Czy lubicie......

[aleks44]

..jak odwiedzaja Was goscie,czy sie cieszycie,czy dajecie im poznac ,ze
pszyszli nie w pore,tak sobie pomyslalem,bo kiedys mialem taki przypadek.

[magosiaa]

Mamy grono przyjaciół, z którymi znamy się lat ho,ho od szkoły podstawowej. Z
nimi nie ma problemu, bo jak przyjdą lub my do nich wpadniemy nie w porę to
otwarcie się o tym mówi i nie ma sprawy. Jeżeli przychodzi ktoś inny to cóż
dobra mina do złej gry i gościmy, bo jak wiadomo: gość w dom .... W sytuacji
podbramkowej przepraszam i wychodzę bo co mam robić?

[aleks44]

podobnie i ja postepuje,bo tak jest najlepiej,ale ostatnio mialem przypadek,ze
znajomy zapowiedzial,ze chce cos u nas ogladnac i czy moze przyjsc,oczywiscie
ze sie zgodzilem,ale poprosilem ,zeby wczesniej zadzwonil.Ja taki skory do
robienia porzadkow to nie jestem i nagle ktoregos popoludnia ktos puka ide do
drzwi,a tam stoi znajomy jego zona i jeszcze jakas obca mi kobieta,oczywiscie
poprosilem ich do mieszkania,weszli do przedpokoju,a ja przeprosilem ich ze nie
poprosze ich do pokoju bo mam straszny balagan,co bylo faktem,a poniewaz byli
zainteresowani drzwiami wejsciowymi,zalatwilismy sprawe przy ich obiekcie
zainteresowania.Kobieta ktora wyszla wczesniej niz oni ,nie powiedziawszy nawet
pocaluj mnie ...... do dzis nie wiem kto to byl i dlaczego oni ja
przyprowadzili,poniewaz chcialem im cos powiedziec ,to zapytalem ze powinni
zadzwonic,a oni odparli ze przechodzili i postanowili mnie odwiedzic.Potem do
mnie dotarlo,ze moglem im zaraz na poczekaniu zrobic awanture,ale na to juz
bylo za pozno .Dla mnie dom,czy mieszkanie jest azylem,dlatego ja nie mam prawa
przyprowadzac do znajomych,jakichkolwiek gosci bez ich zezwolenia.
Jeszcze teraz mnie telepie ze zlosci,jak sobie przypomne

[magosiaa]

No, to zupełnie inna inszość. Przyprowadzanie do kogoś bez zapowiedzenia obcej
osoby w dodatku bez przedstawienia to delikatnie mówiąc gruby nietakt. Na
szczęście nie byłam w takiej sytuacji i nawet trudno mi w tej chwili
teoretycznie wyobrazić sobie co bym zrobiła. Pewnie to samo co ty.
Panie Boże chroń mnie od przyjaciół bo z wrogami poradzę sobie sam. Tak mi się
przypomniało, bo tak całkiem bez przyjaciół to jest pewnie smutno.

[aleks44]

tak to prawda,ja mam nie wielu przyjaciol,ale w tej materii to bardziej chodzi
o jakosc,a nie ilosc.Wiec pocieszam sie tym ,ze to byli tacy przyjaciele przez
male p,ale kiedys jak bede mial okazje, to im pare slow powiem.

Aleks, coś mi się wydaje, że takie typy

[elp1]

osobowościowe, to nie bardzo będą rozumieć o czym do nich mówisz.
Chyba znacznie efektywniejszą metodą mógłby się okazać przykładowy rewanż
hihihi :-)

aaa i mógłbyś gwoli wyjaśnienia

[elp1]

wspomnieć przy okazji rewanżu, że pozwoliłeś sobie na zaproszenie gościa,
pamiętając,że dla Nich to "normalna sytuacja" ehehehe ;-)

Magosiaa zgadzam się z Tobą w 100%-ch

[elp1]

magosiaa napisała:

> No, to zupełnie inna inszość. Przyprowadzanie do kogoś bez zapowiedzenia
> obcej osoby w dodatku bez przedstawienia to delikatnie mówiąc gruby nietakt.

użyłabym chyba nawet znacznie mocniejszehgo określenia, ale daruję sobie i Wam,
bo to i tek w tej chwili niczego nie zmienia w niemiłej przygodzie Aleksa ;-)

> Na szczęście nie byłam w takiej sytuacji i nawet trudno mi w tej chwili
> teoretycznie wyobrazić sobie co bym zrobiła. Pewnie to samo co ty.

a ja chyba jednak troszku inaczej. Prawdopodobnie właśnie na wstępie
wypaliłabym coś na ten temat, że kto bez zapowiedzi przychodzi to sam sobie
szkodzi

> Panie Boże chroń mnie od przyjaciół bo z wrogami poradzę sobie sam.
> Tak mi się przypomniało, bo tak całkiem bez przyjaciół to jest pewnie smutno.

