___________Zgadnij Manny-Jestem dlaczego?_______

[hasz0]

CytatW Rosji skazano pilotów helikoptera, w którym zginął gen.
Lebiedź
maw2004-01-06, ostatnia aktualizacja 2004-01-06 17:33 Na cztery lata
zsyłki został skazany pilot śmigłowca Mi-8, w którego katastrofie w
2002 r. zginął gubernator syberyjskiego kraju krasnojarskiego i
popularny polityk gen. Aleksander Lebiedź. Drugi pilot dostał trzy
lata w zawieszeniu. Oprócz Lebiedzia lecącego na otwarcie nowej
trasy narciarskiej na Ałtaju w katastrofie zginęło osiem osób. Z
powodu słabej widoczności helikopter zahaczył o linię wysokiego
napięcia. Maszyna runęła na ziemię i rozpadła się na drobne
kawałki....

.............sprawa ma związek z katastrofą w Somoleńsku...

[hasz0]

_______najważniejsze dla ZROZUmienia!_______

[hasz0]

[img]Moskwa zawsze miała znakomitych bajarzy.
Takich jak ci co głoszą, że to Ukraińcy rzekomo kradną gaz.

Gaz rzeczywiście jest kradziony, ale …

przez

G A Z PROM na Syberii.

Bo jak inaczej można wytłumaczyć brak przy podpisywaniu kontraktów

z importerami przedstawicieli narodów na których ziemiach jest
wydobywany:

Chantów, Mansów, Wotjaków, Samojedów, Baszkirów czy Tatarów.
[color=red]
Ta prawda musi dotrzeć do unijnych polityków. [/img][/color]

[manny-jestem]

No zgadzam sie z Toba co do Ukrainy, ale wytlumacz mi tego Lebiedzia bo nie jarze.

_______„moskoo"____ oznacza „dużo pijanych"_______

[hasz0]

CytatSłowo sabir i seber łączono z etnonimami,
określającymi plemiona Hunów. Tunguskie sidur oznacza błoto, bagno,
trzęsawisko, mongolskie sziber lub sziwir zarośla nad rzekami,
buriackie zaś sibjer - groźnego psa, a sabr sibr lub subrmoskwa, to
strumień płynący przez bagna. szarego wilka, darzonego szczególną
estymą przez ludy tureckie i Czeczeńców. Po mongolsku


W IV i III wieku p.n.e. sarmackie koczowiska znajdowały się na
zachód od doliny rzeki Ural, stanowiącej umowną granicę Azji i
Europy. Warto pamiętać, że zajmująca obszar, równy połowie Polski,
część Kazachstanu leży jednak na naszym kontynencie. Coraz częściej,
przy herbacianych rozmowach w tym kraju, można usłyszeć, że
większość nazw syberyjskich miast i rzek ma tureckie korzenie.


Omsk to „dużo śniegu", Orienburg „miasto, które leży niżej",
Orzeł - „erjoł" to „droga w górę", Tiumeń-to „nizina", a Saratow, to
Sar-at, czyli „żółty koń".

Pod koniec naukowo-lingwinistycznej debaty zebrani dochodzą zwykle
do zgodnego wniosku, że nazwę stolicy groźnego północnego sąsiada
nadali po zdobyciu ich przodkowie, sojusznicy Czyngis-chana.

Bo „moskoo", oznacza „dużo pijanych".

[hasz0]

Poddani Mikada pełni złych przeczuć nazwali miasto Władywostok
pistoletem wymierzonym w serce Japoni W XIX w. głównym decydentem
ekspansjonistycznej polityki carskiej Rosji był hrabia Siergiej
Juliewicz Witte. Jego żona była spokrewniona z francuskimi
Rothschildami. Za gigantyczną łapówkę, wynoszącą 3 mln rubli w
złocie, carski minister zyskał „przychylność" chińskiego mandaryna
Li Hung Czanga - faworyta cesarzowej Cy Si oraz koncesję na budowę
przez terytorium chińskie eksterytorialnej linii kolejowej. W
jej „połosie otczużdienija", czyli w blisko 30 km kilometrowej
szerokości pasie, przez którego środek przechodziły tory,
jurysdykcję sprawowali rosyjscy żołnierze w znacznej części
pochodzący z zachodnich krańców Imperium W okresie Powstania
Bokserów kozacy generała Liniewicza splądrowali Pekin, masowo
mordując bezbronną ludność.


Dzieje największego kolejowe przekrętu XIX wieku uderzają analogiami
do nam współczesnej budowy Gazociągu Jamalskiego przez terytorium
RP. O zdradzie interesów narodowych, przez ludzi odpowiedzialnych za
negocjacje tzw. Porozumień gazowych z Rosją, przez co nasz podatnik
traci ca 1.5 mld. USD rocznie z tytułu opłaty za tranzyt gazu,
pisałem wielokrotnie (m.in. w książkach Tranzytowy przekręt
stulecia, Skok na rurę, a ostatnio Tajne służby w rurach. Niestety
bezskutecznie. Jest jednak godnym podkreślenia, że pierwszym który
przyznał, że przy zawieraniu wspomnianych porozumień mieliśmy do
czynienia z korupcją, był rosyjski premier Władimir Putin,
udzielając wywiadu polskiej telewizji z okazji pobytu w naszym kraju
1 września br.


Jeszcze w początkach XIX wieku za Bajkałem, w krainie bujnych,
soczystych traw, pokrywających łagodne stoki gór, sięgających
krańców syberyjskich tajg, roli prawie nie uprawiano. Dumni panowie
stepów pracę na niej uważali za hańbę. Plemiona Buriatów, Mongołów,
Oroczenów od prawieków koczowały, hodowały konie, reny, owce.
Zajmowały się łowiectwem. W Dacanie nad Gęsim Jeziorem rezydował
czwarty w hierarchii, po tybetańskim Dalaj Lamie i Panczen Lamie
oraz mongolskim Bogdo-Gegenie, dostojnik lamaizmu. Ziemię uważano za
świętą. Kopać i kaleczyć jej nie było wolno. Nawet buty noszono z
zadartymi do góry nosami, aby się przykazaniu nie sprzeniewierzyć.
Za pług chwycili dopiero nasi bałtyccy sąsiedzi, zesłani tu w XVIII
w. Masło mieszkańcy Czyty i Ułan Ude do dziś nazywają „czuchońskim".
Pierwszą gramatykę języka buriackiego „Versuch einer buriatischen
Sprachlehre" napisał Kastren - Szwed z Finlandii. Po latach
Skandynawów zaliczono w stan kozaczy. Tak samo, jak osiedleńców z
Ukrainy, Buriatów, rosyjskich sekciarzy, no i oczywiście Polaków.
Tych na Zabajkalu trafiało się coraz więcej. Tylko w 1839 r., do
pułku, utrzymującego straż na granicy z Mongolią, w dolinie rzeki
Dzidy, zaliczono 140 byłych żołnierzy Powstania Listopadowego.
Stłumienie powstania kosztowało Rosję więcej niż odparcie
napoleońskiego najazdu. Buntownicy ciężką służbą odpłacali carowi
darowanie im życia, wcześniejsze rozkucie od taczek, zmniejszenie
ilości pałek, jaką by do śmierci musieli jeszcze otrzymać. Służyli
wiernie. Do czasu, a raczej do pierwszej okazji. Wzięci do niewoli
konfederaci barscy, na zesłaniu poparli powstanie, wywołane przez
Jemieliana Pugaczowa w marcu 1774 r. Im pozostało tylko oczekiwanie.
Z Europy sprowadzali nasiona nieznanych przedtem roślin, narzędzia
rolnicze, lepsze odmiany zbóż, szczepy drzew owocowych. Ziemia
rodziła hojnie. Żyło się dostatnio, znacznie lepiej niż nad Wisłą,
czy Niemnem.
Ci, których los i wyroki carskich sądów rzuciły za Bajkał, na
mongolskie pogranicze, w większości reprezentowali poziom
intelektualny znacznie wyższy niż przedstawiciele miejscowej
administracji, sfer kupieckich i wojskowych. W Petersburgu uważano,
że na Zabajkale można otrzymać lepsze wykształcenie niż na
europejskich uniwersytetach, a zesłańcy, dopóki ukaz carski im tego
nie zabronił, uzyskiwali pokaźne dochody, prowadząc prywatne szkoły.
Pierwszą taką placówkę we wschodniej Syberii założył profesor
filozofii w słowiańsko-grecko-łacińskiej Moskiewskiej Akademii
Teologicznej Innocenty Kulczycki - biskup irkucki, żyjący w początku
XVIII w. Po śmierci został uznany za świętego i ogłoszony patronem
Syberii. W ukrainnych województwach Rzeczypospolitej, szlachecki ród
Kulczyckich miał wielu przedstawicieli. Jeden z nich prowadził
bibliotekę więzienną w Nerczyńsku. Liczyła parę tysięcy tomów. Przez
lata była uważana za jedną z pierwszych i największych na Syberii.
Powstała z darów przesyłanych przez rodziny zesłańców. Niektórzy z
nich, po odbyciu kar, kontynuowali rozpoczęte prace naukowe,
prowadzili badania, podróżowali, zbierali materiały przyrodnicze,
etnograficzne. Filomata, Józef Kowalewski odwiedza parokrotnie
Mongolię - wówczas prowincję cesarstwa chińskiego. Mimo niepewnego
statusu politycznego, jako autor trzytomowego słownika mongolsko-
francusko-rosyjskiego, otrzymał katedrę uniwersytecką. Dr Adamowi
Wojciechowskiemu, twórcy pierwszego słownika rosyjsko-chińskiego,
jeszcze za życia postawiono pomnik w Pekinie. Przedstawiciel
następnego pokolenia zesłańców Władysław Kotwicz, przyszły profesor
uniwersytetu lwowskiego, odkrywa na terenie Mongolii staro-tureckie
inskrypcje. Jest znany jako autor stu kilkudziesięciu prac
naukowych, cenionych wśród mongolistów

_____dlaczego sie nie zgadzasz?...kiedy w HISTOrii

[hasz0]

.........................PODAJ MI 1 istotny przykład.....
jakikolwiek Zachodni Kraj .......wywiązał się nie tylko z umów
o wzajemnej pomocy ...ale chociażby w malutkiej cząstce chocby w
najmniejszej...symbolicznej chociaż.........

