Kto to powiedział?

[v_2]

" Moja refleksja na ten temat (...) jest taka, że przyłożyliśmy do
Kosowa wzór z Bośni, gdzie Serbowie byli agresorami, a biedni
muzułmanie się bronili, który do Kosowa nie pasuje - mówi na
spotkaniu minister. - Byłem dwa lata temu w Kosowie i tam są w
miasteczkach całe dzielnice wypalonych domów serbskich i nowe,
złocone meczety wybudowane za wahhabickie, saudyjskie pieniądze -
relacjonuje w 2007 roku Sikorski."
Jak donosi ( hehehe..."donosi" GW zazwyczaj ) Sikorski minister
onegdaj wypowiadał się przeciw niepodległości Kosowa. Podobnie
jak "złotousty" Niesiołowski marszałek. Ale teraz im sie zmieniło.
Teraz bedą uznawac. W ten sposób nie znajdą uznania oczach GW,
której muzułmańska ekspansja się nie podoba. Kwadratura koła dla GW-
kochac Sikorskiego i go nienawidzic. Ciekawe co weźmie górę miłośc
czy nienawisc- co obstawiacie?

Slon i mrowka

[andrew2008]

Porownojesz slona do mrowki.
Sikorski,choc goj, wypelnia polecenia waszyngtonskiej poteznej elity
Zydowskiej.
Adam Mocznik to to tylko maly kundelek , ktory popiskujac zalosnie
bedzie na smyczy waszyngtonskiej ciagniety.
PO to jest mrowka. A co oni znacza? Nawet rozdeptywac ich nie trzeba.

[v_2]

Może i tak. Intryguje mnie jak się cuje facet, który kiedys walczył
z ruskimi, miał jakieś poglądy i wartości za które ryzykował życie.
A teraz zachowuje się jak szmata na wietrze....za stanowisko
ministra? Za te parę złotych pensji? Za prestige i ochrone BOR-u?
Żałosny koleś. O Niesiołowskim to mi się nawet pisac nie chce...

_____to pieniacz obrotowy jak dziś widać

[hasz0]

kanclerz Bismarck swego czasu powiedział, że całe Bałkany nie są
warte życia jednego pomorskiego grenadiera...
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80607,4955231.html

Byłem dwa lata temu w Kosowie i tam są w miasteczkach całe dzielnice
wypalonych domów serbskich i nowe, złocone meczety wybudowane za
wahhabickie, saudyjskie pieniądze.

I moje pierwsze pytanie jest takie: czy ktoś w ogóle monitoruje
naturę kosowskiego islamu i tego typu inwestycje?

Moje drugie pytanie jest następujące:jakie są gwarancje, że te
wspaniałe zabytki chrześcijańskiej historii, które tam są enklawami
serbskimi, w jakimś momencie nie zostaną zniszczone, że one będą
bronione?

I wreszcie trzecie pytanie:czy nasi żołnierze mają tam - wiem, że
może powinienem do siebie je skierować, ale po prostu tego nie wiem -
prawo użycia broni, aby nie doszło do incydentów, takich jak te,
gdzie wojska niemieckie nie obroniły Serbów i klasztorów, gdy doszło
do zajść trzy lata temu bodajże w marcu? Nie chciałbym, abyśmy
doznali takiego wstydu, że nasi żołnierze nie mają prawa do użycia
broni w obronie ludzi, których bezpieczeństwo im powierzyliśmy.

____________dęte gesty i spruty frak

[hasz0]

WZ doświadczenia wiemy, że wezwanie do Pałacu Prezydenckiego Bogdana
Klicha nie skutkuje żadnym skandalem - chcesz awantury, skontaktuj
się z Radosławem Sikorskim.

