Czy ktoś ma żone DDA ?

[samsung15]

Czy ktoś ma żone DDA ?
-z nerwicą
-deprsją
-bez hamulców emocjonalnych i kulturowych
-z wieczną migreną
-z paranoją


Jeśli ktoś taki jest to jak sobie radzi ( radził) ?

S15

[mamba8]

wiesz.....napewno są grypu wsparcia i dla bliskich dda. Zyczę wytrwałości :)

[amaja]

może tutaj ktoś Ci pomoze dda.bhd.pl/

[mozambique]

mój boże !!!, tyle wad a ty sie z nią ożeniłeś ?????

[samsung15]

ha ha ha.
to tak jak z rannym zwierzem wydawało mi sie ze jak bede głaskał
to nie bedzie gryzł....
S15

[peysaty]

wybrakowana. placic musialbys w dularach czy zlotowkach? Nie chce sugerowac ale
danie w dluga to dobra rada.

[occasion]

kurcze,ja chyba jestem DDA...:/..żoną będę-biedny Miś:P

[kate-gun]

ciekawe kto ja do takiego stanu doprowadzil.....

[back.door]

hmm, ja jestem DDA - nie tak do konca bez hmulcow emocjonalnych i kulturowych,
ale powiem Ci, ze ja nie chce dzialac przeciwko sobie, ale nie potrafie
"uwierzyc" w dobro... ze ktos chce dla mnie dobrze, moze tak.

[fix_you77]

Witaj, ja tez jestem DDA - i mialam strasznie duzo "problemow". Poszlam na
terapie, dluga i zmudna (indywidualna) i jestem innym czlowiekiem, spokojna i
zrownowazona, jedyna pozostaloscia jest nerwica (co jakis czas laduje w
szpitalu, ale to dolegliwosci psychosomatyczne, wiec laduje na ostrym dyzurze,
a nie w szpitalu psychiatrycznym :)). Moj maz byl mi wsparciem - ale bez
terapii zniszczylabym siebie i jego. Twoja zona nie poradzi sobie sama. nie
jest wybrakowanym egzemplarzem, jak niektorzy sobie tutaj zartuja - jest chora,
tak jak chorzy byli jej rodzice, czy jedno z nich. Jesli ja kochasz i chcesz,
zeby sie udalo, zeby Wasze malzenstwo przetrwalo, przekonaj ja do terapii. Na
poczatku jest tylko zlosc, wstyd, brak efektow, kopanie w sciane, ze nie
pomaga, ze bez sensu, ze szkoda czasu i pieniedzy, a potem, spokojnie, powoli
sie prostuje. Nie wiem, ile Twoja zona ma lat i jak ciezka traume, ale wierze,
ze uda jej sie pomoc. Ty mozesz glaskac, ale nie mozesz jej pomoc, przykro mi,
ale taka jest prawda. Tu nie chodzi tylko o uczucie, ale o realne lekarstwo, a
ze wyleczyc trzeba dusze i emocje, nie pomoga usciski i calusy, ale jedynie
specjalista. Twierdze to z pelna odpowiedzialnoscia - byc moze mialam szczescie
i trafilam na doskonalego terapeute, a byc moze bylam "dobrym materialem". Wiem
jedno - poprawila sie jakosc mojego zycia, jestem zdolna do funkcjonowania w
spoleczenstwie i zwiazku, usmiecham sie, robie (nareszcie) plany na przyszlosc,
potrafie mowic nie, potrafie sie cieszyc chwila. Bez terapii bylabym nadal
niszczacym siebie i otoczenie smutasem z tendencja do depresji i histerii.
Zycze powodzenia i walki z potworem (nie mowie o zonie, mowie o problemie :))

[samsung15]

Tu historia wyglada podobnie
te same objawy nerwica depresja,zawsze jakieś dolegliwosci + wulgarność i
agrsja.

Wcześniej była terapia jedna, druga potem ślub
Zmiana nastąpiła błyskawicznie-w jeden dzień
teraz jest dno - czyli sceny jak z jej dzieciństwa
wszystko faluje- oscyluje rytmicznie - co miesiac zadyma
po burdzie -jak po buży spokój jedno "przepraszam"
niby wszystko jest ok.

czytałem- to typowe dla takich ludzi - wiem też ja nie mam na to wpływu
terapia - oczywiscie jest konieczna ale nikogo sie nie zmusi...
no bo jak ???
PS
wiem że ona tez cierpi ale jedyny sposób okazywania uczuć to agresja
nie potrafi inaczej
Jak sobie z tym radzić ? jedno wiem nie bede tego ukrywał tylko wstyd
społeczny ją powstrzymuje

PS
Teściowa uważa że skoro ona wytrzymała to ja też powinienem wytrzymać.