ROZUMIESZ DO KARPHY NĘęDZzYy?...............namyśl sie i zastanów.
sie głęboko!!!!!!......teraz....ok.............
.
...... chociażby w malutkiej cząstce chocby w
najmniejszej...symbolicznej chociaż.........TYLKO SYMBOLICZNEJ

sie odwzieczył?..................co nic NIE KOSZTUJE!!!!!!
....w symbolicznej!

..........za wymieniać za co?.............?????????

od Wiednia zacznij....
nie nie nie!!!!!!!!!!!!!!!..nie tylkoza Narwik Tobru Monte Casino P W
...Enigme...V2 prof Janusza Groszkowskiego (teoria nieliniwoa
generatora el. radar) schematy i rysunki zasada dzialania ...
sterowanie..


PRZECZYTAJ KONIECZNIE

->
www.wprost.pl/ar/80051/Wojna-umyslow/?I=1186
Tekst linka

[rycho7]

hasz0 napisał:

> .........................PODAJ MI 1 istotny przykład.....

Nie dbasz o komunikatywnosc. Ja po prostu nie rozumiem tego belkotu.

________________TYLKO sp0jrz sp0jrz tylko!________

[hasz0]

--

_____STRACH doprowadza ich do paranoi PRarowej____

[hasz0]

CytatO zdradzie interesów narodowych, przez
ludzi odpowiedzialnych za
negocjacje tzw. Porozumień gazowych z Rosją, przez co nasz podatnik
traci ca 1.5 mld. USD rocznie z tytułu opłaty za tranzyt gazu,
pisałem wielokrotnie (m.in. w książkach Tranzytowy przekręt
stulecia, Skok na rurę, a ostatnio Tajne służby w rurach. Niestety
bezskutecznie. Jest jednak godnym podkreślenia, że pierwszym który
przyznał, że przy zawieraniu wspomnianych porozumień mieliśmy do
czynienia z korupcją, był rosyjski premier Władimir Putin,
udzielając wywiadu polskiej telewizji z okazji pobytu w naszym kraju
1 września br.

_historia nauczycielką polityki_Bolek Cimosz Kwach

[hasz0]

całe PO, PSL, SLD Wałęsa, Olechowski, WSI, Czempiński, Gromosłąw
no po prostu cała komuna...i agentura...JEDNOCZY SIĘ KAŻDY BYLE
NIE "STRASZNY KAczor"

Od końca XIX w. na Syberię i Daleki Wschód Polacy często
udawali się już dobrowolnie, mając bez porównania większe możliwości
zajęcia intratnych stanowisk, rozwoju talentów, zdolności i energii,
niż w ciemiężonym przez carat kraju rodzinnym. Wytyczali trasę
mandżurskiej magistrali, budowali od podstaw miasta, porty, fabryki,
cukrownie. Zadomowili się, wrośli. Założyli polskie szkoły, kluby,
parafie. W każdym mieście na Syberii, był sklep
warszawski.„Mukomolnego Obszczestwa" Eugeniusza Dynowskiego.
Naczelnym inżynierem, budowy odcinka kolei był Seweryn Wachowski, a
jego zastępcą inżynier Jugowicz. Pracami geodezyjnymi przy
wytyczaniu trasy z Harbina do Port Artur kierował inżynier
Włodzimierz Niklewicz, a jednym z mierniczych był Jan Hempel. Z
Dalekiego Wschodu przyszły autor „Kazań polskich" i komunista uda
się do Brazylii. Dalekowschodni epizod odnotował też Janusz Korczak.
Generał Bronisław Grąbczewski, wybitny podróżnik i badacz kultury
Azji, a później ataman Kozaków astrachańskich, był w 1896 r.
komisarzem pogranicza nadamurskiego, a nieco później komisarzem
generalnym Kwantungu (Mandżuria Płd.) Jako oficer carskiej armii
pełnił w latach młodości szereg odpowiedzialnych misji w górach
południowego pogranicza Rosji i na Dalekim Wschodzie, które dziś
byłyby potraktowane, jako wywiadowcze. Podobnie, jak wyprawa w
latach 1906-1908 carskiego oficera Karola Gustawa Mannerheima,
przyszłego marszałka Finlandii, przez Turkiestan Wschodni do Pekinu.
Inżynier Stanisław Kierbedź był swego czasu wiceprezesem zarządu
Kolei Wschodnio Chińskiej. W 1898 r. inżynier Adam Szydłowski stał
na czele ekspedycji, rozpoczynającej budowę Harbina i wytyczał zarys
jego pierwszych ulic. Nad Sungari istniało już blisko stutysięczne
miasto Fu Dzie Dzian. Harbin wzniesiono po sąsiedzku. W
błyskawicznym tempie korzystając z taniej siły roboczej, rękami
kulisów, kierowanych przez inżynierów i techników, w znacznej części
Polaków, zbudowano wielkie dziś już blisko 4 milionowe miasto.
Zachował się budynek Polskiego Gimnazjum. Wykładał w nim inż.
Kazimierz Grochowski, ekspert poszukiwacz złota, przyjaciel Jacka
Londona i archeolog-amator jednocześnie. Uczniami tego gimnazjum
byli znani później pisarze Saliński i Parnicki. Na prezydenta
Harbina wybrano naczelnego dyrektora tamtejszego


Dauria, dla zesłańców z Europy rajem nie była na pewno. Cierpieli tu
udręki, plagi, katusze, jakie tylko człowiek może bliźniemu
zgotować. Rewolucja zmiotła porządki carów, zmiotła też większość
śladów ich bytowania, męki, pracy i sukcesów. Po jej zwycięstwie
Kraj Zabajkalski szybko pokrył się archipelagiem gułagów. Nie
stosowano w nich kary śmierci - nawet za najcięższe przewinienie.
Winny musiał tylko przesiedzieć przez noc w stalowej beczce po ropie
naftowej. Nikomu to się nigdy nie udało. Na zewnątrz temperatura
często spadała do 45 °C poniżej zera. Tubylcy do pracy w kopalniach
nigdy się nie nadawali. Umierali zbyt szybko. Przed wybuchem
rewolucji Rosja stawała się ojczyzną dla znaczącej części kolejnego
pokolenia potomków dawnej warstwy szlacheckiej I Rzeczypospolitej.
Takich rodzin jak Wyszyńscy, czy Jastrzębscy, były dziesiątki
tysięcy. Losy wojny domowej prowadziły ich często na przeciwne
strony barykad. Nosicieli polskich nazwisk wśród różnego rodzaju
badaczy Syberii było dużo. Ci najbardziej znani: Czerski,
Czekanowski, Dybowski, Godlewski, Przewalski, Bohdanowicz,
Piekarski, Bronisław Piłsudskich i wielu innych niewątpliwie dużo
uczynili dla nauki. Obecne pokolenia mieszkańców Syberii w
przeważającej mierze uważają ich za Rosjan. Tego faktu nic nie jest
w stanie zmienić. Służyli interesom kolonialnego imperium.


Od 1708 do 1764 r. rządzili Syberią gubernatorzy, rezydujący w
Tobolsku. Pierwszy, książę Gagarin - podejrzewany był nawet o chęć
oderwania się od Rosji i sojusz z Japonią przeciwko Chinom. W 1875
r., w Petersburgu został zawarty traktat. Rosja uzyskała Sachalin,
Kuryle miały po wsze czasy należeć do Japonii. Yasumasa Fukushima
(1852-1919), późniejszy generał i twórca wojskowej tajnej policji
Kampetei, odbywa niezwykłą, półtoraroczną misję. Konno pokonał
14.000 km z Berlina do Władywostoku, Głównym jego celem była
kontrola postępu budowy transsyberyjskiej kolei i... utworzenie
siatki wywiadowczej z prostytutek i prawosławnych duchownych.


