_________Kiedy Polacy dorosną do tego_____________

[Gość: Józef Zawadzki]

Żeby przeprosić Żydów za Jedwabne?
Pamiętajcie rodacy ze narodu nie ocenia się ze przestępcze zachowaniu się
nielicznej garstki tylko za reakcje narodu na to przestępstwo.

Ja przepraszam!

Józef Zawadzki
28/06/04
Jarosław

Ja przepraszam - Zenek z Aten. nt

[Gość: Zenek]

Ja przepraszam.....

[Gość: Marek K.]

Nareszciue ktos napisal cos moadrego na ten temat.

Tak niskoczółkowa podszywko.Polaków przepraszaj.

[Gość: Józef Zawadzki]

[Gość: grzegorz]

10 lipca bieżącego roku [2001] doszło do rzeczy szczególnie niegodnej i
sprzecznej z elementarnymi interesami państwa polskiego - urzędujący prezydent
RP publicznie przeprosił Żydów za zbrodnię w Jedwabnem jako rzekomo dokonaną
przez Polaków. Co więcej, mówiąc o hitlerowskim przyzwoleniu i hitlerowskiej
inspiracji, ani słowem nie wspomniał o tym, że Niemcy czynnie uczestniczyli w
mordowaniu Żydów.

Jakby nie było tak przekonujących dowodów w postaci niemal stu łusek od nabojów
z niemieckiej broni palnej, ani tylu wcześniejszych świadectw polskich i
żydowskich na ten temat. Kwaśniewski posunął się nawet do stwierdzenia, że to
Polacy "podkładali ogień" pod stodołę, w której byli uwięzieni Żydzi, choć nie
ma jak dotąd żadnych przekonujących dowodów na tego typu oskarżenie przeciw
Polakom. I choć wiemy, że metoda podpaleń większych skupisk uwięzionych Żydów
była metodą nagminnie stosowaną przez Niemców hitlerowskich, choćby we
wcześniejszym o tydzień i jednoznacznie udokumentowanym niemieckim mordzie
poprzez spalenie 900 Żydów w synagodze w Białymstoku. Co prawda Kwaśniewski -
jak to komentowano w "Rzeczpospolitej" z 11 lipca: "Inaczej niż zapowiadał, nie
zrobił tego w imieniu wszystkich Polaków", nie zrobił tego w imieniu całego
narodu. To co zrobił wystarczyło jednak, by jego oskarżające Polaków słowa
zawędrowały na łamy najbardziej polakożerczych dzienników i czasopism
zagranicznych, dając im wygodny argument na temat polskich zbrodni. I ułatwiając
późniejsze roszczenia w sprawie wymuszenia na Polakach 65 miliardów odszkodowań
tytułem roszczeń za mienie żydowskie, przed czym tylekroć ostrzegał nas uczciwy
naukowiec żydowski prof. Norman G. Finkelsztajn z USA.
Czy Kwaśniewski wie lepiej?

Niegodne prezydenta Rzeczpospolitej wystąpienie A. Kwaśniewskiego w Jedwabnem
kolejny raz potwierdziło, jak słuszne było wystąpienie przeciw niemu na drogę
pozwu sądowego przez posła Antoniego Macierewicza. Przypomnijmy tu, że
wcześniej, 2 marca 2001 roku, Kwaśniewski w wywiadzie dla izraelskiej gazety
"Jedijot Achronot" mówił: "To było ludobójstwo dokonane przez Polaków z
Jedwabnego na ich żydowskich sąsiadach". Znamienny jest fakt, że Kwaśniewski
jest zawsze skory do bicia się gromko w piersi za rzekome polskie zbrodnie, byle
odwrócić uwagę od prawdziwych zbrodni dokonanych przez komunistyczną formację z
której sam się wywodzi. Warto jednak zapytać: dlaczego ten sam prezydent nigdy
nie zdobył się na konkretne napiętnowanie tak licznych dziś w świecie przejawów
oszczerczego antypolonizmu, tak niebezpiecznych dla Polski? Dlaczego w
przemówieniu w Jedwabnem nie zdobył się na przypomnienie rozmiarów zbrodni
popełnionych w czasie wojny na Polakach przez okupantów niemieckich, żołdaków
sowieckich i NKWD-ystów rosyjskiego i żydowskiego pochodzenia, ludobójców
ukraińskich (szerzej opiszę te sprawy w następnym numerze "Głosu"). Tu przypomnę
tylko, że Kwaśniewski przypisując Polakom odpowiedzialność za mord 150-250 Żydów
w Jedwabnem równocześnie zapomniał o braku żydowskich przeprosin za mord 300
Polaków w Koniuchach, stukilkudziesięciu Polaków w Nalibokach, wymordowanie
1.500 zniemczonych Ślązaków i Polaków w Świętochłowicach pod nadzorem Salomona
Morela, wymordowanie tysięcy najlepszych polskich patriotów przez żydowskich
katów spod znaku Bermana, Fejgina, Różańskiego, Romkowskiego, Światły,
Wolińskiej i Stefana Michnika. Kwaśniewski zapomniał, że właśnie na czas od 10
do 20 lipca przypada kolejna ponura rocznica wymordowania dziesiątków tysięcy
Polaków przez zbrodniczych ludobójców ukraińskich w lipcu 1943 roku. Przypomnę
choćby, za źródłową książką E. i W. Siemaszków, o wymordowaniu 12 lipca 1943
roku 260 Polaków we wsi Zagaje, czy wymordowanie około 500 Polaków we wsiach
Kołodno Lisowszczyzna i Kołodno Siedlisko 14 lipca 1943 roku. I tych i innych
rzeziach prezydent RP Kwaśniewski jakoś nie chce pamiętać, ani nie chce wyrazić
publicznie życzenia ukarania ich morderców.

Kwaśniewski wystąpił z publicznymi przeprosinami w Jedwabnem, mimo mnożących się
dowodów kłamstw Grossa i przytłaczających dowodów niemieckiej roli w mordzie
jedwabneńskim. Wystąpił z publicznymi przeprosinami pomimo faktu, że
przeważająca część uczestników sondaży przeciwstawiała się takim przeprosinom
jako nie mającym żadnego uzasadnienia. Przypomnijmy tu, że nawet Maciej
Łukasiewicz, redaktor naczelny "Rzeczpospolitej", a więc dziennika, który
początkowo poparł w całej rozciągłości antypolskie oszczerstwa Grossa,
stwierdził na łamach swojej gazety (wydanie z 10 lipca 2001), iż "III
Rzeczypospolita nie ponosi odpowiedzialności za to, co się działo na terenach
okupowanych przez III Rzeszę (...)". Przypomnijmy, że dzień wcześniej - 9 lipca
na łamach tejże samej "Rzeczpospolitej" ukazał się obszerny artykuł profesora
Michała Wojciechowskiego "Żal bez winy", jednoznacznie dowodzący, że: "(...) nie
ma żadnej racji, by oficjalny przedstawiciel państwa polskiego przepraszał za
Jedwabne, gdyż w ten sposób sprawia wrażenie, że Polska jest współwinna (mógłby
to ewentualnie uczynić przedstawiciel Niemiec, faktycznej władzy!). Co więcej,
sprawa moralnej odpowiedzialności zupełnie nie leży w kompetencji władz
państwowych, choć tak się im wydaje. Prezydent został wybrany na głowę państwa i
także przez przeciwników politycznych powinien być w tej funkcji respektowany.
Natomiast nie został wybrany na moralnego mentora obywateli i próba dyktowania
odczuć moralnych, przeprosin itp. z jego strony byłaby bezzasadnym roszczeniem.
Próba objęcia takiej roli bierze się zapewne stąd, że dzisiejsze państwo w ogóle
ma zapędy etatystyczne, a nawet totalitarne, to znaczy chce objąć całość życia".
Godny uwagi w tym kontekście jest fakt, że od idei przeprosin wyraźnie odciął
się między innymi jeden z najgłośniejszych naukowców bliskich SLD - profesor
Bronisław Łagowski, pisząc w lewicowym "Przeglądzie" z 2 lipca 2001 pt.: "O
winie narodowej", iż: "Chciałbym uzyskać wyjaśnienia, na jakiej podstawie opiera
się obwinianie całego narodu za zbrodnie popełnione przez dających się
zidentyfikować osobników, przez ten naród nie szanowanych, lub przez
organizacje, które narodu nie reprezentowały? Czesław Miłosz pisał w "Rodzinnej
Europie": "Odpowiedzialność zbiorowa to zbrodnia". W tych słowach autor zawarł
istotę mądrości, jaką Europejczycy zdobyli olbrzymim kosztem rewolucji klasowej
i wojen między narodami. Ocenił XX-wieczne ideologie (nacjonalizm, rasizm,
komunizm) usiłujące scalić jednostki w kolektywną jaźń".

Przypomnijmy tu, że przeważająca część historyków zabierająca głos w debacie
wokół książki Grossa jednoznacznie polemizowała z jego kłamstwami, polegającymi
na przypisywaniu zbrodni w Jedwabnem Polakom, przy równoczesnym zacieraniu roli
Niemców. Kwaśniewski postępuje dokładnie odwrotnie w tej sprawie. Już w
początkowym okresie śledztwa publicznie oskarżał Polaków o "ludobójstwo" w
Jedwabnem, a i teraz w przemówieniu z 10 lipca faktycznie zacierał zbrodniczą
rolę Niemców w Jedwabnem. Czy ten niedokształcony, o mało co magister, uważa się
rzeczywiście za mądrzejszego, bardziej kompetentnego od profesorów - przy
ustalaniu przebiegu zbrodni sprzed 60 laty?
Kieres, tendencyjny i niekompetentny

Szczególne wzburzenie społeczeństwa wywołuje zachowanie prezesa IPN-u Leona
Kieresa, szokujące wprost skrajną tendencyjnością w akcentowaniu rzekomej
polskiej odpowiedzialności za mord w Jedwabnem i ciągłym pomniejszaniu dowodów
niemieckiej winy. Dziś wiadomo, że śledztwo w sprawie mordu w Jedwabnem - według
oficjalnych wypowiedzi - zakończy się dopiero pod koniec roku. Nie przeszkodziło
to Kieresowi już w początkach śledztwa po udaniu się do Stanów Zjednoczonych
publicznie głosić wobec Żydów twierdzeń o jednoznacznie polskiej zbrodni w
Jedwabnem i publicznie za to ich przepraszać. Zachowanie Kieresa w USA wywołało,
co prawda dużo spóźnioną, ale stanowczą krytykę ze strony Andrzeja Grajewskiego,
członka kolegium IPN, a od września 1

[Gość: grzegorz]

CD
Szczególne wzburzenie społeczeństwa wywołuje zachowanie prezesa IPN-u Leona
Kieresa, szokujące wprost skrajną tendencyjnością w akcentowaniu rzekomej
polskiej odpowiedzialności za mord w Jedwabnem i ciągłym pomniejszaniu dowodów
niemieckiej winy. Dziś wiadomo, że śledztwo w sprawie mordu w Jedwabnem - według
oficjalnych wypowiedzi - zakończy się dopiero pod koniec roku. Nie przeszkodziło
to Kieresowi już w początkach śledztwa po udaniu się do Stanów Zjednoczonych
publicznie głosić wobec Żydów twierdzeń o jednoznacznie polskiej zbrodni w
Jedwabnem i publicznie za to ich przepraszać. Zachowanie Kieresa w USA wywołało,
co prawda dużo spóźnioną, ale stanowczą krytykę ze strony Andrzeja Grajewskiego,
członka kolegium IPN, a od września 1999 do września 2000 roku pierwszego
przewodniczącego Instytutu Pamięci Narodowej. W publikowanym w "Rzeczpospolitej"
z 3 lipca 2001 artykule "Poszukiwanie narodowej pamięci" Grajewski pisał m. in,.
że: "Na prośbę MSZ profesor Kieres udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie
prowadził rozmowy z różnymi środowiskami żydowskimi, m. in. w Holocaust Museum w
Nowym Jorku. Wówczas przeprosił za udział Polaków w zbrodni w Jedwabnem.
Powtarzał to przy okazji innych wystąpień. Podkreślał, że przeprosiny wyraża
indywidualnie, jako Leon Kieres. Czy jednak od objęcia funkcji prezesa IPN
profesor Kieres ma prawo składania deklaracji wyłącznie we własnym imieniu? W
moim przekonaniu profesor Kieres w tych działaniach mieszał rolę moralnego
autorytetu (...) z obowiązkami wynikającymi z pełnienia przez niego funkcji
bardzo ważnego urzędnika państwowego. Od potrzebnych w tej sprawie aktów
ekspiacji są Kościół - prezydent RP i premier, a nie prezes IPN. Jego
obowiązkiem są: wypełnianie ustawy, czyli przeprowadzenie wnikliwego śledztwa,
oraz zadbanie aby ustalenia w tej sprawie stały się własnością opinii publicznej".