W moim pojęciu przyjaciel to ktoś, przed kim z pewnością bałaganem domowym nie
muszę się krępować jak i chyba także niczym innym. Nie można mieć przyjaciół
zbyt wielu, bo przyjaźń wymaga troskliwego, serdecznego czasu i.. zasługuje
z pewnością nie tylko na oddzielny wątek ;-)

odpowiem Ci we wtorek

[elp1]

i to będa świeże wrażenia bo z kończącego się właśnie poniedziałku.
Przez gości, (czy dzięki niespodziewanym gościom) wyszłam z forum na chwilę
a wrócić mogłam dopiero po kilku godzinach.
Tak bywa i nie bardzo wiem czy mysleć o takich wizytach - "niestety", czy
na "szczęście".

[aleks44]

juz jest wtorek,od pietnastu minut,kiedy zdazylas to napisac,jak ja tu caly
czas jestem,ale bede czekal ze zniecierpliwoscia.

gość w dom...

[adam.67]

...próżnia w lodówce ;-) jak mawiają niektórzy hi hi

Są znane (i czasami chamskie lecz skuteczne) metody:
"na ciasteczko": gospodarz (gospodyni) wychodzi z miseczką ciasteczek,
mówiąc "to po jednym na drogę"
"na okno" - gosp/odyni/odarz otwiera okno mówiąc: "przed snem zawsze wietrzymy"
i parę innych...
"na pacierz" - gdy pada pytanie "czy zmówicie z nami wieczorny pacierz?"
;-)

ale najgorsi są ci, którzy mają pretensje (!!!), że nikt ich nie wita kwiatami,
chlebem i solą gdy się wpraszają "na duś" i potem zdziwieni, że gospodarze
niechętni...

nie znoszę też, jak ktoś nie zapyta o pozwolenie palenia papierosów albo
przyjścia z psem czy innym zwierzakiem (nie mam nic do zwierząt, ale diabli
mnie biorą jak pies zaczyna biegać po domu, a gość z uśmiechem mówi: proszę się
nie martwić, niegroźny... a piesek akurat obgryza mi meble).

A co do przyjścia "nie-w-porę" - jestem asertywny, mówię wprost. Nie wyobrażam
sobie grania komedii. Prosto w oczy i konkretnie. Są w końcu telefony, maile
itede.

Co ciekawe, ostatnio wkurzyli mnie goście (rodzinka!) wygłoszonym
tekstem: "jakie macie malutkie mieszkanko!" plus spojrzenie pełne
politowania... odpowiedziałem, że "każdy mieszka w tym, na co go w danym
momencie stać". Może nieeleganckie, ale za to skuteczne.

Pozdrawiam

obiecałam i słowa dotrzymuję ;-)

[elp1]

Sprowokowałeś mnie do pomyślenia kogo ja sama za gościa uważam, a kogo za
wręcz domownika.
Otóż to, tak ja, jak i pozostali członkowie rodziny lubimy ludzi i mamy liczne
grono znajomych, którzy do pierwszej wizyty w domu nawet jeśli są "moi" to już
w trakcie wizyty stają się "nasi".
W ten sposób to grono znajomych rozmnaża się jakby przez pączkowanie.

Fakt, że bywają takie dni, czy określone pory dnia czy wieczoru, że nie bardzo
można znależć jakiś spokojny kąt w domu. Gdy zaś spoza rodziny nikogo w domu
w danym dniu czy wieczorze w domu nie ma, to wydaje się jakby kogoś do kompletu
brakowało.

Jednak to nie jest tak, że każda osoba spoza rodziny może sobie sama w naszym
domu kawę parzyć, czy kanapkę zrobić.

I tu chyba właśnie tkwi zasadnicza różnica pomiędzy "domownikami", a "gośćmi".

Gdy przychodzi "domownik" to jeśli mnie zastanie np. przy obieraniu ziemniaków
wiem, że mogę powiedzieć - weź drugi strużyk i jedź ze mną, będzie prędzej.

Z "gościem" jest trochę inaczej.

Jeśli to umówione spotkanie - to oczywiście nie ma żadnego problemu, obowiązuje
nastawienie: "gość w dom - Bóg w dom"

Jeśli natomiast ktoś zjawia się niespodziewanie to już jego własne ryzyko i nie
widzę powodu dla którego miałabym ja sama czkawki dostawać z tego powodu, że
ktoś z kategorii "gość" miał fantazję by bez zapowiedzenia "wpaść".
Wpadając, musi sobie zdawać sprawę, że może się okazać, że w domu np. nikogo
nie ma, albo, że np. robię prasowanie. W takich sytuacjach zazwyczaj od razu
drzwi otwierając mówię, że się nie spodziewałam, ale bardzo prosze, jeśli
Jej/Mu/Im nie przeszkadza normalny porządek rzeczy (czyt.: np.rozłożone
prasowanie) w moim domu - to bardzo proszę.
Owszem - proponuję herbatę, kawę, lub coś zimnego i zadaję pytanie (sugestywne-
jeśli uznam, że by otrzymać akceptującą, oczekiwaną przeze mnie odpowiedź - to
potrzeba z naciskiem sugestywnie zapytać) - czy mogę kontynuować przerwane
prasowanie. I prasuję, prasuję, prasuję - równocześnie rozmawiając tak długo,
aż np. muszę gdzieś wyjść. Wówczas mówię - przepraszam Cie/Was bardzo, jednak
teraz już muszę przygotować się do wyjścia - może umówimy się na następne
spotkanie gdy będę luźniejsza.