W czasie wojny rosyjsko-japońskiej na Dalekim Wschodzie przebywał
Józef Piłsudski, starając się znaleźć sprzymierzeńców dla idei
zorganizowania legionów, z wziętych do niewoli Polaków. Ważną rolę
odgrywał w tych kontaktach Witold Jodko-Narkiewicz (1864-1924).
Japończycy byli żywo zainteresowani współpracą wywiadowczą.
Przekazali nawet na nią niezbędne środki. W okresie od kwietnia 1904
r. do października 1905 r. było to 33 tys. funtów. Stanowiło to aż
1/3 sumy, jaką przeznaczono dla wszystkich opozycyjnych organizacji
działających w carskiej Rosji.


Rola Japonii znacząco wzrosła wraz z upadkiem caratu i zwycięstwem
Rewolucji Październikowej. Japończycy planowali zając cały Daleki
Wschód aż po jezioro Bajkał. Wynegocjowali z Chinami umowę,
pozwalającą na transport wojsk przez ich terytorium. W 1918 r. ponad
70 000 japońskich żołnierzy dołączyło do sił Międzynarodowego
Korpusu Interwencyjnego, wysłanych na Syberię. Japońska ekspedycja
etnograficzna Torii Ryuzo z Uniwersytetu Tokijskiego, działała na
terenach Burjacji i Jakucji, korzystając z wsparcia i pomocy atamana
Grigorija Semionowa - pół krwi Buriata, Wspierał on ideologię
nacjonalizmu, opartego na wierze buddyjskiej. Uważany był za agenta
wpływu Japonii.

______________ _historia nauczycielką polityki_

[hasz0]

[color=green][b][i]Warto pamiętać, że w 1926 r. gdy eksterminacja
prawosławnego duchowieństwa szła w państwie bolszewików pełna parą,
Stalin zgodził się, aby w Kazaniu wzniesiono wspaniały Nakabanny
Meczet - na pamiątkę tysiąclecia islamizacji Środkowego Powołża.


Obywatele Rzeczpospolitej powinni sobie uświadomić, że interes
ekonomiczny i genetyczne korzenie narodów wywodzących się z
Wielkiego Stepu, zarażonych bakcylem sarmackiej wolności, są spoiwem
dużo mocniejszym, niż deklaracje o rzekomym słowiańskim braterstwie
z nacją, od której tak bardzo się mentalnie różnimy. Sarmaci
przybyli z Północnego Iranu, wędrując Wielkim Stepem. Joachim
Lelewel twierdził, że byli naszymi przodkami. Odziedziczyliśmy po
nich nie tylko same wady. Dlatego też zakładając, że geopolityczne
abecadło nie jest obce elitom politycznym RP, należy jak
najserdeczniej wymościć gościniec do Unii Europejskiej dla ekswrogów
spod Chocimia i Wiednia. Pamiętajmy, że jedynym krajem, który nie
uznał rozbiorów Rzeczypospolitej, było Imperium Otomańskie.


Rurociągowe magistrale przesyłowe ropy naftowej i gazu ziemnego,
wydobywanego na terytorium syberyjskiej kolonii, w drodze na zachód
muszą być prowadzone przez białoruski korytarz. Jeśli się uwzględni
obszary poleskich bagien oraz tereny wojskowych baz i poligonów, ma
on zaledwie kilkadziesiąt kilometrów szerokości. Zajmując centrum
kontynentu, leżymy na lądowym, płaskim i nizinnym pomoście, pomiędzy
energochłonnymi centrami przemysłowymi i aglomeracjami miejskimi
Europy Zachodniej, a złożami płynnych i gazowych węglowodorów,
znajdującymi się na Syberii oraz w basenach Morza Barentsa i Morza
Kaspijskiego.


Pomostowe, czy jak kto woli, tranzytowe położenie geograficzne
naszego kraju powinno być jednym z kół zamachowych gospodarki RP. Od
zarania dziejów prawo pobierania opłaty za przewożone przez czyjeś
terytorium surowce i towary było niezbywalnym prawem każdego
suwerennego władcy i znacząco rzutowało na stan jego finansów. W
przypadku ropy naftowej i gazu ziemnego, międzynarodowe regulacje
prawne, ze staro-górno-niemieckiego nazywane mytem, zastępuje opłata
za tranzyt lub za usługę transportową, albo przesyłową. Opłaty za
udostępnienie zdolności przepustowej magistrali rurociągowej, z
całym jej wyposażeniem, stacjami pomp, tłoczniami gazu, parkami
zbiorników, aparaturą pomiarowo-kontrolną etc. są przedmiotem
różnego rodzaju negocjacji. Uwarunkowane tez są najczęściej również
polityką. Jeśli uznamy za trafne porównanie gospodarki jakiegoś
kraju do żywego organizmu, to znajdujące się na jego terytorium
rurociągi ropy naftowej i gazu można porównać do układu zasilających
go tętnic. Kontrolując je ma się przemożny wpływ nie tylko na
gospodarkę energetyczną.


Przestrzeń tranzytowa i rynek zbytu należą do dóbr narodowych.
Wschodni sąsiad Białorusi nakłada obecnie haracz na ceny gazu
pozyskiwanego na terytorium syberyjskiej kolonii i krajów do niej
przyległych, który ma niewiele wspólnego z realnymi kosztami
wydobycia tego surowca. Moskwa zawsze miała znakomitych bajarzy.
Takich jak ci, którzy głoszą, że to Ukraińcy rzekomo kradną gaz. Gaz
rzeczywiście jest kradziony, ale przez Gazprom na Syberii. Bo jak
inaczej można wytłumaczyć brak przedstawicieli narodów, na których
ziemiach jest wydobywany: Chantów, Mansów, Wotjaków, Samojedów,
Baszkirów czy Tatarów przy podpisywaniu kontraktów. Ta prawda musi
dotrzeć do unijnych polityków.


Federacja Rosyjska posiada PKB zaledwie na poziomie Hiszpanii. Taka
też powinna być jej ranga i znaczenie w świecie. Opanowanie Syberii
było możliwe tylko dzięki udziałowi w nim mas chłopstwa i kozaków,
pochodzących głównie ze wschodnich z obszarów dawnej
Rzeczypospolitej. Jest zrozumiałe, że ich potomkowie odmawiają
płacenia gazowego haraczu. Nie można wykluczyć, że już wkrótce
zaproszą na rozjemców nie urzędników UE, zazdroszczących byłemu
kanclerzowi Niemiec i premierowi Finlandii wysokich apanaży w
służbie Gazpromu, ale ekspertów z Pekinu. Wcześniej czy później
obszary na wschód od Uralu wyzwolą się z kolonialnego jarzma. O
niezależnym od moskiewskiej biurokracji państwie myślał generał
Aleksander Lebiedź, zanim nie nastąpiła, kolizja trasy jego
helikoptera z linią wysokiego napięcia w Sajanach. Byłem następnego
dnia razem z prof. Mirosławem Rybą na miejscu katastrofy. Przełęcz
Barsove Uszczelie leży granicy republiki Tuwa. Stał tam, już
przywieziony z magazynu w Minusińsku, prawosławny krzyż, gotowy od
paru tygodni. U jego stóp piętrzyła się piramida z wieńców i
kwiatów. W chłodniach czekały na to wydarzenie już od dłuższego
czasu.


Parę lat temu Ilhan Alijew, prezydent Azerbejdżanu, otwierając
światowy kongres Azerów w Baku przypomniał, że narody tureckie
powinny odzyskać należną im pozycję w świecie. Są przecież
liczniejsze niż słowiańskie. Języki tureckie należące obok
mandżurskiego i ałtajskiego do ałtajskiej grupy językowej dominują
na Syberii, a łączna ilość jej mieszkańców władających językiem
tureckim przewyższa i to dość znacznie ilość tych którzy język
Puszkina uważają za ojczysty. Mieszkańcy krajów Unii Europejskiej
mają moralny obowiązek wystąpienia do władców Kremla z apelem o
przyznanie prawa do samostanowienia narodom Syberii, która jeszcze w
XIX wieku była uważana za drugą ojczyznę wielu naszych przodków a
dziś jest obszarem skąd otrzymujemy większość gazu i ropy naftowej.


Zdumienie budzi brak zainteresowania unijnych ekspertów możliwością
eksploatacji złóż hydratów metanu znajdujących się pod dnami mórz i
oceanów oraz ignorowanie oświadczeń niektórych krajów, że uważają za
należące tylko do nich złoża węglowodorów, znajdujące się pod lodową
skorupą za kołem polarnym. Jeśli problem sekwestracji dwutlenku
węgla dotyczy wszystkich mieszkańców Ziemi, to chyba jest
oczywistym, że wspomniane złoża należą też do nas wszystkich.
Niedawna inicjatywa położenia na oceanicznym dnie, w miejscu
uważanym za oś bieguna północnego, rosyjskiej flagi, mającej
wskazywać, że aż do tego miejsca sięga syberyjski lądolód, jest
groźną prowokacją nie tylko wobec grupy państw, z którą się
identyfikujemy, ale wobec wszystkich mieszkańców ziemskiego globu.