Fakty wskazują, że wbrew tym obowiązkom prof. Kieres jest odpowiedzialny za
różne działania, które osłabiają wnikliwość śledztwa, choćby za świadome
pomniejszanie w swych wypowiedziach rozlicznych znalezionych dotąd dowodów
niemieckiej roli w zbrodni. Szczególnie zdumiewa fakt, że prezes IPN Kieres
doprowadził do przerwania tak potrzebnej ekshumacji, którą prowadzono bardzo
powierzchownie, tłumacząc to względami na religijną wrażliwość Żydów. Mimo to
już pierwsze prace ekshumacyjne wystarczyły do obalenia podstawowych
oszczerczych tez Grossa. Znaleziono wszak prawie 100 łusek, co dowodziło
strzelania do Żydów, próbujących uciec ze stodoły. W tym czasie broń palną mieli
tylko Niemcy, wszak Polakom groziła śmierć nie tylko za posiadanie broni, ale
nawet za posiadanie radioodbiorników. Jak wiadomo Gross twierdził, że to Polacy
mordowali, a Niemcy tylko fotografowali. Fotografowali z broni palnej?
Ekshumacja dowiodła również, że w stodole zginęło 150-250 Żydów, a nie 1.600,
jak twierdził z uporem Gross. Pierwsze wyniki ekshumacji uderzyły tak mocno w
twierdzenia Grossa, że maksymalnie przeraziło to jego bezkrytycznych klakierów.
I wtedy, zamiast kontynuować tak potrzebne prace ekshumacyjne, prof. Kieres
niespodziewanie je przerwał. Dziennikarzom sugerującym, że należało
przeprowadzić pełną ekshumację, powiedział: "Ekshumacja spełniła swoje zadanie.
Moim obowiązkiem było uszanowanie religijnej wrażliwości" ("Gazeta Wyborcza" z 6
czerwca 2001). Przypomnijmy więc, że nawet w "Gazecie Wyborczej" z 21 maja 2001,
w tekście Agnieszki Kublik "Tradycja czy śledztwo" pisano, że np. w USA i
Izraelu władze państwowe nie respektują protestu środowisk żydowskich, gdy w grę
wchodzi uzyskanie dowodu przestępstwa. Wynika z tego, że L. Kieres i jego
koledzy są bardziej gorliwi w przestrzeganiu w Polsce ortodoksyjnych zaleceń
wiary mojżeszowej od przedstawicieli władz Izraela.

Przerwanie przez Kieresa ekshumacji stało się faktycznie jego niebywałym
prezentem dla Grossa i jego klakierów. Dzięki temu mogą znajdować doskonały
wykręt, by dalej głosić, jakoby zginęło 1600 osób, a nie 150 do 250, jak
wykazała ekshumacja. Bo ekshumacja była niepełna! I nagle doszło do sytuacji, że
ten sam Gross, który przedtem nigdy nie występował jako zwolennik ekshumacji,
nagle donośnie występuje z krytyką jej przerwania, bo rzekomo dowiodłaby prawdy
jego twierdzeń o 1.600 żydowskich ofiarach. Ten sam Gross nagle pisze w "Gazecie
Wyborczej" z 6 czerwca 2001: "czyż wstrzymanie ekshumacji w Jedwabnem nie jest
świadomym utrudnianiem czynności śledczych". Jest, na pewno jest świadomym
utrudnianiem, choć Gross faktycznie po cichu cieszy się z tego utrudniania, bo
znalazł nową szansę dla wykrętów. Jak określić jednak samozadowolenie z siebie
Kieresa, który poprzez przerwanie ekshumacji uniemożliwił jednoznaczne
zablokowanie snucia dalszych domysłów co do ilości żydowskich ofiar w Jedwabnem
i jeszcze bezczelnie twierdzi, że: "Ekshumacja spełniła swoje zadanie".
Spełniłaby, gdyby ostatecznie dała niepodważalne oceny ilości żydowskich ofiar.
Tak, żeby Gross nie mógł w kolejnych wydaniach "Sąsiadów" pisać tego, co
zrobiono w jego wydaniu amerykańskim, że "polska połowa mieszkańców Jedwabnego
wymordowała żydowską połowę mieszkańców tego miasteczka, tj. 1.600 Żydów".
Szczególny niepokój budzą stwierdzenia Kieresa dowodzące, że z jakichś powodów
nie chce on ujawnić pełnych wyników dotychczasowego śledztwa, wbrew temu, co
określił A. Grajewski jako obowiązek zadbania, "aby ustalenia w tej sprawie
stały się własnością opinii publicznej". W jednym ze swych oświadczeń prof.
Kieres posunął się do stwierdzenia, że "wiele spraw zabierze ze sobą do grobu".
To jakiś ponury absurd. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej ma obowiązek ujawniać
zbrodnie, odsłaniać sprawy przemilczane, a nie tuszować je, zabierając pamięć o
nich do grobu.

Niefortunne wypowiedzi L. Kieresa dowodzą, jak fatalną decyzją był wybór na
prezesa IPN właśnie L. Kieresa, nie mającego, jak widać, pojęcia o tym, na czym
ma polegać szukanie prawdy o narodowej pamięci, o narodowej historii.

Cóż, L. Kieres nie jest historykiem, ani nawet prawnikiem wyspecjalizowanym w
tropieniu przestępstw. Jest specjalistą od prawa gospodarczego, "wsławionym"
głównie dość niefortunną "socjalistyczną" książką "Zalecenia RWPG w sprawach
koordynacji planów gospodarczych i ich realizacji w PRL" (Warszawa 1978). Jest
to jedyna samodzielna książka L. Kieresa, którą można znaleźć w zbiorach
Biblioteki Narodowej.
"Wybiórcze" sumienie L. Kieresa

Skrajną stronniczość Kieresa na szkodę Polaków dobrze ilustruje fakt, że chociaż
przy każdej okazji z werwą peroruje na temat różnych domniemanych polskich "win"
czy "zbrodni", jest jakoś skrajnie niemy na temat zbrodni popełnionych na
Polakach. Nie przypominam sobie, aby choć raz jednym zdaniem choćby zająknął się
na przykład na temat okrutnej zbrodni popełnionej przez żydowskich partyzantów
na 300 Polakach, mężczyznach, kobietach i dzieciach z wioski Koniuchy. I to
pomimo faktu, że już w lutym 2001 roku "Rzeczpospolita" ogłaszała, że IPN
rozpoczął śledztwo w tej sprawie. Pan Kieres publicznie stwierdził w wywiadzie
dla I programu TVP z 10 lipca, że nie będzie tylko kimś automatycznie posłusznie
przestrzegającym nakazów prawa, będzie kimś, kto będzie starał się postępować
maksymalnie zgodnie z nakazami tego, co mu dyktuje sumienie. Zapytajmy więc, czy
sumienie Kieresa ma tak wybiórczy charakter, że nie pozwala mu odpowiednio
wrażliwie reagować na pamięć mordów popełnionych na Polakach przez Żydów w
Koniuchach, Nalibokach, Świętochłowicach, czy zbrodni żydowskich ubeków na
tysiącach ludzi z AK i innych patriotach polskich?

Milcząc o tych zbrodniach, Kieres tym bardziej skwapliwie eksponuje wszystko, co
jego zdaniem może odpowiednio "skompromitować" Polaków. I tak na przykład w
wywiadzie dla "Magazynu Gazety Wyborczej" z 5 lipca 2001 pt. "Najgorszych listów
mi nie dają" Kieres powiedział m. in.: "(...) moja wiedza na temat stosunków
polsko-żydowskich w czasie II wojny światowej zatrzymała się na szmal

[Gość: grzegorz]

CD
Milcząc o tych zbrodniach, Kieres tym bardziej skwapliwie eksponuje wszystko, co
jego zdaniem może odpowiednio "skompromitować" Polaków. I tak na przykład w
wywiadzie dla "Magazynu Gazety Wyborczej" z 5 lipca 2001 pt. "Najgorszych listów
mi nie dają" Kieres powiedział m. in.: "(...) moja wiedza na temat stosunków
polsko-żydowskich w czasie II wojny światowej zatrzymała się na szmalcownikach.
I tej karuzeli w Warszawie, która kręciła się obok walczącego i umierającego
getta, umilając czas polskim dzieciom". W ten sposób Kieres powtórzył
oszczerstwo zawarte w ponurej bajdzie opisanej przez poetę Miłosza w wierszu
"Campo di Fiore", pomijając to, co na ten temat pisali autentyczni badacze
tamtych wydarzeń. Odwołam się choćby do tak bliskiego Kieresowi Władysława
Bartoszewskiego, który już wiele lat temu publicznie zdezawuował bajdy o
karuzeli jeżdżącej w czasie walk w getcie. Odsyłam, jak widać wielce
niedoczytanego i niedouczonego w sprawach historii L. Kieresa do tekstu W.
Bartoszewskiego "Wierny Krajowi", publikowanego na łamach "Zeszytów
Historycznych" paryskiej "Kultury" z 1985 r. (zeszyt 85, s. 229). Bartoszewski
omawiał tam wspomnienia słynnego kuriera Polski Podziemnej, który pisał o
"wózkach zastygłej w bezruchu karuzeli" (w czasie walk w getcie). Komentując to
stwierdzenie Lerskiego Bartoszewski jednoznacznie je potwierdzał, pisząc: "tak
było! Karuzela była nieczynna od chwili wybuchu walk w getcie!".

Bardzo krytyczną ocenę niektórych tendencji zaobserwowanych w pracach Instytutu
Pamięci Narodowej pod kierownictwem Leona Kieresa można było zauważyć w toku
dyskusji redakcyjnej zorganizowanej w krakowskim miesięczniku "Arcana" (nr 38 z
2001 r.) pt. "Pamięć narodowa i jej strażnicy", zwłaszcza w wypowiedziach
redaktora naczelnego tego miesięcznika, Andrzeja Nowaka. Przeciwstawił się on
tendencji do skupiania się w pracy IPN na swoistym samobiczowaniu za różne
polskie winy zamiast badania jakże wielu dotąd przemilczanych zbrodni na
Polakach. Andrzej Nowak zapytywał: "Czy (...) zakładamy, że nie mamy w ogóle
pamiętać o zbrodniach niemieckich, sowieckich, ukraińskich? (...) Wydaje mi się,
że praktyczna polska racja stanu wymaga przeciwstawienia na możliwie najszerszym
forum najbardziej przekonywujących argumentów pokazujących Polskę jako naród
najwaleczniejszy, najbardziej bohaterski, najbardziej zasłużony w czasie II
wojny światowej. Ja w oparciu o swoją wiedzę historyczną jestem gotów podpisać
się pod takim zdaniem, że tak właśnie było. Taka była rola Polski w czasie II
wojny światowej (i, choć to już z większym wahaniem mówię, w oporze przeciw
komunizmowi). Jeżeli natomiast koncentrujemy się na Holocauście i kolaboracji -
tu przyjmować będziemy każde świadectwo polskich zbrodni, a kwestionować
będziemy jak najstaranniej każde świadectwo polskich ofiar, polskiego
bohaterstwa - to niestety, automatycznie, jakby spychamy sami siebie na zupełnie
inną pozycję, pozycję może zgodną z dzisiejszą linią propagandową "Gazety
Wyborczej" i wtórujących jej mediów, linię odpowiadającą interesom sprzecznym z
polską racją stanu. Historia, która, jak mi się wydaje, była dotąd poważnym
argumentem, broniącym nas przed różnymi roszczeniami, np. niemieckimi czy
żydowskimi, przestaje być tym argumentem, a staje się argumentem przeciwko nam".

Redaktor naczelny "Tygodnika Solidarność" Andrzej Gelberg w tekście "Za spiżową
bramę" (nr z 13 lipca) zwrócił uwagę na inny bardzo negatywny efekt
dotychczasowych prac Leona Kieresa na stanowisku prezesa Instytut Pamięci
Narodowej - konsekwentne opóźnianie dostępu do "teczek". Gelberg pisał m. in.:
"Minął rok od powstania IPN i dotąd ani jedna, podkreślam: ani jedna osoba nie
zobaczyła swojej "teczki" (...) zasadniczym celem stworzenia IPN było
udostępnienie obywatelom "teczek". I na tym polu, po roku istnienia Instytutu,
trzeba odnotować pełną klęskę. Odpowiedzialny jest za nią prezes IPN prof. Leon
Kieres (...). Instytut po roku swego istnienia nawet w najskromniejszy sposób
nie uchylił drzwi chroniących tajemnic bezpieki".

