D. Maslowska, znakomita krytyka !

[mathias_sammer]

Musialem odbebnic inne miejsca, ale nie mozna niestety sciagnac artykulu a
pisarce z ostatniego numeru "Der spiegel".

Polecam :www.schriftstelle.de/thema_6_/kritik/kritik_4_.php

Pani Doroto jak pisza w Spieglu "porazila" ich Pani.

Gratuluje sukcesu w Niemczech, ktory juz przeklada sie na liczbe sprzedanych
ezgzemplarzy. Taka Polske chcemy widziec!

Jeszcze raz gratulacje!

M.S.

[Gość: Stella]

Milo bedzie znow ujrzec jakies polskie nazwisko na polkach ksiegarskich w
Niemczech. Jednak nie uprzedzajmy faktow co do sprzedanych egzemplarzy.
Najwazniejsza instytucja literacka w tym kraju jest jak wiadomo Marceli Reich-
Ranicki i jesli on da pozytywna krytyke, to wtedy napewno bedzie mozna mowic o
sukcesie "egzemplarzowym" tej ksiazki. Podobnie bylo z Olga Tokarczuk, ktora
niestety nie odniosla sukcesu w Niemczech.

[mathias_sammer]

Gość portalu: Stella napisał(a):

> Milo bedzie znow ujrzec jakies polskie nazwisko na polkach ksiegarskich w
> Niemczech. Jednak nie uprzedzajmy faktow co do sprzedanych egzemplarzy.
> Najwazniejsza instytucja literacka w tym kraju jest jak wiadomo Marceli Reich-
> Ranicki i jesli on da pozytywna krytyke, to wtedy napewno bedzie mozna mowic
o
> sukcesie "egzemplarzowym" tej ksiazki. Podobnie bylo z Olga Tokarczuk, ktora
> niestety nie odniosla sukcesu w Niemczech.

Stello, Reich Ranicki jest dobrym literatem kochajacym jezyk niemiecki. Nie
jest juz jednak instytucja , te pozycja stracil po wyjawieniu faktow, ze
wspolpracowal z komunistami. Ogladalnosc "Kwartetow literackich" tez spadla,
choc wiadomo oczywiscie, ze zawsze nie byla najwieksza.

Mam nadzieje, ze Maslowska bedzie dobrze sie sprzedawac, tak samo jak
Kapuscinski, Huelle czy Stasiuk. Poza tym o Maslowskiej teraz bardzo glosno a
jak wiesz reklama dzwignia czegostam do dzwigania, wiec moze sie udac. Cieszy
mnie sukces Polakow za granica. Czytalem tylko jej felietony w Przekroju
dlatego nie bede wypowiadal sie na temat ksiazki, ktorej jeszcze nie znam.
Felietony jak najbardziej w porzadku.

Pani Dorotko, jeszcze raz gratulacje!
M.S.
Czy do tak mlodej osobki nalezy mowic Pani..?

[Gość: Nu!]

heej ! melduj nam tu, jak cos sie będzie działo
w temacie, bo my ciekawi :D
Nu!

[Gość: Stella]

Wiesz Mathias, mysle, ze reputacji Ranickiego nic nie zdola zniszczyc. To
wyznanie przynioslo mu jednynie dodatkowy rozglos. A to ze ogladalnosc Kwartetu
spadla - zgadzam sie 100% z Toba - ja ostatnio tez nie ogladam regularnie.;)

Wymieniles Kapuscinskiego,Huelle i Stasiuka ja dorzucilabym do tej trojki
przede wszystkim Szczypiorskiego. To wlasnie Szczypiorski i Kapuscinski podbili
niemiecki rynek ksiazki. Zycze tego takze Dorocie Maslowskiej.

[Gość: wr]

Na jakim programie i o której jest Kwartet Literacki?
Dziękuję.

[Gość: Stella]

Juz go nie ma. Zawsze lecial w nocnych godzinach na ZDF.

[staua]

Ogladalnoasc "Kwartetu" spadla, bo go juz nie ma. Najwyzej powtorki...

[Gość: Stella]

Dlatego tez ja go nie ogladam regularnie ;))

I w "Frankfurter Allgemeine"

[Gość: Jan]

Entuzjastyczna recenzja Masłowskiej w relacji z Targów Książki w Lipsku:
www.faz.net/s/Rub79A33397BE834406A5D2BFA87FD13913/Doc~EB86FDE2B61594C1ABFD881270ACA3AE4~ATpl~Ecommon~Scontent.html

Dla niemieckojęzycznych, nie chce mi się tłumaczyć:
"Kaputt geschrieben", Von Johanna Adorjan

Śródtytuły:
Diese zarte Person schreibt ein Buch aus Sicht eines männlichen Junkies
240 Seiten lang im Staccato eines Maschinengewehrs
Sprache, die etwas holpert, nach und nach aber fremdartigen Charme entwickelt

Sie will ihren Roman als Metapher dafür verstanden wissen, daß das Leben der
meisten Menschen banal und sinnentleert ist. "Wie bei ,Warten auf Godot'", sagt
sie, "man wartet auf irgend etwas, und während man wartet, passieren lauter
absurde Dinge."

