Relacja pisarz - Czytelnik; labirynt powieści

[Gość: adas]

Italo Calcvino "Jeśli zimową nocą podróżny"

Czy czytanie jakiejkolwiek innej książki ma sens? Nieustanne budowanie i
burzenie lustrzanych światów?

Calvino

[solfuga]

rozłożona na różne światy
niepewność w trakcie czytania
i jednocześnie komfort )dlaczego?(

drzewołaz taki nie jest
nieistniejący zbliża się do tego )?(

)pamietam, że wtedy czytałem też Sontag'owej zestaw do...
i one mi się połączyły w jedną treść(

;~)

[Gość: adas]

Proza życia się kłania:
Zamek krzyżujących się losów - poszczególne opowiadania umykają uwadze,
podporządkowane logice tarota.
Długi dzień Ameriga - koszmar wybitnego pisarza.
Opowieści kosmikomiczne - genialne błahostki, człowiek w bezmiarze czasu i
przestrzeni, tęsknota za światem jedno punktowym.
Jeśli... - szkielet powieści narkotyczno - halucynacyjny ("Nagilunch"???),
pastiszowe prologi na najwyższym poziomie, i te tropy, tropy, tropy...

[reptar]

Gość portalu: adas napisał(a):

> Zamek krzyżujących się losów - poszczególne opowiadania umykają uwadze,
> podporządkowane logice tarota.


Niestety, umykają tak bardzo, że prawie nie da się tego czytać. Książka jest
dla recenzentów i italianistów. Jak ktoś jest wyjątkowo zdeterminowany, to może
próbować wyłowić z tej książki całkiem niezłe kilkuwersowe fragmenty, ale bez
hektolitrów kawy bym się tego nie podejmował. Dla mnie kwintesencją tego dzieła
jest fragment "Słowa od Autora" umieszczonego na końcu książki: „Chciałbym
jeszcze dopowiedzieć, że był taki czas, kiedy zamierzałem włączyć do tej
publikacji nie dwa, lecz trzy teksty (...) Nie wyszedłem poza przedstawienie
owego pomysłu w takiej postaci. Moje teoretyczne i artystyczne zainteresowanie
eksperymentami tego typu uległo wyczerpaniu (...)”.

A czytelnika owo wyczerpanie zainteresowania dopada już po pierwszych kilku
opowieściach, które tylko wyliczają w różnej kolejności te same elementy.
Opowieści są mniej więcej takie: kobieta (Królowa Pucharów) w lesie (Miecze)
spotyka się z kochankiem (Giermek Buław) który ją potem porzuca (Monety) i
odchodzi (Księżyc); ona idzie na krawędź lasu (Siódemka Mieczy), a tam w nocy
(Gwiazdy) spotyka Pustelnika (Pustelnik), który być może spytał ją o miasto (As
Pucharów) z którego pochodził ktoś, kto wisi za nogę (Wisielec). Ale jedyną
odpowiedzią jest daleki grzmot burzy (Wieża).

I to już koniec opowieści, a wszystkie pozostałe w ten sam deseń.

Eco

[solfuga]

też doświadczam tej relacji
tylko eco bywa nielubiany
i nazywany "masturbacją intelektualną"
nie rozumiem tego porównania
wahadło jest doskonałe

[Gość: adas]

> i nazywany "masturbacją intelektualną"
Wiem, czytałem. Też nie rozumiem, tak to jest z tytułem profesorskim.

> wahadło jest doskonałe
Szczególnie w części promującej małe wydawnictwa naukowe i nie tylko. Pisarzu
kup książkę!!!

[micstar]

"szesc przechadzek po lesie fikcji" Eco-polecam jak ktos zainteresowany
literackimi swiatami (tymi labiryntowymi rowniez)

Fuks

[solfuga]

wszystko
nawet śledztwo prowadzi...
to relacja pisarz - czytelnik

[Gość: adas]

Fuks czeka na rozpoznanie w boju.
Dobranoc.

Dobranoc

[Gość: solfuga]

[Gość: Zdanka]

Owszem ,owszem ...Ma sens przeczytanie Pereca i Nabokova. A potm partia
szachów:)

[Gość: adas]

Byle nie na komputerze. Ciagle obrywam na najniższym poziomie:)

[broch]

Gość portalu: adas napisał(a):

> Italo Calcvino "Jeśli zimową nocą podróżny"
>
> Czy czytanie jakiejkolwiek innej książki ma sens? Nieustanne budowanie i
> burzenie lustrzanych światów?

Mysle ze Twoja konkluzja jest zaprzeczeniem (jednej z) idei ksiazki: pisarz nie
moze zyc bez czytelnika.
Jesli idzie o szachy na komputerze... to czytales ze Kasparov poddal ostatni
pojedynek z Big Blue?
Osobiscie lubie Calvino, ale jest paru pisarzy ktorych lubie bardzej. Bede wiec
dalej czytal.

