Jezioro Salton

[Gość: Piotr Grosman]

D.J. Caruso, reżyser telewizyjny(„Ostry
dyżur”, „Dark Angel”,”Smallville”), podjął się pracy nad swoim
debiutanckim projektem kinowym "Jezioro Salton", do którego
scenariusz napisał Tony Gayton, znany zaledwie jako twórca akcji
filmu „Śmiertelna wyliczanka” z Sandrą Bullock i Ryan’em
Goslingiem. Nieco gangsterski klimat to bardzo płodne źródło z
tytułów: „Mechaniczna pomarańcza” Stanleya Kubricka, „Przekręt”
i „Porachunki” Guy’a Ritchie’a czy odjechanego kina
tarantinowskiego, z którego skwapliwie czerpał Caruso oraz
scenarzysta przy tworzeniu filmu, ale podobieństwo do tych dzieł
nie jest aż tak rażące. Rytm tej opowieści ze scenami nad słonym
jeziorem w południowo-zachodnich USA, w stanie Kalifornia jest
pozornie spokojny.
Po śmierci ukochanej żony zabitej przez handlarzy
narkotyków, trębacz Danny Parker pozwala, aby porwał go świat, w
którym wszystko jest pozorne a nic nie jest takie na jakie
wygląda. Został wplątany w wir wydarzeń, nad którymi nie jest w
stanie zapanować. Znalazł się w krainie nieustającej imprezy.
Dzień pochłania noc, noc pochłania dzień. Ćpuny, odkurzacze,
grzejniki; ślubowali sobie wierność i wieczną miłość, a
następnego dnia nie byliby w stanie przejść na drugą stronę
ulicy. Dla tych, co nie biorą albo biorą rzadko dmuchanie staje
się życiem. Wreszcie spadają w dół na dno i wiedzą kim są, bo
nie mogą upaść niżej.
Policja jest bezradna, a więc Parker postanawia
sam wymierzyć sprawiedliwość mordercom. Przybierając nazwisko
Toma Van Allena wstępuje on w szeregi handlarzy i stara się od
środka zniszczyć przestępczą organizację. Staje pomiędzy
agentami z wydziału anty-narkotykowego( Anthony Lapaglia i Doug
Hutchison) a sadystycznym dealerem Pooh-Bear’em(Vincent
D'Onfronio).
Parker/Allen wraz ze swoim przyjacielem Jimmy’m the
Fin (Peter Sarsgaard) udaje się do czarnoskórego handlarza
Bobby’ego „Hobby’ego” -„Lobby’ego” Oceana (dobry Glenn Plummer).
Ten ma parę kilo narkotyków, strzelbę na podłodze, naładowany
tandetny i odbezpieczony M-12, lubi sobie postrzelać. Na łóżku
pod materacem leży dziewczyna. W drugim pomieszczeniu siedzi
skulona dziewczynka, której bardzo żal Parkerowi/Allenowi. Ale
nasz ćpun-wdowiec wystawia sprzedawcę śmierci agentom, a potem
widzimy tego gościa zakrwawionego i martwego na chodniku.
Nie ma co się spodziewać szalonych zwrotów
akcji, ale poczucie mrocznego humoru rodem z dramatu
sensacyjnego "Rzeczy, które robisz w Denver będąc
martwym"Gary’ego Fledera, momenty refleksyjne, zdjęcia i montaż
to uczta dla oka, bo film ocieka barwnymi i ciemnymi zdjęciami,
rytmicznym montażem oraz zabiegami typu szybkie retrospekcje.
Komediowe elementy nie zakrywają scen, które w istocie to
sensacyjne i brutalne fakty. Nieco gangsterski klimat to bardzo
płodne źródło, z którego skwapliwie czerpał oraz scenarzyści
przy tworzeniu filmu.
Zdecydowanie dominuje narracja głównego
bohatera, czującego najwięcej i paradoksalnie serdecznego anioła
zemsty, zwykłego Judasza, kochającego męża zmarłej tragicznie
żony, syna marnotrawnego...trębacza grającego niezwykle
terapeutyczne nastrojowe ballady Milesa Davisa. W jego
komentarzach usłyszymy w końcu pewne racje światopoglądowe.
Wielką zaletą jest muzyka jazzowa Gila Evansa i Thomasa Newmana
oraz obsada. Aktorstwo natomiast pozbawione naciągania i patosu
to zasługa m.in. Vala Kilmera, który nareszcie odszedł od
swojego gwiazdorskiego manieryzmu gry z ostatnich swoich
superprodukcji, a powrócił do wiarygodnego aktorstwa z
lat „Prawdziwego geniusza”, „The Doors” i ”Tombstone”. Nie jest
to bynajmniej produkt o złu współczesnego świata, bowiem
naczelną kategorią jest tutaj wolność. W słowach głównego
bohatera przejawia się tęsknota za normalnym życiem bez nałogu.
Zadaje sobie pytania o sens życia. Brakuje jednak nadziei, która
pojawia się np. w innym filmie o ćpunie „Trainspotting”Danny’ego
Boyle’a, gdy jego bohater Renton zajmuje się (z efektem)
interesami. Tutaj niestety, nasz bohater jest przegranym
bohaterem. A może nie? Niejednoznaczne zakończenie sugeruje
odpowiedź otwartą. Uff! I dobrze, bo polubiłem nawet tego
Danny’ego czy Toma. W tym drastycznym szokującym, boleśnie
osobistym spojrzeniu na tragedię przyjąłem z niekłamanym
entuzjazmem.I chociaż o o jakiejś linearnej akcji trudno tu
mówić, są krótkie sceny z życia niewielkiej
grupy "ćpunów", "psycholi", złodziejaszków i włóczęgów.
Bohaterowie zmierzają ku samozagładzie, ale nie sprawiają
wrażenia ofiar narkotykowego nałogu, lecz ludzi, którzy
rozmyślnie wstrzykują sobie "herę". Twórcy jednak nie zadają
pytania, dlaczego inteligentni, rozsądni ludzie świadomie
sięgają po narkotyki. Umieszczają narratora wewnątrz machiny
narkotykowego interesu, który patrzy na świat - także na problem
narkotyków – oczyma bezradnego mężczyzny o wrażliwym sercu
dziecka, a więc twórcy nie gloryfikują narkomanię, chociaż
znajdą się widzowie, którzy mogą im to zarzucić. Atrakcyjna
forma przekazu filmowego nie przesłoniła twórcom ponurych stron
narkomanii. Zarówno scenarzysta Tony Gayton jak i reżyser D.J.
Caruso bez ceregieli pokazują, że narkotyki zbiera śmiertelne
żniwo, niszczą osobowość, dosięgają tych, którzy sądzą, że się
przed nią obronią. Uwolnienie się od nałogu, gdy już zaatakuje,
graniczy z cudem. I cieszy fakt, że "Jezioro Salton" nie
przypomina poważnego dramatu społecznego, ale jest pewną
piorunującą mieszanką realizmu z groteską i surrealizmem. Film
opowiada o śmierci witalnie, a o nieludzkich zachowaniach po
ludzku. W filmie pojawiają się skojarzenia i symbole typowe dla
ludzkich snów. Są to obrazy, które sprawiają, ze film dociera
bardzo głęboko i komuś nie pozbawionemu wewnętrznej wrażliwości,
film sprawi wielka
przyjemność.

