Fightclub

[tumour_marla]

Pozdrawiam wszystkich fanów tego genialnego filmu. Czekam na wasze opinie na
jego temat. Czy tylko mnie pociąga zyciowa filozofia tylera durdena? Nie
bądzmy roztanczonymi smieciami i nie miejmy jednorazowych znajomych!tego wam
i sobie serdecznie zyczę!!!

Dziwne wzorce

[klee]

Dziwi mnie, że za wzorzec postawy życiowej przyjmujesz osobę, która cierpi na
rozdwojenie jaźni. Czy naprawdę to Ci imponuje, czy naprawdę też chciałbyś być
psychotykiem? Może warto się głebiej zastanowić, co tak naprawdę zostało w tym
filmie poddane krytyce.

[tumour_marla]

Moim wzorcem nie jest osoba cierpiaca na rozdwojenie jazni, tylko alter ego
narratora, o ktorym kazdy z nas w skrytosci marzy. To postac uosabiajaca
negacje i bunt w stosunku do swiata pelnego schematow, wymagajacego od nas
postawy zyciowej, polegajacej tylko na konsumpcji i osiagnieciu idealu
stwarzanego przez zaslepione masy, wierzace, ze nowy komplet zastawy z ikei
zmieni ich zycie na lepsze. Tyler uosabia pragnienie wyzwolenia sie z okowow
smiesznosci, to czlowiek, ktory niszczy sie, ale nie bez celu ot tak, tylko po
to, by stworzyc sie na nowo. Nietsche mawiał, ze ten, kto osiaga swoj ideal,
tym samym wyrasta ponad niego. Tylko, ze sami musimy wiedziec, co jest dla nas
priorytetem w zyciu i starac sie zyc wedlug niego. Tyler uznaje swiat bez
aksjomatow i dogmatow, w ktorym kazdy czlowiek jest wolny.
Wiem, ze z pierwszej notki moglo wynikac, ze jestem glupiutka fanka raczej
brada pitta niz filmu, niezdolna do jakiejkolwiek konstruktywnej polemiki i
dyskusji o filmie. Poza tym, czemu z góry zalozyles, ze jestem mezczyzną?
Czekam na dalsze komentarze.

Czytanie ze zrozumieniem

[klee]

Co się tyczy kwestii przez Ciebie tu poruszanych, to wypowiedziałem się już na
ten temat w poście:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15&w=14450532&a=14459245
Jeśli moje intencje nie są czytelne, a cały tekst - wystarczająco
komunikatywny, to wybacz, ale w sposób bardziej przejrzysty swoich myśli
sformułować nie potrafię.

Tu powtórzę tylko, że nie jest możliwe interpretowanie jakiegoś fragmentu
(elementu) utworu filmowego w oderwaniu od innych. Jeśli analiza nie jest
komplementarna, to nie może być też trafna. Można oczywiście interpretować
którąś ze składowych dzieła, ale nie sposób przy tym abstrahować od innych.
Podobnie nie da się utrzymać swego uwielbienia dla jednej z wielu osobowości
paranoika, zachowując należyty dystans i brak fascynacji nim samym. Co do tego,
że każdy w skrytości o marzy o zdeprawowanym ideale i że superego każdego jest
równie mroczne jak głównego bohatera filmu, to zapewniam, że nic bardziej
mylnego. Są jeszcze na tym świecie ludzie szczęśliwi, którym dobrze jest z sobą
i którzy nie muszą się uciekać do samooszukiwania się. A ci, co marzą w sposób
zaprezentowany na filmie, to bardzo są nieszczęśliwi, niektórzy z nich zaś
popadają w szaleństwo, jak bohater filmu.

Jak już pisałem, ten film nie poddaje krytyce świata pełnego schematów, jak to
ujmujesz. Jakież byłoby to banalne. Temat ten jest bowiem w kinie już niemal
zupełnie wyeksploatowany. Dobrze, więc że tak nie jest, bo czyniłoby to film
zupełnie wtórnym, a przez to niewartościowym. Twórcy poszli na szczęście dalej.
Wytykają konformizm ludziom, którzy konformistami być nie potrafią, ale nie
mają dość odwagi, by poza zaklęty krąg(!) wyjść no i męczą się, i - jak pisałem
poprzednio - walczą z samymi sobą.

Do tego, co piszesz o Tylerze, nie będę się ustosunkowywał, bo jak powiedziane,
nie ma sensu analizować czegoś, jeśli dotyczy ona elementów wyrwanych z
kontekstu, gdyż jest to analiza pusta znaczeniowo i z góry skazana na
niepowodzenie (czcze gadanie po prostu). Co do tego tylko, że Tyler uznaje
świat bez dogmatów, to jest to tak samo źle widziane (w obrębie filmu
oczywiście), jak życie prowadzone zgodnie z trendami i wytycznymi katalogów
sklepowych.

