do prawnikow o LPR - pytanie

[mpsps]

mam pytanie, czy biorac pod uwage dzialalnosc i hasla gloszone przez LPR
mozna ta partie oskarzyc o gloszenie hasel faszystowskich lub ogolnie
totalitarnych i doprowadzic do jej likwidacji a jej czolowke do wiezien (lub
zakladow psych.?

kto jeszcze jest faszystą lub narodowym socjalistą

[wild]

Jedynym wyjaśnieniem faktu, że wielu ludzi, nawet skądinąd racjonalnych ludzi
takich, jak biznesmeni, angażowało się w sprawę faszyzmu jest zakorzeniona
wiara w boskie zdolności państwa. Współczesna niemiecka tradycja etatystyczna
ma trzy korzenie:

1. Bardzo późne utworzenie niemieckiego państwa narodowego. Na początku XIX
wieku niemieccy liberałowie pozbyli się wielu antyetatystycznych cech
pierwotnego liberalizmu i wymyślili tak zwany "liberalizm nacjonalistyczny",
który większy nacisk kładł na jedność narodu niż na wolność jednostki. Na
przykład ze smutkiem czyta się, jak niemiecki filozof Johann Gottfried Fichte
przechodził od swych wczesnych całkiem wolnościowych idei na pozycje wczesnego
narodowego socjalizmu opartego na czczeniu narodu. Tak więc w Niemczech nie
było żadnej skutecznej liberalnej rewolucji ani ewolucji. Era pruskich
liberalnych reform nie trwała dłużej niż dziesięć lat na początku XIX wieku.
Liberałowie zbyt wcześnie poszli na kompromis z istniejącą władzą, by wygrać
pożądaną jedność narodową. Degeneracja rewolucji francuskiej i późniejszy
podbój Niemiec przez oddziały Napoleona zniszczyły liberalne nadzieje i
umocniły uczucia nacjonalistyczne.

2. Tym, co zostało z liberalnych idei, było parę elementów w sferze
ekonomicznej. Liberalizm był uznawany za doktrynę ściśle ekonomiczną, bez
żadnych związków z innymi ludzkimi działaniami. Tym samym wydawał się być
nieuczuciowy lub nawet antyuczuciowy. O wszystkich działaniach wspólnotowych
lub innych działaniach uwzględniających uczucia myślano jako o z konieczności
autorytarnie organizowanych przedsięwzięciach. Liberalna idea wolnych
stowarzyszeń, wspólnot opartych na zgodzie, pozostała dla większości Niemców
obca.

3. Wreszcie - uzbrojony w najbardziej etatystyczną filozofię rozwiniętą w
Niemczech, filozofię Hegla, mieszkający w Anglii Karol Marks dał poznać swój
nowy utylitaryzm. Utylitarne sformułowanie liberalizmu odrzucało pryncypializm
klasycznych liberałów, koncentrując się na dobrobycie społeczeństwa jako
całości. Wiążąc to z etatystyczną metafizyką i utylitarnymi quasi-
socjalistycznymi koncepcjami praktycznymi, Marks położył nowe podwaliny pod
etatyzm we współczesnym świecie. Faszyzm nie jest marksistowski w ścisłym
sensie tego słowa, ale jest czymś jedynie możliwym w ramach rozwiniętej przez
Marksa kombinacji etatyzmu i utylitaryzmu, jak pokazali to Ludwig von Mises i
Friedrich Hayek.

Pewien rodzaj etatystycznej tradycji można znaleźć w każdym kraju, który
nabawił się faszystowskich rządów. Oczywiście tradycje te różnią się w
szczegółach. Z drugiej strony silna amerykańska tradycja liberalna jest
prawdopodobnie wyjaśnieniem, dlaczego New Deal nie zaowocował faszyzmem w
europejskim stylu. Amerykański New Deal był także socjalizmem właścicieli, nie
całkiem wprawdzie konserwatywną rewolucją, ale konserwatywną ewolucją. Ale New
Deal nie rozwinął idei, że do zrealizowania jego programu niezbędne jest
zniesienie wszelkich praw obywatelskich.

