andrzejg
09.03.10, 22:32
nie chce mi się używać epitetów Ad Personam wzorem największeko
polskiego Patrioty i Katolika , czyli POLAKA...ale
cóż HAszku powiesz na to?
wyborcza.biz/biznes/1,100896,7642724,Pakiety_stymulacyjne_nie_pomogly__Kraje_UE_zaczna.html
Ministrowie finansów Unii Europejskiej mogą zdecydować w
przyszłym tygodniu o rozpoczęciu wycofywania z rynku bankowego i
przemysłowego pakietów stymulacyjnych, które wprowadzono w 2008
roku, by przezwyciężyć kryzys. Taką zapowiedź niesie wstępna wersja
oświadczenia, które wydadzą w przyszłym tygodniu ministrowie
finansów krajów członowskich UE.
Ileż się napyszczyłeś na Kopacz.Ileż wylałes plwociny Prawdziwego
Polaka, tak zatroskanego o olosy kraju....
Pocałuj ja chociaż w rękę
a poza tym poczytaj sobie:
[i]Typ: Promienionóżki
Typ: Orzęski
Pierwotniaki należą do organizmów jednokomórkowych - posiadają jedno
lub kilka jąder. Nie są duże - tylko niektóre są widoczne gołym
okiem. Podstawowymi strukturami ich ciała są jądro komórkowe oraz
otaczająca je cytoplazma. Wszystko to oddziela od otoczenia błona
komórkowa. Na ogół posiadają specjalne narządy umożliwiające im
poruszanie się. Zazwyczaj są to nibynóżki, rzęski lub wici.
Odżywiają się heterotroficznie, choć niektóre z nich mogą mieć także
zdolność do autotrofii (wtedy nazywa się je raksotrofami. jeśli
chodzi o rozmnażanie, to jest ono bezpłciowe - na zasadzie podziałów
komórkowych - poprzecznych bądź podłużnych. Rozwój jest zazwyczaj
prosty, choć może też być bardziej złożony. Ich środowisko życia
stanowi zawsze woda. W przypadku jej braku, tworzą formy
przetrwalnikowe. większość pierwotniaków ma zdolność do
przechodzenia w anabiozę - zminimalizowania czynności życiowych do
minimum w celu przetrwania niekorzystnych warunków środowiska
(zazwyczaj produkują wtedy grubą otoczkę).
Wielkość ciała (komórek) pierwotniaków może być zróżnicowana.
spośród największych pierwotniaków można znaleźć nawet takie,
których długość dochodzi do 1 mm. Cytoszkielet komórki pierwotniaka
składa się na ogół z licznych włókienek zbudowanych z białek - są to
m.in. mikrofilamenty oraz mikrotubule. Szkielet ten jest istotny dla
komórki i pełni ważne role - ruchy cytoplazmy oraz całej komórki. W
komórkach pierwotniaków występują także inne organelle - takie jak w
każdej innej komórce. Ponadto każdy pierwotniak posiada wodniczki
tętniące. Do poruszania się pierwotniaków służą zazwyczaj specjalne
organelle ruchowe, różnie wykształcone - jako nibynóżki, wici bądź
rzęski - ich ruchy powodują ruch całego ciała. Wiele pierwotniaków
może także posiadać dodatkowe usztywnienia ciała znajdujące się w
błonie. U wielu pierwotniaków ponadto mogą występować różnego
rodzaju usztywnienia ciała - w błonie. W ich ciele wyróżnia się
część przednią i tylną, a czasami także brzuch i grzbiet.
Wśród pierwotniaków występuje heterotrofia. Ich pokarm stanowią
zazwyczaj inne pierwotniaki, nieduże glony, bakterie czy pojedyncze
komórki - zwierząt lub roślin. Jest tu także wiele pasożytów, które
żywią się substancjami odżywczymi z innych organizmów żywych -
przynosząc im tym samym szkodę. Do takich pierwotniaków należą m.in.
zarodźce malarii bytujące w organizmach ludzkich. Zdarzają się także
wśród pierwotniaków saprofagi, żywiące się organicznymi szczątkami -
takie pierwotniaki zamieszkują na przykład glebę. Samo pobieranie
pokarmu także jest dość zróżnicowane i może zachodzić różnymi
metodami - poprzez fagocytozę, pinocytozę oraz absorpcję przez
błony. Wymienianie gazów oraz samo oddychanie odbywa się poprzez
błony. Występuje tu oddychanie tlenowe - energia konieczna do
różnych reakcji życiowych w komórce pochodzi z utleniania związków
organicznych. Najważniejszy etap tego procesu odbywa się w
mitochondriach. Jeśli pierwotniak prowadzi pasożytniczy tryb życia,
może także oddychać beztlenowo.
