerykę - żałosne n/txt

[Gość: V.C.]

[Gość: felusiak]

W kwestii formalnej:
w@ga napisał(a):
> Rice mówi, że rząd USA nie może pomagać polskim
> przedsiębiorstwom uzyskać kontraktów w Iraku, bo takie są przepisy. Rabens
> pisze, że ambasador Hill będzie pomagał amerykańskiemu przedsiębiorstwu
> uzyskać kontrakt w niepodległej Polsce, bo taki jest interes narodowy Stanów
> Zjednoczonych.

Rice nie mowi o rzadzie USA a o Bialym Domu. Rzad USA to Prezydent, Kongres i
Sad Najwyzszy. Bialy Dom nie moze wywierac naciskow na inne agencje rzadu.
Sprawa wstawiennictwa ambasadora ma zupelnie inny charakter. Jest to nacisk na
obcy rzad lub jego agencje. Pan ambasador moze naciskac na polakow ale nie moze
naciskac na organa rzadu USA.

Porownujesz jablka z pomaranczami i nie wychodzi ci to na dobre.

Firma Nour zaniżyła cenę

[Gość: V.C.]

Rewelacje gazety "Newsday" o przetargu na dostawy dla irackiej armii

Czy firma Nour USA, która pokonała nasz Bumar w walce o kontrakt na dostawy dla
irackiej armii, zaniżyła swą cenę, licząc na odzyskanie pieniędzy dzięki
politycznej protekcji i kontaktom? Tak twierdzi zazwyczaj bardzo dobrze
poinformowana nowojorska gazeta "Newsday".

Dziennikarze "Newsday", którzy badali sprawę w Waszyngtonie i w Bagdadzie,
twierdzą, że Nour związał się z Ahmedem Szalabim, najbardziej wpływowym
działaczem dawnej irackiej opozycji. Szalabi należy dziś do najważniejszych
irackich liderów i wielu ekspertów uważa, że ma szanse zostać prezydentem. Nour
USA starannie ukrywa swe powiązania z Szalabim, bowiem polityk ten od lat jest
oskarżany o malwersacje, korupcję i został za to skazany w Jordanii i
Szwajcarii.

"Newsday" prześledził losy pierwszego kontraktu na ochronę irackich rurociągów,
który Nour USA zdobył zaraz po swym powstaniu latem 2003 r. Zdaniem gazety
kontrakt budzi dziś poważne zastrzeżenia ekspertów władz tymczasowych w
Bagdadzie. Formalnym zwycięzcą tamtego kontraktu była iracka firma Erinys Iraq,
ale jej kapitał założycielski wyłożył właśnie Nour USA, na czele którego stoi
wieloletni przyjaciel Szalabiego Abdul Huda Faruki. W ciągu kilku tygodni po
wygraniu kontraktu Nour został partnerem Erinys i formalnym współwykonawcą
kontraktu.

Według "Newsday" Szalabi otrzymał 2 mln dol. za załatwienie kontraktu dla
Erinys. Sam Szalabi gwałtownie zaprzecza, choć przyznaje, że od lat przyjaźni
się z Farukim. Na czele Erinys stoi syn współpracownika Szalabiego, a doradcą
bagdadzkiego biura firmy jest bratanek Szalabiego.

Powołując się na źródła we władzach tymczasowych w Bagdadzie, nowojorski
dziennik twierdzi, że kontrakt na ochronę rurociągów może zostać ogłoszony
ponownie, bo Erinys wielokrotnie zmieniał jego warunki. Zamiast planowanych 6,5
tys. strażników Nour chce teraz zatrudnić 14,5 tys. osób - w większości
członków milicji kierowanej przez... Szalabiego.

Szef Nour USA twierdzi, że z Szalabim nie wiąże go nic. Jednak prezes Iracko-
Amerykańskiej Izby Handlowej Sam Kubba powiedział reporterom, że "Szalabi w stu
procentach odpowiada za to, że Erinys dostał kontrakt na ochronę rurociągów".

Walcząc o ten kontrakt, Erinys - podobnie jak później Nour USA - złożył ofertę
dużo niższą niż rywale. Przedstawiciel DynCorp - znanej firmy z USA zajmującej
się ochroną instalacji naftowych w regionach zagrożonych wojną -
przyznał "Newsday", że ich oferta była trzykrotnie droższa. - Ale my wpisaliśmy
jednak w kontrakt drogie patrole helikopterowe, zaś Erinys proponował
nierealistyczne, ale o wiele tańsze patrole samochodowe.

- Erinys i Nour grają w najstarszą znaną grę na Bliskim Wschodzie -
powiedział "Newsday" były urzędnik administracji prezydenta Reagana, a dziś
biznesmen działający w tej części świata. - Firma zyskuje potężnego opiekuna,
dzięki czemu może poważnie zaniżyć cenę podczas przetargu, wiedząc, że później
dzięki politycznej protekcji będzie na bieżąco wprowadzać do umowy liczne
poprawki, przez co cena odpowiednio wzrośnie.

źródło : www.gazeta.pl

[Gość: felusiak]

To znaczy, ze Bumar przystapil do przetargu kompletnie nieprzygotowany.
Bez znajomosci praktycznych zasad gry nie mozna grac.
Wyobraz sobie, ze US Chamber of Commerce codziennie prowadzi cos w rodzaju
instruktarzu dla businessmanow z zagranicy chcacych robic interesy w USA.
Bardzo jestem ciekaw czy polskie firmy chociaz raz zasiegnely porady.