Jednym z najbardziej przerażających rezultatów antyindywidualistycznych
tradycji, które nie potrafiły nauczyć Niemców tolerancji, był antysemityzm
narodowych socjalistów. Każde etatystyczne rządy opierają się na tworzeniu
kozłów ofiarnych obwinianych za niepowodzenia mające faktycznie swój początek w
administracji. Normalnie jednak tymi kozłami ofiarnymi są krytycy,
intelektualiści, nonkonformiści i cudzoziemcy. Oczywiście te kozły ofiarne też
były przez nazistów używane. Ale swoją najzagorzalszą nienawiść naziści
skierowali przeciwko Żydom. Nienawiść ta opierała się na wierze, że jakaś osoba
może być częścią spisku zwyczajnie na mocy urodzenia. Nie da się wyjaśnić,
dlaczego tak wielu Niemców poparło ten absurdalny, nieracjonalny pogląd, jeśli
nie weźmie się pod uwagę długiej tradycji kolektywistycznego, nietolerancyjnego
myślenia.

To antyindywidualistyczne myślenie wciąż funkcjonuje, na przykład wtedy, gdy
uważa się Niemców (lub oni sami siebie uważają) za zbiorowo winnych faszyzmu,
nawet jeśli urodzili się po wojnie. Lub gdy po ekscesach brytyjskich kibiców w
Brukseli w 1985 r. obciąża się odpowiedzialnością cały brytyjski "naród".

Przyjrzyjmy się bliżej związkowi narodowego socjalizmu z biznesem.

Były trzy typy biznesmenów popierających partię nazistowską: (1) wielcy
biznesmeni zaangażowani w interesy całkowicie zależne od państwa, jak
bankowość, (2) wielcy biznesmeni z olbrzymich korporacji popieranych,
subsydiowanych lub zakładanych, najczęściej w drugiej połowie XIX wieku, przez
państwo i (3) wielu drobnych biznesmenów działających na tym, co pozostało z
rynku.

Wracając do dwóch pierwszych typów biznesmenów popierających Hitlera, jest
jasne dla każdego wolnościowca, czego oni spodziewali się po nazistowskim
rządzie. Z punktu widzenia tych biznesmenów rozwiązywanie problemów oznaczało
zabezpieczanie lub powiększanie ich ekonomicznych zysków środkami politycznymi
i jednocześnie utrzymywanie w spokoju zubożonych mas. Umiarkowane demokratyczne
partie nie potrafiły osiągnąć tego celu. Po wielkim sukcesie partii
nazistowskiej w wyborach w 1930 roku, zupełnie niespodziewanym dla wszystkich
obserwatorów, liderzy monopolistycznego biznesu stali się faszystowscy.

Poparcie drobnego biznesu, właścicieli sklepów, spółek, rzemieślników, chłopów
itd. w dużym stopniu przyczyniło się do pierwotnego sukcesu partii
nazistowskiej. Szacuje się, że ludzie posiadający niewielki majątek stanowili w
latach dwudziestych i trzydziestych 15% niemieckiej populacji, ale ponad 30%
członków partii nazistowskiej i ludzi głosujących na tę partię przed 1933 r.
Jak wiemy z ekonomicznej teorii libertarianizmu, klasa niezależnych drobnych
biznesmenów srogo cierpi od braku wolności na rynku manipulowanym przez
państwo, tzn. przez inflację, nadmierne podatki, regulacje i nieuczciwą
konkurencję tworzonego przez państwo wielkiego biznesu. W normalnych warunkach
ludzie ci albo są apolityczni, będąc zaabsorbowanymi przez swe codzienne
sprawy, albo głosują na umiarkowane konserwatywno-liberalne partie obiecujące
zostawić ich w spokoju. Podczas kryzysu lat dwudziestych i wczesnych
trzydziestych klasa drobnych właścicieli zwróciła się nie ku ideałom wolnego
rynku, ale ku faszyzmowi. Porzucili oni związek między prawami własności a
wolnym rynkiem, jak na długo przedtem zrobił to wielki biznes. Zwrócili się oni
ku czemuś, co marksistowski historyk Gabriel Kolko nazywa "politycznym
kapitalizmem", a co według mnie powinno być nazywane "socjalizmem właścicieli".
Decydującą ekonomiczną różnicą między komunizmem a faszyzmem jest to, że
komunizm dąży do tego, by całą własność zsocjalizować, natomiast faszyzm
powierzchownie obstaje przy obronie praw własności. Domaga się jednak silnego
rządu, który regulowałby rynek w rzekomym ogólnym interesie. Regulacje te w
teorii faszystowskiej powinny być następstwem zasady chronienia obecnych
właścicieli przed zmianami na rynku, które to zmiany są rzekomo zamierzonymi
rezultatami nieuczciwej konkurencji ze strony niekontrolowanego wielkiego
biznesu.