Od filozofii stronię, ale powiedzieć trzeba, że myśl filozoficzna raczej nie
trafiona. Główny bohater ideału nie osiąga, bo i ideał zatracił w momencie, gdy
wykreował Tylera. Wtedy to ideał zawładnął nim i ideałem być przestał, a stał
się maszkarą i koszmarem wyniszczającym go i doprowadzającym do smutnego końca.
W finalnej scenie bohater reflektuje się co prawda, dotyka go olśnienie (bo nie
oświecenie), ale jest już cokolwiek za późno, niestety.

W jednym się na pewno z Tobą zgadzam: "(...) Tylko, ze sami musimy wiedziec, co
jest dla nas priorytetem w zyciu i starac sie zyc wedlug niego." Bohater nie
wiedział, i żyć w związku z tym nie potrafił.

Z pierwszego posta mało co wynikało, bo trudno wyrabiać sobie o kimś zdanie na
podstawie tak krótkiej i ogólnikowej wypowiedzi.

Że jesteś mężczyzną, nie zakładałem (choć - istotnie - chyba odebrałem Cię w
ten właśnie sposób). Zmęczyło mnie jednak odgadywanie czy pod danym nickiem (a
nicki te są zazwyczaj bardzo bezosobowe) kryje się kobieta czy mężczyzna lub
stosowanie w każdym wyrazie mającym rząd rodzajowy obu form domniemanych.
Stosuję więc w tym wypadku uniwersalną formę człowieku” i stąd zwracanie się do
Ciebie w męskiej osobie. Inna rzecz, że jeśli mnie pamięć nie myli, to istotnie
pomyślałem o Tobie jako o facecie, gdy czytałem pierwszy raz Twój post.

[braineater]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15&w=12949444

[Gość: ella]

Psychotykiem to był Narrator, Tyler był jego ideałem, wymyśloną personą, tym,
kogo N. podziwiał i kim chciał zostać. A to różnica.

Fight-club = Self-fight

[klee]

Otóż to! Jak sama słusznie zauważasz, Tyler jest projekcją ja-idealnego
głównego bohatera, ale ten ostatni przecież nie jest tego świadom. Tyler bez
niego nie istnieje, bo tak naprawdę jest jego częścią. Tyler, główny bohater i
narrator, to trzy różne elementy składowe utworu, ale jedna osoba, a Tyler i
główny bohater to różne postaci, ale jedn podmiot.

Użyłem pewnego skrótu w moim poprzednim poście, w nadziei że dyskutanci forum
zechcą się zdobyć na pewien wysiłek i zdołają moje intencje właściwie odczytać.
Wychodzę bowiem z założenia, że obcuję tu z ludźmi rozumnymi, którzy nie są
calkiem rozleniwieni intelektualnie. Skoro jednak potrzebne rozwinięcie, to już
z nim spieszę. Pisząc więc o przedmiocie krytyki podjętej w filmie, miałem na
myśli właśnie postawę taką jak ta reprezentowana przez inicjującego tę rozmowę.
Tuomur_marla doskonale się w schemat zaprezentowany w filmie wpisuje. Skoro
imponuje mu Tylor, to jest taki jak główny bohater, któremu też Tylor
imponował. Wpisuje się zresztą podwójnie, bo jak nadmieniłem powyżej, Tylor bez
głównego bohatera nie istnieje, jest z nim tożsamy i nie można w związku z tym
cenić jednego, odżegnując się od pozytywnej oceny drugiego.

Skoro ktoś chce być jak Tyler, to niech taki być zacznie, zamiast pisać, że
chciałby (jak to zrobił tumor_marla) lub materializować swoje ja-idealne i
kreować nierzeczywistą posatć (jak to uczynił bohater filmu). W wielkim skrócie
o tym przecież ten film mówi. Boimy się zacząć żyć tak jak byśmy chcieli i
asekurancko wybieramy bezpieczniejszy, choć nam zupełnie nieodpowiadający styl
życia. Następnie sfrustrowani przestajemy marzyć o wolności, a zaczynamy śnić o
wielkości, aż w końcu budzą się w nas agresja i rządza destrukcji, które tak
naprawdę są skierowane przeciwko nam samym (finalna scena filmu) jako kara za
to, że samu się zniewalamy. Czasem przeżyjemy tak całe życie (ale co to za
życie - jakby powiedział jeden z bohaterów "Histroii miłosnych" Stuhra), a
czasem tama pęka i ktoś kogoś zabije, ktoś inny wstąpi w wieku 40 lat do
klasztoru, a jeszcze inny zwariuje.

[tumour_marla]

I tu w jednym muszę sie z toba zgodzic. Napisalam ze podziwiam taka filozofie,
ale jest ona filozofia wyjatkowo niebezpieczna i prowadzaco do autodestrukcji.
Powiedz mi, kto z nas nie wybiera asekuranctwa? Wymagasz bardzo wiele ode mnie,
czy ty jestes nonkonformista w kazdej dziedzinie zycia?