Jak z tego wszystkiego widać aż nadto dobrze potwierdziła się słuszność
zeszłorocznych ostrzeżeń dobrze znającego Kieresa z Wrocławia pełnomocnika
Stowarzyszenia "Rodzina Polska" Antoniego Stryjewskiego. W publikowanym w
"Naszej Polsce" z 24 maja 2000 liście do marszałka Sejmu pt. "Kieres to człowiek
UW" Stryjewski wyrażał bardzo ostry protest w imieniu Stowarzyszenia Rodzina
Polska - Klub Wrocławski przeciwko kandydaturze L. Kieresa na prezesa IPN.
Wskazywał na różne fatalne zjawiska w życiu polityczno-społecznym Wrocławia, do
których mocno "przyczynił się" pan Kieres; A. Stryjewski zarzucał mu
niekompetencję i to, że faktycznie jest on "zaprzeczeniem koniecznego kandydata"
na prezesa IPN. Kandydata, który "powinien nie tylko pamiętać o martyrologium
Polaków, ale poprzez doświadczenia przeszłości bronić suwerenności i wolności
Polski i Polaków dziś i w przyszłości".
Czy Żydzi przeproszą?

We wstępie do książki "100 kłamstw J. T. Grossa" pisałem: Kiedy obudzą się
patriotyczni polscy Żydzi?" ubolewając nad brakiem głosów ze strony polskich
Żydów czy Polaków żydowskiego pochodzenia, występujących z postulatem
przeproszenia również i Polaków za zbrodnie popełnione na nich przez żydowskich
komunistów. Z tym większą satysfakcją muszę więc odnotować, że w międzyczasie
pojawiło się kilka ważnych głosów w tej sprawie ze strony Polaków żydowskiego
pochodzenia, pragnących autentycznego wzajemnego pojednania. Nader ważne pod tym
względem były dwa teksty Antoniego Zambrowskiego, syna byłego członka Biura
Politycznego KC PZPR Romana Zambrowskiego. Zarówno w "Tygodniku Solidarność" jak
i w "Najwyższym Czasie" Zambrowski występował za potrzebą zaakcentowania również
zbrodni żydowskich ubeków, choćby Salomona Morela, polemizując z próbami
zanegowania żydowskich zbrodni przez ambasadora Izraela w Warszawie Szewacha
Weissa. W tekście "Na pochyłe drzewo" ("Tygodnik Solidarność" z 18 maja 2001)
Antoni Zambrowski pisał m. in.: "Pytany o żydowskie winy wobec Polaków,
ambasador Weiss odparł, że naród żydowski nie może odpowiadać za żydowskich
konfidentów NKWD. To są winy jednostkowe (...). Co się tyczy udziału licznych
Żydów w polskim ruchu komunistycznym, to - zdaniem ambasadora - byli to ludzie
asymilujący się, zrywający swe więzy z narodem żydowskim i jego religią oraz nie
rządzili oni Polską w imieniu narodu żydowskiego. Ich winy nie są winami narodu
żydowskiego. Nasunęło mi się kilka pytań, których jako telewidz nie mogłem mu
zadać i których nie mogli mu zadać jego młodzi rozmówcy wskutek niewiedzy.
Chciałbym więc zapytać prof. Weissa, czy on, jako żydowski intelektualista i
izraelski polityk lewicowy, traktuje stalinowskie ludobójstwo jako przestępstwo
wobec ludzkości? A jeśli tak, to jak zapatruje się na rolę rosyjskich Żydów
zajmujących wysokie stanowiska w administracji NKWD i GUŁAGU-u? Przecież ci
Żydzi nie ukrywali swej narodowości, ba, deklarowali ją w ankietach personalnych
i dokumentach sowieckich. Więc jak tych ewidentnych zbrodniarzy ocenia naród
żydowski, w tym prof. Weiss? (...) jak wiemy, żydowskie bojówki komunistyczne
(obok białoruskich i ukraińskich) nie tylko wznosiły 17 września 1939 łuki
triumfalne ku czci wkraczającej na Kresy Wschodnie Armii Czerwonej. W wielu
miejscowościach te bojówki napadały na Polaków, mordując ich nieraz w okrutny
sposób. (Fakty te dziwnym trafem umknęły z pola widzenia takich "historyków" jak
prof. Gross). Wiemy też ze wspomnień przebywających na Zachodzie Żydów - dawnych
partyzantów sowieckich, o akcjach ich oddziałów przeciwko polskim chłopom na
Kresach, wspierających oddziały Armii Krajowej. W tych akcjach również okrutnie
mordowano dzieci, kobiety i starców. Czy cierpienia tych ofiar nie zasługują na
współczucie żydowskich autorytetów moralnych, jak prof. Weiss?

Poza tym Żydzi nie byli tylko aktywistami partyjnymi w PRL. Liczni
funkcjonariusze UB stosowali tort

[Gość: grzegorz]

CD
Poza tym Żydzi nie byli tylko aktywistami partyjnymi w PRL. Liczni
funkcjonariusze UB stosowali tortury wobec swych polskich współobywateli,
mordowali ich w ubeckich kazamatach, zaś równie liczni prokuratorzy i sędziowie
skazywali w imieniu Polski Ludowej na śmierć. Niektórzy z tych morderców po
różnych zakrętach historycznych przypomnieli sobie o swych żydowskich korzeniach
i wyjechali do Izraela. Czy pan ambasador nie uważa, że należałoby ich wydać
polskiemu wymiarowi sprawiedliwości jako komunistycznych oprawców winnych
ludobójstwa? Albo - osądzić ich w Jerozolimie? Symbolem takiego kata
ukrywającego się na izraelskiej ziemi stał się Salomon Morel, ale nazwiska można
mnożyć. Może więc prymas Glemp ma rację?".

5 czerwca 2001 ukazał się na łamach "Rzeczpospolitej" bardzo wymowny w swej
wymowie tekst Anatola Lawiny "Jedwabne jest w każdym z nas". Lawina, Polak
żydowskiego pochodzenia, niegdyś więziony za udział w anty-PRL-owskiej opozycji,
jednoznacznie występuje przeciwko tym, którzy próbują zanegować konieczność
równoczesnych przeprosin przez Żydów za popełnione przez ich współziomków
zbrodnie. Przypomnijmy tu, że ambasador Izraela w Polsce Szewach Weiss,
polemizując z Prymasem Polski Józefem Glempem, próbował przekonywać, że Żydzi
nie muszą za nic przepraszać. Bo popełniające zbrodnie komuniści-Żydzi, przez
sam fakt stania się komunistami, przestawali być Żydami. Lawina sięga do słynnej
sprawy Salomona Morela, ściganego przez Polskę listem gończym za to, że jako
komendant obozu w Świętochłowicach w 1945 roku był odpowiedzialny za okrutne
wymordowanie przez żydowskich ubowców więzionych tam 1.500 Niemców (głównie
zniemczonych Ślązaków i Polaków). Pisze m. in.: "(...) jestem gotów przeprosić
za tych Żydów, którzy jak Lola Potok, Szlomo Morel, Pinka Mąka, przeżyli obozy
hitlerowskie i przyznając sobie prawo odwetu, sami stali się okrutnymi
oprawcami, wręcz zbrodniarzami, będąc komendantami w obozach przez siebie
zorganizowanych, w Gliwicach, w Świętochłowicach i innych miejscowościach na Śląsku.

O nich to opowiada książka "Oko za Oko. Przemilczana historia Żydów, którzy w
1945 r. mścili się na Niemcach", napisana przez Johna Sacka, amerykańskiego Żyda
polskiego pochodzenia. Książka ta nie została przez polskie media zauważona, w
przeciwieństwie do "Sąsiadów" Jana Tomasza Gross. (...) Książka Sacka opisuje,
jak wrażliwe ofiary stawały się okrutnymi katami, opisuje przejmujące zdarzenia,
w tym podpalenie wypełnionego więźniami baraku. I choć rozumiem mechanizm
przemiany ofiary w oprawcę, nigdy tego nie zaakceptuję, zawsze będę się wstydził
tego, co kilkadziesiąt lat temu tamci Żydzi czynili. I za to jestem gotów
przeprosić".

Podobne problemy podjął poseł Czesław Bielecki w opublikowanym w "Najwyższym
Czasie" z 7 lipca wywiadzie pt. "Zapłacimy diasporze" (wywiad przeprowadzili
Rafał Pazio i Tomasz Sommer). Czesław Bielecki już kiedyś bardzo ostro zderzył
się jako Polak żydowskiego pochodzenia z manipulacjami stosowanymi przez
Michnika, krytykując je na łamach "Tygodnika Solidarność". W najnowszym
wywiadzie akcentuje m. in.: "Nawet szlachetni muszą przyjąć odpowiedzialność za
to, że wśród nich są czarne owce. Nie może być też tak, że środowiska żydowskie
nie przyjmują tej odpowiedzialności. Są sprawy za które też Żydzi muszą
przepraszać. Nie może być tak, że jeżeli prokurator Helena Wolińska zabiła
sądowo naszego bohatera gen. Emila Fieldorfa, to społeczność żydowska nie jest
za to odpowiedzialna".
Kolejny historyk odrzuca tezy Grossa

W odróżnieniu od pro-grossowych zachwytów różnych dyletantów w mediach,
przeważająca część historyków bardzo krytycznie oceniała metody preparowania
historii przez Grossa. Dość przypomnieć krytyki Grossa ze strony prof. prof.
Strzembosza i Szaroty, dr. hab. Machcewicza, dr. Musiała, Chodakiewicza,
Radonia, Wierzbickiego, Gontarczyka. Czy moją książkę "100 kłamstw J. T.
Grossa". Nie mówiąc o tym, że prof. J. Eisler twierdził, że Gross u niego nie
obroniłby nawet magisterki za taką książkę jak "Sąsiedzi". Czerwcowa "Odra"
przyniosła kolejną bardzo ostrą ocenę "Sąsiadów" Grossa ze strony jednego z
najzdolniejszych historyków młodszych pokoleń Krzysztofa Kawalca.

W książce "100 kłamstw Grossa..." pisałem o żydowskim rasistowskim szowinizmie
ocen Grossa, głoszącym potrzebę bezkrytycznej afirmacji każdej żydowskiej
relacji, każdej żydowskiej "prawdy". I właśnie to bezkrytycznie afirmujące
podejście Grossa do "każdego przekazu pochodzącego od niedoszłych ofiar
holocaustu" spotkało się z bardzo ostrą krytyką Kawalca. Pisał on z ironią:
"Znamiennym wkładem Jana Tomasza Grossa w rozwój warsztatu naukowego historyka
była sugestia zmiany stosunku do części przekazów, poprzez uchylenie wobec nich
procedur wersyfikacyjno-kontrolnych (...). Doświadczenia "epoki pieców" w sposób
zbyt wyrazisty ukazały skutki kultywowania nienawiści, by można było przymknąć
oczy na konsekwencje formułowanej przez autora dyrektywy metodologicznej, w
gruncie rzeczy sprowadzającej się do uznawania przekazu za bardziej lub mniej
wiarygodny w zależności od proweniencji ich autorów - klasyfikowanych według
wyznania, pochodzenia czy narodowości. Jej bardziej powszechne przyjęcie
oznaczałoby śmierć historii jako nauki". Zdaniem Kawalca takie różnicowanie
źródeł, które powodowałoby preferowanie niektórych z nich, jako świadectw ofiar
holocaustu "prowadziłoby do swoistej "nacjonalizacji" nauki historycznej w
stopniu znacznie większym niż miało to miejsce w ciągu ostatnich dwóch stuleci".

