Zegarek

[cepekolodziej]

Był rok '57. Jesień.

Nasza polonistka, Krystyna T., świeżo po studiach na UJ, opowiadała nam z przejęciem o "Po prostu", cytowała "Rehabilitację" krakowskiej poetki o pretensjonalnym imieniu Wisława, i Ważyka, "Poemat dla dorosłych". Całkiem niedawno - chyba podczas wakacji? - znikł otoczony drutami kolczastymi obóz. Ze strażniczych wieżyczek błąkały się przez lata światła reflektorów, teraz za ulicą Szeroką ciągnęło się opustoszałe pole. Nikt już nie wyprowadzał rankiem kolumn mężczyzn w szarych drelichach i drewniakach.

Nadeszły wakacje. Kolega Franek S., syn miejscowego pastora, wyjechał na kilka tygodni do Niemiec, do rodziny. Kiedy wrócił, oglądaliśmy z podziwem jego rower - nowiutką wyścigówkę z przerzutkami.

W kilka dni po rozpoczęciu nowego roku szkolnego mieliśmy z polskiego klasówkę. Mieliśmy o czymś pisać, chyba o tym, tak - o tym, jak będzie wyglądał rok 2000 i kim będziemy wtedy my. Nasza pani Krystyna przechadzała się między ławkami, podchodziła kolejno do piszących zadanie. Zauważyłem, że kiedy przystanęła przy Franku, jakby od niechcenia podniosła mankiet jego bluzy i patrzyła na jego nowiutki, jedyny w klasie zegarek.

Sekundy.

Franek oderwał wzrok od zeszytu i spojrzał na nią. Zaczerwieniła się i odeszła.

Podziw bierze

[polski_francuz]

ze pamietasz. Mnie wiekszosc wspomnien z lat 50-tych wyleciala z glowy. A jak sobie to czy tamto przypominam to glownie sprawy osobiste, ktore mnie jakos wowczas dotykaly.

PF

[cepekolodziej]

To było bardzo osobiste.

[g-48]

To było bardzo osobiste.
Nie chce byc niedeskretny ale tego zegarka polonistka ci nie zabrala na poczet lepszych not?!

Nie wiem

[polski_francuz]

czy byles w pozycji zazdroszczonego czy zazdrosnego. Ja pamietam siebie w tym okresie obu sytuacjach. I przyznam sie, ze mi dzisiaj za to zazdroszczenie troche wstyd.

A nawet bardzo.

PF

[janusz2_]

cepekolodziej napisał:

> Był rok '57. Jesień.
> (...)

Dobrze napisane.
Chylę czoła.

[rusec11]

cepekolodziejwnuks napisał:

Był rok '12. Wiosna. Nasza pederastko, Agnieszka T., świeżo po studiach na UWUJ, opowiadała nam z przejęciem o "Uważam Rze", cytowała "Rzeczpospolita" warsiawskiej poletki o pretensjonalnym imieniach icyk i mysyk, i Ważykowski, "Pierdomat dla dorosłych". Całkiem niedawno - chyba podczas wakacji? - znikł otoczony drutami kolczastymi obóz w kielkutach. Ze strażniczych wieżyczek błąkały się przez lata światła reflektorów, teraz ciągnęło się opustoszałe pole. Nikt już nie wyprowadzał rankiem kolumn mężczyzn w szarych drelichach i drewniakach. Nadeszły wakacje. Kolega Wacek S., syn miejscowego ksiedza , wyjechał na kilka tygodni do USA, do ojca. Kiedy wrócił, oglądaliśmy z podziwem jego rower - nowiutką wyścigówkę z przerzutkami.
W kilka dni po rozpoczęciu nowego roku szkolnego mieliśmy z polskiego klasówkę. Mieliśmy o czymś pisać, chyba o tym, tak - o tym, jak będzie wyglądał rok 2100 i kim będziemy wtedy my. Nasza pani Aga przechadzała się między ławkami, podchodziła kolejno do piszących zadanie. Zauważyłem, że kiedy przystanęła przy Wacku, jakby od niechcenia podniosła mankiet jego bluzy i patrzyła na jego nowiutki, jedyny w klasie iPad3.

Sekundy.
Franek oderwał wzrok od zeszytu i spojrzał na nią. Zaczerwieniła się i odeszła

do budy owca

Yebi ieich amierikansko-kitajskije Ipady!

[marouder.com.pl]

Malo to ruskich, no moze i nie ipadow a ludzi?