Czy jest w tym moim zachowaniu coś nietaktownego?
Być może ktoś tak właśnie oceni moje zachowanie, jednakże ja uważam, że tak
gość jak i gospodarz - mają swoje prawa, a z nimi związane także obowiązki.

Jak dotychczas, żadna znajomość nie została "zawieszona", czy "zerwana" przez
fakt przykładowego "nie przerwania przeze mnie prasowania" podczas
niezapowiedzianej wizyty.

Szanuję moich znajomych, bo widać głupi nie są i nie poczytują mi za nietakt
tego, że muszę skończyć np. rozgrzebany obiad podczas niezapowiedzianej przez
Nich wcześniej wizyty.

Zauważyłam też bardzo ciekawą dla mnie samej niemalże prawidłowość, że w ten
sposób jakby najszybciej moi "goście" przechodzą na etap znajomych, o których
myślę, mówię "domownicy".

To co opisałam, może wydawać się pogwałceniem pojęcia domu jako azylu. Sądzę,
jednak, że nikt z członków rodziny nie ma takiego odczucia.
Nasz dom jest azylem dla nas i naszych dobrych znajomych, którzy najwyraźniej
lubią nasz dom i nasze towarzystwo skoro spędzają z nami swój czas angażując
się w normalne domowe obowiązki na równi z członkami rodziny.
W naszym domu nie jest dziwną sprawą, gdy zwracam się z proszącym pytaniem do
znajomego w randze "domownika" - zrobisz nam kanapki?

[magosiaa]

Czytając rozważania na temat róznic między domownikiem a gościem nasunęła mi
się jeszcze jedna refleksja, troche odbiegająca od głównego tematu, a związana
z przyjaźnią. Miałam sytuację gdy wracając z wypoczynku z bardzo daleka, z
dzieckiem zadzwoniłam do mojej rodziny w celu zawiadomienia o której godzinie
można się nas spodziewać, bo miałam u nich przenocować. Nadmienię, że telefon
nie był gromem z jasnego nieba, ponieważ przed wyjazdem rozmawialiśmy o tym i
rodzina wiedziała jakie są moje plany. Sprzeciwu nie było. Niestety parę godzin
przed moim przyjazdem, który wypadał późną nocą w rozmowie telefonicznej
dowiedziałam się, że owszem mogę przenocować, ale albo wyjdę z nimi rano albo
będę musiała poczekać aż wrócą z pracy bo kluczy nie dostanę. Muszę przyznać,
że popłakałam po tej rozmowie ze złości i rozżalenia. Dodam, że rodzina jest
bliska i często gościła u mnie w domu. Finał był taki, że musiałam zaanonsować
się u przyjaciół, na szczęście tych z kategorii domownik. Bez problemu,
przenocowali, nakarmili, dali klucze. Uratowało mnie to przed poszukiwaniem w
nocy hotelu, w obcym mieście. Od tej pory u tzw. rodziny nie byłam (kilka lat)
oni zdziwieni (wiem od mojej mamy), ja pamiętliwa jak słoń.
Cieszę się, że posiadam grono przyjaciół, i wiem, że zawsze możemy liczyć na
wzajemną pomoc, bo na tym to powinno polegać. W tym gronie testujemy się już od
lat chyba 30 (trzydziestu) i mam nadzieję przynajmniej na jeszcze raz tyle.
Ufff, ale się rozpisałam :))))

[aleks44]

Powiem tyle,ze podoba mi sie ten watek,nie liczylem na az tyle, bardzo
wyczerpujacych wypowiedzi i to czego ja nie zdazylem napisac Wy moi mili
zrobiliscie to za mnie.Popieram wszystkich i zgadzam sie z Waszymi sugestiami,
ja tez uwazam"ze gosc w dom,Bog w dom" ale ,sa pewne granice ktorych nie
powinno sie przekraczac.Jak ide do znajomych,lub rodziny na jakas impreze,to
jestem jednym z tych,ktorzy wczesniej wstaja,dziekuja i wychodza.Gospodarz
tez ma prawo do odpoczynku .Spotkalem sie z tym ,ze w trakcie mojego
wychodzenia,solenizant z grzecznosci nalegal na pozostanie,ja przeprosilem i
poszedlem o 21,ale znajomi zostali do 1 nad ranem ,Jak spotkalem solenizanta za
jakis czas to powiedzial,ze w zyciu juz nikomu nie zaproponuje zostania nawet
na 10 min.Moral taki ,ze trzeba wiedziec co i do kogo mowic
Madry Polak po szkodzie

ja lubię od czasu do czasu

[assasin76]

gości;))ale nie za często:)a co do dawania poznać,że są nie w porę...hmmm
róznie to bywa :)buziaczki