Kawalec ostro skrytykował również inny przejaw "swoistego" stosunku do źródeł,
demonstrowanego przez Grossa. Przypomniał, że Gross potraktował jako ogólnie
niewiarygodne relacje polskie z 1941 roku z obszaru okupacji sowieckiej.
Równocześnie zaś spośród relacji na temat zbrodni w Jedwabnem za bardziej ścisłe
uznał zeznania złożone w śledztwie niż, jak określił próby "wyłgania się" od
odpowiedzialności w toku postępowania sądowego. Kawalec zapytywał więc: "Czy
jednak można dzisiaj uznać, że bicie podejrzanych, praktykowane w placówkach
Urzędu Bezpieczeństwa, stanowiło procedurę sprzyjającą ustaleniu rzeczywistych
sprawców oraz odtworzeniu biegu wydarzeń".
Lukas i Margueritte o żydowskich zbrodniach

Skrajna tendencyjność i nieuczciwość debaty o domniemanych polskich "zbrodniach"
na Żydach stopniowo prowokuje coraz więcej uczciwych zagranicznych obserwatorów
polskiej sceny do zabrania głosu w tej sprawie. Jako pierwszy kilkakrotnie
zabierał głos w cennych artykułach, oprotestowujących fałszerstwa Grossa wybitny
niemiecki historyk dr Bogdan Musiał. Potem przyszła kolej na bardzo stanowcze
wystąpienie w obronie Polaków ze strony najwybitniejszego amerykańskiego badacza
historii Polski - Richarda C. Lukasa, autora kilku bardzo ważnych książek na
temat dziejów Polski, m. in. znakomitego "Zapomnianego holocaustu". Lukas
opublikował w maju 2001 roku bardzo ostrą krytykę antypolskich oszczerstw Grossa
na łamach "The Polish American Journal" (patrz Jedwabne and the selling of the
holocaust - wtr. WK.), stanowczo potępiając Grossa jako żydowskiego
propagandystę, służącego swą książką pomocą w wymuszaniu ogromnych spłat przez
Polaków na rzecz roszczeń materialnych Żydów. W swym artykule Lukas szczególnie
ostro potępił Grossa za wybielanie zbrodniczej żydowskiej kolaboracji na Kresach
Wschodnich w latach 1939-1941, pisząc wręcz o "żydowskiej zdradzie we wschodniej
Polsce". Według Lukasa: "Istnieje cała góra dokumentacji, która pokazuje, że na
tych terenach, okupowanych przez Sowietów od 1939 do 1941 roku, znacząca ilość
Żydów współpracowała z Sowietami w aresztowaniach, deportacjach i uśmiercaniu
tysięcy Polaków. Żydzi Jedwabnego nie byli pod tym względem wyjątkiem. Gdy
Sowieci odbili te tereny od Niemców w latach 1944-1945, Żydzi znowu byli
wydatnie zaangażowani w niszczenie polskiej Armii Krajowej, aresztowania i
egzekucje Polaków lojalnych wobec demokratycznego rządu pol

[Gość: grzegorz]

Zakonczenie
Skrajna tendencyjność i nieuczciwość debaty o domniemanych polskich "zbrodniach"
na Żydach stopniowo prowokuje coraz więcej uczciwych zagranicznych obserwatorów
polskiej sceny do zabrania głosu w tej sprawie. Jako pierwszy kilkakrotnie
zabierał głos w cennych artykułach, oprotestowujących fałszerstwa Grossa wybitny
niemiecki historyk dr Bogdan Musiał. Potem przyszła kolej na bardzo stanowcze
wystąpienie w obronie Polaków ze strony najwybitniejszego amerykańskiego badacza
historii Polski - Richarda C. Lukasa, autora kilku bardzo ważnych książek na
temat dziejów Polski, m. in. znakomitego "Zapomnianego holocaustu". Lukas
opublikował w maju 2001 roku bardzo ostrą krytykę antypolskich oszczerstw Grossa
na łamach "The Polish American Journal" (patrz Jedwabne and the selling of the
holocaust - wtr. WK.), stanowczo potępiając Grossa jako żydowskiego
propagandystę, służącego swą książką pomocą w wymuszaniu ogromnych spłat przez
Polaków na rzecz roszczeń materialnych Żydów. W swym artykule Lukas szczególnie
ostro potępił Grossa za wybielanie zbrodniczej żydowskiej kolaboracji na Kresach
Wschodnich w latach 1939-1941, pisząc wręcz o "żydowskiej zdradzie we wschodniej
Polsce". Według Lukasa: "Istnieje cała góra dokumentacji, która pokazuje, że na
tych terenach, okupowanych przez Sowietów od 1939 do 1941 roku, znacząca ilość
Żydów współpracowała z Sowietami w aresztowaniach, deportacjach i uśmiercaniu
tysięcy Polaków. Żydzi Jedwabnego nie byli pod tym względem wyjątkiem. Gdy
Sowieci odbili te tereny od Niemców w latach 1944-1945, Żydzi znowu byli
wydatnie zaangażowani w niszczenie polskiej Armii Krajowej, aresztowania i
egzekucje Polaków lojalnych wobec demokratycznego rządu polskiego, wówczas na
obczyźnie w Londynie. Proces żydowskiego włączenia się w prześladowanie,
więzienie i egzekucje Polaków był kontynuowany dalej w erze stalinowskiej".
Lukas przypomniał również rolę żydowsko-sowieckiego oddziału partyzanckiego w
wymordowaniu kilkuset Polaków, w tym kobiet i dzieci w Koniuchach. Amerykański
historyk przypomina to, o czym tak niegodnie milczą dziś oficjalni
"reprezentanci" Polski: Kwaśniewski, Bartoszewski i Kieres.

Nader ważnym głosem w dyskusji o sprawach polsko-żydowskich wydaje się
publikowany w "Tygodniku Solidarność" 29 czerwca 2001 roku artykuł żyjącego w
Polsce od wielu lat korespondenta prasy francuskiej Bernarda Margueritte'a
"Polsko-żydowska prawda, cała prawda". Nawiązując do aktualnych sporów wokół
stosunków polsko-żydowskich, Margueritte pisze m. in.: "Marzę również o tym, aby
Żydzi zamiast atakować Polaków przy każdej okazji, mówili o nich dobrze i
zaczęli wreszcie pokutować za własne grzechy. Tylko tą drogą staną się naprawdę
wielkimi i tylko tą drogą zbudują pojednanie. Dlaczego nie wspominać, że tylu
Żydów zamieszkało na ziemiach polskich dlatego, że wyrzucani ze Wschodu i
Zachodu znaleźli tu ziemię tolerancji? Niech Żydzi, a nie tylko Polacy, oddają
pełniejszy niż dotychczas hołd Polakom, którzy ich ratowali. A o własnych
grzechach czy nasi bracia Żydzi nie mają nic do powiedzenia? Dlaczego nie
przypomnieć, że często na wschodzie Polski Żydzi witali z entuzjazmem
stalinowskiego najeźdźcę, na oczach zbolałych polskich współobywateli? Dlaczego
nie przypomnieć, po tylu latach, o haniebnym udziale tylu Żydów w szeregach NKWD
(czy SB), odpowiedzialnego za inny holocaust? Dlaczego nie zastanowić się nad
powodami psychologicznymi zastosowania dziś wobec narodu palestyńskiego
podobnych szykan, jakich się doznało ongiś z rąk hitlerowców? (...) Ale jednak
coś zaczyna się zmieniać. Jednym z dowodów jest artykuł, w którym Żyd Norman G.
Finkelstein ("Rzeczpospolita", 20 czerwca) potępia Żyda Jana Tomasza Grossa i
twierdzi, że na przykład w sprawie Jedwabnego mamy do czynienia "z kwestią
chuligaństwa Przedsiębiorstwa Holocaust", które haniebnie wykorzystuje dramat
Żydów dla własnych merkantylnych celów (...) niech Żydzi oddają hołd Polakom i
zechcą zauważyć własne, czasem potworne, grzechy".
Finkelstein potępia Grossa

Warto szerzej wspomnieć o jakże ważnym tekście prof. Finkelsteina, do którego
nawiązał Margueritte. "Głos" niedawno (w numerze z 14 lipca) przytaczał nader
interesujący tekst wywiadu z prof. Finkelsteinem, tak ostro wojującym z
naciskami żydowskich szantażystów na Polskę. Szczególnie istotne pod każdym
względem było wystąpienie Finkelsteina z obszernym artykułem potępiającym
antypolską wymowę książki J. T. Grossa na łamach "Rzeczpospolitej" z 20 czerwca
pt. "Goldhagen dla początkujących". Finkelstein ogromnie krytycznie ocenił
"Sąsiadów" Grossa, zarzucając im, że "pełne są rażących (...) sprzeczności" i
"sformułowań absurdalnych". Finkelstein zarzucił Grossowi, że jego książka
wyraźnie służy "Przedsiębiorstwu Holocaust", to jest osobom i instytucjom, które
wykorzystują dla celów politycznych i finansowych ludobójstwo dokonane na Żydach
w czasie drugiej wojny światowej. Według Finkelsteina, "Sąsiedzi" Grossa "stali
się kolejną bronią "Przedsiębiorstwa Holocaust" w wymuszaniu od Polski
pieniędzy". Jak pisał Finkelstein: "Przedsiębiorstwo Holocaust rości sobie
pretensje do setek tysięcy parceli na polskiej ziemi, wartych dziesiątki
miliardów dolarów. (...) Jest to próba wymuszenia skryta pod płaszczykiem
żydowskiego cierpienia".

Komentując naciski Przedsiębiorstwa Holocaust na Polskę, prof. Finkelstein
pisze, że wspiera ono "taktykę silnej pięści, by zmusić Polskę do uległości".
Według prof. Finkelsteina: "Tak naprawdę to mamy do czynienia z - mówiąc krótko
- chuligaństwem Przedsiębiorstwa Holocaust".

prof. Jerzy Robert Nowak, Tygodnik Głos NR 29 (886) 21 lipca 2001

Ale bzdury!!

[Gość: Józef Zawadzki]

Przepros i stul pysk!

JA ja ja ....

[Gość: zapytywacz]

Przepraszam ?

thats not the happy END

[Gość: zapytywacz]

GADAJ czy jestes zydem ??????????????????????????????????

[Gość: Józef Zawadzki]

Jestem polskim nauczycielem z Jaroslawia.

[zapytywacz]

Mam pytanko czy słowa "> Jestem polskim nauczycielem z Jaroslawia" znacza
doslownie ŻŻŻŻŻŻŻŻŻŻŻŻZZYYYYYYYYYYYYYYYYYYYDDDDDDDDDDDDDDDDDDD ?!

[Gość: Józef Zawadzki]

Tak sie sklada ze jestem w Boga wierzacym katolikiem.

[zapytywacz]

Hmm fajnie wyminales moje pytanie Gratuluje ]] no nie ???????

[Gość: Józef Zawadzki]

Jestes troche glupi czy czytac nie potrafisz?
Odpowiedzialem na twoje pytanie. No Nie???

Ja przepraszam i blagam o przebaczenie. Modle

[Gość: Agnieszka]

sie tez za narod Izraelski i za jego zwyciestwo nad arabskimi terrorystami.
Bog wie ze nigdy, przenigdy nie bylo palestynskiego narodu!!

Ja tez przepraszam!!!

[Gość: Jastrzebiec]

Kazdy w Boga wierzacy Polak wie ze czym

[Gość: Józef Zawadzki]

predzej przeprosimy, tym lepiej!

Z Glebokiego Serca Przepraszam.nt

[Gość: Barbara Plachta]

[Gość: Józef Zawadzki]

No wlasnie, kiedy jako narod zjednoczymy sie i przeprosimy ten narod wybrany??

Jak na nauczyciele jestes wyjatkowa pird....ty

[Gość: Czytelnik]

Ha, dla podszywkowych niskoczółkowców zabawa

[menoraim]

wielka. I co z tego? Ludzki wstyd.

[Gość: Nie zyd]

Dlaczego Zydzi sa tacy obrazalscy?Mozesz powiedziec co chcesz na
Chinczyka ,Araba ,Polaka ,Czecha ,ale jak cos powiesz na Zyda to zaraz chryja i
trzeba ich przepraszac za nienawisc i jakies tam inne przestepstwa.Oni zreszta
nie sa juz wiecej narodem wybranym tak jak mysla, byli ale zaprzepascili to
blogoslawienstwo.Zachowuja sie wcale nie lepiej z Palestynczykami i nie musza
ich przepraszac za nic.Zydzi zabili Jezusa!

KTO KOGO MA PRZEPROSIĆ

[Gość: erec]

Kogo muszą przeprosić Żydzi

Spis treści

Wstęp

I. Powinni przeprosić Polaków:
Za zdradzanie nas na rzecz zaborców
Za jakże licznych Żydów, szpicli i donosicieli w służbie carów
Za koncepcje Judeo-Polonii
Za rozliczne kampanie antypolonizmu
Za rolę w partii zdrady narodowej - KPP
Za zdradę Polski na Kresach wiatach 1939-1941
Za zbrodnie w Koniuchach i Nalibokach
Za rolę Żydów w stalinizacji Polski
Za gospodarcze niszczenie Polski w dobie stalinowskiej
Za zaprzepaszczenie tak wielu polskich szans po 1989 roku

II. Powinni przeprosić Rosjan:
Za narzucony im totalitarny system komunistyczny
Za rolę w sowieckim systemie terroru
Za dominującą rolę w walce z religią

III. Powinni przeprosić Węgrów:
Za tzw. Węgierską Republikę Rad
Za stalinizację i sowietyzację Węgier w latach 1944-1956
Za pomoc w nowej sowietyzacji kraju pod rządami Kadara

IV. Powinni przeprosić Czechów:
Za wspieranie germanizacji i madziaryzacji Czech przed 1918 r
Za rolę czeskich Żydów w komunizowaniu Czechosłowacji

V. Powinni przeprosić Cyganów:
Za monopolizowanie holocaustu

VI. Powinni przeprosić Arabów:
Za zbrodnicze masakry
Za śmierć tysięcy bezbronnych Arabów, padłych na skutek izraelskiego terroru
Za grabież ziemi arabskiej
Za szowinistyczną dyskryminację Arabów

VII. Powinni przeprosić Amerykanów:
Za rolę Żydów w Komunistycznej Partii USA
Za rolę Żydów w szpiegostwie na rzecz Sowietów
Za forsowanie skrajnie proizraelskiej polityki kosztem narodowych interesów USA
Za rolę zdominowanego przez Żydów Hollywood w rozbijaniu tradycyjnych wartości