Przeciętny drobny biznesmen z lat dwudziestych utożsamiał ekonomiczną koncepcję
wolnego rynku i kapitalizmu ze status quo. Z wolnościowego punktu widzenia
utożsamienie to jest błędne, ale ponieważ wszystkie partie zainteresowane w
status quo nazywały się "liberałami", obrońcami "rynku" i "kapitalizmu", można
zrozumieć, że apolityczny, nie szkolony w ekonomicznej teorii biznesmen nie był
w stanie dojrzeć różnicy pomiędzy kapitalizmem a gospodarką mieszaną. Dlatego
myślał on o rynku jako o niepowodzeniu. Oczywiście nie podobało mu się
rozwiązanie komunistyczne, bo chciał zachować swój majątek. Alternatywą był
faszyzm, obiecujący znieść rynek, a utrzymać prawa własności.

[Gość: pollak]

mpsps napisał:

> mam pytanie, czy biorac pod uwage dzialalnosc i hasla gloszone przez LPR
> mozna ta partie oskarzyc o gloszenie hasel faszystowskich lub ogolnie
> totalitarnych i doprowadzic do jej likwidacji a jej czolowke do wiezien (lub
> zakladow psych.?


Jakie to hasła?

narodowo-euro-socjalistyczna psychoza powraca?

[wild]

"liberalizm nacjonalistyczny", "ochrona" rynku europy? "ochrona" europejeskiego
leppera dotacyjkami? Prawnicy! na pomoc!

Jedynym wyjaśnieniem faktu, że wielu ludzi, nawet skądinąd racjonalnych ludzi
takich, jak biznesmeni, angażowało się w sprawę faszyzmu jest zakorzeniona
wiara w boskie zdolności państwa. Współczesna niemiecka tradycja etatystyczna
ma trzy korzenie:

1. Bardzo późne utworzenie niemieckiego państwa narodowego. Na początku XIX
wieku niemieccy liberałowie pozbyli się wielu antyetatystycznych cech
pierwotnego liberalizmu i wymyślili tak zwany "liberalizm nacjonalistyczny",
który większy nacisk kładł na jedność narodu niż na wolność jednostki. Na
przykład ze smutkiem czyta się, jak niemiecki filozof Johann Gottfried Fichte
przechodził od swych wczesnych całkiem wolnościowych idei na pozycje wczesnego
narodowego socjalizmu opartego na czczeniu narodu. Tak więc w Niemczech nie
było żadnej skutecznej liberalnej rewolucji ani ewolucji. Era pruskich
liberalnych reform nie trwała dłużej niż dziesięć lat na początku XIX wieku.
Liberałowie zbyt wcześnie poszli na kompromis z istniejącą władzą, by wygrać
pożądaną jedność narodową. Degeneracja rewolucji francuskiej i późniejszy
podbój Niemiec przez oddziały Napoleona zniszczyły liberalne nadzieje i
umocniły uczucia nacjonalistyczne.

2. Tym, co zostało z liberalnych idei, było parę elementów w sferze
ekonomicznej. Liberalizm był uznawany za doktrynę ściśle ekonomiczną, bez
żadnych związków z innymi ludzkimi działaniami. Tym samym wydawał się być
nieuczuciowy lub nawet antyuczuciowy. O wszystkich działaniach wspólnotowych
lub innych działaniach uwzględniających uczucia myślano jako o z konieczności
autorytarnie organizowanych przedsięwzięciach. Liberalna idea wolnych
stowarzyszeń, wspólnot opartych na zgodzie, pozostała dla większości Niemców
obca.

3. Wreszcie - uzbrojony w najbardziej etatystyczną filozofię rozwiniętą w
Niemczech, filozofię Hegla, mieszkający w Anglii Karol Marks dał poznać swój
nowy utylitaryzm. Utylitarne sformułowanie liberalizmu odrzucało pryncypializm
klasycznych liberałów, koncentrując się na dobrobycie społeczeństwa jako
całości. Wiążąc to z etatystyczną metafizyką i utylitarnymi quasi-
socjalistycznymi koncepcjami praktycznymi, Marks położył nowe podwaliny pod
etatyzm we współczesnym świecie. Faszyzm nie jest marksistowski w ścisłym
sensie tego słowa, ale jest czymś jedynie możliwym w ramach rozwiniętej przez
Marksa kombinacji etatyzmu i utylitaryzmu, jak pokazali to Ludwig von Mises i
Friedrich Hayek.