Zadziwiająca jest ta reguła. Sikorski od wielu lat kreuje się na
dżentelmena z manierami, bardzo „british”, obytego w świecie i
wsławionego wyprawą do Afganistanu w czasach wojny radziecko-
afgańskiej, z kupionym pod koniec PRL i starannie odrestaurowanym
dworem, którego zdjęcia obowiązkowo pojawiają się w każdym artykule
opisującym postać ministra. Nic więc dziwnego, że wydaje się osobą z
pewną dozą snobizmu, niezwykle starannie budującą swój wizerunek.
Tym bardziej zadziwia więc, jak łatwo i jak często na tym kostiumie
widać dziury i grube szwy.

O tym, jak dżentelmen Sikorski porównywał Nelli Rokitę do
podrabianej torebki, niedawno już pisałam. Ale warto przypomnieć też
takie powiedzenia ministra, jak to, że żony by do domu nie wpuścił i
zmieniłby zamki, gdyby postąpiła tak jak żona Jana Rokity, albo to,

jak w równie wysmakowanym stylu dopominał się zwrotu 100 złotych,
jakie pożyczył prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, gdy ten nie miał
na tacę w kościele.

Upominał się o te pieniądze kilka razy publicznie, swoje żądania
okraszając, jak zwykle, retoryką patriotyczną: „Najważniejsze, że te
100 złotych poszło na tacę w kaplicy przy cmentarzu, na którym leżą
bohaterowie bitwy warszawskiej w 1920 r. A więc na zbożny cel” –
mówił „Super Expressowi”. Sprawę zakończył Aleksander Szczygło,
pokazując publicznie przekaz dla Sikorskiego na owe 100 złotych.

Cała historia okazała się dużym blamażem obecnego ministra spraw
zagranicznych. Zastanawiające, że Sikorski zupełnie tego nie
dostrzegł.

Było też kilka innych mniej spektakularnych wydarzeń, którym, jak
się zdaje, maniery obecnego szefa dyplomacji nie sprostały. Niedawno
ktoś opowiadał mi zdarzenie sprzed roku, z jednej z debat
organizowanych przez „Dziennik” na Uniwersytecie Warszawskim. Brał w
niej udział amerykański neokonserwatysta Norman Podhoretz i Radosław
Sikorski, wówczas minister obrony w rządzie tworzonym przez PiS.

Debatę postanowił zakłócić Piotr Ikonowicz ze swoją Nową Lewicą oraz
kilku innych działaczy organizacji lewicowych i pacyfistycznych. Ich
akcja polegała na rozrzuceniu ulotek i okrzykach z sali, w czasie
wypowiedzi Podhoretza, mniej więcej o treści: „kłamca na rzecz
imperium”. Siły porządkowe kolejno wyprowadzały pokrzykujących,
wyniesiono też Ikonowicza. Ale największe wrażenie zrobił Radosław
Sikorski. – Rozumiem, że transport prosto do Tworek – spuentował
interwencję sił porządkowych polski minister obrony i zagroził, że
ochroniarzy może wesprzeć Żandarmeria Wojskowa.

Osoba, która mi relacjonowała te wydarzenia, najbardziej z całej
debaty zapamiętała właśnie mało wysublimowane zachowanie Sikorskiego.

Ale zdaje się, że takie postępowanie ministra jest przemyślaną
metodą działania obliczoną na wywołanie konfliktów.

Taką metodę minister Sikorski i rząd Donalda Tuska stosuje
konsekwentnie w relacjach z prezydentem Lechem Kaczyńskim i jest to
na razie dosyć skuteczne.