Nie ulega wątpliwości, że na wschodzie naszego kontynentu istnieje
państwo, którego elity rządzące będą posługiwały się do różnymi
metodami aby odzyskać imperialny status. W gronie wpływowych
doradców jego prezydenta coraz dobitniej są artykułowane poglądy, że
zachodnią granicą imperium (po ostatecznym krachu UE, co ich zdaniem
nastąpi do końca przyszłej dekady) będzie izoterma stycznia.
Przebiega ona doliną Renu. Na Kremlu zawsze panowało dość
specyficzne poczucie humoru. Nie można wykluczyć, że Federacyjna
Republika Rosyjska podobnie, jak Związek Sowiecki, a wcześniej Rosja
carska, ekspansję terytorialną uzna za główny cel swej polityki
zagranicznej. Ekspansję, której geopolitycznym wymiarem będzie
obrona postkolonialnego statusu Syberii i zagrabienie wielkich
obszarów dna Oceanu Arktycznego wraz z znajdującym się pod nim
pokładami gazu ziemnego, ropy naftowej i hydratów. Hasła dominujące
wśród jego elit ulegały zmianie. Ongiś należało do nich „zbieranie
ziem ruskich", „obrona prawosławia", „panslawizm",
marksistowska „dbałość o interesy klasy robotniczej". Obecnie jest
nim „walka z islamskim terroryzmem".


Prezydent Władimir Putin postawił sprawę jasno i uczciwie. Tępi, i
można mieć nadzieję, będzie nadal tępił mega oligarchicznych
złodziei, a ludzie, którymi się otacza, pragną przywrócić temu
krajowi status euroazjatyckiego imperium, ożywionego globalną misją.
Czy zachodnią jego granicą będzie izoterma stycznia, czy też Wisła -
dla nas, Polaków, nie jest oczywiście obojętne. Wiele wskazuje na
to, że unijno-europejski eksperyment wcześniej, czy później dołączy
do znanych w dziej

demokracja to bardzo zly ustroj

[rycho7]

hasz0 napisał:

> przedstawicieli narodów na których ziemiach

Narody te zazwyczaj stanowia 1% wyborcow/obywateli/mieszkancow. Wystarczy, ze
zechcesz poznac fakty. Ty rytualnie nie chcesz.

nie wsadzaj durnych uwag Rychu7

[hasz0]

Parę lat temu Ilhan Alijew, prezydent Azerbejdżanu, otwierając
światowy kongres Azerów w Baku przypomniał, że narody tureckie
powinny odzyskać należną im pozycję w świecie. Są przecież
liczniejsze niż słowiańskie. Języki tureckie należące obok
mandżurskiego i ałtajskiego do ałtajskiej grupy językowej dominują
na Syberii, a łączna ilość jej mieszkańców władających językiem
tureckim przewyższa i to dość znacznie ilość tych którzy język
Puszkina uważają za ojczysty. Mieszkańcy krajów Unii Europejskiej
mają moralny obowiązek wystąpienia do władców Kremla z apelem o
przyznanie prawa do samostanowienia narodom Syberii, która jeszcze w
XIX wieku była uważana za drugą ojczyznę wielu naszych przodków a
dziś jest obszarem skąd otrzymujemy większość gazu i ropy naftowej.


Zdumienie budzi brak zainteresowania unijnych ekspertów możliwością
eksploatacji złóż hydratów metanu znajdujących się pod dnami mórz i
oceanów oraz ignorowanie oświadczeń niektórych krajów, że uważają za
należące tylko do nich złoża węglowodorów, znajdujące się pod lodową
skorupą za kołem polarnym. Jeśli problem sekwestracji dwutlenku
węgla dotyczy wszystkich mieszkańców Ziemi, to chyba jest
oczywistym, że wspomniane złoża należą też do nas wszystkich.
Niedawna inicjatywa położenia na oceanicznym dnie, w miejscu
uważanym za oś bieguna północnego, rosyjskiej flagi, mającej
wskazywać, że aż do tego miejsca sięga syberyjski lądolód, jest
groźną prowokacją nie tylko wobec grupy państw, z którą się
identyfikujemy, ale wobec wszystkich mieszkańców ziemskiego globu.


Nie ulega wątpliwości, że na wschodzie naszego kontynentu istnieje
państwo, którego elity rządzące będą posługiwały się do różnymi
metodami aby odzyskać imperialny status. W gronie wpływowych
doradców jego prezydenta coraz dobitniej są artykułowane poglądy, że
zachodnią granicą imperium (po ostatecznym krachu UE, co ich zdaniem
nastąpi do końca przyszłej dekady) będzie izoterma stycznia.
Przebiega ona doliną Renu. Na Kremlu zawsze panowało dość
specyficzne poczucie humoru. Nie można wykluczyć, że Federacyjna
Republika Rosyjska podobnie, jak Związek Sowiecki, a wcześniej Rosja
carska, ekspansję terytorialną uzna za główny cel swej polityki
zagranicznej. Ekspansję, której geopolitycznym wymiarem będzie
obrona postkolonialnego statusu Syberii i zagrabienie wielkich
obszarów dna Oceanu Arktycznego wraz z znajdującym się pod nim
pokładami gazu ziemnego, ropy naftowej i hydratów. Hasła dominujące
wśród jego elit ulegały zmianie. Ongiś należało do nich „zbieranie
ziem ruskich", „obrona prawosławia", „panslawizm",
marksistowska „dbałość o interesy klasy robotniczej". Obecnie jest
nim „walka z islamskim terroryzmem".


Prezydent Władimir Putin postawił sprawę jasno i uczciwie. Tępi, i
można mieć nadzieję, będzie nadal tępił mega oligarchicznych
złodziei, a ludzie, którymi się otacza, pragną przywrócić temu
krajowi status euroazjatyckiego imperium, ożywionego globalną misją.
Czy zachodnią jego granicą będzie izoterma stycznia, czy też Wisła -
dla nas, Polaków, nie jest oczywiście obojętne. Wiele wskazuje na
to, że unijno-europejski eksperyment wcześniej, czy później dołączy
do znanych w dziejach powszechnych nieudanych prób integracji tego
kontynentu. Było ich już co najmniej 7. W XIX w. cementowały je
rozbiory Rzeczypospolitej


W XXI wieku rozpadowi UE będzie towarzyszyła niestety chyba już
nieuchronna katastrofa zachodnioeuropejskiego chrześcijaństwa. Może
dlatego warto wrócić do najlepszych tradycji I Rzeczypospolitej -
Rzeczpospolitej Wielu Narodów - państwa w którym Polacy, Rusini
(Ukraińcy), Białorusini, Litwini, Żydzi, Niemcy, Ormianie, Tatarzy i
Karaimi czuli się jak u siebie w domu. Państwa Międzymorza, jednego
z największych w Europie, na którego systemie parlamentarnym w wielu
demokratycznych rozwiązaniach, włącznie z niesłusznie zniesławianym
liberum veto, wzoruje się obecna Unia Europejska.


Polska dla krajów Unii Europejskiej miała w zasadzie tylko dwa
atuty. Unikalne pomostowe, czy też jak kto woli - tranzytowe
położenie geograficzne oraz blisko 40 mln rynek zbytu. Niestety nie
umieliśmy tego faktu wykorzystać. Bez wyhodowania, a jest to proces
dość długotrwały i wcale niełatwy, nieskażonych bakcylem
służalczości wobec obcych interesów - zarówno tych ze wschodu, jak i
tych z zachodu - nowych elit, najbliższe dekady mogą nam wszystkim
przynieść tylko gorzkie rozczarowania. Byliśmy i jesteśmy od
prawieków mieszkańcami Eurazji. Warto nadal o tym pamiętać.


Obowiązująca doktryna wojenna w Rosji przewiduje prewencyjne użycie
broni nuklearnej. Dlatego, nie tylko nasz, geopolityczny interes
leży w maksymalnym przyśpieszeniu procesów przyjmowania do Unii nie
tylko Ukrainy i Białorusi, ale również Turcji, Kazachstanu i
Azerbejdżanu. Alternatywą dla takiego rozwiązania byłoby
niewątpliwie korzystniejsze dla obecnych władców Kremla i kultury
rosyjskiej utworzenie na Syberii 5 czy 6 niezależnych
demokratycznych republik, które zostały by uznane na forum
międzynarodowym i które by wspierały narody Rzeczpospolitej
Międzymorza. Nie powinno też ulegać wątpliwości, że to Chiny, a nie
Stany Zjednoczone, które wcześniej, czy później będą zmuszone
zakończyć afgańską awanturę, staną się naszym najpoważniejszym,
geopolitycznym sojusznikiem i że to właśnie one mogą przygarnąć z
powrotem pod swoją opiekę ziemie naszej i wielu narodów Europy
pierwotnej ojczyzny - Syberii.


