Antonioni

[Gość: divad]

dziś zmarł Antonioni. wczoraj Bergman.
smutne.

[alexanderson]

Jak się wali, to na całego. [']

[Gość: kinoman]

Wymiera stara gwardia... czy znajdzie się wśród młodych ktoś z takim talentem i
odwagą twórczą? W świecie zdominowanym przez box-office'y wydaje się to
wątpliwe.
Cześć ich pamięci.

[tenebre]

Dwie świeczki dla dwóch wielkich
(*) (*)

[sto100]

obydwaj z najwyższej półki kinowej sztuki. Szkoda.
Chylę głowę w uznaniu i podziwie, (*)(*)

[siuda_baba]

Obaj zmarli wczoraj. Jakby się umówili. :/

[ratyzbona]

Prawdę rzekłszy cały czas mam wrażenie że oni umarli już dawno temu. Nie jestem
bynajmniej ignorantką dla której Antonioni i Bregman to zakurzone nazwiska z
odległej przeszłości. Chodzi mi o to że od czasów kiedy kręcili swe najlepsze
filmy kino zmieniło się nie do poznania. Dziś ,, Powiększenie" pewnie było by
pokazywane gdzieś po nocach w jednym kinie a ,, Tam gdzie rosną poziomki" na
jakimś ambitnym festiwalu filmowym. A przecież chyba żaden z nich nigdy nie
chciał stać się pomnikiem sztuki wyższej kręcąc filmy które ogląda tylko garstka
osób.

[imogeena]

dziwisz się, że życie się zmienia? Ale ich kino to ciągle sztuka, wielka sztuka.
I czas właśnie tę wielkość potwierdza.

[jarka63]

ratyzbona napisała:
"Prawdę rzekłszy cały czas mam wrażenie że oni umarli już dawno temu. Nie jestem
> bynajmniej ignorantką dla której Antonioni i Bregman to zakurzone nazwiska z
> odległej przeszłości. Chodzi mi o to że od czasów kiedy kręcili swe najlepsze
> filmy kino zmieniło się nie do poznania. Dziś ,, Powiększenie" pewnie było by
> pokazywane gdzieś po nocach w jednym kinie a ,, Tam gdzie rosną poziomki" na
> jakimś ambitnym festiwalu filmowym."
"Powiększenie" nalezy do moich ulubionych filmów, często zdarza mi sie oglądać
je w towarzystwie osób sporo młodszych ode mnie i powiem tyle - ta magia
działa,tajemnica nadal uwodzi i kusi,a szum drzew na Hampstead Heath zostaje w
uszach na zawsze.

[alexanderson]

Żegnając wczoraj Bergmana powstrzymywałem się od uwag o końcu pewnej epoki w
kinie ze względu na Antonioniego. I oto dziś przychodzi wiadomość, że i jego
zabrakło. Znamienne, iż ci dwaj umarli w tym samym dniu – podobnie Szekspir i
Cervantes odeszli równocześnie 16 VII 1616. Obaj, Bergman i Antonioni, należeli
do największych indywidualności kina, do artystów uparcie poszukujących,
stawiających bolesne pytania, niepokornych i osobnych.
Przestrzeń kina Antonioniego rozpościerała się między motywami niepokoju,
ucieczki, złudzenia, tajemnicy i fatum; za pomocą zupełnie nowego języka
filmowego mówił on o zagubieniu człowieka w budzącym lęk nieprzejrzystym i
nieczytelnym świecie. "Brak pewności jest znamieniem naszych czasów",
powiedział kiedyś. Zostały po nim niezapomniane sceny: rojowisko giełdy i
finałowe ujęcie ulicy w "Zaćmieniu", mgła i zimna czerwień w "Czerwonej
pustyni", gra w tenisa nieistniejącą piłeczką w "Powiększeniu", eksplozja
świata konsumpcji w "Zabriskie Point", pustynia i niepokazane widzom zabójstwo
w "Zawodzie – reporter". Spoza "zimnych" i długich sekwencji tego piewcy
alienacji i niemożności porozumienia przebijało przeczucie czegoś nieuchwytnego
i nieokreślonego, oddającego jednak naturę świata i związków międzyludzkich,
czegoś prawdziwie metafizycznego. Nie ma większego wymiaru sztuki. W tym sensie
ona chyba właśnie się skończyła...

Errata

[alexanderson]

Nie wiem, skąd się pojawiła data 16 VII 1616 - chodzi oczywiście o 23 IV 1616.

[stormy1]

tak jak powiedzial wajda, to koniec pewnej epoki...smutno