Więc już mamy rozwiązanie zagadki - jak Godot ;-)
(wy tu sobie godota...)

[mathias_sammer]

Dla tych, ktorzy nie znaja ksiazki (czyli i dla siebie) zamieszczam fragment z
sieci.
ad rem. Ranicki- nie ogladalem kwartetu od miesiecy, bo o tej porze zwykle
spie, ale czytuje go w FAZ.
klaniam sie,
M.S.
...
Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną
(fragmenty powieści)



I kiedy teraz budzę się, pamiętam to dobrze, bo mógłbym powiedzieć każde słowo,
co pomyślałem, ale kiedy budzę się, Magdy już nie ma, choć może nie ma jej
jeszcze albo nie ma jej wcale. Wstaję z ziemi, która jest o tej porze nocy
zimna i strzepuję się z dżinsów, strzepuję się z katany. Magdy nie ma i to
zauważam od razu, od razu się podkurwiam, choć po ocenieniu okazuje się, że mam
zarówno portfel, co jest kluczowe dla sprawy, jak również dokumenty. Nie bardzo
też wiem, co było, kiedy już moja wizja natury gospodarczej znikła na ten czas,
kiedy robiłem coś, zanim się tu obudziłem. Jest to gorzej bardziej niż,
przepraszam za słowo, ale urwany film. Widzę mnóstwo piasku, co uważam, że jest
prawdziwie aekonomicznym marnotrastwem, co, muszę stwierdzić z przykrością,
mnie prowadzi do kurwicy. Po prostu groźna choroba kurwica. Kiedy więc idąc
znajduję woreczek foliowy, bez cienia zwłoki sypię do niego piach. Po czym
zakręcam i chowam, gdyż na przypadek braku gotówki, na przypadek załamania
rynku, może się to okazać cennym faktem, wręcz plusem. Potem znajduję jeszcze
dwie reklamówki z hit-u, co również boli mnie w serce, ten brak jakiejkolwiek
ekonomii w kraju, gdzie dobre jeszcze całkiem reklamówki są położone na ziemi i
zostawione na marnację. A przede wszystkim pastwę lumpenproletariatu. Tak więc
po obietnicy solennej, że zaraz Magda na pewno przyjdzie, gdyż przykładowo
poszła się chociażby odlać, idę sypać piasek. Uważam, że trzeba go w całości
zebrać jak najprędzej. Gdyż jeśli on nie trafi w nasze ręce, to koniec.
Zostanie on do cna rozdrapywany przez zdrajców.
Wtedy tak w podobny sposób rozmyślam. Zaczynam nawet, co jest rzadkie, próbować
zapisać te różne myśli, obliczenia na ziemi. Niestety piszę szybko. Co rzutuje
na to, że są to litery, są to cyfry z gruntu niewyraźne. Ale chuj z tym, gdyż
gdzieś w pobliżu, ponieważ jest zupełnie ciemno, słyszę Magdę, która
najwyraźniej się śmieje z czegoś. Zastanawiam się, co jest w tym śmiesznego.
Nie w tym, ale wręcz w ogóle, co jest śmiesznego. No więc widzę ją, chociaż ona
wyraźnie nie jest sama, tylko jest z kimś. Wręcz z mężczyznami, w dodatku
dwoma. Co mnie skłania do interakcji. Do reakcji. Gdyż co by nie było między
nami złego, jej miłość jest z tego, co pamiętam, moja, a jej ciało również
moje. Tak więc czegoś tu nie rozumiem, kiedy ona tak idzie swawolnie. Macha
dupką. Sama słodycz. Noga niekulawa. Modelka, aktorka i równocześnie
piosenkarka w jednym. Przeleciana na wylot. Dziurawe rajstopy reklamuje,
kupujcie dziurawe rajstopy, takie są teraz w ostatnich trendach najbardziej
modne. I koniecznie kule pod pachą, koniecznie zajebane ze szpitala.
Co kurwa? mówię do niej, gdyż ta zaistniała nagle sytuacja wytrąciła mnie
zupełnie z rozważań. A ona mówi do tych facetów tak: to jest właśnie ten mój
upośledzony psychofizjologicznie brat. Jak sobie radzisz, co? - to mówi do
mnie. Piszesz sobie na piasku, to dobrze z twojej strony. bo ja jeszcze z tymi
panami mam tu kilka spraw, twoje kule ci tu zostawiam, jakbyś chciał wracać do
domu albo w ogóle może gdzieś iść, to przyduś tą kulą do ziemi, to będzie ci
łatwiej.
Stoję tak chwilę z patykiem, a jeden z tych facetów, straszny z wyglądu
zboczeniec i utajony perwers, czarna skóra, sweterek z paskiem, mówi: wiesz co,
Magda, w ogóle nie jesteś podobna, mimo że jesteś jego rodzeństwem. Ona na to
mówi: No. Tak jak w życiu. Za to mamy te same nazwisko. Po czym mówi do mnie:
Silny, słuchaj, jak ty masz na nazwisko?
Robakoski Andrzej - odpowiadam zgodnie ze swoimi zapatrywaniami. A ta szmata na