Autor jest redaktorem naczelnym czasopisma Rurociągi.
Tekst zawiera, obszerne fragmenty referatu wygłoszonego na II
Zjeździe Geopolityków Polskich w październiku 2009 r.
Literatura:
Heinberg R., The Party s Over: Oil, War and the Fate of Industrial
Societies, British Columbia 2003.
Kaliski M., Staśko D., Bezpieczeństwo energetyczne w gospodarce
paliwowej, Kraków 2006
Klare M. T., Krew i nafta, Warszawa 2006
Lucas S., Jaksa, Sydney 1989;
Michałowski W., Tajne służby w rurach, Warszawa 2007
Mirzoev M. A., Perspektywy wykorzystania zasobów węglowodorów i
niektóre problemy prawne statusu Morza Kaspijskiego, wyd. Fundacja
Odysseum ( w przygotowaniu)
Paradowski R., Eurazjatyckie imperium Rosji, Toruń 2001
Putin W., Planowanie strategiczne odtwarzania bazy mineralno
surowcowej regionu w warunkach kształtowania relacji rynkowych,
praca doktorska (j. ros.), Uniwersytet w Sankt Petersburgu, Zeszyty
Instytutu Górnictwa - styczeń 1999.
Roberts P., The end of Oil. On the Edge of Perilous New World, Nowy
Jork 2005;
Stokłosa M., Chiny, Rosja: gra o ropę w Eurazji, Kraków 2005
Wasilewski A,. Ropa naftowa w polityce Rosji, Kraków 2005.
Wowczuk W., Największy przekręt XIX wieku. [w:] RUROCIAGI nr 2-
3/16/99

WSTECZ

____________no to RAZ jeszcze najważn______

[hasz0]

Cytat Wiele wskazuje na to, że unijno-
europejski eksperyment wcześniej, czy później dołączy do znanych w
dziejach powszechnych nieudanych prób integracji tego kontynentu.
Było ich już co najmniej 7. W XIX w. cementowały je rozbiory
Rzeczypospolitej


W XXI wieku rozpadowi UE będzie towarzyszyła niestety chyba już
nieuchronna katastrofa zachodnioeuropejskiego chrześcijaństwa. Może
dlatego warto wrócić do najlepszych tradycji I Rzeczypospolitej -
Rzeczpospolitej Wielu Narodów - państwa w którym Polacy, Rusini
(Ukraińcy), Białorusini, Litwini, Żydzi, Niemcy, Ormianie, Tatarzy i
Karaimi czuli się jak u siebie w domu. Państwa Międzymorza, jednego
z największych w Europie, na którego systemie parlamentarnym w wielu
demokratycznych rozwiązaniach, włącznie z niesłusznie zniesławianym
liberum veto, wzoruje się obecna Unia Europejska.


Polska dla krajów Unii Europejskiej miała w zasadzie tylko dwa
atuty. Unikalne pomostowe, czy też jak kto woli - tranzytowe
położenie geograficzne oraz blisko 40 mln rynek zbytu. Niestety nie
umieliśmy tego faktu wykorzystać. Bez wyhodowania, a jest to proces
dość długotrwały i wcale niełatwy, nieskażonych bakcylem
służalczości wobec obcych interesów - zarówno tych ze wschodu, jak i
tych z zachodu - nowych elit, najbliższe dekady mogą nam wszystkim
przynieść tylko gorzkie rozczarowania. Byliśmy i jesteśmy od
prawieków mieszkańcami Eurazji. Warto nadal o tym pamiętać.


Obowiązująca doktryna wojenna w Rosji przewiduje prewencyjne użycie
broni nuklearnej. Dlatego, nie tylko nasz, geopolityczny interes
leży w maksymalnym przyśpieszeniu procesów przyjmowania do Unii nie
tylko Ukrainy i Białorusi, ale również Turcji, Kazachstanu i
Azerbejdżanu. Alternatywą dla takiego rozwiązania byłoby
niewątpliwie korzystniejsze dla obecnych władców Kremla i kultury
rosyjskiej utworzenie na Syberii 5 czy 6 niezależnych
demokratycznych republik, które zostały by uznane na forum
międzynarodowym i które by wspierały narody Rzeczpospolitej
Międzymorza. Nie powinno też ulegać wątpliwości, że to Chiny, a nie
Stany Zjednoczone, które wcześniej, czy później będą zmuszone
zakończyć afgańską awanturę, staną się naszym najpoważniejszym,
geopolitycznym sojusznikiem i że to właśnie one mogą przygarnąć z
powrotem pod swoją opiekę ziemie naszej i wielu narodów Europy
pierwotnej ojczyzny - Syberii.


Autor jest redaktorem naczelnym czasopisma Rurociągi.
Tekst zawiera, obszerne fragmenty referatu wygłoszonego na II
Zjeździe Geopolityków Polskich w październiku 2009 r.
Literatura:
Heinberg R., The Party s Over: Oil, War and the Fate of Industrial
Societies, British Columbia 2003.
Kaliski M., Staśko D., Bezpieczeństwo energetyczne w gospodarce
paliwowej, Kraków 2006
Klare M. T., Krew i nafta, Warszawa 2006
Lucas S., Jaksa, Sydney 1989;
Michałowski W., Tajne służby w rurach, Warszawa 2007
Mirzoev M. A., Perspektywy wykorzystania zasobów węglowodorów i
niektóre problemy prawne statusu Morza Kaspijskiego, wyd. Fundacja
Odysseum ( w przygotowaniu)
Paradowski R., Eurazjatyckie imperium Rosji, Toruń 2001
Putin W., Planowanie strategiczne odtwarzania bazy mineralno
surowcowej regionu w warunkach kształtowania relacji rynkowych,
praca doktorska (j. ros.), Uniwersytet w Sankt Petersburgu, Zeszyty
Instytutu Górnictwa - styczeń 1999.
Roberts P., The end of Oil. On the Edge of Perilous New World, Nowy
Jork 2005;
Stokłosa M., Chiny, Rosja: gra o ropę w Eurazji, Kraków 2005
Wasilewski A,. Ropa naftowa w polityce Rosji, Kraków 2005.
Wowczuk W., Największy przekręt XIX wieku. [w:] RUROCIAGI nr 2-
3/16/99

WSTECZ

Nie szukasz w Int. Co Lebiedź miał Michałowskiemu?

[hasz0]

...Oj Manny Jestem

.......Oj manny manny mann!

.........zachowujesz sie podobnie jak wczesniejsi moi dyskutanci.....

Wklep w Google spotkanie prof. Michałowskiego z gen. Lebiedziem
na temat GAZPROMU.

I poszukaj analogii z Katyniem

[rycho7]

hasz0 napisał:

> światowy kongres Azerów w Baku

Zupelnie mnie nie zmartwilo nazwanie durnym przypominanie statystyk. Twoj swiat
urojen nie potrzebuje kotwicy faktow.

jasneeeee

[hasz0]

Rzeczpospolitej” udało się dotrzeć do części zeznań Rosjan, na
podstawie których ustalono prawdopodobny typ radaru, na którym
pracowali. – Moim zdaniem Rosjanie mieli radar RSP-10 MN lub jego
zmodyfikowaną wersję. Znam to urządzenie – powiedział Izydor Palka,
emerytowany kontroler wojskowy z 37-letnim stażem
Praca kontrolerów rodzi wiele pytań. Według ekspertów lotnicy
popełnili błąd, bo sami powinni podawać kontrolerowi swoją wysokość.
Dlaczego? Bo radar RSP-10, który prawdopodobnie Rosjanie mieli do
dyspozycji, jest urządzeniem niedokładnym -
informuje "Rzeczpospolita".

_PO___zornie .bez związku dla małych iq_______

[hasz0]

Cytatgdy poczułem się już zupełnie
przemoknięty, zacząłem czuć coraz większe zniechęcenie do dalszego
asystowania niezrozumiałym ceremoniom. Schowałem kamerę do pokrowca
i postanowiłem się rozgrzać zwiedzając otoczenie. Za czymś w rodzaju
drewnianej bramy, która stanowiły dwa wbite w ziemię pionowo pale z
poprzeczną żerdzią szamani złożyli swój ekwipunek i różnego rodzaju
wyposażenie. Uwagę przykuwał stary bęben. Wspaniały okaz. Takiego
jeszcze nie widziałem w żadnym ze zwiedzanych muzeów
etnograficznych. Postanowiłem go sfilmować. W tym celu musiałem go
wziąć do ręki, aby ustawić bardziej fotogenicznie. Nie zdążyłem
podnieść obiektywu kamery do oka gdy poczułem silny cios w kark.
Natychmiast bęben wypuściłem z ręki. Kątem oka dostrzegam, że
uderzającą była zupełnie młoda dziewczyna, prawdopodobnie dopiero
praktykująca szamańskie rzemiosło.

Nosiła niebieską, mongolskiego kroju jedwabną deli. Jej blada z
wściekłości słowiańska o dziwo twarz wyrażała coś, co można by
śmiało nazwać płomiennym oburzeniem. Przeprosiłem, ale chcąc
przywrócić bębnowi pierwotne położenie, gdy sięgnąłem w jego
kierunku ręką, zarobiłem jeszcze raz. Gołą ręką. Równie mocno. Z
jeszcze większą wściekłością. Incydent miał miejsce na otwartej
przestrzeni. Dosłownie o paręnaście kroków od płonącego ogniska,
tańczących wokół szamanów i garstki widzów. Nikt nie zareagował.
Tylko w oczach Ajczurek wydawało się, że dostrzegam groźny błysk.
Moją pogromczynię niespodziewanie uspokaja dźwięk języka polskiego.
Mówiła nim jej babka z domu Bazylewska. Była znachorką na Polesiu.
Dużo lepszą niż matka. Jej umiejętności niedawno
badał „trudopersonalnyj psychołog" Stanisław Grott z Kaliforni. Też
mówił po polsku.