Nasze ukryte potrzeby

[klee]

Skoro podziwasz, nie filozofię, bo to żadna filozofia, tylko styl bycia, który,
nie prowadzi do destrukcji, tylko jest destrukcyjny, to w takim razie pytanie:
co Cię pociąga w agresji i siłach destrukcyjnych? Może należałoby się odwołać
do wujka Freuda, jakby powiedziało kilkoro z moich przyjaciół?

Co do ostatniego pytania, to nikłe było prawdopodobieństwo, że trafisz na
osobę, która odpowie Ci na nie twierdząco. Jednak, jeśli nie chcę skłamać, to
muszę napisać, że właśnie trafiłaś.

[tumour_marla]

O to mi wlasnie chodzilo. Dzieki. Wydaje mi sie, ze klee dosc nieuwaznie
ogladal film, raczej z podgladem na "Pamietnik czerwonego pantofelka" na
Polsacie i z gory zalożyl, ze film z bradem pitem to musi byc kaszana. Typowe
męskie myślenie. Klee -strasznie uogolniasz i upraszczasz, za duzo naczytales
sie recenzji tego filmu, a nie skupiles sie na tym, jak on oddzialywuje na
ciebie.

O stronniczości i motywacji poznawania

[klee]

Filmy, jeśli już oglądam, to zawsze uważnie. Ten zaś nawet kilka razy (cztery
bodaj). Polsatu zaś nie oglądam (podobnie jak żadnej innej stacji
telewizyjnej), gdyż po prostu nie mam telewizora. To cokolwiek przekorne –
przypisywać mi stronnicze percypowanie filmu, odbiór z tezą, podczas gdy samemu
pełnym jest się założeń co do mojej osoby. No, no.

Mój stosunek do Brada Pitta? No cóż, cenię ogromnie jego role w filmach „12
małp” i „Thelma & Louis”. Sprawdza się bardzo w rolach w filmach typu „Wichry
namiętności”, których ja raczej nie oglądam. Poza tym, gra przyzwoicie. Jak
dobry hollywoodzki rzemieślnik i chyba nic ponadto. Jakimś wielkim artystą na
pewno nie jest. Myślę jednak, że ma potencjał i gdyby nie grał w hollywoodzkich
produkcjach, być może ten zalążek talentu rozwinąłby w coś naprawdę
wartościowego. W każdym razie, kiedy słyszę o jakiejś nowej jego roli, myślę o
tym zawsze z nadzieją, choć wielu filmów z jego udziałem nie będzie mi pewnie
nigdy dane obejrzeć, bo po prostu od tego rodzaju kina stronię.

O upraszczanie i schematyzację można by prędzej podejrzewać Ciebie niż mnie. To
Ty przecież redukujesz cały utwór, do jego jednej płaszczyzny.

Film na mnie faktycznie jakoś szczególnie nie oddziałał, bo i oddziaływać tam
nie ma specjalnie co. Jeśli mam potrzebę, by jakiś film dostarczył mi doznań na
poziomie emocjonalno-duchowym, to włączam filmy Bergmana, Anderssona,
Kieślowskiego, Kędzierzawskiej, Haneke, Lyncha... Oglądałem go tak, jak się
ogląda kino hollywoodzkie. Mile zostałem zaskoczony, przyznaję. Film wyróżnia
się zdecydowanie na tle innych tego typu, ale jednak jednym z nich pozostaje.
Jego nietypowość nie czyni z niego dzieła artystycznego. To przyzwoite
rzemiosło, ale nadal tylko rzemiosło. Czy czytałem recenzje, zaprzeczyć nie
mogę, bo po prostu nie wiem? Nie przypominam sobie jednak żadnej, co pozwala
przypuszczać, że nawet jeśli czytałem, to nie okazało się to nic dobrego. I
jeśli czytałem, to na pewno po obejrzeniu filmu, a nie przed. Jak pisałem, od
kina tego rodzaju stronię, zaś do obejrzenia tego konkretnego film skłoniła
mnie informacja, jaką otrzymałem podczas jednych z zajęć z analizy filmu na
studiach. Dowiedziałem się bowiem, że w filmie tym wykorzystano najkrótsze
prawdopodobnie ujęcie w historii kina (chyba nie muszę mówić, jakie to, tak
zaciekłej wielbicielce filmu?). Z czystej ciekawości więc postanowiłem go
obejrzeć. Ot, i cała motywacja.