Pewien rodzaj etatystycznej tradycji można znaleźć w każdym kraju, który
nabawił się faszystowskich rządów. Oczywiście tradycje te różnią się w
szczegółach. Z drugiej strony silna amerykańska tradycja liberalna jest
prawdopodobnie wyjaśnieniem, dlaczego New Deal nie zaowocował faszyzmem w
europejskim stylu. Amerykański New Deal był także socjalizmem właścicieli, nie
całkiem wprawdzie konserwatywną rewolucją, ale konserwatywną ewolucją. Ale New
Deal nie rozwinął idei, że do zrealizowania jego programu niezbędne jest
zniesienie wszelkich praw obywatelskich.

Jednym z najbardziej przerażających rezultatów antyindywidualistycznych
tradycji, które nie potrafiły nauczyć Niemców tolerancji, był antysemityzm
narodowych socjalistów. Każde etatystyczne rządy opierają się na tworzeniu
kozłów ofiarnych obwinianych za niepowodzenia mające faktycznie swój początek w
administracji. Normalnie jednak tymi kozłami ofiarnymi są krytycy,
intelektualiści, nonkonformiści i cudzoziemcy. Oczywiście te kozły ofiarne też
były przez nazistów używane. Ale swoją najzagorzalszą nienawiść naziści
skierowali przeciwko Żydom. Nienawiść ta opierała się na wierze, że jakaś osoba
może być częścią spisku zwyczajnie na mocy urodzenia. Nie da się wyjaśnić,
dlaczego tak wielu Niemców poparło ten absurdalny, nieracjonalny pogląd, jeśli
nie weźmie się pod uwagę długiej tradycji kolektywistycznego, nietolerancyjnego
myślenia.

To antyindywidualistyczne myślenie wciąż funkcjonuje, na przykład wtedy, gdy
uważa się Niemców (lub oni sami siebie uważają) za zbiorowo winnych faszyzmu,
nawet jeśli urodzili się po wojnie. Lub gdy po ekscesach brytyjskich kibiców w
Brukseli w 1985 r. obciąża się odpowiedzialnością cały brytyjski "naród".

Przyjrzyjmy się bliżej związkowi narodowego socjalizmu z biznesem.

Były trzy typy biznesmenów popierających partię nazistowską: (1) wielcy
biznesmeni zaangażowani w interesy całkowicie zależne od państwa, jak
bankowość, (2) wielcy biznesmeni z olbrzymich korporacji popieranych,
subsydiowanych lub zakładanych, najczęściej w drugiej połowie XIX wieku, przez
państwo i (3) wielu drobnych biznesmenów działających na tym, co pozostało z
rynku.

Wracając do dwóch pierwszych typów biznesmenów popierających Hitlera, jest
jasne dla każdego wolnościowca, czego oni spodziewali się po nazistowskim
rządzie. Z punktu widzenia tych biznesmenów rozwiązywanie problemów oznaczało
zabezpieczanie lub powiększanie ich ekonomicznych zysków środkami politycznymi
i jednocześnie utrzymywanie w spokoju zubożonych mas. Umiarkowane demokratyczne
partie nie potrafiły osiągnąć tego celu. Po wielkim sukcesie partii
nazistowskiej w wyborach w 1930 roku, zupełnie niespodziewanym dla wszystkich
obserwatorów, liderzy monopolistycznego biznesu stali się faszystowscy.

Poparcie drobnego biznesu, właścicieli sklepów, spółek, rzemieślników, chłopów
itd. w dużym stopniu przyczyniło się do pierwotnego sukcesu partii
nazistowskiej. Szacuje się, że ludzie posiadający niewielki majątek stanowili w
latach dwudziestych i trzydziestych 15% niemieckiej populacji, ale ponad 30%
członków partii nazistowskiej i ludzi głosujących na tę partię przed 1933 r.
Jak wiemy z ekonomicznej teorii libertarianizmu, klasa niezależnych drobnych
biznesmenów srogo cierpi od braku wolności na rynku manipulowanym przez
państwo, tzn. przez inflację, nadmierne podatki, regulacje i nieuczciwą
konkurencję tworzonego przez państwo wielkiego biznesu. W normalnych warunkach
ludzie ci albo są apolityczni, będąc zaabsorbowanymi przez swe codzienne
sprawy, albo głosują na umiarkowane konserwatywno-liberalne partie obiecujące
zostawić ich w spokoju. Podczas kryzysu lat dwudziestych i wczesnych
trzydziestych klasa drobnych właścicieli zwróciła się nie ku ideałom wolnego
rynku, ale ku faszyzmowi. Porzucili oni związek między prawami własności a
wolnym rynkiem, jak na długo przedtem zrobił to wielki biznes. Zwrócili się oni
ku czemuś, co marksistowski historyk Gabriel Kolko nazywa "politycznym
kapitalizmem", a co według mnie powinno być nazywane "socjalizmem właścicieli".
Decydującą ekonomiczną różnicą między komunizmem a faszyzmem jest to, że
komunizm dąży do tego, by całą własność zsocjalizować, natomiast faszyzm
powierzchownie obstaje przy obronie praw własności. Domaga się jednak silnego
rządu, który regulowałby rynek w rzekomym ogólnym interesie. Regulacje te w
teorii faszystowskiej powinny być następstwem zasady chronienia obecnych
właścicieli przed zmianami na rynku, które to zmiany są rzekomo zamierzonymi
rezultatami nieuczciwej konkurencji ze strony niekontrolowanego wielkiego
biznesu.