Największym autorytetem w dziedzinie szamanizmu jest w Tuwie
posiadacz wyższego stopnia naukowego leningradzkiego uniwersytetu
profesor Mongusz Kenin Łobsan. Ma swój gabinet w gmachu Muzeum.
Każdy może się z nim zobaczyć pod warunkiem zapłacenia 10 dolarów za
konsultacje. Przepowiada przyszłość. Doradza w sprawach sercowych i
zdrowotnych. Biznesem się nie zajmuje. W wydanej parę lat temu
książce AŁGYSZI (Pieśni) TUWIŃSKICH SZAMANÓW zamieścił w angielskim
oryginale pismo Dr. Michaela Harnera, prezesa THE FOUNDATION FOR
SHAMANIC STUDIES, przyznające mu status ŻYWEGO SKARBU SZAMANIZMU i
roczne stypendium na pobyt w Stanach Zjednoczonych. Tego rodzaju
stypendiów upamiętniających pamięć Heimo Lappalainena, sądząc po
nazwisku Fina, który współpracował z rządem Republiki Tuwa w imieniu
Fundacji .

Zawsze odnosiłem się z dużym dystansem do zjawisk nadprzyrodzonych.
Do latania na miotłach, bębnach i pogrzebaczach, chodzenia po wodzie
czy operacji ślepej kiszki gołymi rękami bez rozcinania brzucha.
Relacjonując wydarzenie, w którym uczestniczyłem przeszło 7 tys.
kilometrów na wschód staram się eliminować wszelkiego rodzaju emocje
i przymiotniki.



www.racjonalista.pl/kk.php/s,4160

_____________________________na zachętę cd.

[hasz0]

Autor tekstu: Witold Stanisław Michałowski; Oryginał:
www.racjonalista.pl/kk.php/s,4160
Pod wieczór, gdy wróciłem do mieszkania znajomej redaktor naczelnej
tuwińskiej gazety INFORM PLUS, gdzie udzielono nam gościny, poczułem
się źle. Nawet bardzo źle. Do już prawie nieprzytomnego pogotowie
przyjechało po upływie doby. Wiadomo święto państwowe. Mało
brakowało, że za późno. Lekarki badając delikwenta na odległość
orzekły, że mam różę i to w wysoce groźnej i zaraźliwej odmianie.
Zaleciły końską dawkę antybiotyku i jakieś witaminy. Wypisały
recepty. Poradziły też, aby sprowadzić ...Ajczurek. Skądś wiedziały
o incydencie. Mój towarzysz sprawę potraktował poważnie. Udał się na
bulwar Kosmonautów. Ajczurek odmówiła. Stwierdziła tylko, że już
swoje odcierpiałem i żebym teraz tylko bał się o rodzinę. Było to 19
sierpnia. Tę datę zawierają recepty. O tym, co się stało tego samego
dnia w podwarszawskim Michalinie, gdzie została żona z córkami,
dowiedziałem się dopiero półtora miesiąca później, telefonując z
Moskwy. Nasz dom został spalony. Uderzył weń piorun kulisty. W akcji
ratowniczej uczestniczyło 7 jednostek straży pożarnej. Z Wawra,
Otwocka, Józefowa, które w rejestrze wyjazdów interwencyjnych
odnotowały datę...19 sierpnia. W tym miejscu muszę pozwolić sobie na
kolejną dygresję. Jeden z moich czeczeńskich przyjaciół, za którego
poręczałem u polskich władz, ponieważ miał trudności z uzyskaniem
statusu uchodźcy, jako były oficer MWD Federacji Rosyjskiej, gdy mu
relacjonowałem przebieg spotkania z szamanami, opowiedział pewne
wydarzenie.

Było to jeszcze za istnienia ZSRR, gdzieś za Sajanami, w rejonie,
który wówczas należał do zamkniętych, nie tylko dla zagranicznych
turystów, ale i dla większości radzieckich obywateli. Jako dowódca
oddziału wojsk wewnętrznych ochraniał i, jak się później sam
przyznał, „neutralizował" ekipy eksperymentatorów przeprowadzających
dziwaczne polowe doświadczenia. Dysponowali dostarczonym w
zamkniętych kontenerach terenowymi ułazami z zakładów w Ufie, bez
numerów rejestracyjnych. Technicy montowali na nich paraboliczne
metalowe anteny i podłączali je do generatorów urządzeń napędzanych
przez silniki pojazdów. Zadanie mieli dość trudne. Nocami
niezauważeni przez mieszkańców, dość rzadko rozrzuconych w tej
części Południowej Syberii wsi, musieli zając stanowiska odległe od
najbliższych domów co najmniej na strzał snajperskiej broni
przeciwpancernej. Na około dwa kilometry. Zarządzał wówczas
wycofanie do tyłu podkomendnych.

Technicy wówczas uruchamiali generator starając się nakierować
paraboliczną antenę mniej więcej na środek wsi czy aułu. Dalszy
przebieg wydarzeń obserwował w okularach wojskowej lornetki, leżąc z
resztą oddziału ochrony co najmniej pół kilometra z tyłu. Po mniej
więcej dwóch kwadransach w osadzie dawała się zaobserwować wyraźna
nerwowość poruszających się ludzi. Ich głosy nie dobiegały tak
daleko, ale można się było domyśleć, po gwałtownej gestykulacji i
szybkości ruchów, że coś ich bardzo zaniepokoiło

Po dalszym kwadransie pracy generatora sytuacja ulegała do pewnego
stopnia polaryzacji. Ludzkie figurki zaczynały ze sobą walczyć,
biegać dookoła domów gwałtownie wymachując rękami, podpalać
samochody. Były też takie, które oddawały się miłości. Jak
najbardziej dosłownie. Pary doskonale widoczne w 6 czy 8 krotnym
zbliżeniu lunet kładły się obok siebie i na sobie, kucały i klękały
w zupełnie jednoznacznych celach. Publicznie. W biały dzień, na
środku drogi, na podwórkach. Głośno ujadały i wyły psy. Gdy
wyłączano generator wszystko wracało do normy.

Najwięcej problemów dostarczał personel obsługujący urządzenia po
zakończeniu eksperymentów. Jako dowódca ochrony był odpowiedzialny
za dopilnowanie, aby wszyscy co do jednego wsiadali do wielkiego,
hermetycznego, ciemnozielonego kontenera bez okien i bez
wewnętrznych klamek, wożonego na trójosiowym kamazie. Miał go
wówczas plombować i przekazać innemu oddziałowi MWD, który po jakimś
czasie nadjeżdżał. I tu bywały problemy. Nie u wszystkich
obsługujących ułazy z parabolicznymi antenami wyposażenie kontenera
wzbudzało zaufanie. Szczególnie podłączone do niego zbiorniki z
jakimś gazem. Nie chcieli do niego wsiadać. Rozbiegali się. Musiał
ich likwidować. Zmobilizowani naukowcy z Moskwy czy Leningradu uciec
daleko w step czy tajgę szans nie mieli żadnych. Dlatego do tego
zadania skierowano właśnie mego rozmówcę. Miał bardzo piękną bojową
kartę z Afganistanu. Czeczeńcy zawsze wzorowo wykonują rozkazy.
Niektóre z przyjemnością.

Mój niezbyt odległy sąsiad z Anina, profesor Mirosław Dakowski,
zanim jeszcze stał się tropicielem sławetnej afery FOZZ studiował
fizykę w ZSRR. Tam uzyskał wyższy stopień naukowy i został
kandydatem na pierwszego polskiego kosmonautę. Poznał też wielu
uczonych z „jaszczyków" psychotronicznych. W pewnych warunkach
niektórzy z nich byli rozmowni. Profesor uważa, że coraz większa
część budżetów wojskowych światowych potęg przeznaczona jest na
doskonalenie już posiadanej wiedzy na temat nowych rodzajów broni.
Biologicznej, psychotronicznej i tektonicznej w pierwszej
kolejności. Przykładem może być ujawniony w USA na początku lat
dziewięćdziesiątych rządowy MIND CONTROL PROGRAM zwany Monarch
Projekt. Przykład świadka o nazwisku Paul Bonacci, któremu dano nie
mniej nie więcej tylko 14 nowych i odrębnych osobowości może być
jednym z wielu ujawnionych przez środki masowego przekazu. Nie jest
tajemnicą, że tajne laboratoria broni psychotronicznej, której
początki zastosowań sięgają w niewiarygodnie odległą przeszłość,
korzystają z doświadczeń kapłanów prastarej, panującej w Himalajach
religii bon, tybetańskich lamów i szamanów z Syberii. Ci ostatni zaś
uważają, że prakolebką, praźródłem i pramatką wszystkich religii
świata jest obszar Ałtaju i przyległej do niego żyznej kotliny
pomiędzy Sajanami, Ułan Tajgą i górami Tannu Oła, czyli terytorium
dzisiejszej Republiki Tuwa.