VIII. Powinni przeprosić amerykańskich Murzynów:
Za rolę kupców żydowskich w handlu niewolnikami

IX. Żydzi powinni przeprosić Żydów
Byli członkowie Judenratów, policji żydowskiej, b. kapo i ich potomkowie powinni
przeprosić potomków ofiar holocaustu
Żydzi amerykańscy, kanadyjscy i izraelscy powinni przeprosić Żydów europejskich
Żydzi antypolscy powinni przeprosić Żydów-polskich patriotów
Żydzi-komuniści i wybielacze komunizmu powinni przeprosić Żydów-antykomunistów
Żydzi-fanatycy powinni przeprosić Żydów-rzeczników dialogu

X. Kilka uwag na koniec

* numeracja w [nawiasach kwadratowych] odnosi się do początku każdej nowej
strony w oryginale papierowym

[3] Wstęp

Przez wiele ostatnich miesięcy Polska była terenem prawdziwie żałosnego
spektaklu. Wielka antypolska część mediów, ludzie nowej Targowicy, wytaczali
Polsce i Polakom proces na oczach świata, żądając pokutnego samobiczowania za
mord Żydów w Jedwabnem przed 60 laty. Całą Polskę, cały naród, próbowano
obciążyć winą za mord dokonany z niemieckiej inspiracji i pod niemieckim
kierownictwem w czasie, gdy na terenach zbrodni rządzili niemieccy okupanci i
gdy nie istniały żadne polskie struktury państwowe i samorządowe. Cel potępień
był od początku znany - wpisywał się w wypowiedzianą już kilka lat wcześniej - w
1997 r. groźbę jednego z przywódców Światowego Kongresu Żydów - Israela Singera.
Zagroził on już wówczas otwarcie, że Polska "będzie upokarzana", jeśli nie
ustąpi pokornie wobec żydowskich roszczeń w sprawie odszkodowań za mienie w
Polsce. Te roszczenia sięgają zaś ogromnej sumy 65 miliardów dolarów - jak
ostrzega nas żydowski naukowiec z USA - prof. Norman G. Finkelstein, apelując do
Polaków, by nie ulegali naciskom grupy żydowskich szantażystów.

Nie wolno pogodzić się z próbami przefarbowywania polskiej historii na czarno,
bo ulegając im niegodnie zgrzeszymy wobec tak wielu naszych przodków, którzy
ginęli z imieniem Najjaśniejszej Rzeczypospolitej na ustach, którzy ginęli po
to, "żeby Polska była Polską". Nie wolno pogodzić się z lansowanymi przez
różnych Grossów rasistowskimi wizjami historii świata, które każą Pola­kom
kornie padać na kolana i przepraszać Żydów jako rzekomo bezgrzeszny naród ofiar
i aniołów. Każdy naród miał w swej histo­rii wielu ludzi szlachetnych i aniołów,
ale każdy miał też swoją cze­redę podleców. Podleców, za których może i powinien
bić się w piersi.

Faktem jest, że wbrew kłamstwom wpływowych mediów, Żydzi mają aż nadto wiele
powodów do bicia się w piersi i przepraszania licznych narodów za zachowanie
swych niegodnych przedstawicieli.

[4] Prezentowana tu książeczka jest próbą bardzo skrótowego przedstawienia tych
działań, za które Żydzi powinni przeprosić inne nacje. Co najistotniejsze,
żydowskie "grzechy" wobec innych nacji, staram się przedstawiać głównie w
oparciu o uczciwe wyznania samych Żydów, takich jak: Hannah Arendt, Albert
Einstein, prof. Israel Shahak, prof. Ludwik Hirszfeld, etc., etc.

I. Powinni przeprosić Polaków:

- Za zdradzanie nas na rzecz zaborców

Powszechnie wiadomo, że przez całe stulecia Polska była jedynym schronieniem dla
Żydów z całej Europy. Zyskała wtedy miano "paradisus Judeorum" (Raj dla Żydów),
użyte wobec Polski m.in. W Wielkiej Encyklopedii Francuskiej w XVIII w.
Współczesny historyk żydowski Burnett Litvinoff ocenił w monumentalnym dziele
"Antysemitism and Modern History" (London 1988, że "przypuszczalnie Polska
uratowała Żydów od całkowitego wyniszczenia" w wiekach średnich i w dobie
Odrodzenia. Niestety za to schronienie, udzielane przez stulecia Żydom,
prześladowanym w całej reszcie Europy, jakże często spotykaliśmy się w dobie
zaborów z przejawami skrajnej wręcz "ucieczki od wdzięczności" ze strony
wielkiej części Żydów.

Słynny żydowski przywódca syjonistyczny dr Leon Reich pisał w 1910 r., że:
Potrzeba trzymania z silniejszym bierze u Żydów górę nad poczuciem wdzięczności
(cyt. za: M. Wańkowicz "O Żydach", "Kultura" 7-8,1950, s. 45). Doświadczyliśmy
tego niestety aż nazbyt często w czasie zaborów. Przeważająca część Żydów
okazała się całkowicie obojętna na los Polaków w czasie ich najgorszej niedoli w
zaborze rosyjskim i pruskim (bardziej złożona była sytuacja w zaborze
austriackim), a częstokroć zdecydowanie stawała po stronie bezwzględnych
rusyfikatorów i germanizatorów.

Ci spośród Żydów, którzy poparli Polaków w czasie ich niewoli stanowili
mniejszość, począwszy od Berka Joselewicza poprzez rabinów Abrahama Kohna
(otrutego w 1848 r. przez ortodoksyjnego [5] Żyda za swą manifestacyjną
propolskość) i Meiselsa do Askenazego czy Feldmana.

Do niesamowitych rozmiarów dochodziło niekiedy identyfikowanie się Żydów z
zaborcami Polski. Historyk żydowski Jakub Schall wspominał, że w 1848 r. Żydzi
poznańscy stanowczo odrzucili wezwania do powstania polskiego, twierdząc, że
czują się Niemcami i że ze sprawą polską nie mają dosłownie nic wspólnego.

To całkowite identyfikowanie się z Prusami i niechęć do Polski cechowało
konsekwentnie poznańskich Żydów i wciągu następnego półwiecza. Jeszcze w 1910 r.
na 26 422 Żydów pruskich 26 400 podało się przy spisie ludności za Niemców, a
tylko 22 za Polaków (por. M. Stecka "Żydzi w Polsce", Warszawa 1921, s. 45). W
zaborze rosyjskim tylko raz na kilka lat doszło do prawdziwego przełomu i
"bratania się" polsko-żydowskiego w okresie bezpośrednio przed Powstaniem
Styczniowym (by przypomnieć choćby piękną postać Żyda Michała Landego, który z
krzyżem w ręku zginął od kuł carskich żołdaków w czasie patriotycznej
manifestacji). Wkrótce po klęsce powstania, gdy rozsrożył się terror rosyjski w
Polsce, większość Żydów uznała, że nie warto dłużej dzielić losu pokonanych
Polaków i błyskawicznie się od nich zdystansowała. Szczególne oburzenie w
polskich środowiskach wywoływało wykupywanie przez niektórych Żydów za bezcen
majątków, skonfiskowanych przez władze carskie rodzinom polskim, zamieszanym w
powstanie 1863 r.

Poparcie przez wielką część Żydów zaborców Polski: Rosjan i Prusaków
doprowadziło do maksymalnego rozczarowania u polskich twórców w swoim czasie
najbardziej nawet przychylnie ustosunkowanych do Żydów, od Bolesława Prusa po
Aleksandra Świętochowskiego. Jakże wymowne pod tym względem są "Kroniki" Prusa z
lat 1909-1910. Prus pisał wówczas: (...) Stosunek niektórych grup żydowskich do
Polaków jest nie tylko niegodziwy, ale wprost

[Gość: erec]

Poparcie przez wielką część Żydów zaborców Polski: Rosjan i Prusaków
doprowadziło do maksymalnego rozczarowania u polskich twórców w swoim czasie
najbardziej nawet przychylnie ustosunkowanych do Żydów, od Bolesława Prusa po
Aleksandra Świętochowskiego. Jakże wymowne pod tym względem są "Kroniki" Prusa z
lat 1909-1910. Prus pisał wówczas: (...) Stosunek niektórych grup żydowskich do
Polaków jest nie tylko niegodziwy, ale wprost - nieprzyzwoity (...) "litwacy"
(tj. Żydzi przybyli z Rosji - J.R.N.) odgrywają rolę rusyfikatorów u nas, nawet
obrażają nas, a Żydzi poznańscy wręcz głoszą, że zawsze walczyli przeciw Polakom
w interesie Niemiec (...). Ileż to razy wobec Polaków i Rosjan socjaliści
żydowscy czy nacjonaliści wykrzykiwali, że "Polska jest trupem gnijącym", a
"Polacy rasą znikczemniałą". (...) Kiedy cala imigracja niemiecka, choćby sprzed
stu lat, stała się naszą krwią, kością, sercem i duszą, masy żydowskie po wielu
wiekach są nam obcymi; więcej nawet - niektóre grupy żydowskie przypominają
armię, która toczy z nami walkę w celu wytępienia czy wygnania większej części
[6] nas, a zamienienia reszty na swoich lenników, jeżeli nie niewolników! (...)
(cyt. za: B. Prus "Kroniki", t. XX, Warszawa 1970, s. 147,271,272).

- Za jakże licznych Żydów, szpicli i donosicieli w służbie carów

Historia odnotowała całe "legiony" antypolskich Żydów, szpicli i donosicieli.
Mamy rozliczne dokumenty na temat donoszącym Moskalom Żydów w czasie powstania
kościuszkowskiego i wojny 1812 r. (ogromna część Żydów trzymała wtedy za
Moskwą). Do szczególnego "rozkwitu" doszło promoskiewskie szpiclowanie z kręgów
żydowskich w dobie Królestwa Kongresowego. Maurycy Mochnacki w swym wielkim
dziele "Powstanie narodu polskiego w roku 1830 i 1831" (Warszawa 1984, t. I, s.
95) pisał, że cała policja tajna, tak w Polszcze kongresowej i w guberniach
naszych, jak we właściwej Moskwie przez Żydów była sprawowana. Znamienne też, że
gdy lud warszawski zabrał się do wieszania zdrajców i szpiegów w sierpniu 1831
r., to głównie Żydzi, jako najgorsi donosiciele padli ofiarą tego wybuchu gniewu
ludu. By przypomnieć choćby niektóre nazwiska powieszonych szpicli, począwszy od
osławionego Joela Mojżesza Birnbauma po Czyżyka Herszke Jednorączkę, Ejzyka
Lewkowicza Dzwarca, Abrahama Moszkowicza, Icka Mittelmana, Berka Blinnen-kranza
czy Fajwela Jekowicza.

Losy polskie naznaczone zostały aż zbyt wielką ilością spisków zniweczonych
przez denuncjacje promoskiewskich Żydów-donosicieli. Począwszy od historii
aresztowania w 1797 r. Sebastiana Ciecierskiego na skutek denuncjacji
wileńskiego Żyda Tobiasza Abrahamowicza. Aresztowanie doprowadziło w efekcie do
wykrycia wszystkich uczestników polskiego spisku na Litwie i w Warszawie.
Niewiele osób niestety wie o nikczemnej roli takich Żydów-donosicieli jak
właściciel winiarni Nisel Rosenthal, który wydał na śmierć najsłynniejszego
polskiego emisariusza Szymona Konarskiego, jak Artur Goldman, który wydał
carskiej policji przywódcę Powstania Styczniowego Romualda Traugutta czy Lejzor
Butler, który wydał Waryńskiego. Przykłady tego typu można niestety długo, długo
mnożyć. [7]

- Za koncepcje Judeo-Polonii

Za szczególnie oburzający przykład niewdzięczności wobec Polski trzeba uznać
wysuwane wielokrotnie przez niektórych Żydów rosyjskich, niemieckich i polskich
pomysły stworzenia tzw. Judeo-Polonii lub Judeo-Polski. Projekty te zmierzały do
tego, żeby Polska jako prowincja rosyjska lub niemiecka musiała znosić
szczególne uprzywilejowanie żydowskiej mniejszości narodowej, protegowanej na
każdym kroku przez antypolski rząd zaborczy. Plany Judeo-Polonii groziły
umocnieniem ostatecznego rozczłonkowania Polski z pomocą wysługujących się
zaborcom Żydów. Ta haniebna sprawa jest wciąż jeszcze za mało znana, a przez
dziesięciolecia PRL należała do najpilniej strzeżonych tematów tabu. Tym, którzy
podważają w ogóle istnienie projektów Judeo-Polonii, traktując pisanie o nich
jako wymysł antyżydowski, radzę jak najszybciej zajrzeć do wydanego w 1919 r. w
Warszawie "Pamiętnika i zjazdu zjednoczenia Polaków wyznania mojżeszowego". W
książce tej, opisującej przebieg wielkiego, a dziś tak świadomie przemilczanego
forum kilkuset Żydów - polskich patriotów, już na wstępie znalazło się stanowcze
potępienie antypolskich pomysłów Judeo-Polonii. Inżynier Kazimierz Sterling, w
referacie wygłoszonym na zjeździe, napiętnował projekt Judeo-Polonii jako
śmiertelne zagrożenie dla Polaków, wska­zując na jego autora - syjonistę
rosyjsko-żydowskiego z Odessy - Wladimira Żabotinskiego. Groził on Polakom w
artykułach, że jeśli nie pójdą na maksymalne ustępstwa wobec Żydów, to muszą się
liczyć z tym, że ci pójdą na maksymalne antypolskie współdziałanie z rosyjskimi
zaborcami.