[fix_you77]

Hmmm, tesciowa wytrzymala i chwala jej za to, ale bez przesady - kazdy z nas
jest odpowiedzialny za siebie w pierwszej kolejnosci, a potem za partnera. Nie
wolno nam pomiatac ani soba, ani nim - bo nawet jesli oboje przezyjemy, to
przeciez nie chodzi chyba tylko o to, zeby wytrzymac, ale zeby znalezc radosc w
byciu ze soba... Czy sie myle? Bez tego nie bedzie malzenstwa. Albo bedzie,
takie jak miala tesciowa - byle wytrzymac, byle zaslonic twarz, jak sie
zamachnie, byle sasiedzi nie wiedzieli. Nie, nie chodzi o wytrzymanie, chodzi o
szukanie pomocy. Oczywiscie, Twoja zona musi chciec terapii. Jesli
dotychczasowe terapie nie pomogly, to znaczy, ze albo byly za krotkie albo
specjalista byl kiepski. Tu trzeba czasu. Bardzo duzo czasu. I nie wolno sie
zniechecac po pol roku czy roku - trzeba pociagnac. Motywacja powinna byc
jasna - chce uratowac siebie i partnera - tylko tyle, wziac odpowiedzialnosc za
nas dwoje. Moze porozmawiaj z nia jeszcze. I jeszcze. Ile mozesz. Tak, pewnie
bedzie Cie obrazac albo szlochac, ale moze kluczem jest jakies zdanie, ktore ja
wzruszy. Nie wiem, mysle, wracam mysla do swoich "poczatkow" - trzeba znalezc
cos, co ja przekona, ze warto. Jesli Tobie zalezy (zalezy?), to warto szukac
takich slow.
Ja nie bylam agresywna, u mnie wszystko sie zamykalo do srodka, wiecej
sluchalam, niz mowilam i moze latwiej bylo ze mna sie dogadac, raczej mialam
depresje i zalamania niz urzadzalam burdy - ale to prawda, jakiekolwiek by te
objawy choroby nie byly, to jest to choroba - jesli ja kochasz i chcesz
uratowac malzenstwo, powiedz jej, ze chcesz dla siebie jej terapii - niech
sprobuje jeszcze raz, dasz jej wsparcie i milosc, ale musi sprobowac, sama sie
nie wyleczy. Ani Ty jej nie wyleczysz. To brzmi jak ultimatum, ale musisz to
zrobic w taki sposob, zeby nie brzmialo jak ultimatum, ale prosba o pomoc -
tak, Ty ja popros o pomoc w ratowaniu tego zwiazku. Jesli zrozumie, jak duza
jest Twoja determinacja i strach i wyczerpanie, moze latwiej jej bedzie sie
zdecydowac jeszcze raz.

I na koniec: nie moge sie powstrzymac - jak ludzie potrafia bezmyslnie ranic.
Kto chce taka zone... Ktos, kto kocha taka kobiete, chce z nia byc, ale czasem
jest cholernie trudno, co nie znaczy, ze jest ona najgorsza choroba, ze pluje
ogniem i jest ohydna z wscieklosci i szalu. Nie, to znaczy jedynie, ze taki
mezczyzna bierze za zone kobiete chora, liczac na to, ze pomoze jej w tej
chorobie. My nie jestesmy tredowate - mozna nas dotknac i z nami zyc, potrafimy
sie smiac i gotowac, jestesmy ladne, zadbane, wyksztalcone. Tylko mamy maly
problem - przezylysmy w dziecinstwie cos, co nam zabralo wszystko - poczucie
wlasnej wartosci, godnosci, bezpieczenstwa, radosc z zycia, radosc z bycia
dzieckiem. Dostalysmy natomiast w nadmiarze strach, samotnosc, poczucie winy,
czesto bol i wstyd. Tak, mozna taka kobiete kochac - bo ona chce byc kochana i
potrafi kochac, tylko ze to jest milosc trudna, nie taka jak na filmie. Ona nie
pije, ale dostala taki "prezent" od rodzicow, ze zawsze bedzie gorsza - w
oczach takich ludzi wlasnie, ktorzy nie rozumieja, ze to nie jej wina, tak jak
nie jest wina dziecka, ze wyleje na siebie wrzatek, stojacy na stole. Jesli nie
ma rodzicow, ktorzy je ochronia, to to nie jest wina dziecka. W doroslym zyciu
taka kobieta ciagla wylewa na siebie wrzatek i cierpi, ale mozna jej pomoc - i
to robi autor tego watku, ale juz nie moze. Rozumiem i wspolczuje, ale mysle,
ze trzeba probowac.
Pozdrawiam.

a czy ktoś chce taką żonę? ;-)

[lidka_77]

[hipciopotan]

a czemu nie?

[rasowa_samica]

hipciopotan napisał:

> a czemu nie?
powody jak wyżej; niestety ja tez jestem DDA

hihi.. ok...

[lidka_77]

oświadczyny przyjęte;)

aha.. dodam tylko jeszcze, że..

[lidka_77]

że mam tylko depresję, nerwicę i paranoję.. trochę wybrakowana.. ale kto wie,
może wyzbędę się zahamowań;)

[hipciopotan]

brzmi interesująco
ale ostrzegam ja młody jestem 20 na karku

chcesz to pisz

nareszcie ;-)

[lidka_77]

to kiedy zaręczyny ;-)
a hipciopotan to skrót od Hipolita?
trzymaj się młody idealisto:)

[znj2]

A nie lepiej otruć.

[lidka_77]

okrutny... a może trochę bardziej humanitarnie - uśpić chociaż;) uwielbiam
spać:)