[hasz0]

[i]Autor tekstu: Witold Stanisław Michałowski; Oryginał:
www.racjonalista.pl/kk.php/s,4160
„Latanie na bębnach" szamanów pod warunkiem, że się oczywiście nie
traktuje tego dosłownie jest równie, a może nawet bardziej dokładnie
dowiedzione, jak lewitacje w niektórych stanach świadomości czy
religijnej ekstazy. Na użycie sił szamanów i różnego rodzaju
indywiduów posługujących się „tajemnymi mocami", których dziś byśmy
prawdopodobnie nazywali psychotronikami przez kręgi władzy, tak
Rosji bolszewickiej jak i hitlerowskich Niemiec, wskazuje szereg
dokumentów i świadectw. Ich przeciwnicy też usiłowali nadrobić
zaległości w tych dziedzinach. Zainteresowanych kieruję do książki
A.K. Gurtowoj i J.W. Winokurowa: PSYCHOTRONNAJA WOJNA.

*

Wojciecha Grzelaka poznałem dzięki tragedii. Byłem ongiś prezesem
Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich z Warszawy. Musiałem
wówczas parokrotnie wyjaśniać dziennikarzom Sztandaru Młodych i
innych mediów okresu wczesnego Gierka jak mogło dojść
do „zaginięcia" paru naszych kolegów w Bieszczadach. Było to trochę
tak jak z informacjami Radia Erewań o rozdawaniu rowerów na Placu
Czerwonym.

Zimą dwaj bracia K. oraz Wiesiek S. wyszli ze schroniska w
Ustrzykach Górnych na nartach na Halicz. Śnieżna zamieć zmiotła ich
na stronę „worka". Jeden złamał nartę. Zanocowali w opuszczonej
bacówce. Postąpili właściwie. W schronisku, gdzie zostały ich
plecaki, podniesiono alarm. Przyszli umordowani wieczorem następnego
dnia. Odwalili szmat drogi w kopnym śniegu. Zainteresowani niech
przestudiują mapę. Prasa miała co pisać. To było tak dawno. Nigdy
nie przypuszczałem, że ubiegłoroczne komunikaty PAP o zaginięciu w
Ałtaju dwóch Polaków mogą mieć coś wspólnego z tamtym wydarzeniem.
Niestety miały. Ojcem jednego z zaginionych był uczestnik
narciarskiej wyprawy do bieszczadzkiego „worka". Próbując odtworzyć
wszystkie okoliczności jakie towarzyszyły dramatowi na zboczach
Biełuchy trafiłem na Wojtka Grzelaka, polskiego biznesmena
mieszkającego w Barnaule, który na temat ostatnich dni życia
zaginionych zebrał bardzo dużo informacji. Niestety chłopaków do
dnia dzisiejszego nie odnaleziono.

Nie wykluczone, że wpadli w lodową szczelinę.

Po roku, gdy śniegi zeszły z dolnych partii gór, ruszyła ich
szlakiem wyprawa poszukiwawcza pod kierownictwem Walerego
Jakubowskiego naczelnika Górnoautajskiej Federalnej Służby
Ratowniczej. Zaginionych nie odnaleziono.

Korespondujemy z Wojtkiem. Ostatnio przesłał mi swoje obserwacje na
temat odradzania się szamanizmu w rejonie świata uważanym za jego
kolebkę.

Zinajda uczyła w podstawówce. Mieszka w drewnianym domku na
obrzeżach Gornoałtajska, stołecznego i jedynego miasta Republiki
Ałtaj, która wchodzi w skład Federacji Rosyjskiej i graniczy z
Mongolią, Chinami oraz Kazachstanem. W nielicznych chwilach wolnych
od obowiązków pedagogicznych i zajęć domowych szamani. Miejscowi
mówią: kamła.

Oddajmy jej głos: To moje przeznaczenie. O tym, że zostanę szamanką,
wiedziałam od dzieciństwa. Miałam niezwykły dar: czułam zapach
śmierci, wiedziałam, za kogo wyjdę za mąż. Oświecenie przyszło, gdy
przyśnił mi się starzec w bieli. Powracał w moich snach. Mój ojciec
był wtedy ciężko chory; uzdrowiłam go. Objawiono mi wiele rzeczy:
patrzę na Ziemię jak na istotę składającą się z różnych organów: jej
kręgosłup to Rosja, a Ałtaj jest pępowiną. Rzeki, góry i lasy Ałtaju
to także jakby rozmaite części ciała. Poznałam swoich przodków.
Jestem dwunastą szamanką w moim rodzie. Kiedy nawiedzą mnie wszyscy
moi przodkowie, wtedy będę mogła posługiwać się bębnem.

Mircea Eliade, najznakomitszy badacz szamanizmu, postrzega go jako
bardzo złożone zjawisko, zaznaczając jednak, że w ścisłym sensie
jest to fenomen syberyjski i środkowoazjatycki, choć istniał m.in.
także wśród dawnych ludów europejskich. Szaman potrafi wprawiać się
w stan ekstazy, a zdolności te umożliwiają mu magiczny lot,
odwiedzanie zaświatów i panowanie nad niektórymi ich mieszkańcami.
Dzięki temu może uzdrawiać ludzi, a także pomagać im w rozstrzyganiu
innych ważnych problemów życiowych. Wśród wielu narodów Syberii
funkcjonuje instytucja szamana, która na Ałtaju jest szczególnie
wyrazista. Istnieją pewne pokrewieństwa technik szamańskich z innymi
systemami magii. Niezwykły lot szamana w światy niewidzialne, choć
wykonywany na innym, niż fizyczny, planie, przywołuje słuszne
skojarzenia z lotniczymi umiejętnościami europejskich czarownic.
Bęben szamański jest odpowiednikiem różdżki czarnoksięskiej, więzi
też duchy, które średniowieczni demonolodzy próbowali usidlać w
kręgach magicznych. Szaman ałtajski należy bez wątpienia do
wielkiego bractwa czarowników i magów, jakkolwiek Gandalfa raczej
nie przypomina.

Bęben szamański to wielka odpowiedzialność - mówi Tamara Michajłowa,
dyrektor Instytutu badań Humanistycznych w Gornoałtajsku. — Kiedyś
etnografowie zabrali do Nowosybirska bęben zmarłego szamana z Kosz
Agacz. Ale… brzemię okazało się za ciężkie. Wkrótce zaczęły się
przytrafiać im wypadki, które sprawiły, że odwieźli bęben tam, skąd
go wzięli. Jednak nikt nie chciał przejąć fatalnego instrumentu. Aż
wreszcie zdecydował się na to początkujący szaman,
dwudziestopięcioletni chłopak. Nie umiał wszak poradzić sobie z
ukrytymi w bębnie mocami i popełnił samobójstwo.

Następuje ożywienie bębna. Drzewo, z którego wykonano obręcz,
wybrano bardzo starannie — szaman otrzymał ścisłe wskazówki od
duchów. Przed ścięciem posmarowano je krwią i alkoholem. Teraz na
obręcz spływają krople piwa, rozpryskują się na skórze bębna. Skóra
poczyna drgać i rozpoczyna opowieść o swojej przeszłości. Szaman
wciela się w łosia, którego skóry użyto do wyrobu bębna, opowiada o
jego życiu w tajdze, dzieciństwie i wieku dojrzałym oraz o myśliwym,
co pozbawił zwierzę życia. Gardłowy głos raz po raz przechodzi w ryk
wydawany przez zranionego byka...

Geografia ałtajskiego wszechświata jest w zasadzie prosta: istnieją
trzy światy — górny, środkowy i dolny. W pierwszym z nich rządzi bóg
Ulgen, w drugim żyją ludzie, a trzeci, utożsamiany z piekłem, to
dziedzina Erlika. Wyobrażenia tych sfer przedstawiają rysunki na
szamańskich bębnach i kostiumach. Tam właśnie wędruje szaman podczas
kamłania, najczęściej w pościgu za porwaną przez demony duszą.
Postaci duszy u Ałtajczyków jest kilka, a panteon zamieszkujących
zaświaty bóstw bardzo liczny. Szaman musi się w nim dobrze
orientować, aby pomyślnie stoczyć walkę i odzyskać uprowadzoną
duszę. Kiedy zwróci ją właścicielowi, ten będzie uzdrowiony.