Przeciętny drobny biznesmen z lat dwudziestych utożsamiał ekonomiczną koncepcję
wolnego rynku i kapitalizmu ze status quo. Z wolnościowego punktu widzenia
utożsamienie to jest błędne, ale ponieważ wszystkie partie zainteresowane w
status quo nazywały się "liberałami", obrońcami "rynku" i "kapitalizmu", można
zrozumieć, że apolityczny, nie szkolony w ekonomicznej teorii biznesmen nie był
w stanie dojrzeć różnicy pomiędzy kapitalizmem a gospodarką mieszaną. Dlatego
myślał on o rynku jako o niepowodzeniu. Oczywiście nie podobało mu się
rozwiązanie komunistyczne, bo chciał zachować swój majątek. Alternatywą był
faszyzm, obiecujący znieść rynek, a utrzymać

Alternatywą był faszyzm, obiecujący znieść rynek?

[wild]

wild napisał:

> Alternatywą był
> faszyzm, obiecujący znieść rynek, a utrzymać

np. wprowadzając koncesyjki i urzędnicze limitki? )

"Alternatywą był faszyzm, obiecujący znieść rynek, a utrzymać prawa własności."


hahaha!

Prawnicy kiedy zdelegalizujecie wszystkie partie faszystowskie? )

Odpowiedz - Art. 11 i 14 Konstytucji

[luiza_o]

Artykul 14 Konstytucji zakazuje dzialania partii "odwolujacych sie do faszyzmu,
nazizmu i komunizmu". Ikonowicz i Tejkowski podpadaja. Czesc SLD (np. Wiatr
starszy) tez.

Reszta - patrz art. 11 Konstytucji - "wolnosc tworzenia i dzialania partii
politycznych"


Ale tobie Kotku, nie o prawo chodzi. Ciebie boli ze partia narodowo-
chrzescijanska zwyzkuje. To boli - naucz sie zyc z bolem.

mpsps może to sobie poczyta? "The Coming Europe";)

[wild]

www.calvin.edu/academic/cas/gpa/goeb31.htm
Stand up and demand a Germany that belongs to you, one that is free of the
chains of the oppressor. This is the historic mission of the German working
class.

Freedom and prosperity!

This is the war cry against the rotting world of capitalism!

Away with the empty rhetoric! Risk looking cold reality in the face.

Hold out your hand, German working men! The day of freedom is coming, if only
you want it!

Adolf Hitler is showing you the way!

www.calvin.edu/academic/cas/gpa/angrif08.htm

jaki etos faszyzmu? nie? nie! kapitalizm nie komunizm a faszyzm? trzecia
noga Marksa w Europie odrasta? :}

[mpsps]

wild
wielkie dzieki za te bardzo obszerne posty. poczytalem sobie, i no i jeszcze
gorzej. popatrz jak oni LPR-y)to wszystko siermieznie robia!. jak to jest ze
ludzi to bierze? pytanie samo w sobie bardzo naiwne. ale..
poza tym mam wrazenie ze sie troche unosisz. nie ma czym
nieuniesiony
mpsps

[mpsps]

droga Luizo_O
czesc twojej wypowiedzi zabrzmiala hmmm....)))
a tak na serio nie boli to ze oni odnasza jakijs tam sukces w kozej wolce
(przepraszam mieszkancow Koziej W).
talko to ze ludzie wirza w te ichbrednie. wolnosc slowa wolnoscia i to sie
chwali, ale poczytaj posly Oszoloma, te wizje sa prze-ra-za-ja-ce.
nie sadzisz?

kocio zainteresowany
mpsps

Janowskiego do psychiatryka - na pewno.

[balzer]

A LPRu nie trzeba likwidowac, sami padna.