W ślad za Żabotinskim z kolejnym projektem Judeo-Polonii tylko, że opartej o
Niemcy, wystąpił we wrześniu 1914 r. tzw. Deutschen Komittee żur Befreiung der
Russischen Juden (Niemiecki Komitet Wyzwolenia Żydów Rosyjskich), znany później
z wielu polakożerczych działań i pomysłów. Sugerował on Niemcom powołanie na
terenie ziem polskich dawniej zagarniętych przez Rosję państwa buforowego, które
na trwałe rozczłonkowałoby ludność polską i zapobiegło jej możliwościom
irredenty. Miało ono być zdominowane przez 6 milionów Żydów z Polski i Rosji.
Żydzi związani z niemiecką kulturą i językiem dzięki swemu yidish byliby swego
rodzaju Kulturtregerami niemieckiej cywilizacji w nowym protektoracie. [8] W
skład utworzonego na terenach między Bałtykiem a Morzem Czarnym państwa
buforowego wchodziłoby razem 6 milionów Żydów, 1,8 milionów Niemców, 8 milionów
Polaków, 5-6 milionów Ukraińców, 4 miliony Białorusinów, 3,5 miliona Litwinów i
Łotyszów.

Plan państwa buforowego był szczególnie niebezpieczny z polskiego punktu
widzenia. Jego zrealizowanie doprowadziłoby bowiem do trwałego podziału narodu
polskiego, z którego 11 milionów pozostałoby poza granicami nowego państwa
buforowego. Tych zaś osiem milionów Polaków, którzy weszliby do nowego państwa
buforowego, poddano by intensywnej germanizacji, prowadzonej przez Niemców i
Żydów. Przy okazji zręcznie rozgrywano by przeciw Polakom wielomilionowe rzesze
innych narodowości. Byłaby to prawdziwie śmiertelna pętla dla Polski.

Na szczęście dla Polaków Niemcy ostatecznie nie zdecydowali się na realizację
tak niebezpiecznego dla nas planu Żydów niemieckich.

- Za rozliczne kampanie antypolonizmu

Niewiele osób w Polsce, patrząc na dzisiejszą ofensywę żydowskiego antypolonizmu
zdaje sobie sprawę, że jest to już kolejna fala polakożerczych kampanii,
rozpoczętych po raz pierwszy na międzynarodową skalę w czasie I wojny światowej.
To wtedy właśnie duża część Żydów polskich, niemieckich i amerykańskich wstąpiła
z najróżnorodniejszymi oszczerstwami na temat Polaków, nagłaśnianymi w różnych
organach prasy europejskiej i amerykańskiej. Głównym celem ówczesnej kampanii
antypolonizmu było zapobieżenie powstaniu niepodległej Polski. Dla bardzo wielu
Żydów (poza patriotycznie polskimi Żydami - asymilatorami, stanowiącymi niestety
tylko jedną dziesiątą część Żydów polskich), pojawiająca się od początku I wojny
światowej wizja niepodległości Polski, i to Polski katolickiej, rysowała się
jako prawdziwy koszmar.

Niepodległość Polski widziana była przez Żydów (także tych rewolucyjnych z
SDKPiL na czele z Różą Luksemburg) jako groźba rozdzielenia trzech milionów
Żydów polskich od trzech milionów Żydów rosyjskich. Robili więc co mogli, by
temu zapobiec. Wbrew [9] jakimkolwiek faktom upowszechniano na całym świecie
twierdzenia o okrutnych pogromach na Żydach, przeprowadzanych jakoby przez
rozbestwionych Polaków. Miał to być dowód, że Polacy w żadnym razie nie dojrzeli
do jakiejkolwiek niepodległości, zbyt są bowiem dzicy i niebezpieczni dla
wszelkich nacji wokół. Ta trwająca kilka lat pełna niesamowitych kłamstw
kampania przyniosła ogromne szkody dobremu imieniu Polski, pomimo prób jej
przeciwdziałania

[Gość: erec]

Niepodległość Polski widziana była przez Żydów (także tych rewolucyjnych z
SDKPiL na czele z Różą Luksemburg) jako groźba rozdzielenia trzech milionów
Żydów polskich od trzech milionów Żydów rosyjskich. Robili więc co mogli, by
temu zapobiec. Wbrew [9] jakimkolwiek faktom upowszechniano na całym świecie
twierdzenia o okrutnych pogromach na Żydach, przeprowadzanych jakoby przez
rozbestwionych Polaków. Miał to być dowód, że Polacy w żadnym razie nie dojrzeli
do jakiejkolwiek niepodległości, zbyt są bowiem dzicy i niebezpieczni dla
wszelkich nacji wokół. Ta trwająca kilka lat pełna niesamowitych kłamstw
kampania przyniosła ogromne szkody dobremu imieniu Polski, pomimo prób jej
przeciwdziałania ze strony grupy oburzonych antypolskimi oszczerstwami uczciwych
Żydów. Kilku z nich opublikowało nawet odrębne pozycje książkowe w obronie
prawdy o Polakach (Benjamin Segel, Bernard Lauer, Herman Feldstein i Emil
Deiches). Żydowskim polakożercom nie udało się wprawdzie zapobiec "wybiciu się
Polski na niepodległość", ale udało się im doprowadzić do narzucenia Polsce
skrajnie niekorzystnego traktatu o mniejszościach narodowych w 1919 r.

Także w latach międzywojennych niejednokrotnie dochodziło do pojawiania się
kolejnych fal antypolonizmu, zwłaszcza w niebywale oszczerczej części prasy
Żydów amerykańskich. Nierzadko za atakami na Polskę i Polaków kryły się
prosowieckie sympatie dużej części Żydów na Zachodzie. Od 1943 r. po wykryciu
zbrodni w Katyniu rozpoczęła się - z inicjatywy sowieckiej - nowa fala
żydowskiego antypolonizmu na Zachodzie. Ataki na Polaków jako rzekomych
faszystów, antysemitów i nacjonalistów miały odwracać uwagę zachodniej opinii
publicznej od sowieckich zbrodni, a zarazem przekonywać, że w tak ciemnym jak
Polska kraju, jedynie twarda sowiecka pięść może być najlepszym zabezpieczeniem
przed wybuchami polskiego "dzikiego antysemityzmu". Nową, coraz bardziej
zmasowaną ofensywę antypolonizmu, obserwujemy w ostatnich dziesięcioleciach, od
filmów "Holocaust" i "Shoah" po "Shtetl" i książki J.T. Grossa. Cele są bardzo
zróżnicowane, a żydowski antypolonizm korzysta bardzo często ze wsparcia
niemieckiego i rosyjskiego antypolonizmu. Stąd takie motywy, jak chęć wybielenia
Niemców kosztem Polaków, wspieranie się wzajemnie Niemców i Żydów w roszczeniach
wobec Polaków, staranie się o upokorzenie Polski na arenie międzynarodowej,
nader chętnie wspierane przez ciche intrygi Rosji. [10]

- Za rolę w partii zdrady narodowej - KPP

Już w czasie sowieckiego najazdu na Polskę zaznaczył się bardzo znaczący udział
lewicowych środowisk żydowskich w poparciu dla bolszewickiej napaści (m.in.
udział Feliksa Kohna i Józefa Unszlichta w samozwańczym "rządzie" komunistycznym
na usługach Armii Czerwonej w Białymstoku. Ze środowiska żydowskiego wywodził
się również trzon kierownictwa partii zdrady narodowej - Komunistycznej Partii
Polski (KPP), w tym jej główny przywódca Adolf Warszawski (Warski). Żydowscy
komuniści wspierali bez reszty agenturalny program KPP (poparcie dla roszczeń
terytorialnych wobec Polski na wschodzie i na zachodzie. Jak pisał żydowski
badacz Jeff Schatz, żydowscy komuniści stanowili 54 procent aktywnego
kierownictwa KPP w 1935 r. W Warszawie w 1937 r. Żydzi stanowili aż 65 procent
ogółu członków organizacji komunistycznej.

- Za zdradę Polski na Kresach w latach 1939-1941

W wydanej w 1999 r. książce "Przemilczane zbrodnie" szeroko opisałem już
różnorakie przejawy zdradzenia Polski przez przeważającą część Żydów na Kresach
wschodnich w latach 1939-1941. Pisałem między innymi o szerokim udziale Żydów w
antypolskiej dywersji prosowieckiej we wrześniu 1939 r., o jakże licznych
przejawach denuncjowania Polaków i układania list Polaków do wywiezienia na
Sybir, o walce z polskimi tradycjami narodowymi i religią katolicką, o
żydowskiej inteligenckiej Targowicy we Lwowie, o licznych przypadkach mordowania
Polaków (m.in. wymordowaniu dominikanów w Czortkowie przez żydowskich NKWD-zistów).

- Za zbrodnie w Koniuchach i Nalibokach

Ciągle niewiele się robi dla jak najszybszego zakończenia śledztwa (wszczętego
przez IPN na skutek udokumentowanych nalegań Kongresu Polonii Kanadyjskiej) w
sprawie mordów popełnionych na kilku setkach polskich mieszkańców wsi Koniuchy
[11] i Naliboki, w tym wielu kobiet i dzieci. Ustalenie sprawców okrutnego mordu
popełnionego 29 stycznia 1944 r. przez żydowskich partyzantów sowieckich na 300
polskich mieszkańcach wsi Koniuchy nie jest szczególnie trudne. Paru z nich
bowiem wręcz chlubiło się swymi zbrodniczymi "dokonaniami". Na przykład Chaim
Lazar opisywał w książce "Destruction and Resistance" (New York, Shengold
Publisher, 1985, s. 174-175): Pewnego wieczoru stu dwudziestu partyzantów z
wszystkich obozów, uzbrojonych w najlepszą broń, wyruszyło w kierunku wsi. Było
wśród nich około 50 Żydów, przewodzonych przez Jaakowa Prennera. o północy
przybyli oni na koniec wsi i zajęli odpowiednie pozycje. Rozkaz nakazywał nie
pozostawić ani jednej żywej duszy. Nawet zwierzęta domowe miały być wybite, a
cała własność zniszczona... Sygnał dano tuż przed świtem. Wciągu niewielu minut
otoczono wieś z trzech stron, z czwartej strony była rzeka i jedyny most, który
znajdował się w rękach partyzantów. Partyzanci, z zawczasu przygotowanymi
pochodniami, podpalali domy, stajnie i spichlerze, otwierając intensywny ostrzał
domów... Półnadzy chłopi wyskakiwali z okien szukając drogi ratunku. Wszędzie
czekały na nich jednak nieszczęsne kule. Wielu wskakiwało do rzeki i płynęło nią
ku drugiemu brzegowi, ale i ich również spotka ten sam los. Misja została
wypełniona w ciągu krótkiego czasu. Sześćdziesiąt rodzin liczących około 300
ludzi zostało zabitych; nikt z nich nie przeżył.

Potwierdzenie opisów rzezi dokonanej na polskich chłopach przez żydowskich
partyzantów znajdujemy również w paru innych książkach żydowskich autorów, m.in.
Isaaca Kowalskiego. Znane są nawet nazwiska niektórych żydowskich partyzantów
uczestniczących w rzezi na Polakach: Israel Weiss, Schlomo Brand, Chaim Lazar,
Jacob Prenner, Isaac Kowalski, Zalman Wolozni.