[tumour_marla]

Widze ze trafilam na specjaliste w tej dziedzinie. Kazdy moj argument bedzie
zbijany. Moze faktycznie odebralam ten film zbyt powierzchownie, nie
zastanawialam sie nad nim az tak wnikliwie, bo, w czym zreszta sie zgadzamy,
nie ma nad czym, nie jest to wiekopomne dzielo ktore mozna analizowac na 1000
roznych sposobow. Zostanmy przy tym, ze film mi sie po prostu podobal. Swoja
droga, napisz jakie ty filmy uwazasz za arcydziela, bo chyba masz na ten temat
duzo do powiedzenia. Nie ma w tym ironii. Czlowiek cale zycie sie uczy i mysle
ze masz wiele cennych rzeczy do przekazania. Jestem bardzo ciekawa. I nie mysl
sobie ze startuje do ciebie, bo wyczulam samca o IQ wyzszym od 70. Wydales sie
interesujacym czlowiekiem. POzdrtawiam.

Argumentacja i kontrargumentacja :-)

[klee]

Dzięki za miłe słowa, ale nie czuję się specjalistą w dziedzinie filmu. Może
trochę pasjonatem, ale okoliczności zewnętrzne nie pozwalają rozwijać tej pasji
na tyle intensywnie, jak bym tego pragnął. Argumenty zaś zbijam tylko wtedy,
gdy mam kontrargumenty. :-) Jeśli tych brak, milknę i podzielam pogląd.
Ewentualnie zaczynam się głębiej zastanawiać i weryfikuję opinię (własną czy
współrozmówcy).

Ja się za specjalnie interesującego nie mam, ale dzięki za komplement. Ty
natomiast na pewno jesteś Człowiekiem godnym uwagi. No tak, każdy taki jest,
ale niektórzy mają taki zestaw cech (charakterologicznych, osobowościowych),
który powoduje, że się wyróżniają. Potrafisz się zachwycić. Bardzo to cenię, to
dla mnie szalenie istotne, a wbrew pozorom bardzo rzadkie współcześnie. Masz
swoje zdanie, bronisz go. To też cenne. No i nie kłócisz się, czy nie obrażasz,
jak niektórzy zwykli robić podczas różnego rodzaju dyskusji.

Ja już o filmach, które szczególnie cenię, gdzieś tu pisałem. Czołówka jest
oczywiście zmienna w czasie, ale obecnie do pierwszej trójki zaliczyłbym:

- "Ofiarowanie" Andrzeja Tarkowskiego
- "Pieśni z drugiego piętra" Roya Anderssona
- "Funny games" Michaela Haneke

Też: "Odlot" Milosa Formana, "Ostatni etap" Wandy Jakubowskiej, "Pianistka"
Michaela Haeneke, "Obywatel Kane" Orsona Wellesa, "2001: Odyseja kosmiczna"
Stanleya Kubricka.

To tak na dzisiaj. :-)

[tumour_marla]

wiec ja rowniez dziekuje za komplementy.moze nie czujesz sie specjalista w
dziedzinie filmu ale z twoich typow to ni mniej ni wiecej wynika. To nas laczy
ze oboje jestesmy pasjonatami myslalam ze nie ma mi rownych jesli chodzi o
fascynacje filmem. to zle ze sie nie masz za interesujawego, a powinienes,
popracuj nad asertywnoscia bo ponoc ludzie asertywni maja intensywniejsze
orgazmy jak mawia moja kolezanka;)(notabene bardzo asertywna) nie wiem co mial
znaczyc "Czlowiek godny uwagi" jestem nieco przewrazliwiona na punkcie ironii.
Jesli chcesz mozemy sie wspolnie pozachwycac filmami lub samymi soba, w koncu
doszlismy do wniosku ze jestesmy szalenie interesujacy.;)
kubrick, forman i kusturica to jest to.czekam na odp

[Gość: dawaj]

klee, na co czekasz? zaproś tumour_marlę do kina!!!

Doping

[klee]

Dzięki za doping, ale skąd wiesz, czy już tego nie zrobiłem? :-)

[tumour_marla]

ekhm...wydaje mi sie ze mowi sie tu o mnie?klee chyba o czyms nie wiem?

Zły adres

[klee]

Mnie proszę nie pytać. Ja się z Tobą skontaktuję w inny sposób. ;-)

[Gość: Zdanka]

Widziałeś "Wolfzeit" Hanekego? I jak?

Kto pyta?

[klee]

Tak, na początku jesieni ubiegłego roku, w Niemczech. Wiem, że w Polsce się
dystrybucji nie doczekał i był jedynie wyświetlany na którymś festiwalu, gdzie
nie zrobił furory. A kto pyta i dlaczego? :-) Pytanie mnie ucieszyło i
zaintrygowało. :-)

[Gość: kubu]

a wiecie, ze przerabiaja Fight Club na... musical
i to z blogoslawienstwem Palahniuka
:-O

[tumour_marla]

To ciekawe, moze jeszcze z johnem travoltą i olivia newton john?;)