W demokracji medialnej liczy się przede wszystkim wrażenie. Dlatego
Radosław Sikorski, używając grzecznych frazesów, może pozwolić sobie
na prowokację

Tak było, gdy na przykład Sikorski nie stawił się u prezydenta w
Pałacu, tylko faksem zawiadomił, że na spotkaniu go nie będzie, bo
jest na innym, ważniejszym. Owym istotniejszym spotkaniem była dla
ministra nieformalna narada członków rządu. Niestawienie się
ministra Sikorskiego u prezydenta – a może i styl, w jakim odmówił –
było konsultowane z premierem Tuskiem. Była to oczywista
impertynencja, świadoma. Media pokazywały wymachującego faksem od
Sikorskiego ministra prezydenckiej kancelarii, budując przekaz, że
rząd jest OK, tylko prezydent ma fochy. Tak opowiadali o tym
członkowie rządu i politycy PO, a minister Sikorski z uśmiechem
opowiadał tu i ówdzie, że „nikt go nie prześcignie w szacunku do
prezydenta”.

Frazę tę powtarzał również teraz, inscenizując – jak sądzę
całkowicie świadomie – kolejną odsłonę dramatu, w której humorzasty
prezydent miał kazać mu przerywać lunch w Brukseli i wracać
natychmiast do Warszawy, by stawić się przed swym obliczem. Gdyby
faktycznie Sikorski darzył szacunkiem prezydenta, to nikt o całej
sprawie by się nie dowiedział. Nie byłoby natychmiastowego
informowania dziennikarzy o „pilnym wezwaniu”, spektakularnego
wychodzenia ze spotkania szefów dyplomacji UE i wracaniu samolotami
z przesiadką, po to, by być o 21.00 w Pałacu Prezydenckim. Bo mógł
spokojnie dokończyć spotkanie, wsiąść do samolotu o 19.00 i trafić
do prezydenta o 21.30 lub 22. Tylko tyle, i aż tyle.

Tym razem jednak, jak się zdaje, gra Sikorskiego była zbyt grubymi
nićmi szyta. Dziennikarze wykazali (między innymi Monika Olejnik
w „Kropce nad i” teatralność jego działań. To jeden z pierwszych
poważniejszych sygnałów, że rząd Tuska, spierając się z Lechem
Kaczyńskim, nie zawsze może liczyć na bezwarunkowe poparcie mediów.

Rola prowokatora

Zwłaszcza że reakcja Sikorskiego tym razem nie była tylko kolejną
odsłoną wewnątrzkrajowych potyczek z prezydentem. Szef polskiej
dyplomacji swoim zachowaniem w Brukseli zainteresował Europę i
wyprowadził walkę polityków Platformy Obywatelskiej z przeciwnikiem
politycznym na arenę międzynarodową. A to niczemu dobremu – z punktu
widzenia interesów kraju – nie służy.

Zdumiewa, że właśnie minister spraw zagranicznych – a więc szef
polskiej dyplomacji – zdaje się nie zauważać tego aspektu swoich
działań. Niestety, wydaje się, że to właśnie Radosław Sikorski pełni
obok obowiązków ministra także inną funkcję rządową.

To on, w ramach podziału rządowych obowiązków, prowokuje napięcia w
relacjach z prezydentem. Wygląda na to, że realizuje zapotrzebowanie
Donalda Tuska na podkopywanie pozycji przyszłego rywala w wyborach
prezydenckich. Ale nie tylko.

Rząd Tuska potrzebuje wroga. Już Platforma Obywatelska, będąc w
opozycji, musiała wykreować PiS jako swego najgroźniejszego
przeciwnika. Pozwoliło to zachować jako taką jedność partii i
Tuskowi utrzymać – mimo podwójnej klęski wyborczej – pozycję lidera.

Szef MSZ swoim zachowaniem w Brukseli wyprowadził walkę polityczną
ze sceny krajowej na arenę międzynarodową

Dziś gabinet Donalda Tuska spotyka się z kłopotami, których chyba
nie przewidział w najgorszych snach. Rozbudzone wzrostem
gospodarczym, ale też populistycznymi obietnicami Platformy z
kampanii wyborczej nastroje społeczne nie wróżą spokoju. Protesty
kolejnych grup zawodowych, wobec których rząd przyjmuje strategię
gry na czas, a nie faktycznego rozwiązania problemów (na razie
najwyraźniej, jak w służbie zdrowia, nie ma gotowych i dobrych
pomysłów), mogą skutkować gwałtownym obniżeniem notowań PO, rządu i
samego premiera. A przecież jeśli Tusk myśli o wyborach
prezydenckich, nie może pozwolić sobie na znaczący spadek
popularności.