[braineater]

Polecam "Ubik" Dick'a
'Koniec Świata i Hard-Boiled Wonderland' - Murakamiego
i wyjątkowo z polskich M. Huberath - 'Gniazdo Światów'
nie ujmując nic Calvino (choć mam doń uraz po 'Długim dniu Ameriq'a;
to owe trzy wymienione tytuły tworzą takie labirynty z których wyjście i
uniesienie jakiegoś sensu opowieści, że czytelnicza satysfakcja przebija tą
czerpaną z 'Jeśli....'
A na deser polecam wariację na ten sam temat wykonaną przez najciekawszego z
niefrancuskich OULIPOwców czyli 'Przemiany'H. Mathewsa - konia z rzędem każdemu
który wybrnie z textu i twierdził będzie, że go rozgryzł w całości:)

[Gość: adas]

Dzięki za książki.
Lubię "labiryntowe", matematyczne, misternie skonstruowane powieści. Słowo
labirynt odnoszę jednak także do sytuacji pisarza tworzącego jakikolwiek utwór.
Z nieograniczonej liczby możliwości wybiera niewielki ułamek i buduje nowy
zamknięty, autonomiczny (choć nie do końca - Calvino sam wspomina, że każde
zdarzenie ma swą przyczynę i sięga w przeszłość i przyszłość) świat. Może
jeszcze inaczej, Calvino zadaje retoryczne pytanie czy można opisać świat
naprawdę prawdziwie czy pisanie to w sumie tylko zabawa konwencjami.
Po lekturze "Zamku" mniej wiecej wiedziałem czego spodziewać się po Włochu
jeżeli chodzi o formę. Niesmak pozostawił wyżej wymieniony realistyczny "Długi
dzień". Koszmar. Powiedzmy, ze nie wierzyłem w pisarskie możliwości Calvino.
Dlatego strasznie zaskoczyły mnie pastiszowe ogryzki powieści, którymi
Calvino "zmazuje hańbę" historii szpitalno - wyborczej i udowadnie, ze jest
(mógłby byc) świetnym opowiadaczem.
Wyłapałem Borgesa, Chestertona, Bułhakowa i/lub Pasternaka. Jeszcze Chandler,
może nawet Mann. Jest to zabawa na najwyższym poziomie.

A, kto należał do tej sławnej grupy pisarzy - matematyków. Wiem o Perecu i
Queneau.

[Gość: broch]

"49 idzie pod mlotek" i "V.". A jesli szukasz swiata bez wyscia to pewnie i
"Tecza grawitacji". Pynchon all the way.
Do zupelnie innej klasy powiesci do "zagubienia" nalezy Gutersloh ktory wydaje
sie byc dosc niepopularny, ale "Slonce i ksiezyc" jest warte czasu. Wlasciwie to
rozprawa filozoficzna. W tej sytuacji rowniez "Medytacje" Juana Beneta.
No a szachy (jesli juz mowa o matematyce)? Bez komputera, ale za to gra w szachy
o zycie. Bohaterowie sa kims innym niz osoby za ktora sie podaja. Przeszlosc
przeplata sie z terazniejszoscia. Czy bylo tlumaczone na polski? "Shadow without
a name" - Ignacio Padilla.
Broch, Herman Broch ze "Smiercia Vergilego" i opowiadania tez.
byloby wstyd zapomniec "Podwojna wibracje" Raymonda Federmana
Sugerowalbym tez W.G Sebalda, ale rozumiem ze za wyjatkiem dosc slabego debiutu,
to co naprawde wartosciowe: "The rings of Saturn", "Emigrants" i "Austerlitz"
nie bylo tlumaczone

[reptar]

braineater napisał:

> i wyjątkowo z polskich M. Huberath - 'Gniazdo Światów'

I bardzo dobrze, że się ten Huberath w tym wątku pojawił, bo natychmiast o nim
pomyślałem, kiedy ujrzałem temat "Relacja pisarz - Czytelnik". Bardzo lubię tę
książkę.

A dziwne z kolei, że nikt jeszcze nie wspomniał o "Grze w klasy" Cortázara,
a zwłaszcza o zawartych w niej "wielu książkach, przede wszystkim zaś dwu
książkach".

Horacio i Maga

[micstar]

i "model do skladania" Cortazara
cortazarowska rzeczywistosc rzeczywiscie wciaga
mozna to czytac w kolko
pozdrawiam milosnikow cortazara

[sutekh1]

i rzeczywiście bardzo ciekawe tytuły ale część nudna jak cholera np. eco z
wahadłem foucaulta, długi dzień ameriga -to samo!

[reptar]

W kontekście tego wątku przypomniała mi się jeszcze "Przeklęta pierwsza linijka"
Jeana-Marie Laclavetine'a. Może nie aż labirynt, ale pogrywka na pewno. Wspomnę
tylko, że rozdział pierwszy pojawia się w niej gdzieś tak z osiem razy.

[a.adas]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=12186417&a=12186417