[Gość: MaxiKaz]

Bardzo dużo pan Piotr napisał o tym filmie (który notabene
powinine mieć tytuł "Morze Salton"). I cieszę się, że nie jestem
jedyną osobą, której film się podobał, ale niestety dobrze
byłoby sprostować kilka nieścisłości:
- prawdziwe nazwisko bohatera to właśnie Tom Van Allen -
trębacz, który udaje ćpuna-dealera Danniego Parkera, ażeby jak
to określił zrealizować swój plan zemsty i "oczyszczenia".
- bohater nie tyle "pozwala się, aby porwał go świat, w którym
wszystko jest pozorne...", ale cały czas konsekwentnie dąży do
swojego celu. Czasami oczywiście musi improwizować, ale to nie
oznacza, że Tom poruszał się bezwładnie niesiony na oparach
narkotyków.
- Tom nie próbuje zniszczyć żadnej "przestępczej organizacji",
tylko chce w swój sposób zemścić się na dwóch konkretnych
gliniarzach, którzy "dorabiali" na boku
- Bohater nigdy nie wyrażał tęsknoty za normalnym życiem bez
nałogu, a jedynie za normalnym życiem ze swoją tragicznie zmarłą
żoną. W ogóle w tym filmie nie widać, ażeby którakolwiek z
postaci miała problem ze swoim uzależnieniem. Oni wszyscy dobrze
się bawią i nigdy nie narzekają. Oczywiście nie jest to pochwała
ćpania, ale nie ma tam jednoznacznego negatywnego osądu tych
wszystkich "grzejników", czy "odkurzaczy". Zresztą zauważmy z
jaką łatwością Tom przechodzi z jednej postaci w drugą - tam nie
ma mowy o żadnym uzależnieniu, odwyku, głodzie !!!

Podsumowujac z pełnym szacunkiem dla pana Piotra, jego recenzja
może trochę przeszkadzać w odbiorze filmu: film dziejący się w
środowisku narkomanów nie musi być koniecznie filmem o
narkotykach i uzależnieniu. Poza tym momentami recenzent chyba
nie dość uważnie oglądał film, ale przy podajściu "hurtowym" tak
może się zdarzyć.
I jeszcze tylko jedna uwaga: spisywanie do recenzji tekstów z
filmu bez zaznaczenia, że to jest cytat, w moim przekonaniu jest
chwytem poniżej pasa !

Muzyka z końca filmu

[Gość: nitroo]

czy ktoś kojarzy "kościelną" muzykę na końcu filmu (przed napisami)? wiem, że gdzieś ją już słyszałem, ale nie moge skojarzyć (chyba, że słyszałem coś podobnego).
Macie jakieś skojarzenia?
z góry dziękuję