Do transportowania różnego typu składników po całej komórce służy
cytoplazma - krążenie jest więc zależne od jej ruchów. Jeśli
powstaną jakieś niepotrzebne produkty metabolizmu, pierwotniaki
pozbywają się ich poprzez dyfuzję przez błony komórkowe. Wydalanie
jest zawsze związane z osmoregulacją, polegającą na utrzymywaniu
odpowiedniego stężenia substancji w komórce względem środowiska
zewnętrznego. Do tego celu wykorzystywane są wodniczki tętniące. W
środowisku morskim oraz u pasożytów nie jest konieczna kontrola
ilości wody oraz stężenia związków w niej zawartych, gdyż jest ono
identyczne ze stężeniem na zewnątrz ich ciała - stąd u tych
pierwotniaków nie ma wodniczek. Natomiast na lądzie, gdzie nie ma
wody, pierwotniaki muszą ją oszczędzać. Słodkowodne pierwotniaki z
kolei muszą usuwać wodę na zewnątrz, gdyż środowisko zewnętrzne
wykazuje nieduże stężenie soli. Dlatego też te pierwotniaki
posiadają wodniczki tętniące.
Bodźce z zewnątrz docierają do wnętrza komórki poprzez błony
komórkowe. Każda reakcja pierwotniaka w postaci ruchu na zadany
bodziec nazywana jest taksją - i może być ona ujemna lub dodatnia.
Okrycie ciała pierwotniaków może stanowić pojedyncza otoczka (u
otwornic, zarodźców oraz sporowców) bez żadnych usztywnień - dzięki
temu wodniczki pokarmowe mogą powstawać oraz usuwać elementy w
każdym miejscu komórki. Wiciowce natomiast posiadają liczne fałdy w
błonie, które tworzą rodzaj dodatkowych jej wzmocnień oraz specjalny
pas białkowy - to wszystko sprawia, że pierwotniaki te mają dość
określone kształty ciała. Wodniczki są tu rozmieszczone w
konkretnych miejscach, gdzie też mają ujścia. Natomiast orzęski o
stałym kształcie ciała, posiadają wodniczki umieszczone w
konkretnych, niezmiennych miejscach, a w samym odżywaniu udział
biorą tu otwory - odbytowy, zwany cytopyge oraz gębowy zwany
cytostomem.
Do rozmnażania bezpłciowego u pierwotniaków dochodzi na zasadzie
podziałów mitotycznych. Orzęski przeprowadzają podziały poprzeczne,
a wiciowce natomiast podziały podłużne. Ich potomstwo ma identyczny
skład genetyczny, jak rodzice. W rozmnażaniu płciowym występują
natomiast gamety - komórki płciowe z połową liczby chromosomów
rodzicielskich (w wyniku mejozy). Dochodzi do połączenia dwóch
takich gamet i powstania nowego osobnika, którego materiał
genetyczny po połowie pochodzi od każdego z rodziców - zapewnia to
różnorodność i zmiany w wyglądzie osobników. Do tego rodzaju
rozmnażania konieczna jest mejoza. Czas zachodzenia mejozy zależy od
ploidalności osobników. U pantofelków zachodzi jeszcze inny proces
płciowy - zwany koniugacją. W procesie tym dochodzi do wymiany
części materiału genetycznego pomiędzy dwoma osobnikami - nie
powstają tu żadne nowe organizmy.
Sporowce są pierwotniakami prowadzącymi wyłącznie tryb życia
pasożytniczy. Nie posiadają one żadnych organelli ruchowych. Ich
cykl rozwojowy jest skomplikowany związany ze zmianami gospodarzy.
Ich okresy życiowe mogą mieć charakter wegetatywny - przyrastanie o
jedną komórkę oraz gametogenezy - powstawanie gamet. Kolejnym etapem
życia jest wzrost zygoty i jej liczne przekształcenia.
Cykl rozwojowy pasożytów na podstawie zarodźca malarii wygląda
następująco: najpierw komar wysysając krew wstrzykuje swoją ślinę z
formami inwazyjnymi zarodźców. Następnie zarodźce te płyną wraz z
krwią do śledziony, wątroby - tam przekształcają się w formy
pełzające. Dalej wzrastają tam, odżywiają się tkankami żywiciela.
Następnie dochodzi do wielokrotnych podziałów, w wyniku których
dochodzi do ataku form inwazyjnych na kolejne komórki ciała
żywiciela - gospodarz niestety nie odczuwa wtedy żadnych objawów.
Następnie dochodzi do atakowania erytrocytów oraz ich niszczenia w
wyniku rozrastania się pasożytów w ich wnętrzu. W dalszym ciągu
zachodzą wielokrotne podziały. Młode powodują rozrywanie
ery