to przebiegle mówi: no właśnie! Ja też się tak nazywam właśnie. Robakoska na
nazwisko.
Wtedy ja jeszcze milczę, gdyż jestem bezradny wobec takiego prostactwa, takiego
badylarstwa. Drugi facet podchodzi bliżej, jest takiego bardziej sportowego
typu w dresie, bo tamten to taki uprzedzający pedałek, proszę bardzo, witam
bardzo, amfa, kwasik, traweczka, muchozol, i ten w dresie, ten bardziej
sportowy mówi: patrzcie, on tu coś napisał. Wtedy stoją tam wszyscy nad moim
planem strategicznym niczym bez mała ministerstwo edukacji i sportu, i starają
się usilnie odczytać. Jak już nadmieniałem trochę wcześniej, są to litery
niewyraźne, takie znaki trochę bardziej abstrakcyjne, żeby nie powiedzieć
nieistniejące.
Gdyż on jest niezupełnie normalny, mówi Magda. Dlatego właśnie używa takiego
pisma. Jest to pismo używane przez psychicznych z dałnem.
Oni już chcą iść. Magda jest już prawie bliska zrobienia fiku-miku i odejścia w
otchłań, odejścia w pizdu z tymi dwoma bumelantami. Trójosobowa komisja do
spraw edukacji i sportu, ten spedalony pedał od edukacji i od spraw liter, a
Magda z tym w dresie robią w sporcie, świetnie robią, bardzo to widzę.
Mówię tak: chodź no, flądro, na momencik tu na stronę. Chodź, nie bój mi się,
nie zajebię ci. Ponieważ z szoku, z tego szoku dokonanego na moich poglądach,
na moich uczuciach, jestem całkowicie bezradny.
Całkowicie bez sił. Nie jestem taki z natury znowu delikatny, gdyż powiem nawet
otwarcie że w mojej przeszłości, która była nawet jeszcze nie tak dawno, byłem
dość porywczy, co zresztą miało swoje stygmaty w moim związku z Magdą. Od razu
skory, od razu gotowy, żeby wyjść na solo. Ale ta jątrząca przykrość,
wyrządzona mi tak bardzo bez udziału mojej winy. To mnie nagle uczyniło
delikatnym, łagodnym. Gdyż jest to kolejna krzywda ponownie wyrządzona na mnie
niczym na ofierze.
Więc mówię: no chodź. Chcę minutkę z tobą mówić. Widzę, jaka jest w niej
niepewność. Ona się waha, ona się, że tak powiem, boi. Wie, co uczyniła, wie,
że wszystko między nami będzie inaczej, więc trzęsie tyłkiem, obciąga sobie
kieckę, patrzy raz w prawo raz w lewo raz prosto. W różne strony patrzy,
przeważnie raz w tę, raz wewtę. Czy ona jest doszczętnie głupia, ja się tak jej
pytam, gdyż już coraz to gorzej ze mną, gdyż moje uczucia runęły, moje nerwy
runęły, jestem przez nią zniszczony, jestem psychicznie i nerwowo konający.
Tamci dwaj patrzą się na mnie. Są współczujący dość, ale chcą już iść. Magda
spogląda na tego z dresem raz, a raz na tego pedała, który jak się potem
dowiedziałem ma ksywę Jaskóła.
Dupa mu odżyła, mówi, wskazywawszy na mnie, po czym szybko mówi: idziemy stąd,
do tamtych ich oczywiście.
Teraz się wkurwiam nie na żarty. Teraz już nie ma przebacz, nie ma, że Silny,
dobra dusza, ministrant na kościele służący do mszy, sama łagodność, samo dobre
serce. Dobry kochany Silny, co będzie spełniał za innych dobre uczynki, jak są
na praktykach. Silny błyszczący oczami u kierownika sklepu za jakieś szmaty
ukradzione bez gustu nawet, bez żadnego poczucia gustu. Bo Silny to taka jest
firma, chcesz, to z nią zrywasz, potem skurcz w łydce, to myk, jeden telefon,
Silny na miejscu wyliże ci podłogę spod nóg, żebyś chodziła po czystym. Silny
zginie za ciebie w wojnie polsko-ruskiej, zasłaniając cię od ciosu sztandarem,
flagą biało-czerwoną. Chociaż wszystkie twe koleżanki będą ci chętnie chciały
nią przyjebać za te wszystkie twoje wręcz niezbyt moralne po prostu występki.
Ale Silny stanie i cię obroni. Nie ma przebacz, dziewczyno, teraz, gdy na
ciebie patrzę, to wiem, iż moja miłość do ciebie była z gruntu niesłuszna. I że
tę wulgarną zniewagę, którą teraz poniosłem od ciebie, będziesz musiała surowo
zapłacić.
Teraz właśnie decyduję, że nie będę dłużej czuł tego uczucia, które we mnie
wzbudziłaś, gdy cię pierwszy raz ujrzałem w samochodzie Lola. Teraz właśnie
upuszczam kijek, choć przed chwilą wypisałem nim na ziemi plany na przyszłość
dla nas, ilość naszych dzieci, koszty mieszkania, prania, koszty wesela