Pomimo że minęło już ponad pięć miesięcy od ogłoszenia przez IPN o wszczęciu
śledztwa w sprawie mordu w Komuchach, ciągle nie słyszymy żadnych oficjalnych
enuncjacji p. Kieresa na temat postępów tego śledztwa. Czy dlatego, że w
Koniuchach zginęli tylko Polacy? A przecież w tym czasie, gdy tak niegodnie
milczy szef IPN - p. Kieres, wyszły na jaw nowe informacje odsłaniające
okrucieństwo zbrodni popełnionej przez komunistów żydowskich na mieszkańcach
Koniuchów. Były to przede wszystkim wstrząsające relacje na temat masakry
Polaków publikowane w polskiej gazecie wileńskiej Naszej Gazecie w marcu 2001 i
w polonijnym periodyku Gazeta z Toronto z maja 2001 r. Oto fragmenty tych, jakże
wstrząsających świadectw. [12] Dlaczego dokonano tego mordu na Polakach z
Koniuchów? Bo chciano "odpowiednio" odstraszająco ukarać mieszkańców wioski,
która chciała się bronić przed ciągłymi rabunkami. Polscy chłopi zorganizowali
jednostkę samoobrony, aby chronić wieś przed ciągłym rekwirowaniem żywności. Bo
wieś już nie miała dosłownie środków do życia. Wileńska "Nasza Gazeta" z 29
marca 2001 r. przytacza relację naocznego świadka Liliany Narkowicz opisującą,
że partyzanci dokonywali wciąż grabieżczych napadów, niczym bandyci. Nasi
mężczyźni zbuntowali się. Nie mieliśmy, czym karmić własnych dzieci. U
niektórych bieda aż piszczała.

Innym przykładem rzezi dokonanej na Polakach przez żydowskich partyzantów
sowieckich był los miasteczka Naliboki w powiecie Stołpce, województwo
nowogrodzkie. 8 maja 1943 r. o świcie 128 polskich mieszkańców tego miasteczka
zostało wymordowanych przez partyzantów dowodzonych przez dwóch żydowskich
dowódców Tuwię Bielskiego i Szolema Zorina. Wacław Nowicki, uratowany świadek
tych wydarzeń tak opisywał w książce "Żywe echa" (Warszawa 1993) rzeź na
Polakach, gdy o świcie przybyli partyzanci-mordercy: Godzina 5 r

[Gość: erec]

Innym przykładem rzezi dokonanej na Polakach przez żydowskich partyzantów
sowieckich był los miasteczka Naliboki w powiecie Stołpce, województwo
nowogrodzkie. 8 maja 1943 r. o świcie 128 polskich mieszkańców tego miasteczka
zostało wymordowanych przez partyzantów dowodzonych przez dwóch żydowskich
dowódców Tuwię Bielskiego i Szolema Zorina. Wacław Nowicki, uratowany świadek
tych wydarzeń tak opisywał w książce "Żywe echa" (Warszawa 1993) rzeź na
Polakach, gdy o świcie przybyli partyzanci-mordercy: Godzina 5 rano, 8 maja 1943
r. Długa seria z kaemu rozpruła poniżej okien frontową ścianę naszego domu,
stojącą pod nią kanapą - przeleciała przez pokój i ugrzęzła w przeciwległej
ścianie zaledwie [13] kilka centymetrów nad naszymi głowami (...). Mama dopadła
okna. -"Wieś plonie!" - krzyczy (...). o godzinie 7.00 ściany i jęki ucichły.
Zewsząd wiało grozą śmierci i zniszczenia. Ocaleni od pogromu mogli teraz
zobaczyć tragedię swego miasteczka i dokonanego w nim ludobójstwa. W niespełna 2
godziny zginęło 128 niewinnych ludzi. Większość z nich, jak stwierdzili potem
naoczni świadkowie, z rąk siepaczy Bielskiego i "Pobiedy".

Mordercy obojga płci wpadali do mieszkań i seriami z automatów unicestwiali we
śnie całe rodziny, a obrabowane w pośpiechu (nawet z zegarków) domostwa palili i
pijani od krwi z okrzykiem "hura" szli dalej mordować. Wielu zbudzonych nagłą
strzelaniną i jękiem sąsiadów wylatywało na podwórko. Tych rozstrzeliwano z
dziećmi pod ścianami chat. Jedni i drudzy wraz z domostwem obracali się w
popiół. Daleko słychać było ryk bydła i rżenie zagrabionych koni. Podczas
dantejskiego pogrzebu trudno było zidentyfikować pozostałe czasem tylko kończyny
dzieci, rodziców, dziadków z rodów Karniewiczów, Łojków, Chmarów i wielu innych.

Warto tu dodać, że żydowski dowódca partyzancki Tuwia Bielski był wymieniony
jednoznacznie jako sprawca rzezi w Nalibokach między innymi w publikowanym w
"Magazynie Gazety Wyborczej" z 15 listopada 1996 r. tekście Jacka Hugo Badera "A
rewolucja to miała być przyjemność". Bader pisał tam m.in. cytując relacje
partyzanckie z tamtych lat: Zaczęły się masowe rabunki wsi. l to nie było raz
czy dwa, ale jedni wychodzili, drudzy wchodzili. Miejscowi zaczęli więc walczyć
o chleb, organizowali polsko-białoruską samoobronę. My ją wspieraliśmy. Sowieci
likwidowali. Wykańczali wioski. Derewno, Rubieszewicze, Starynki, Michałowo. W
Nalibokach wyrżnęli 127 ludzi z samoobrony. Wszyscy mówili, że Naliboki zrobił
Bielski. Wcześniej J. Hugo Bader pisał, że Tuwia Bielski był partyzantem
żydowskim. Inny rozmówca Badera - Boradyn tak mówił o żydowskich partyzantach z
oddziałów Tuwii Bielskiego i Szolema Zorina: Grupy rabusiów i tyle, którzy
brali, od kogo popadnie. Jedzenie, dziecięce ubrania, pościel, łyżki, widelce,
kosztowności...

Obraz uzupełnia w tekście Badera relacja b. żydowskiego partyzanta, dziś emeryta
- Jakowa Rumowicza. Wspominał on: U nas prawie połowa to Żydzi byli, ale co to
za partyzanci? Grabili tylko i gwałcili. [14]

- Za rolę Żydów w stalinizacji Polski

Od dłuższego czasu trwa proces wybielania roli Żydów w stalinizowaniu Polski, a
w szczególności w rozwijaniu najokrutniejszego instrumentu stalinowskiego
terroru - Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i Urzędów Bezpieczeństwa.
Dokonuje się prawdziwych ekwilibrystyk w wyliczaniu Żydów w bezpiece i ich
procentowego udziału w UB (choćby w tekstach K. Kerstenowej, znanej niegdyś
chwalczyni komunizmu, począwszy od jej osławionej książki o PKWN). Obliczeniami
procentowymi, które mają stawiać na równi każdego podrzędnego prymitywnego ubeka
z Pacanowa czy Grójca z wyrafinowanymi nadzorcami bezpieki na szczytach typu
Bermana, próbuje się maksymalnie zaciemniać faktyczną sytuację. Wszelkie rekordy
pod względem wybielania roli Żydów w bezpiece pobił jednak osławiony antypolski
hochsztapler Jan Tomasz Gross, pisząc w wydanej w 2000 roku w USA pracy
zbiorowej "Politics of Retribution", że w polskiej bezpiece było wszystkiego
"kilka tuzinów" Żydów. Dlatego tak istotne wydaje się przypomnienie, że nie
chodziło o rzekomą małą garstkę Żydów w bezpiece, lecz o ich bardzo wielkie
ilości w aparacie stalinowskiego terroru, i to na kluczowych pozycjach.
Począwszy od faktycznego nadzorcy całego aparatu terroru, niszczącego tysiące
polskich patriotów - Jakuba Bermana, przez lata członka Biura Politycznego KC
PPR, a później KC PZPR odpowiedzialnego za nadzór nad bezpieką. Był to
najbardziej niebezpieczny dla Polski morderca zza biurka, faktycznie zbrodniarz
Numer Jeden, którego nigdy za swe zbrodnie nie ukarano.

Oto przykładowo niektóre funkcje sprawowane przez żydowskich bezpieczniaków.
Wiceministrowie Bezpieczeństwa Publicznego: Mieczysław Mietkowski i Roman
Romkowski, dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Juliusz Hibner, dyrektor
Gabinetu Ministra BP, później m.in. p.o. dyrektora Departamentu III MBP
(Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego) Leon Ajzen-Andrzejewski, p.o.
dyrektora Gabinetu Ministra BP Zygmunt Braude, dyrektor Centralnej Szkoły MBP w
Łodzi, później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW Mieczysław
Broniatowski, dyrektor Departamentu V, a później III MBP Julia Brystiger,
dyrektor Gabinetu Ministra BP Juliusz Burgin, dyrektor Depar­tamentu VII, a
później dyrektor Departamentu III MBP Józef Czaplicki, [15] dyrektor Gabinetu
Ministra BP Michał Drzewiecki, dyrektor Departamentu X MBP Anatol Fejgin,
dyrektor Departamentu Śledczego MBP Józef Różański, dyrektor Departamentu
Organizacji i Planowania MBP Michał Hakman, dyrektor Departamentu Szkolenia MBP
Maria Kamińska, wicedyrektor Departamentu i MBP Julian Konar, dyrektor
Departamentu IV MBP Józef Kratko, dyrektor De­partamentu Więziennictwa MBP
Dagobert Jerzy Łańcut, dyrektor Centralnego Archiwum MBP Zygmunt Okręt, dyrektor
Departamentu II MBP Leon Rubinsztejn, dyrektor Departamentu IV MBP Aleksander
Wolski-Dyszko, wicedyrektor Departamentu X MBP Józef Światło, p.o. dyrektor
Departamentu II MBP Michał Taboryski, dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Leon Gangel, dyrektor Centralnych Konsumów MBP Feliks Goldsztajn, wicedyrektor
Departamentu Finansowego MBP Edward Kalecki, dyrektor Departa­mentu Służby
Zdrowia MBP Ludwik Przysuski, wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Leon
Stach, wicedyrektor Departamentu VII MBP Marek Fink, wicedyrektor Departamentu
Szkole­nia MBP Helena Gruda, wicedyrektor Departamentu IV MBP Bernard Konieczny,
wicedyrektor Departamentu III MBP Czesław Ringer, wicedyrektor Departamentu V
MBP Józef Tymiński.

Prawdziwa Liga Dyrektorów. Przykłady tego typu osób narodowości żydowskiej na
kluczowych stanowiskach w bezpiece można by jeszcze bardzo długo mnożyć (por.
szerzej źródłowe opracowanie M. Piotrowskiego "Ludzie bezpieki z walce z Narodem
i Kościołem. Służba Bezpieczeństwa w Polskiej Rzeczypospolitej ludowej w latach
1944-1978 - Centrala", Lublin 2000, s. 313-345).

Dodajmy do tego fakt, że decydującą rolę w Ministerstwie Sprawiedliwości
odgrywał wiceminister Leon Chajn, przy figurancie ministrze polskiego
pochodzenia. Dodajmy odpowiedzialnych za represję tak licznych sędziów i
prokuratorów żydowskiego pochodzenia typu Heleny Wolińskiej, bezpośrednio
odpowiedzialnej za mord na generale "Nilu" E. Fieldorfie, Marii Gurowskiej,
zastępcy prokuratora generalnego PRL Henryka Podlaskiego, zastępcy prezesa
Najwyższego Sądu Wojskowego Oskara Szyi Karlinera, szefa Głównego Zarządu
Informacji Wojska Polskiego płk Stefana Kuhla, zwanego "krwawym Kuhlem",
prokuratora Benjamina Wajsblecha, prokurator Pauliny Kern, sędziego Emila Merza,
płk Józefa Feldmana, płk Maksymiliana Lityńskiego, płk Mariana Frenkiela, płk
Nauma [16] Lewandowskiego, prokuratorów w Prokuraturze Generalnej: Benedykta
Jodelisa, Paulinę Kern, płk Feliksa Aspisa, płk Eugebiusza Landsberga, sędziego
Stefana Michnika etc.etc.

Wybielaczom roli Żydów w UB i generalnie w stalinowskiej władzy warto
przypomnieć jednobrzm

[Gość: erec]

Wybielaczom roli Żydów w UB i w stalinizacji Polski warto przypomnieć również
prawdziwie uczciwe i obiektywne świadectwa Polaków żydowskiego pochodzenia lub
polskich Żydów na ten temat. Andrzej Wróblewski, wybitny krytyk teatralny
żydowskiego [18] pochodzenia w książce "Być Żydem" (Warszawa 1993, s. 181)
pisał: Proporcjonalnie więcej było Żydów wśród katów niż ofiar, i chociaż nie
wszyscy byli równie gorliwi, to jednak w powszechnym odbiorze postrzegana była
ich aktywność. W innym miejscu swej książki Wróblewski ubolewał, że w 1968 roku
pod płaszczykiem dotkniętej godności wyjeżdżali z kraju Żydzi, którzy służyli w
UB, byli sędziami czy prokuratorami z rękami umazanymi po łokcie we krwi.
Najwybitniejszy chyba polski twórca pochodzenia żydowskiego, który zadebiutował
po wojnie, Leopold Tyrmand tak pisał w 1972 roku we wciąż świadomie
przemilczanej dziś w Polsce "Cywilizacji komunizmu": Amerykańskie uniwersytety
przygarniają dziś Żydów, którzy przez prawie 25 lat swych służb w policjach
politycznych Europy wschodniej ciężko prześladowali ludzi - w tym także innych
Żydów - walczących o prawo do niezawisłości sumienia. Dziś Żydzi ci chronią się,
za swe niegdyś tak łatwo zapomniane żydostwo. Fakt, że w Polsce w 1968 roku
przypomniano im nagle i brutalnie, że są Żydami, jest faktem groźnym i
odrażającym, wymagającym napiętnowania i potępienia. Ale nie czyni z nich ludzi
godnych szacunku, a nawet współczucia, a już zupełnie nie upoważnia do
solidaryzowania z nimi. (...) Ludzie ci nie mają moralnego prawa do obrony,
przede wszystkim jako niestrudzeni architekci tej rzeczywistości, w której po 25
latach dojść mogło do tak karykaturalnych zwyrodnień myśli i pojęć, jako
inżynierowie tej struktury, w której monstrualne kłamstwo tak łatwo jest uczynić
prawem życia. Trudno jest zapomnieć ich fanatyczną wiarę w zło, jaką głosili w
komunistycznych gazetach, książkach, artykułach, filmach (...) (L. Tyrmand:
"Cywilizacja komunizmu", Londyn 1972, s. 220-221).

