hugo_w2
29.11.07, 09:33
12 grudnia mają rozpocząć się palestyńsko-izraelskie rozmowy
pokojowe. To najważniejszy, jeśli nie jedyny sukces kilkudniowej
konferencji międzynarodowej, która zakończyła się w Annapolis.
Oczekiwania i cele postawione podczas konferencji były bardzo
skromne. Nie negocjowano żadnego traktatu ani szerszego porozumienia
w sprawie utworzenia państwa palestyńskiego. Mimo to w przypadku
konferencji w Annapolis można mówić o umiarkowanym sukcesie. Polega
on przede wszystkim na samym wznowieniu dialogu palestyńsko-
izraelskiego. Już sam ten fakt może stanowić miarę tego, jak daleko
obie strony znalazły się od siebie w ciągu zaledwie kilku lat. Pod
koniec kadencji Billa Clintona wyniki takiej konferencji uznano by
za co najmniej skromne. Ale jeszcze kilka miesięcy temu samo
pojawienie się przy wspólnym stole Ehuda Olmerta i Mahmuda Abbasa
było uważane za niemożliwe, a powrót do realizacji "mapy drogowej",
nakreślonej na początku dekady, wydawał się jedynie marzeniem. Warto
jednak pamiętać o tym, że obaj politycy spotykają się na co dzień z
ostrą opozycją. Olmert musi stawiać czoło w Knesecie
antypalestyńskim "jastrzębiom", uważany za umiarkowanego Abbas
kontroluje tylko część terytorium Autonomii i musi rozmawiać z dużo
bardziej radykalnym Hamasem.
Innym sukcesem dyplomacji USA było włączenie do dialogu
bliskowschodniego krajów trzecich - Syrii oraz Arabii Saudyjskiej,
mimo że oficjalnie nie uznają one istnienia Izraela. Stanom
Zjednoczonym udało się tu przełamać sojusz Damaszku z Teheranem.
Konferencja zaangażowała w sumie kilkanaście państw arabskich obok
największych światowych mocarstw.
Sukces procesu pokojowego będzie zależał przede wszystkim od tego,
czy zaangażowane w konflikt strony będą rzeczywiście dążyły do
zawarcia trwałego porozumienia. Palestyńczycy i Izraelczycy muszą
rozstrzygnąć wiele kwestii, które wydają się niemożliwe do
rozwiązania, jak choćby status Jerozolimy, kwestię żydowskiego
osadnictwa na Zachodnim Brzegu czy los palestyńskich uchodźców. We
wszystkich tych kwestiach potrzebna będzie wola kompromisu z obu
stron, co po latach otwartego konfliktu, intifady i zamachów
terrorystycznych trudno sobie wyobrazić. Pomagać ma im w tym
amerykańska dyplomacja kierowana przez Condoleezzę Rice. Na sukcesie
zależy także prezydentowi George'owi Bushowi, który chciałby w ten
sposób - podobnie jak kilka lat temu Bill Clinton - zakończyć
pozytywnym akcentem swoją drugą kadencję. Doświadczenia minionych
lat niestety nie napawają optymizmem. Trudno przypuszczać, aby
trwający od ponad trzech pokoleń konflikt bliskowschodni można było
zakończyć z dnia na dzień. Do pokojowego rozwiązania należy jednak
dążyć, bo każdy dialog, nawet ten najtrudniejszy i prowadzony przez
długie miesiące, jest lepszy od otwartego konfliktu.
Quelle PDN-NY(TD)