Szaman zostaje powołany z woli bogów. Wcześniej, nim dostąpi
wtajemniczenia, musi jednak przejść różne próby. Faktycznie
przemiana następuje, gdy przyszły szaman przeżywa własną śmierć.
Leży dwa, trzy dni bez życia, a w tym czasie w zaświatach mijają
lata, podczas których poddawany jest niezwykłym procesom. Demony
rozrywają jego ciało na strzępy, łamią kości, wylizują mózg, aby
potem stworzyć na nowo istotę obdarzoną już nadprzyrodzonym
talentem. Kamłam tylko w określone pory — mówi Zinajda. — Nigdy
podczas dni następujących po pełni księżyca i po zachodzie słońca.
Zwłaszcza, gdy słońce zachodzi na czerwono. Wtedy otwierają się
bramy piekieł. Nie mam jeszcze dość sił, aby przeciwstawić się
duchom ciemności. Zresztą, kiedyś one trzymały się daleko od
domostw. Teraz bywa, że zbliżają się do ogniska, serca domu i
rodziny. Zło tkwiące w ludziach ośmiela demony. Młoda szamanka
rzeczowo opowiada o źródłach swoich umiejętności, które związane są
ze szczególną historią ałtajskiego narodu. Do własnej przeszłości
Ałtajczycy odnoszą się z wielkim szacunkiem i bardzo dużo na ten
temat wiedzą. Za miejsca kultu uważają zespoły kurhanów na południu
kraju, choć są one przeważnie pochodzenia scytyjskiego, a znalezione
w nich s

__________i najciekawsze!!!!!!!!!!!!!!!!!!____

[hasz0]

Autor tekstu: Witold Stanisław Michałowski;
Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,4160
Feliks Kon zesłany za działalność rewolucyjną po odbyciu wielu lat
katorgi z zapałem oddawał się badaniom etnograficznym. Był jednym z
pierwszych Polaków, którzy pozostawili w literackim dorobku zapisy
dotyczące szamanów Syberii. .

Rosyjskie Towarzystwo Geograficzne dorobek z wyprawy etnograficznej
za Sajany politycznego przestępcy, którego od stryczka uratowały
wpływy i pieniądze bogatej żydowskiej rodziny z której pochodził
nagrodziło złotym medalem. Wyprawę sfinansował i przydzielił do jej
ochrony znaczny oddział kozaków carski rząd. Wielka to być może
szkoda dla etnografii, że jej szef był zatwardziałym rewolucjonistą
stawiającym sobie za cel zmianę porządku społecznego w którym się
urodził. Ale chyba nie rozwalenie imperium.

Zdaniem jednego z carów Rosja to nie imperium, to część świata.

Nazwisko Kon, Cohn, Kohn można pisać na wiele sposobów. Rodzina
chlubi się starożytnym sięgającym Sumeru rodowodem. Wydała wielu
uczonych rabinów, mędrców, profesorów, artystów, polityków. Ludzi
ogromnej wiedzy i intelektu. Od wieków wchodzących w skład elit
wielu krajów świata. Nie można zakładać, że osobistości kierujące
nawą państwową przedrewolucyjnej Rosji to były same durnie i
cymbały. W służbie zagranicznej, a nawet wszechwładnej CzeKa,
jeszcze przez wiele lat po zwycięstwie rewolucji piastowali
najróżniejsze stanowiska nader liczni przedstawiciele minionego
systemu.

Warto przyjrzeć się zmianom jakie zachodziły na mapach rosyjsko-
chińskiego pogranicza na przestrzeni minionych trzech wieków.
Obserwujemy stałą, konsekwentną ekspansję północnego sąsiada.
Wszelkie środki są dobre i wszelkie argumenty do wykorzystania. Cel
to nie tylko utrzymanie tak długo jak tylko będzie to możliwe w
kolonialnej zależności Syberii i Dalekiego Wschodu, ale również
dotarcie do brzegów Oceanu Indyjskiego. Darujmy sobie cytaty
stosownych dzieł, opracowań i publikacji potwierdzających tą tezę.
Zajęłyby zbyt wiele miejsca.

Wielomiesięczna wyprawa oddziału kozaków ochraniających ekspedycję
Kona za Sajany do kraju Sojotów była, stosując terminologię prawa
międzynarodowego, zbrojnym wtargnięciem i to o setki kilometrów w
głąb sąsiedniego państwa. Używanie w tym przypadku określenia, że
mamy do czynienia z błahym naruszeniem granicy byłoby
nieporozumieniem. Feliks Kon nie posiadał naukowego przygotowania do
przeprowadzania badań etnograficznych. Zdecydowano jednak właśnie
jemu powierzyć realizację trudnego zadania. Musiał już wówczas być
człowiekiem, któremu się ufa, który nie zawiedzie, i który potrafi
zachować należną dyskrecję. Potrzebną, gdy ma się do czynienia ze
strategicznym rozpoznaniem dość dużego terytorium, na które carska
Rosja ostrzyła zęby. Wojska rosyjskie rozpoczęły zajmowanie
dzisiejszej Republiki Tuwa niespełna dziesięć lat po zakończeniu
jego ekspedycji. Obszar Kraju Urianchajskiego był prawie tej samej
wielkości, co powierzchnia zaboru naszego kraju przez ZSRR w 1939
roku

Pełny tekst raportu, jaki sporządził Feliks Kon z tej wyprawy, nigdy
nie został i prawdopodobnie nie zostanie opublikowany. W
archiwach Wielkiej Brytanii też są zapisy dotyczące wydarzeń w
Polsce w okresie II wojny światowej, które nie mogą zostać
ujawnione, pomimo upływu już więcej niż pół wieku od jej
zakończenia.
W 1908 roku, pięć lat po powrocie z chińskiego pogranicza razem z
dr. Hermanem Diamantem, dr. Feliksem Perlem, dr. Emilem Bobrowskim i
Stanisławem Żmigrodzkim, jest członkiem Sądu Obywatelskiego nad
wybitnym krytykiem literackim, oskarżanym o współpracę z carską
Ochraną, Stanisławem Brzozowskim. Proces odbywał się w Krakowie.
Stefan Żeromski, uczestnik procesu, dobry znajomy i rówieśnik
Feliksa Kona, tak go wówczas zapamiętał: Postać, wywiędła,
zniszczona, człowiek jakby ze mgły, o twarzy sympatycznej nerwowego
utopisty, bohater warszawskiego Proletariatu. Jeden z tych, których
dumne cienie w kajdanach widywało się na zbiorowej
fotografii „proletaryatczyków" w izbach socyalistów.
Dla całej polskiej inteligencji, która w ogromnej większości
poczynając od autora Ludzi Bezdomnych solidaryzowała się z
obwinionym, uważając go za swego duchowego przywódcę, sprawa nie
została rozstrzygnięta. Zaszczuty Brzozowski zmarł na gruźlicę. Po
kilkudziesięciu latach w wydanych w 1936 r. po rosyjsku
wspomnieniach ZA PIETDZIESIAT LET mieszkający już do końca życie w
Moskwie Feliks Kon wraca do tamtej sprawy twierdząc, że wprawdzie
wielbiciele talentu Brzozowskiego nazywali go "polskim
Michajłowskim", ale że miał w ręku dokumenty potwierdzające
przesyłanie przez niego raportów o ruchu rewolucyjnym do
departamentu policji. (NARODZINY WIEKU, str.540, Wyd. Książka i
Wiedza, 1969).

Na przełomie wieku Feliks Kon był człowiekiem godnym zaufania dla
elit kierujących polityką zagraniczną imperium, które obejmowało
obszar 1/6 kuli ziemskiej. Pozostał nim również dla elit, które
wyniosła do władzy Rewolucja Październikowa, skoro on głównie
negocjował ze sztabem generalnym wilhelmowskich Niemiec warunki
przejazdu w zaplombowanym wagonie Lenina wraz ze świtą,
zmierzającego już wówczas do objęcia władzy w Petersburgu. Na parę
lat późniejszym zdjęciu widzimy starszego pana w kraciastej
maciejówce obok Juliana Marchlewskiego i Feliksa Dzierżyńskiego
w centrum zbiorowego zdjęcia członków Tymczasowego Komitetu
Rewolucyjnego armii najeźdźców własnej ojczyzny. Renegat? Bez
wątpienia. Ale tylko w niewiele większym stopniu niż uważany za
jednego z ojców narodu kanadyjskiego Kazimierz Gzowski, Zbigniew
Brzeziński czy jeden z byłych członków rządu francuskiej republiki
noszący nazwisko ostatniego króla Polski.

Na plebani w Wyszkowie zjawił się luksusowym samochodem. Lenin też
jeździł tylko rolls roysami. W pisanej z charakterystycznym dla
tamtych lat patosem broszurze ubolewał nad oddawaniem
praniemieckiego Śląska i Gdańska pod władanie polskich panów i
burżujów. To już nie było chwilowe zauroczenie rewolucyjnymi ideami.
To była służba. Służba interesom imperium ze stolicą w Moskwie,
rozpoczęta wywiadowczym rekonesansem do Urianchajskiego Kraju.

Pomyliłem wątki..........!

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,113099715,113114845,Re_o_donoszeniu_na_policje.html

[hasz0]

Spór o film z Colinem Farrellem
spór film colinem farrellem powrotna droga back Zamieszkała w
Kornwalii rodzina polskiego weterana wojennego Witolda Glińskiego
twierdzi, iż to jego wojenne przejścia były inspiracją dla
filmu "The Way Back" ("Droga Powrotna") z Colinem Farrellem w roli
głównej - pisze brytyjski tygodnik "Mail on Sunday".
oryginalna wiadomość: film.interia.pl/news/spor-o-film-z-
colinem-farrellem,143903115 luty, 2010 07:08 | źródło: Interia