Tym bardziej potrzebny jest ktoś, na kogo można zwalić winę i
którego można kreować na „czarnego luda” polskiej polityki.

Gładkie słówka i oburzone miny
Gra w anty-PiS tak skuteczna z punktu widzenia partykularnych
interesów PO w poprzednich dwóch latach ma trwać przez kolejne.
Minister Sikorski, wspierany przez premiera Tuska ustawia w tej
grze, w roli wroga prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Inni politycy, jak
Janusz Palikot, też wciąż walczą z PiS, ostatnio próbując obarczyć
to ugrupowanie winą

____________kogo więc wymienić?

[hasz0]

Prezydenta – wbrew być może marzeniom polityków PO – od zaraz
wymienić się nie da. Może więc warto rozejrzeć się za bardziej
dyplomatycznym szefem dyplomacji?

Źródło : Rzeczpospolita

[wikul]

Wyszukać co pisałeś o Sikorskim jak był ministrem u Marcinkiewicza
i Kaczyńskiego ?

[wikul]

v_2 napisał:

> " Moja refleksja na ten temat (...) jest taka, że przyłożyliśmy do
> Kosowa wzór z Bośni, gdzie Serbowie byli agresorami, a biedni
> muzułmanie się bronili, który do Kosowa nie pasuje - mówi na
> spotkaniu minister. - Byłem dwa lata temu w Kosowie i tam są w
> miasteczkach całe dzielnice wypalonych domów serbskich i nowe,
> złocone meczety wybudowane za wahhabickie, saudyjskie pieniądze -
> relacjonuje w 2007 roku Sikorski."
> Jak donosi ( hehehe..."donosi" GW zazwyczaj ) Sikorski minister
> onegdaj wypowiadał się przeciw niepodległości Kosowa. Podobnie
> jak "złotousty" Niesiołowski marszałek. Ale teraz im sie zmieniło.
> Teraz bedą uznawac. W ten sposób nie znajdą uznania oczach GW,
> której muzułmańska ekspansja się nie podoba.Kwadratura koła dla GW-
> kochac Sikorskiego i go nienawidzic. Ciekawe co weźmie górę miłośc
> czy nienawisc- co obstawiacie?


A co w tym dziwnego ? Teraz ma realizować politykę rządu w którym
jest ministrem. Prywatnie może ma takie zdanie jak kiedyś przedstawił
A jak chcesz poobserwować zmienność pogladów polityków to przypomnij
sobie jak często zmieniał je J.Kaczyński.

[v_2]

czyli taki z niego za przeproszeniem "pies wojny"? Najemnik? Wiesz,
że w zasadzie tak właśnie o nim pomyslałem... Ale szkoda, ze
polityki nie robią ludzie ideowi...

[wikul]

v_2 napisał:

> czyli taki z niego za przeproszeniem "pies wojny"? Najemnik?
Wiesz,
> że w zasadzie tak właśnie o nim pomyslałem... Ale szkoda, ze
> polityki nie robią ludzie ideowi...


Nie w tym rzecz. Ludzie ideowi też muszą podporządkować sie jednemu
celowi. Nie może być kilkanascie polityk zagranicznych w jednym
kraju. Już dwie to za dużo.

[v_2]

Pewnie, że masz rację. To który Sikorski jest prawdziwy? Z PiSu, z
PO czy może ten jeszcze wcześniejszy? Ten, który nadzorował misję w
Iraku i organizował misję do Afganistanu czy ten, który jest przeciw
Irakowi i zarzuca nieudolnośc misji Afgańskiej?
A może żaden?