Czerwony Smok

[Gość: Benek]

Widział ktoś? Jak oceniacie ten film? Moim zdaniem jest niezly... dobrze
zagrany (w koncu Norton i Hopkins, a Watson zupelnie jak ślepa :), ogolnie
ladnie skrecony. Na pewno lepszy o d Hannibala (ale o to nie trudno). czekam
na wasze opinie

[Gość: ksenia]

premiera jest dzisiaj o 20:15, wiec dopiero jutro rano cos bede mogla
powiedziec :))
ale jako wierny fan Doktora odliczam juz minuty do projekcji...;))
ksenia

[Gość: Benek]

hehe :) milych wrazen :)

[Gość: Edziak]

Troche rozczarowana, E.Norton wspanialy, E. Watson tez i reszta obsady dobra
ale czegos temu filmowi brakuje, tajemniczosci i niepewnosci rozwiazania. O
wiele lepszy niz Hanibal ale gorszy niz Milczenie owiec. Hopkins musi grac
bohatera ktory jest mlodszy niz postac ktora gral ostatnio i to troche widac.
Generalnie mozna obejrzec.

[Gość: ksenia]

Film jest wg mnie na mniej więcej 3+ w porywach do 4-. Zaznaczam jednak, że
jestem „obciążona” wielokrotnym przeczytaniem książki i poprzednią ekranizacją
powieści w reżyserii Michaela Manna. Obsada głównych ról jak dla mnie
rozczarowująca; jedynie Emily Watson mnie przekonała w stu procentach. Niestety
ani Norton, ani Fiennes nie spełnili oczekiwań zbyt bardzo odbiegając od
książkowego oryginału. Will Graham to przecież facet, którego przerosły
druzgoczące doświadczenia z przeszłości, ale z drugiej strony – jak słusznie
zauważa Lecter – jest między nimi dwoma jakieś podobieństwo. Norton, choć jest
jednym z lepszych aktorów swojego pokolenia, ma jednak buzię niewinnego dziecka
i żadne zabiegi charakteryzacyjno-reżyserskie tego niestety nie zmieniły.
Pamiętam w tej roli Williama Petersena, któremu znacznie lepiej udało się
oddać mroczną melancholię faceta, którego życie legło w gruzach i który
usiłuje o tym zapomnieć. Niestety demony powracają znowu. W interpretacji
Nortona niestety nie dostrzegłam tej wewnętrznej walki.
Fiennes z kolei jest do roli Dolarhyde’a po prostu „za ładny” ;). W książce
cały czas wspomina się o jego kompleksach na punkcie wyglądu, a w filmie
ograniczono się jedynie do drobnej szramy po operacji podniebienia. Fakt, że
zainteresowała się nim niewidoma kobieta w zamierzeniach Harrisa miał świadczyć
o tym, że dla innych musiał być po prostu nieatrakcyjny. Uroda to oczywiście
rzecz gustu, ale trudno o Fiennesie w roli Dolarhyde’a powiedzieć, że był
odrażający ;). Zabrakło mi również dobitnego pokazania rozdwojenia jaźni
i „walki” ze Smokiem o życie Reby. W książce ten wątek przedstawiony był po
mistrzowsku, tym bardziej można było podkreślić jego moc używając języka
filmowego.
Trzecia sprawa to reżyseria – jak dla mnie zdecydowanie zbyt mało wyrazista.
No, ale trudno wymagać czegoś więcej od reżysera, który do tej pory zajmował
się kinem klasy C.
No i sam Lecter – rola rozbudowana zupełnie niezgodnie z książką (ale tego
wszyscy się przeciez spodziewalismy ;) i zagrana niestety z podobnym dystansem
jak w Hannibalu. Niestety Hopkins znowu zagrał nam na nosie momentami rysując
swojego bohatera zdecydowanie zbyt grubą krechą. On już nie jest przerażający –
jest po prostu zabawny. Muszę jednak przyznać, że prolog, podczas którego
Hannibal podejmuje kolacją muzyków orkiestry symfonicznej z Baltimore został
zrealizowany i zagrany absolutnie fantastycznie. Na plus również zapisuję
muzykę Danny Elfmana, scenografię - szczególnie dom Dolarhyde’a (chyba bardziej
przerażający niż on sam;) i apartament Lectera, no i świetną Emily Watson w
roli Reby, a także znakomity epizod Anthony’ego Healda powtarzającego rolę
doktora Chiltona z „SOTL”.
no i to by było na tyle :))
ksenia