Gość: wild
IP: *.net.bialystok.pl
03.04.02, 23:12
Rozdział IV
--------------------------------------------------------------------------------
Policja żywnościowa
Ścieżka zbiegła się z kilkoma innymi, tworząc piaszczystą drogę, która w końcu
zmieniła się w wysypany żużlem trakt. Wokoło zamiast dżungli rozciągały się
żyzne pola, rozległe pastwiska i piękne sady. Na widok takich ilości jedzenia
Jonatan znów zrobił się głodny. Skręcił na ścieżkę wiodącą do jednego ze
schludnych, pomalowanych na biało gospodarstw, gdzie chciał zapytać o drogę. Na
ganku zobaczył kobietę z trojgiem dzieci. Wszyscy płakali.
- Przepraszam bardzo - zagadnął uprzejmie - czy stało się coś złego?
Kobieta uniosła głowę i wyszlochała:
- Chodzi o męża. Och mój biedny mąż! Wiedziałam, że prędzej czy później tak się
to skończy - lamentowała. - Aresztowała go Policja Żywnościowa!
- Strasznie pani współczuję. Ale kto go zatrzymał? Policja Żywnościowa? -
zapytał Jonatan, gładząc główkę dziecka. - Za co?
- Za to, że... no za to, że wytwarzał za dużo jedzenia! - wykrztusiła ze
wzgardą, zaciskając przy tym zęby, żeby nie rozpłakać się znowu.
- To produkowanie za dużej ilości jedzenia jest przestępstwem?! - Tego było już
Jonatanowi za wiele! Ta wyspa to naprawdę dziwaczne miejsce.
- w zeszłym roku Policja Żywnościowa wydała mu instrukcje ile żywności może
wytwarzać i sprzedawać ludziom - podjęła kobieta. - Mówili, że niskie ceny
godzą w interesy innych rolników.
Przygryzła wargi i wyrzuciła: - Oni wszyscy nie dorastają mężowi do pięt!
Nagle do uszu Jonatana doleciał gromki śmiech. Jakiś masywnie zbudowany
mężczyzna dumnym jak paw krokiem szedł w stronę domu.
- Cóż, najlepszy jest szewc, co bez butów chodzi, moja pani - uśmiechnął się
szyderczo na widok trójki dzieci i wymachując ręką, polecił: - a teraz proszę
się pakować i zaraz stąd wynosić.
- Na pewno przyda jej się teraz czyjeś wsparcie, chłopcze - dryblas wziął ze
stopnia schodów lalkę i podał ją Jonatanowi. - No już, zabierajcie się, ta
ziemia należy teraz do mnie.
- Nigdy nie dorównasz mojemu mężowi - oświadczyła kobieta, patrząc na niego z
nienawiścią.
- To zależy od punktu widzenia - zaśmiał się tamten grubiańsko. - z całą
pewnością bardzo dużo produkował. Geniusz handlowy! Bardzo dobrze wiedział, co
gdzie posiać i zasadzić, żeby zadowolić gusta kupujących. Tęga głowa! Tyle
tylko, że zapomniał, iż ceny i rozmiary produkcji ustala Rada Lordów, która ma
do pomocy Policję Żywnościową. Nie mógł załapać zasad polityki rolnej.
- Ty partaczu! - ryknęła kobieta. - Wszystko robisz źle, marnujesz dobry nawóz
i ziarno, nikt nie chce kupować twojego zboża! Siejesz je na zagrożonych
powodziami równinach, albo na spieczonej słońcem glinie, a i tak nikogo nie
obchodzi, że masz same straty! Rada Lordów płaci ci za marnotrawstwo!
- Czyli że nie opłaca się być dobrym rolnikiem? - wtrącił Jonatan, marszcząc
brwi.
- Można sobie tylko zaszkodzić. Mój mąż, w odróżnieniu od tej kreatury, nie
miał zamiaru podlizywać się Radzie i starał się uczciwie uprawiać ziemię.
- Właśnie! i nie przejmował się rocznymi kontyngentami - warknął mężczyzna,
spychając kobietę i dzieci z ganku. - Nikomu nie ujdzie na sucho opór stawiany
Policji Żywnościowej. No już, wynocha z mojej ziemi!
Jonatan pomógł kobiecie zapakować kilka najniezbędniejszych rzeczy i ruszyli w
drogę. Na zakręcie odwrócili się i po raz ostatni popatrzyli w stronę
schludnego domostwa i stodoły.
- i co pani teraz zrobi? - zapytał Jonatan.
- Nie stać mnie na drogie jedzenie na wsi - westchnęła - ale na szczęście mam
jeszcze krewnych i znajomych, którzy pomogą w potrzebie. Mogę też udać się do
miasta i błagać o pomoc Radę Lordów. Z pewnością byliby zadowoleni z takiego
obrotu sprawy. Chodźcie, dzieci. - Wymamrotała z goryczą: - Rada wyrzuciła nas
również dlatego, że chciała zaopiekować się tym zbirem. Ich potęga opiera się
na uzależnianiu ludzi. Hojnie czerpią z cudzej pracy.
Jonatan chwycił się za brzuch - już nie z głodu, lecz dlatego, że zrobiło się
mu niedobrze.
Ken Schoolland
Przygody
Jonatana
Poczciwego