Przypomnijmy również zapiski w dzienniku wybitnego twórcy pochodzenia
żydowskiego pisarza Marian Brandysa: Żydzi, którzy pozostali, weszli niemal w
całości do nowej klasy rządzącej (..) Żydzi garnęli się do władzy jak ćmy do
ognia (M. Brandys: "Dziennik 1976-1977", Warszawa 1996, s. 235, 244). Profesor
żydowskiej literatury Ruth R. Wisse przypomniała na łamach elitarnego
żydowskiego czasopisma "Commentary" w styczniu 1987 roku, że: Sowieci mają
długie doświadczenie w Polsce w wykorzystywaniu Żydów na swą korzyść. Bardzo
zręcznie pomogli oni w zatruciu stosunków polsko-żydowskich po wojnie przez
wyznaczenie wielu Żydów na widoczne pozycje władzy w niepopularnym rządzie
komunistycznym (...). Dodam do tego opinię słynnego żydowskiego partyzanta doby
wojny, później zakonnika Daniela Rufeisena: i jeszcze do tego po wojnie Żydzi
źle przysłużyli się sprawom Polski (cyt. [19] za A. Tuszyńska: "Kilka portretów
z Polską w tle", Gdańsk 1993, s. 138).

Żydowska lekarka Adina Blady Szwajgier zwierzała się w rozmowie z Anką
Grupińską: Proszę nie zapominać, jaka była rola Żydów w Polsce w okresie
powojennym. Kiedy dziś rozlicza się zbrodnie stalinizmu... A nie mogę
powiedzieć, żeby tam Żydów nie było (...) Niech pani pamięta, że większość tych
Żydów, którzy wrócili po wojnie do Rosji, zajęła natychmiast najlepsze
stanowiska, których nie mogliby zająć przed wojną. Łatwiej było Żydowi o to
stanowisko niż Polakowi. Bardzo to mądra polityka Stalina (...) Żydom bardziej
wierzono niż Polakom (...) Ja myślę, że Polacy po wojnie, wielu z nich przeżyło
potworny koszmar. I niestety, utożsamiane to jest z Żydami (...) Ta ojczyzna
była niedobra nie tylko dla Żydów, prawda? Zresztą po wojnie była najmniej
niedobra dla Żydów (A. Grupiński: "Ciągle po kole. Rozmowy z żołnierzami getta
warszawskiego", Warszawa 2000, s. 184,186).

Godne uwagi na ten temat jest również świadectwo żydowskiego historyka i
publicysty Feliksa Mantela, który przez pewien czas po 1944 roku uczestniczył w
życiu publicznym Polski zwanej Ludową, był nawet krótko wiceministrem, aby
ostatecznie wylądować na emigracji. Po latach bardzo ostro wspominał obserwowany
w Polsce po 1944 roku run na posady ze strony różnych osób żydowskiego
pochodzenia, pisząc: Faktycznie Żydzi byli tylko instrumentem w rękach polityków
sowieckich (...) Winą niezaprzeczoną tych Żydów, polskich komunistów jest to, że
dali się użyć jako instrument polityki sowieckiej, drogi dążącej do ujarzmienia
narodu polskiego (F. Mantel: "Stosunki polsko-żydowskie. Próba analizy", Paryż
1986, s. 11).

Podobnie oceniał rolę jakże wielu Żydów-komunistów znany naukowiec żydowskiego
pochodzenia, były dziekan Wydziału Filozoficznego UW, odsunięty po marcu 1968
r., profesor Stefan Morawski. W tekście publikowanym w książce "Krajobraz po
szoku" (Warszawa 1989, s. 20) Morawski wyznawał: (...) popełniono mnóstwo błędów
wysuwając tuż po wojnie ludzi pochodzenia żydowskiego na wysokie stanowiska w
Służbie Bezpieczeństwa i wojsku. A większość z nich na nie chyba nie zasługiwała
(...) Jestem przekonany, że ta społeczność dała się w niecny sposób wykorzystać
jako instrument w długoletniej krucjacie ujarzmiania Polski przez Stalina. W
świetle tego: nie to zaważyło, że w polskiej partii komunistycznej - tak jak w
ogóle w historii ruchu komunistycznego - był ogromny procent ludzi pochodzenia
żydowskiego. Zaważyło to, że tymi właśnie ludźmi, ponieważ innych chętnych nie
było, obsadzano [20] najwyższe i najlepsze stanowiska. A ludzie ci częstokroć
nie mieli odpowiednich kwalifikacji. To był za duży kapelusz na owe głowy (...).

Wybitny matematyk pochodzenia żydowskiego Hugo Steinhaus zapisał w swym
dzienniku już 18 marca 1945 roku: w prezydium Rady Ministrów Żydzi mają 80 proc.
posad. To samo na innych wyższych stanowiskach (H. Steinhaus: "Wspomnienia i
zapiski", Londyn 1992, s. 298).

Warto może przypomnieć również dziś całkowicie niemal zapomniany tekst czołowego
polskiego Żyda Stanisława Krajewskiego z 1983 roku, a więc z czasów, gdy o wiele
obiektywniej niż dziś starał się podejmować sprawy stosunków polsko-żydowskich.
Pisząc na łamach KOR-owskiej "Krytyki" pod pseudonimem Abel Kainer, Krajewski
stwierdzał: Istotnie poważną część kierowniczych stanowisk w MBP (Ministerstwie
Bezpieczeństwa Publicznego - J.R.N.) za czasów Bieruta zajmowali Żydzi, czy
ludzie pochodzenia żydowskiego. Jest to fakt, którego nie wolno pomijać, fakt
mało znany na Zachodzie, niezbyt chętnie wspominany przez Żydów w Polsce. I o to
właśnie chodzi, że dziś Żydzi polscy, w tym i sam pan Krajewski, jeszcze
bardziej niż kiedykolwiek starają się pomijać ponurą przeszłość jakże wielu
Żydów stalinowskich, tym chętniej za to odprawiając różne sądy nad Polakami.
Może te kilka przykładów z jakże bogatego zestawu podobnych świadectw
(przygotowuję na ten temat odrębną grubą książkę) wystarczy do zasygnalizowania:
historyk pamięta! Może te przykłady zniechęcą również amatorów szerzenia równie
hucpiarskich kłamstw jak te, które głosi ambasador Izraela w Polsce Szewach
Weiss. Maksymalnie negując rolę Żydów w stalinizacji Polski Weiss posunął się do
stwierdzenia, że wszystkiego było zaledwie kilku (Żydów) funkcjonariuszy w
aparacie komunistycznej władzy!

- Za gospodarcze niszczenie Polski w dobie stalinowskiej

Żydowscy prominenci na czele z Hilarym Mincem, dyktatorem całej gospodarki
polskiej w dobie stalinizmu, zadali niezwykłe ciosy polskiej gospodarce, dopiero
dźwigającej się ze zniszczeń wojennych. Minc "wsławił się" już przeprowadzeniem
tzw. bitwy o handel. Bitwy, która w katastrofalny sposób zdruzgotała polski [21]
handel i prywatną inicjatywę. To on wywarł decydujący wpływ na wprowadzenie we
wrześniu 1948 roku nowej skrajnie sekciarskiej polityki rolnej, niszczącej
szansę realnego rozwoju wsi. Maria Dąbrowska zapisała w swym dzienniku pod datą
8 września 1948 r. następujący komentarz do głoszącego całkowitą zmianę polityki
wobec wsi referatu Minca:

Tak ereku, tak. To wszystko ....abc.

[abc.absolutny.brak.czola]

A propos jak jest zdrobnienie od erec?

erekcik?

KTO KOGO MA PRZEPROSIĆ

[Gość: erec]

Żydowscy prominenci na czele z Hilarym Mincem, dyktatorem całej gospodarki
polskiej w dobie stalinizmu, zadali niezwykłe ciosy polskiej gospodarce, dopiero
dźwigającej się ze zniszczeń wojennych. Minc "wsławił się" już przeprowadzeniem
tzw. bitwy o handel. Bitwy, która w katastrofalny sposób zdruzgotała polski [21]
handel i prywatną inicjatywę. To on wywarł decydujący wpływ na wprowadzenie we
wrześniu 1948 roku nowej skrajnie sekciarskiej polityki rolnej, niszczącej
szansę realnego rozwoju wsi. Maria Dąbrowska zapisała w swym dzienniku pod datą
8 września 1948 r. następujący komentarz do głoszącego całkowitą zmianę polityki
wobec wsi referatu Minca: (...) Dziś znów Hilary Minc wypowiedział wielka wojnę
"bogatym chłopom". W mowie tej pełno niewiarygodnych głupstw, nienawiści do
Polski, bałwochwalczej czci dla Rosji, pełno takich kłamstw o tym kraju, że koń
by się uśmiał (...) (M. Dąbrowska: "Dzienniki powojenne 1945-1949", Warszawa
1996, s. 278).

Jedno konsekwentnie realizował Minc w praktyce - zasadę otaczania się na każdym
kroku "swoimi" narodowościowo towarzyszami. Dominowało dość szczególnie
kryterium awansów, o którym tak wspomina znany krytyk teatralny żydowskiego
pochodzenia Andrzej Wróblewski w książce "Być Żydem": (...) Sztab Minca, jego
otoczenie składało się w większości z ludzi pochodzenia żydowskiego.

Szczególne szkody dla Polski przyniósł realizowany pod kierownictwem Minca tzw.
plan 6-letni ze skrajnie zawyżonymi, irrealnymi zadaniami, które wciąż
podnoszono pod hasłami umocnienia "obronności" w kraju przed "imperialistami". W
rezultacie wyciskania z ludności wszystkiego, co tylko się dało, w
przyspieszonym tempie spadała stopa życiowa, a zwłaszcza konsumpcja przetworów
zbożowych i mięsa. Coraz powszechniejsze wówczas nastroje totalnego
przygnębienia i frustracji w społeczeństwie dobrze wyrażał popularny wśród
śląskich górników dwuwiersz:

Panie Truman, spuść ta bania
Bo tu nie do wytrzymania!

- Za zaprzepaszczenie tak wielu polskich szans po 1989 roku

Żydowskie środowiska byłej tzw. opozycji laickiej na czele z B. Geremkiem i
Michnikiem ponoszą ogromną część winy za zaprzepaszczenie szans na prawdziwie
głębokie przemiany w Polsce po czerwcu 1989 roku. To oni gremialnie poparli
politykę "grubej kreski" aż doszli do jej uwieńczenia osławionym bruderszaftem
Michnika i gen. Jaruzelskiego. To oni odpowiadają za zablokowanie [22] w Polsce
lustracji i dekomunizacji na wzór przemian czeskich, za utrzymanie w rękach
postkomunistów jakże wielu dźwigni władzy, od czołowych pozycji w gospodarce po
media. To oni odpowiadają również za narzucenie Polakom niszczącego planu
Sorosa-Sachsa-Balcerowicza i za skrajną prywatyzację - czytaj: wyprzedaż za
bezcen najcenniejszych "kąsków" z polskiego przemysłu, banków etc. To oni są
wreszcie szczególnie odpowiedzialni za skrajna politykę ciągłych jednostronnych
ustępstw - wbrew polskim interesom narodowym - w negocjacjach z Unią Europejską.

jerzyrobertnowak.w.interia.pl/Ksiazki/kogo_musza_przeprosic_zydzi.htm

No tak. Idioty ciężka robota za frajer.

[pan.scan]

A wytarczył jeden ruch myszki.


jerzyrobertnowak.w.interia.pl/Ksiazki/kogo_musza_przeprosic_zydzi.htm

Sp.ierdalaj, Przeszlachetny.

Podszywa-swinska oczywiscie

[Gość: .]

Bylem pewny ze Pan to zrozumie.

[Gość: Józef Zawadzki]

Zaprzeczanie tak oczywistej sprawie tylko kaleczy nasz narod.

[Gość: ------------------]

co za pacan!